Goa stoan aj veur Twente bint!

Ik heb begin december 2009 al eens gemeld dat we het proces voor het aanvragen van een permanente verblijfsvergunning ('Green card') waren gestart. De eerste stap was een medical examination. Die hebben we met glans doorstaan op een aantal verplichte inentingen na. Dat hebben we begin januari 2010 rechtgezet. De definitieve aanvraag is eind januari 2010 ingediend en vorige week in behandeling genomen bij het USCIS, de US Citizenship and Immigration Services. Inmiddels hebben we een verzoek tot nadere toelichting van de USCIS ontvangen dat voor 1 mei 2010 beantwoord moet zijn. Gelukkig krijgen we bij de aanvraag hulp van een advocatenkantoor dat gespecialiseerd is in dit soort zaken. Niettemin kost het me wel weer veel tijd om gewenste informatie aan te leveren. Zo vroeg het advocatenkantoor of ik salarisafschriften, belastingaangiftes, arbeidscontracten, enz, van de afgelopen jaren kon aanleveren. Toen ik meldde dat deze informatie in het Nederlands was kreeg ik het verzoek om het te vertalen in het Engels. Daar was ik snel klaar mee: impossible. Als ze het in het Engels willen dan laten ze het maar vertalen. Maar dat liep blijkbaar zo in de papieren dat ze uiteindelijk toch akkoord gingen met de Nederlandse versies. Man, man, man, wat een gedoe voor een groene kaart. Die Amerikanen moeten nog even zo doorgaan en dan krijgen ze van mij de rode kaart. Ik begrijp ook niet helemaal waar het wachten op is. Uit het feit dat Obama al opdracht heeft gegeven om vijf dollar biljetten met mijn portret te drukken mag ik toch voorzichtig concluderen dat hij best wel blij met me is...

Afgelopen woensdag was het Earth Day. Earth Day staat in het teken van een schoon en duurzaam milieu. Gestart in 1970 was het alweer de 40e keer dat deze dag werd gevierd. Ik moet eerlijk bekennen dat het 39 jaar volledig langs me heen is gegaan. Maar woensdag kon ik er niet omheen want ook Medtronic deed actief mee. 's Morgens werden er bij de ingang katoenen tasjes met het logo van Medtronic uitgedeeld. Daarmee hielden ze een pleidooi tegen de plastic-tasjes cultuur, zie mijn eerdere bijdrage hierover. Een prima initiatief. Medtronic was ook in het nieuws als no. 160 op de lijst van Fortune 500 bedrijven voor 2010, en no. 1 op de lijst van bedrijven in Medical Products and Equipment. In dit filmpje vertelt onze hoogste baas Bill Hawkins over Medtronic.

Vorige week stond het succesverhaal van Rachel Swardson in de krant. Swardson is oprichter van Go Home Gorgeous, een bedrijf dat ze twee jaar geleden is gestart. Het bedrijf biedt "body therapie" aan in ziekenhuizen om nieuwe moeders te helpen sneller te herstellen van de stress van de bevalling. Daarbij gaat het om aromatherapie, soft music, en gedimd licht gecombineerd met zachte massages, stomende, met eucalyptus besprenkelde handdoeken, en niet te vergeten de geleide ontspanning door rustgevende gesprekken. Kosten: $60 voor een voetmassage en peeling, $75 voor een hoofd-, nek- en schoudermassage, en $155 voor een volledige behandeling. Ook de vader wordt niet vergeten: voor $199 krijg je de full-body behandeling voor de moeder als ook een hoofd-, nek- en schoudermassage voor de vader. Ongeveer een derde van de inkomsten van het bedrijf omvat diensten voor de vader. Het is namelijk belangrijk dat de vader deel uitmaakt van het onsluitingsproces en de massages bieden hem zowel ontspanning en betrokkenheid. Er is zoveel interesse dat het bedrijf binnen twee jaar op een omzet van $500.000 zit. Maar ja, wat wil je ook, op deze manier wil iedereen vader worden.

