Aloha aan de Wiekie

Onze voorjaarsvakantie naar Hawaii zit erop. Het was in één woord SCHITTEREND. Kost wat maar dan heb je ook wat zal ik maar zeggen. Zoals eerder gemeld zijn we op drie eilanden geweest, Oahu, The Big Island en Maui. De totale eilandengroep bestaat uit 137 vulkanische eilanden waarvan alleen de 8 grootste bewoond zijn. De eilanden zijn alle erg verschillend van karakter. Wat ze wel delen is het vriendelijke klimaat - de gemiddelde dagtemperatuur ligt het gehele jaar tussen de 25 en 30 (deg C), terwijl de gemiddelde nachttemperatuur slechts 10 (deg C) lager ligt. Men leeft dan ook vrijwel "in the open". Waar je ook komt, vliegvelden, hotels, restaurants, shopping centers, alles is open met een lekker doorwaaiende oceaanbries.

De eerste vijf dagen zaten we op het eiland Oahu in de hoofdstad Honolulu. We verbleven in het Sheraton Waikiki hotel dat op Waikiki Beach ligt, het wereldberoemde strand van Honolulu. We hadden een kamer met Ocean View geboekt en hadden dan ook een prachtig uitzicht. Oahu is het meest toeristisch van de Hawaii eilandengroep en zeker rondom Waikiki Beach is van alles te doen en te beleven. In de branding wordt er veel gesurfd, op het strand bakken ze ze lekker bruin, en naast super-de-luxe hotels zijn er vele exclusieve winkels zoals Louis Vutton, Gucci, Prada, Chanel en Coach. Met hele bijzondere jurkjes, schoentjes, tasjes en hoedjes waar, helaas voor de dames, de prijs niet eens op staat. We gingen ook nog even bij Jam's World langs. Hier heeft Els tijdens onze huwelijksreis in 1995 een kleurig Hawaiiaans jurkje gekocht. Dat dit een tijdloos jurkje is blijkt wel uit het feit dat Jam's World nog steeds vergelijkbare jurkjes verkoopt. Onder het winkelend publiek overigens veel Japanners: het lijkt wel of twee op de drie toeristen uit Japan komt. Die komen vaak met de gehele familie, inclusief opa en oma, om vakantie te vieren, om te trouwen, of voor de honeymoon (maar dan zonder opa en oma neem ik aan). Wat me verder opviel: Op Oahu kost het huren van een auto ($30 per dag) bijna evenveel als het parkeren van de auto ($25 per dag bij het Sheraton Waikiki). Maar je kan er moeilijk dag en nacht in rond blijven rijden...

Op Oahu hebben we verschillende uitstapjes gemaakt. Zo zijn we naar het museum in Pearl Harbour geweest waar de Japanse aanval op Pearl Harbour op 7 december 1941 wordt herdacht. Op deze dag verklaarde Japan officiëel de oorlog aan de VS. De onverwachte aanval bracht een zwaar verlies toe aan de Pacific vloot van de Amerikanen. Een opvallend nieuwsfeit voor mij was dat er in de Tweede Wereldoorlog 290.000 Amerikaanse militairen om het leven zijn gekomen en 7.000 Amerikaanse burgers. Voor Nederland gelden die cijfers zo ongeveer andersom: 200.000 burgerslachtoffers en 8.000 militairen. Dit toont maar weer eens aan dat de Amerikanen zich in WO2 heldhaftig hebben ingezet voor de wereldvrede. Ook zijn we een dag naar het Polynesian Cultural Center geweest. Dit is een centrum waar de zes eilanden Samoa, Tahiti, Hawaii, Fiji, Aotearoa (Nieuw Zeeland) en Tonga, die onderdeel uitmaken van de Polynesische driehoek, worden gepresenteerd. Sommige van deze eilanden zijn op de kaart gezet door Nederlandse ontdekkingsreizigers als Abel Tasman en Jacob Roggeveen - best wel iets om trots op te zijn. Enig patriotisme is me niet vreemd. Het was boeiend om te zien hoe de culturen op deze eilanden zich onafhankelijk van elkaar hebben ontwikkeld maar toch heel veel gelijkenissen vertonen. Meest opmerkelijke: De mensen op Samao bleken erg happy te zijn. De reden hiervoor is dat op Samoa het eten wordt bereid door de mannen. Ik geloof niet dat ik daar nou zo happy van zou worden….

