Vissen bij de kachel

It's over. We liggen er uit. De Minnesota Vikings hebben zondagavond in de verlenging met 28-31 verloren van de New Orleans Saints. Bijna 58 miljoen televisiekijkers zagen hoe de Vikings superieur waren maar door een opéénstapeling van onnodige fouten de overwinning uit handen lieten glippen. Slechts 19 (s) voor het eind van de reguliere speeltijd bij een stand van 28-28 was er nog niets aan de hand met balbezit voor de Vikings en een grote kans om de overwinning te pakken met een Fieldgoal. Op dat moment nam quarterback Brett Favre echter een te groot risico: hij gooide de bal naar één van zijn forwards maar dat leidde tot een interceptie. Vervolgens moest er verlengd worden en daarin scoorden de Saints de Golden Goal. Wat een deceptie - de Vikings met lege handen naar huis. De vergelijking met het Nederlands Elftal kwam bij mij naar boven: vaak goed spelen maar op de momenten dat het moet gebeuren komen ze net te kort. Laten we hopen dat het Oranje dit jaar bij de WK in Zuid-Afrika een keer meezit.

Op Leonie's elementary school beginnen ze 's morgens om 09:30 uur altijd met het nieuws van de dag. Dat wordt live uitgezonden via het school TV systeem en duurt ongeveer 5 minuten. Het nieuws bestaat uit een aantal vaste onderdelen te weten het menu voor de lunch, het weer, de jarigen en bijzondere gebeurtenissen. Het wordt altijd voorgelezen door leerlingen uit de 6th Grade vanuit een speciale studio in de school. Afgelopen woensdag waren Leonie en Lemia aan de beurt om het nieuws te presenteren. Dat ging zo goed dat ze gisteren nog een keer mochten optreden. Onder toeziend oog van de directeur, Gretchen Peel, deden de dames weer erg goed hun best om er wat leuks van te maken. Wie weet zit er voor Leonie op termijn nog een televisiecarrière in.

De aanvraag voor een Permanent Residency (permanente verblijfsvergunning) is eindelijk ingediend. Het was niet niks wat we daarvoor moesten aanleveren aan de USCIS, de US Citizenship and Immigration Services: Een hele serie formulieren, te weten I-485, G-325A, I-134, I-765, I-131 en I-94; Kopieën van paspoorten, rijbewijzen, (vertaalde) geboortecertificaten, (vertaald) trouwcertificaat, salarisafschriften, en belastingaangiftes; Bewijs dat we in blakende gezondheid zijn en alle inentingen volgens de Amerikaanse wet hebben ondergaan; en een stel pasfoto's. Alleen al dat laatste was een klus op zich. Wij dachten even bij een fotograaf langs te rijden en binnen een kwartier weer buiten te staan. Nou, niet dus. De fotograaf had geen standaard opnamesysteem voor pasfoto's maar maakte van ons allemaal zes foto's met een gewone camera. Die werden op de computer geladen zodat we de mooiste uit konden kiezen. Vervolgens konden we ze een uur later ophalen. Daarmee was halve zaterdagmorgen naar de malle moeren. Je vraagt je werkelijk af waarom het zoveel voorbereidend werk vereist. Je kunt toch zo zien dat dit stel een aanwinst voor de VS is :-)

Vanwege de strenge straffen zou je denken dat dronken bestuurders hier een zeldzaamheid zijn. Niets is minder waar. Alleen al de staat Minnesota met 5 miljoen inwoners telt 46.748 bestuurders die tenminste 4 keer zijn aangehouden voor dit vergrijp, de zogenaamde Driving While Intoxicated (DWI) arrests. Ze vormen een gevaarlijke groep die moeilijk te behandelen is, ondanks dat de straf niet misselijk is: als je binnen 10 jaar 4 DWI veroordelingen hebt ontvangen ga je voor 3 jaar de cel in. Naast celstraf krijgen bestuurders die worden gesnapt een hoge boete, moeten ze torenhoge verzekeringspremies betalen, wordt het rijbewijs voor bepaalde tijd ingetrokken, en moeten ze verplicht op afkick cursus. Ook krijgen ze, nadat ze de straf hebben uitgezeten, tijdelijk speciale kentenkenplaten (met de letter W) waarmee ze publiekelijk aan de schandpaal genageld worden. Deze platen zijn zelfs helderder gekleurd zodat ze goed herkenbaar zijn. De gedachte hierachter is dat je er niet op kunt vertrouwen dat zo'n bestuurder nuchter achter het stuur zit en dat je maar beter ruimte kunt maken als je ze tegenkomt. Onder het mom "Eens een dronkaard, altijd een dronkaard". Het blijft een bijzonder land.