Om aan onze sportieve plicht te voldoen hebben we zaterdag de fiets gepakt. Nu houd ik niet zo van doelloos rond fietsen. Gelukkig hadden we snel een bestemming gevonden: op zoek naar een lekkere medium-size Vanilla Latte met een blueberry scone (voor mij althans). Omdat de Caribou te ver weg was bleven we steken bij de Dunn Bros. Onderweg was het een drukte van belang: het fantastische weer had ook vele andere fietsers op de been gebracht. Naast het feit dat niemand hier natuurlijk zo'n mooie Gazelle berijdt was er nog een ander verschil: de meeste Amerikanen dragen een helm. Op zich is dat niet zo verwonderlijk want ze dragen zo ongeveer bij elke sport een helm. Denk maar eens aan American Football, Hockey, Baseball en Drag Racing. Dus dan is het logisch dat je de helm ook ophoudt als je gaat fietsen. Wij hebben echter geen helm (het is niet verplicht in Minnesota) en fietsen dus zonder. Bij verkeerslichten zie je sommige automobilisten dan ook denken: Wat een onverantwoord stel. Nader onderzoek wijst echter uit dat er bij 90% van de fietsongevallen geen auto in de buurt is. De ongevallen onstaan domweg omdat men de fiets niet onder controle heeft. Maar dat is ook geen wonder als je 99% van de tijd met je luie r**t in de auto zit.

Afgelopen woensdag kregen we een foldertje in de bus van rijschool Teens Inc. De rijschool wordt gerund door Mike die volgens het foldertje één van de beste lesprogramma's van de staat Minnesota heeft. Het aardige was dat het foldertje gericht was aan Marissa. Hoewel ze in 8th grade zit is Marissa nog maar 13. "Je kunt niet vroeg genoeg beginnen" zal Mike wel gedacht hebben. Mike's programma bestaat uit drie onderdelen: een verplichte ouder/kind meeting, 30 uur les in het klaslokaal, en 6 uur les achter het stuur. Dat moet voldoende zijn om je te laten slagen voor het eerste examen, die je pas kunt doen als je 15 jaar bent. Als je hiervoor slaagt krijg je een Instruction Permit. Dat wil zeggen, je mag wel rijden maar moet altijd iemand boven de 21 jaar met rijbewijs naast je hebben. Het foldertje legt ook uit waarom het slim is om met Mike in zee te gaan: Mike zat meer dan 20 jaar in het verzekeringsvak en geeft nu samen met een verzekeringsmaatschappij een Ongeluk Reductie Programma. Met andere woorden, Mike is goed verzekerd en doet het veilig.

In het centrum van Ommen, vlak bij de brug over de Vecht, zit Lunchroom Ekkelenkamp. Ze hebben daar een counter waar je naast een patatje met ook heerlijke eigengemaakte banketbakkerssoftijs kunt krijgen. Het is daar altijd erg druk met toeristen die er even aan gaan om wat te scoren. Vroeger op zondagmiddag, als we er toevallig langs kwamen, deden wij dat ook nog wel eens. Normaal gesproken kochten we op de dag des Heren nooit een ijsje. Behalve als het erg warm was of als we langs Ommen kwamen: dat was toch anders en dan wilde mijn moeder nog wel eens een oogje dichtknijpen. De Vecht is ook de plaats waar mijn vader zijn eigengemaakte Zeekabbeloebus vaak te water liet. Voor de niet ingewijden: dat is een vaartuig met twee grote drijvers, een bodemplaat, vier comfortabele stoelen, een motor en een stuur. Waarom vertel ik dit nu? Afgelopen zondag was het een prachtige dag. 's Middags waren we naar White Bear Lake gereden, een plaatsje aan een meer zo'n half uur rijden bij ons vandaan. Toen we bij de Caribou in White Bear Lake een koffie gingen halen viel ons oog op een keet die ons erg deed denken aan Ekkelenkamp. Voor de keet, met de naam Cup'n Cone, stond een hele rij mensen om een ijsco te scoren. Nadat we dat een tijdje hadden aangezien reden we even later naar het strandje bij het meer. Het was daar een drukte van belang, vooral met mensen die hun boot te water lieten. Toeval of niet, toen we daar zaten werd ook de Zeekabbeloebus te water gelaten. Daarmee was het ons helemaal duidelijk: White Bear Lake is eigenlijk Ommen, maar dan 7000 km verderop.

Komende zondag 2 mei 2010 moet het gebeuren. Het is er op of eronder. FC Twente kan voor het eerst in de historie van de club Nederlands kampioen worden. Opgericht in 1965 (wat een bijzonder jaar eigenlijk) wordt het tijd dat ze de kampioensschaal naar Enschede halen. Ze hebben het allemaal zelf in de hand, een overwinning tegen NAC is voldoende. Ik ga NOS Langs de Lijn live op internet volgen en zal duimen dat het goed komt.

Tot volgende week.