Na Oahu was The Big Island aan de beurt. Dit keer zaten we in The Fairmont Orchid, een resort aan de westkust. Dit resort overtrof alle verwachtingen. Een fenomenale ligging aan de Pacific Ocean, een hele mooie kamer, een zeer uitgebreid ontbijt en erg vriendelijk personeel. Helaas waren we hier maar drie dagen. The Big Island is een heel ander eiland dan Oahu. Sommigen zullen het kennen van de Ironman triathlon die hier altijd wordt gehouden. Het eiland is gevormd rondom een vijftal vulkanen. Over het eiland rijdend zie je dan ook hele vlaktes bedekt met zwart lavagesteente. Er bevinden zich zelfs black beaches waar het zand bestaat uit zwart lavazand. Heel apart om te zien. Een aantal vulkanen is nog steeds actief. Zo wilden we via een kustweg één van de black beaches bezoeken waar we in 1995 ook waren geweest. Maar de weg liep dood: een (inmiddels gestolde) lavastroom had zich een pad gebaand naar de oceaan dwars over de kustweg. Nog wel aardig om te melden dat bij aankomst op The Big Island de mevrouw van Alamo me adviseerde om, in verband met de road conditions, een jeep te nemen in plaats van een full size car. Daar had ik echter niet zo'n trek in. Maar de eerste dag op de (deels onverharde) weg omhoog naar de Mauna Kea vulkaan leerde ik waarom dat advies niet zo gek was. Teruggekomen bij het hotel bleek dat we twee (zo goed als) flat tyres hadden. Gelukkig werd dit alles snel verholpen. De Alamo mevrouw had dus toch gelijk. Maar ja, als je een ander z'n kop volgt wat doe je dan met je eigen…

We zijn op The Big Island ook naar het North Hawaii Community Hospital (NHCH) geweest. Dit ziekenhuis is in 1996 geopend met heel veel steun van Earl Bakken. Earl is de oprichter van Medtronic. Hij heeft zich in 1991 na zijn pensionering gevestigd op The Big Island en woont daar nu nog steeds. In eerste instantie zouden we een bezoek aan Earl zelf brengen maar dat werd op het laatst afgezegd. Wel ging het bezoek aan het NHCH door. In het NHCH wordt alles in het werk gesteld om de sfeer van een ziekenhuis te vermijden. Het moet een healing center zijn voor body en mind, waar mensen zich op hun gemak voelen. De total healing environment omvat ruime privé kamers allemaal met natuurlijk licht en openslaande deuren naar de tuin, dakramen en gewone ramen in de gemeenschappelijke ruimtes, mooi aangelegde tuinen met water stroompjes, en een interior design met warme kleuren en veel kunst om een huiselijke ambiance te creëren. We werden rondgeleid door Nancy, een gepensioneerde Medtronic medewerkster, die met haar vrijwilligerswerk in het ziekenhuis haar dankbaarheid wil tonen voor wat Medtronic voor haar betekent heeft. Al met al een bijzondere ervaring.

De laatste vier dagen verbleven we op Maui, in het Makena Beach and Golf Resort. Opnieuw een mooie kamer met Ocean View. Voor de verandering hadden we een cabrio gehuurd, een Chrysler Sebring. Het was met 30.000 mijl op de teller wel een afgetrapt ding maar dat mocht de pret niet drukken. De dames vonden het rijden met open dak prachtig - hoewel je haar er wel van in de war raakt. De wateren aan de zuid- en westkust van Maui staan bekend om de walvissen die er regelmatig opduiken. We hebben er meerdere waargenomen vanuit onze hotelkamer, en Leonie en Els zijn ook nog op Whale Watching geweest. Naast walvissen waren er ook heel veel dolfijnen te bewonderen. Het blijft overigens een typisch verschijnsel: waarom raakt iedereen altijd erg opgewonden als er een walvis boven het water uitkomt terwijl een goudvis toch ook een wonder der natuur is?