Vandaag zijn we met een deel van mijn Systems Engineering team wezen "Ice-fishen". Organisator Joe meldde in zijn uitnodiging "Ten Reasons for Participating" waaronder Free food and drinks, Better than staying in bed, en We can make Harry into a Minnesotan. Icefishing stond inderdaad nog op mijn lijstje. Niet dat ik een fervent visser ben maar je moet alles een keer meemaken, nietwaar. Gisteravond had ik me online een 24-uurs fishing license aangeschaft dus er kon me niks gebeuren. Ik had Joe gemeld dat ik wel zelf met de auto op het ijs wilde. Volgens hem was dat geen probleem. Maar bij het meer aangekomen bleek al snel dat dit geen terrein was voor een Audi A6. Vorige week had het een aantal dagen gedooid en dat had het ijsoppervak geen goed gedaan. Gelukkig had Chuck zijn Ford pickup truck bij zich - die heb je onder dit soort omstandigheden echt wel nodig. Achter de pickup had Chuck, dé vissert onder ons, zijn vishuis op wielen gekoppeld. Daarin allerlei materiaal om het leven zo aangenaam mogelijk te maken: een dieselgenerator, ijsboor, oneindig veel visgerei, een onderwater camera, radarapparatuur om dieptes te meten, barbecue, frituurpan, kachels, een fauteuil, etc. Ruim een mijl uit de kant zette Chuck zijn huis op het ijs. Nadat de gaten geboord waren in het two feet (60 cm) dikke ijs en alles geïnstalleerd was kon het feest beginnen. Het vroor 15 (deg C), we hadden in drie uur maar drie keer beet en één kanjer gevangen, en er was geen Jägermeister te bekennen, maar dat mocht de pret niet drukken; het was beregezellig. Niet dat ik dit nu veel vaker ga doen, maar voor de echte vissert is dit een paradijs. Bijgaand een filmpje om sfeer te proeven - opgenomen met de blote hand bij -15 (deg C).

Komende week ga ik voor een paar dagen naar Nederland. Ik ben uitgenodigd door Peter van Dam voor het bijwonen van zijn promotie in Nijmegen op Feb 05. Peter is een voormalig collega bij de Research afdeling van Vitatron / Medtronic SQDM. Gedurende mijn periode daar, van 2000-2008, hebben we veel samengewerkt. Dat begon met de ontwikkeling van een nieuwe generatie pacemakers, die later bekend werd als "World's First Fully Digital Pacemaker". In 2006 kreeg ik de Research afdeling onder mijn hoede en werd ik Peter's manager. Hij was toen al bezig met zijn promotie-onderzoek maar dat voelde te vrijblijvend. We hebben toen de afspraak gemaakt dat Peter er naar zou streven om zijn promotie af te ronden rond Kerst 2008. Met de sluiting van de vestiging in Arnhem medio 2008 kwam dat allemaal wat in het gedrang maar ik vind het fantastisch dat Peter toch heeft doorgezet en een mooi proefschrift getiteld "The Shortest Path to Cardiac Activation" heeft afgeleverd. Zie hier voor details. Daarbij voel ik me best vereerd dat ik met naam en toenaam in zijn dankwoord word genoemd. Misschien nog wel aardig om te vermelden dat ik in mijn Vitatron periode de bijnaam "Happy Harry" had, een naam die volgens onbevestigde berichten mede door Peter was verzonnen. Bijgaand een foto waarbij ik als testcase dien voor Peter's onderzoek.

In verband met de trip naar Nederland volgende week geen update. See you.

Het perfecte kado

Het nieuws stond zelfs op nu.nl: De Minnesota Vikings hadden zondag in de (zeg maar) kwartfinale van de National Football League geen kind aan de Dallas Cowboys. Onder aanvoering van quarterback Brett Favre walsten de Vikings met 34-3 over de Cowboys heen. De overwinning in een uitverkocht Metrodome was vooral te danken aan een excellent opererende defensie. De Cowboys waren licht favoriet aan de wedstrijd begonnen maar hadden geen schijn van kans met slechts één Field Goal. De Vikings scoorden daarentegen vier Touch Downs en twee Field Goals. De volgende wedstrijd, waarbij het NFC Championship op het spel staat, is zondag tegen de New Orleans Saints in de Superdome in New Orleans. Bij een overwinning staan de Minnesota Vikings in de Superbowl, dé wedstrijd van het jaar. De spanning is dan ook tot grote hoogte gestegen en de gekte heeft toegeslagen. Toen ik vanmorgen mijn kantoor binnen wilde werd ik geconfronteerd met een immense Viking. Prachtig. Zelfs mijn reputatie staat op het spel - ik heb mijn collega's in augustus al voorspeld dat de Vikings tot de Superbowl zouden reiken. Ze verklaarden me voor gek maar dat is omgeslagen in toenemende bewondering. We keep our fingers crossed.

De Vikings game begon zondag om 12 uur (at noon). Op dat moment stonden wij nog op de skies voor onze tweede les. Terwijl we bezig waren schalde het radioverslag van de wedstrijd door de luidsprekers over de piste. Vooral de mannen wilden natuurlijk niets missen van dit gebeuren. Dat bleek ook uit een artikel in de krant genaamd "Bert or Brett?". Wat was namelijk het geval? Om de 4e verjaardag van haar zoontje te vieren had een moeder kaartjes gekocht voor de show Sesame Street Live met onder andere Bert en Ernie, Elmo, en Big Bird (Pino). Ze wilde er een gezellig familie-uitje van maken. Totdat de vader er achter kwam dat de show om 13 uur zou beginnen, precies op het moment dat de Vikings de kwartfinale aan het spelen waren. Dus terwijl Bert in het Target Center op de planken stond speelde quarterback Brett een mijl verder in de Metrodome zijn wedstrijd. Voor de vader was de keus "Bert or Brett?" snel gemaakt. Gelukkig waren zijn ouders in town: oma ging mee naar Sesame Street, en opa mocht mee naar de Vikings. Eind goed, al goed. Voor mij zou die keus ook niet moeilijk geweest zijn. Alhoewel, ingewijden weten dat Bert en Ernie, net als Laurel en Hardy, één van mijn favoriete duo's is. Hoe kan dat ook anders, wie smult hier niet van.

Een vervelende tegenvaller voor President Obama deze week. In de staat Massachusetts is bij tussentijdse verkiezingen voor de Senaat de Democratische zetel verloren gegaan aan de Republikein Scott Brown. Daarmee raken de Democraten hun cruciale 60-ste zetel in de Senaat kwijt. Hierdoor zijn de plannen voor de hervorming van de gezondheidszorg onder grote druk gekomen. Republikein Brown had van de hervormingsplannen een hoofdthema gemaakt door de kiezers te beloven om tegen deze plannen te stemmen. De verkiezingen in Massuchusetts, traditioneel een Democratisch bolwerk, waren noodzakelijk geworden door de dood van Democratisch senator Ted Kennedy in augustus 2009.

Direct na het begin van het nieuwe jaar kregen we een folder in de bus van Lifetime Fitness, een keten van fitness centra's in de VS. Ze hadden een New Year's Special en vielen daarmee op het juiste moment op de deurmat. Ik had me namelijk voorgenomen om me weer eens van de goede kant te laten zien. In Ruurlo ging ik samen met buurman Ronald twee keer in de week naar Total Fit om te spinnen, maar dat was er hier nog niet van gekomen. Dus wij met het gehele gezin vorige week naar Lifetime Fitness om te kijken wat ze te bieden hadden. Da was nie niks, en op z'n Amerikaans: big, bigger, biggest. We kregen een facility tour van Chris, één van de member advisors. Hij toonde ons het twee verdiepingen tellende gebouw met een immense cardio ruimte, verschillende groep fitness studio's, een spinningruimte, een work-out area voor zware jongens, een sporthal voor volleyball, basketball en racketball, een indoor 200 m atletiekbaan, een yoga ruimte, een klimwand, een indoor en outdoor zwembad, een spa, und so weiter. En niet te vergeten services als 24/7 open, personal coaches, café, hairsalon, massage en child center. Het was erg indrukwekkend, ik schat dat Total Fit uit Ruurlo er wel veertig keer in past. We hebben inmiddels een family membership afgesloten zodat ook de dames volop aan hun figuur kunnen werken. Nu nog kijken of de buurman meewil...