Naast Whale Watching hebben we op Maui een aantal andere uitstapjes gemaakt. Zo zijn we een morgen wezen snorkelen bij het eiland Molokini. Ik las op Wikipedia dat het koraalrif voor dit eiland tot de tien beste snorkel plaatsen ter wereld behoort. In kraakhelder water met een zicht van wel 50 (m) waanden we ons inderdaad in een onderwaterparadijs met veel tropische vissen en reuzeschildpadden. Vergelijkbaar met het Australische Great Barrier Reef waar Els en ik jaren geleden zijn wezen scuba diven. Ondanks het goede zicht heeft Leonie haar favoriet Spongebob en zijn vriendjes niet kunnen traceren op de oceaanbodem :-) 's Middags zijn we naar Hana gereden, een klein kustplaatsje dat in de foldertjes wordt aangeprezen als "Drive through 600 curves and 54 bridges to the peaceful town of Hana". Om daar te komen moet je een weg van zo'n 30 mijl vol met haarspeldbochten langs de kust rijden. Na anderhalf uur kwamen we in Hana terecht. Het was er inderdaad peaceful: er was geen drol te beleven. Het eindpunt was Hana Bay - geen plek om al te lang te vertoeven. Maar ja, toen kwam het ergste: er is maar één weg naar Hana dus je moet dezelfde weg weer terug. Na 400 curves en 38 bridges was ik er wel klaar mee. Gelukkig kregen we terug bij het beginpunt alsnog een toetje: er woei een harde wind en er waren hoge golven en dat betekent (wind)surfen. De omstandigheden waren blijkbaar bijzonder want er was veel excitement onder de surfers. Er werd zelfs een film gemaakt vanuit een helikopter die vlak boven de zee cirkelde. Prachtig om te zien. Zo was de trip naar Hana toch nog welbesteed.

Op vrijdagnacht liep de wekker om 02:30am af. We hadden ons voorgenomen om de sunrise te bewonderen vanaf de Haleakala vulkaan. Ook iets dat je gedaan moet hebben volgens de geleerden. Vanaf ons hotel naar de top was het zo'n twee uur rijden en de sunrise was om 6:11am dus we moesten wel vroeg uit de veren. Hoe gek kan je zijn. Maar ja, zo vaak kom je hier niet en als toerist wil je alles meemaken, nietwaar. We waren niet alleen. Op de top stond de parkeerplaats half vol. Van te voren werd gewaarschuwd voor de vrieskou en striemende wind op een hoogte van 3055 (m). We hadden ons dan ook goed ingepakt. Maar het was de ontbering meer dan waard - vanaf de top van de vulkaan hadden we een prachtig zicht op de rising sun. Op de terugweg hebben we ontbeten bij de Kula Lodge. Het breakfast is hier erg groot maar bovenal lekker - dat hadden we best verdiend.

Tijdens ons verblijf op Hawaii heb ik me afgevraagd waarom Honolulu zo beroemd is en Westerhaar niet. In Honolulu heb je Waikiki, de Lei (bloemenkrans), Hula danseressen en het Polynesian Cultural Center. Maar Westerhaar heeft zijn Wieke, de Lei-dijk, de Wiekse Boerendansers en het Veenmuseum. Daar komt bij dat de meeste resorts op Hawaii gewoon zijn aangelegd: egaliseer een ruim stuk land aan de kust, zet er een hotel op met een mooi zwembad, richt de tuin in met een groot aantal palmbomen en kort geschoren gazons, geef het een klinkende naam en Klaar is Kees. In het Polynesian Cultural Center zetten ze een groep Hula danseressen met krijgers op een platbodem en iedereen vindt het prachtig. Terwijl 80% van de medewerkers bij het centrum gewoon studenten van de aanpalende Brigham Young University zijn. Hoezo oorspronkelijk? Hula an me hoela. Zet de Wiekse Boerendansers op een schuit op het kanaal bij Katerjansie (op een steenworp van het Veenmuseum) en je bereikt hetzelfde. Het enige wat Westerhaar mist is het gunstige klimaat en blauw gekleurd oceaan water. Maar dat moet op te lossen zijn - gewoon even bellen met Henny van der Most. Ik stel voor dat de dorpsraad van Westerhaar een keer naar Honolulu gaat om de kunst af te kijken - daar is binnen de Gemeente Twenterand vast wel een subsidiepotje voor te vinden. Op naar Aloha aan de Wiekie.

Inmiddels zijn we dus thuis. Dat is toch ook best wel prettig. Terwijl wij op Hawaii zaten is Minnesota ontdooid. Op de meren is het water weer aan de oppervlakte verschenen. Het gras begint al mooi groen te kleuren. De zomer komt met rasse schreden dichterbij. Nu nog hopen dat FC Twente (na de Graafschap) kampioen wordt. Maar eerst morgen weer gewoon aan de slag - geen 2e Paasdag voor ons. Tot volgende week.