Onderdeel van de eerste work-out was een assessment van je fysieke toestand. Die werd bij mij uitgevoerd door Liz, één van de personal coaches. Eerst stelde ze zaken als leeftijd, lengte, gewicht en vetpercentage vast. Maar ook "Kracht in de armen" en "Lenigheid". Opvallend was dat ik Excellent scoorde bij "Kracht in de armen" terwijl ik overdag alleen maar een toetsenbord vasthoudt. "Lenigheid" daarentegen was Fair, ofwel redelijk. Dat verbaast me niets; het is me nog nooit gelukt om een been in mijn nek te leggen. Toen Liz me vroeg wat mijn doelstellingen waren kwam ik niet veel verder dan "In vorm blijven" en "Op gewicht blijven". Vervolgens kreeg ik een heel exposé met termen als volume of oxygen, heart rate zones, aerobic development, anaerobic threshold, fat burn, enzovoort. Ik word al moe als ik er aan denk. Ik vertelde haar dat ik gewoon lekker in het rond wil spinnen, een beetje aan de toestellen wil hangen, zo nu en dan kapot wil gaan, en in de buurt van mijn streefgewicht 155 (lbs) wil blijven. That's it - no more. Dat leek haar een prima plan. Ze adviseerde me wel dat ik, gezien mijn geringe vetpercentage, niet beneden de 155 (lbs) moest gaan als ik wilde overleven in de vrieskou van Minnesota. Maar daar is deze beer echt niet bang voor :-)

In de strijd tegen het terrorisme heeft de VS een aantal weken geleden een belangrijke nederlaag geleden. Een vermeende informant uit Jordanië heeft bij een zelfmoordaanslag in een CIA basis in Afghanistan 7 personen gedood. Onder de 7 waren 3 talentvolle CIA medewerkers met een grote schat aan kennis van Al Qaeda en gerelateerde terroristische cellen. De informant, achteraf een dubbelspion, had het vertrouwen van de CIA gewonnen met het verstrekken van gedetailleerde informatie over het reilen en zeilen van de top van Al Qaeda. Dat vertrouwen ging blijkbaar zover dat de informant zonder controle vooraf de basis van de CIA mocht betreden. Toen hij uit de auto stapte met één hand in zijn zak wekte dat argwaan bij één van de kamp bewakers. Toen die hem wilde fouilleren liet de informant een bom exploderen met de doden tot gevolg. Een zware slag voor de CIA waarbij niet alleen 7 mensenlevens maar ook heel veel geheime informatie, opgeslagen in de hoofden van de betrokkenen, verloren is gegaan. Blijkbaar was "intelligence not intelligent enough" ...

Ander opvallend nieuws was dat de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA zijn Space Shuttles gaat verkopen. Er zijn nog 5 lanceringen gepland maar daarna stoppen de VS met hun Space Shuttle programma voor bemande vluchten. De NASA beschikt nog over drie actieve shuttles, Discovery, Atlantis en Endeavour, en een prototype, Enterprise, dat nooit in de ruimte is geweest. De Discovery is al vergeven aan het National Air and Space Museum in Washington, maar de andere zijn beschikbaar voor geïnteresseerden. In eerste instantie vroeg de NASA $42 miljoen per shuttle; dit zou de kosten dekken voor het strippen van giftige en andere gevaarlijke materialen, voorbereiden van het toestel voor transport, en vlucht naar een luchthaven naar keuze. Wegens gebrek aan belangstelling is de prijs inmiddels gedaald naar $28.8 miljoen. Om dezelfde reden worden de hoofdmotoren nu weggegeven tegen transportkosten want niemand wilde de oorspronkelijke vraagprijs van $400.000 neertellen. Volgens sommige media is een shuttle het perfecte cadeau voor de man die alles al heeft. Ik pas wel in dat plaatje want elk jaar met mijn verjaardag roept Els weer dat het lastig is om iets voor mij te kopen; ik heb immers al zoveel. Mijn advies aan haar is dan ook: wacht nog even met de aankoop, de prijs gaat vast nog sterk dalen. Dan zal ik zorgen dat er rond mijn verjaardag op 14 september voldoende ruimte in de garage is :-)

De commercie is natuurlijk volop ingesprongen op het feit dat de laatste 5 shuttle lanceringen er aan zitten te komen. De eerstvolgende launch, met de Endeavour, is gepland voor Feb 7th, 2010, lift off om 4:32am. Dat is ook de dag waarop in Miami de Superbowl gespeeld gaat worden. Dat wordt dus een druk weekend in Florida. Gelukkig hebben wij al een keer een lancering live meegemaakt, om precies te zijn op 23 oktober 2007. Wij waren toen een week op vakantie naar Disneyworld in Orlando en kwamen er bij toeval achter dat er die week een lancering gepland stond. Die mochten we natuurlijk niet missen. Of zoals Amerikanen zeggen: "Watching a space shuttle launch is a dream come true. It's so powerful and amazing to see this colossal machine lift off into space. All of your senses are impacted by the launch: You see the shuttle launching, you hear the engines roar and you feel the ground rumbling under your feet." We kunnen uit ervaring zeggen dat daar niets aan gelogen is. Heel imposant!

Volgende week zaterdag gaan we met de harde kern van mijn club ijsvissen. Dat lijkt me fantastisch om een keer mee te maken. Prettig weekend.

De Verschrikkelijke Sneeuwman

Er was deze week weer van alles te beleven aan deze kant van de wereld. Zo is het een gewelddadig begin van het jaar geweest in Minneapolis. In de eerste tien dagen van het jaar zijn maar liefst 6 mensen vermoord. Dat is bijna een derde van het aantal moorden in geheel 2009, dat uitkwam op een totaal van 19. Drie van de zes doden vielen in één schietincident. In deze zaak zijn inmiddels twee 17-jarige jongens gearresteerd. "We hebben een slechte week achter de rug, maar dat is na een aantal zeer goede jaren" aldus een woordvoerder van de politie. "We hopen niet dat we hier met een trend te maken hebben". Gelukkig is Minnesota één van de veiligste staten van de VS. Dat neemt niet weg dat Minneapolis een big city is met 400.000 inwoners (ruim 3 miljoen als je St. Paul en alle buitenwijken meerekent). Zoveel mensen bij elkaar brengt zijn eigen problemen met zich mee. Een beetje knallen hoort daar ook gewoon bij, we wonen niet voor niks in het Wilde Westen :-)

Ook groot in het nieuws was de arrestatie van 28-jarige Timothy Carson, een politieman uit Minneapolis die wordt verdacht van het plegen van een serie gewapende overvallen. Men kwam Carson bij toeval op het spoor. Op woensdagmorgen om 08:37 hield collega-agent Schultz Carson in zijn witte Mitsubishi Galant aan omdat er geen kentekenplaat voorop zijn auto zat. Nadat Carson zichzelf had geïdentificeerd als een collega liet Schultz hem gaan. Om 09:15 werd Schultz opgeroepen in verband met een overval op een bank. Op weg naar deze bank kwam hij Carson weer tegen in zijn Mitsubishi. Carson, die vanaf 09:00 dienst had, meldde zich pas rond 10:00 op het politiebureau om aan het werk te gaan. Schultz vertrouwde de zaak niet en lichtte de FBI in over het voorval. Dat leidde uiteindelijk 's avonds tot de arrestatie van Carson. Carson heeft inmiddels verschillende overvallen bekend, inclusief één op een drogisterij en één op een vrouw die net geld had gepind. Hij is op non-actief gesteld en kan, omdat hij de politie in diskrediet gebracht heeft, een zware straf tegemoet zien. Enerzijds vind ik dat meer dan terecht - als politieman hoor je immers het goede voorbeeld te geven. Anderzijds, als je als politieman dit soort fratsen durft uit te halen in de baas z'n tijd dan heb je wel lef. Dan verdien je eigenlijk een beter lot...

Op maandag stond ik in de kantine bij Medtronic mijn lunch salade af te rekenen toen de volgende mededeling uit de omroepinstallatie schalde: "This is a message to notify you that we have an emergency situation in the parking. Until further notice nobody is allowed to leave for the parking." Nu bevindt mijn kantoor zich op de 8e verdieping van het North building met een mooi uitzicht op de parkeergarage (5 verdiepingen hoog, met een capaciteit voor 4000 auto's). Toen ik terugkwam bij mijn werkplek stonden de meeste medewerkers voor het raam. De drie ingangen van de parkeergarage waren afgezet met politiewagens met zwaailicht, en verder stond er een brandweerwagen. Een kleine half uur later kwam er een speciale truck van de St. Paul Bomb Squad voorgereden. Eén van de mannen ging in "gevechtstenue" gewapend met speciale apparatuur naar een zwarte pickup op de 3e verdieping waarin men iets verdachts had ontdekt. Het duurde even maar na verloop van tijd werd het sein "All clear" gegeven. Vals alarm dus. Het gerucht gaat dat relatieproblemen aan de basis zouden liggen van dit voorval: een medewerkster had het uitgemaakt met haar vriend die daar zo verbolgen over was dat hij vervolgens gedreigd heeft haar pickup op te blazen. Wat een lol. Maar goed, je kunt niet voorzichtig genoeg zijn in dit soort situaties. Toch, als ik de inproductieve uren reken hoop ik niet dat we al te vaak zo'n geintje meemaken.

De omgeving is hier redelijk heuvelachtig. We hebben dan ook een aantal kleine ski-gebieden in de buurt. Afgelopen winter zijn we hier wel met een rubberband naar beneden gegleden (tube-sliding) maar skiën hebben we nog nooit gedaan. Vroeger zijn Els en ik wel eens weekenden naar Winterberg geweest om te langlaufen maar daar is het bij gebleven. Ik herinner me van die tijd dat snelheid maken in de afdaling altijd het leukste deel van langlaufen was. Maar sinds ik last heb van een instabiele rechterknie heb ik langlaufen en skiën altijd afgehouden. Verder geef ik persoonlijk de voorkeur aan de zon boven sneeuw. De kinderen wilden echter graag een keer skiën en ook Els was er wel voor in. Ik kon dan ook moeilijk achterblijven. Dus heeft Els ons een aantal maanden geleden ingeschreven voor skiles. Drie zondagen achter elkaar op de latten om de beginselen onder de knie te krijgen. Afgelopen zondag was onze eerste les van anderhalf uur. Nadat we het juiste materiaal aangemeten hadden gekregen moesten we aan de bak. Onze instructrice Meggy vertelde me direct bij het begin dat ik met mijn atletische figuur het skiën snel onder de knie zou krijgen. Of ze dat nou meende of niet, het gaf me veel vertrouwen. Na een korte instructie moesten we op een klein hellinkje slalomend naar beneden. Dat ging zo goed dat we meteen op mochten naar het grotere werk: met de skilift naar boven voor een redelijke afdaling. Dat was een stuk lastiger maar al met al verliep het voorspoedig - geen last van de knie - en mijn schaatsverleden komt me hier erg goed van pas :-) Het smaakt zeker naar meer.
Hiernaast een foto van de verschrikkelijke sneeuwman.

Ik las dat deze winter in Nederland de boeken in zal gaan als sneeuwwinter. Sinds de jaren tachtig is dat blijkbaar niet meer voorgekomen. Zelfs de ijsbaan in Westerhaar is weer eens open. Als die ijsbaan open gaat gaat mijn hart altijd sneller kloppen. Niet omdat ik zelf zo'n groot schaatser ben (ik ben druk bezig om het te worden) maar omdat er dan een kans bestaat dat de Gouden Turf verreden gaat worden. Nu vragen de meesten zich af: "Gouden Turf, waar heeft ie het over?". Nou dat zal ik vertellen. De Gouden Turf is voor Westerhaar wat de Elfstendentocht is voor Nederland. Het is een afvalmarathon op natuurijs waar het hele dorp naar toeleeft. Het is een echte klassieker die, als het ijs het enigszins toelaat, wordt georganiseerd door ijsclub De Volharding. De laatste Gouden Turf is echter alweer van 12 jaar geleden, om precies te zijn 1998. De opwarming van de aarde doet blijkbaar ook Westerhaar geen goed. We keep our fingers crossed dat het dit jaar weer een keer mag lukken. Hier in Minnesota is het ijs ook dik genoeg om te schaatsen. Bijgaand een foto van Leonie en Lemia, haar beste vriendin. Verder is men weer druk met ijsvissen: met de auto op het ijs, een tentje bouwen, een gat boren, en dan wachten met één of meer kruidenbitters tot je beet krijgt. Op 30 januari hebben een aantal jongens in mijn club een ijsvis event georganiseerd. Ik heb ze verteld dat ik zelf met de auto op het ijs wil, de eerste keer in mijn jonge leven. Dat belooft dus wat.

Wat een afschuwelijk drama in Haïti. De eerste schattingen komen uit op 50.000 doden - niet te bevatten. Het is dan wel wrang als ik op nu.nl lees dat het Ministerie van Buitenlandse Zaken zich ernstige zorgen maakt over 9 vermiste Nederlanders die zich waarschijnlijk in een ingestort hotel bevonden. Voor de direct betrokkenen van deze slachtoffers is dit natuurlijk ook een ramp. Maar ik vind wel dat de woordkeuze wat passender gekozen had kunnen worden denkend aan al het leed rondom de overige 49.991 doden.

Zondag at noon spelen de Minnesota Vikings thuis voor hun eerste play-off wedstrijd tegen de Dallas Cowboys. Dit is zeg maar de kwartfinale van het wereldkampioenschap American football voor clubteams. De hele week gaat het op TV en in de krant over niets anders (naast Haïti natuurlijk). Medtronic bood de mogelijkheid om in te schrijven op tickets: $950 per paar in de Medtronic suite, $490 per paar ergens bovenin het stadion. Dit keer heb ik overgeslagen. Chuck, de collega waar ik mee naar de Superbowl in Miami zou gaan als de Vikings zover komen, meldde me dat de tickets daarvoor op dit moment 2 grant (= $2000) kosten, en dat we met vlucht en hotel op 4 grant moesten rekenen. Dat werd hem te gortig en mij eerlijk gezegd ook. Het mag wat kosten maar voor één wedstrijd gaat dit wat te ver. Voor de liefhebbers zal ik maar zeggen.


Wij hebben lekker een lang weekend. Maandag is het Martin Luther King day en dan heeft iedereen vrij. Tot volgende week.

Stomme hond of domme diender?

Prutswerk van veiligheidsdiensten heeft de gemoederen deze week flink beziggehouden. Zo was er de nasleep van het bom-incident op de vlucht van Amsterdam naar Detroit op 1e Kerstdag, waar bij nader onderzoek blijkt dat er van alles is misgegaan. President Obama heeft inmiddels ingrijpende maatregelen aangekondigd om de veiligheid van de Amerikaanse bevolking te verhogen. Dan was er op zondag een incident in Newark, waar een veiligheidsofficier zijn post voor even verliet waardoor een man langs de beveiliging kon glippen. Gevolg: duizenden reizigers moesten opnieuw gescreend worden, leidend tot urenlange vertragingen. Vervolgens was op dinsdag het vliegveld van Minneapolis - St. Paul aan de beurt. Een groot deel van de Lindbergh terminal (waar internationale vluchten aankomen en vertrekken) werd geëvacueerd in verband met een verdacht pakje. Een hond met een speciale neus voor bommen had iets verdachts geroken in een roze tas op de bagageband waardoor het gebied meteen werd afgezet en ontruimd. Leden van het Bom Patrouille Team onderzochten de tas en concludeerden dat het vals alarm was. Na 90 minuten werd de zaak weer vrijgegeven maar het duurde uren voordat alles weer normaal was. Achteraf blijkt de tas van het vliegveld zelf te zijn; het is een roze tas die het bagagepersoneel altijd op de caroussel legt om aan te geven dat alle bagage afgehandeld is. Op zijn zachts gezegd een pijnlijke gebeurtenis. Het is niet bekend gemaakt wat de speurhond nou precies geroken heeft, dat wilde hij niet zeggen :-)

Mijn eerste reactie na het lezen van het laatste bericht was "Stomme hond". Maar bij nader inzien neem ik dat terug. Dat zit namelijk zo. Dezelfde hond heeft waarschijnlijk regelmatig aan onze bagage lopen snuffelen. Als je staat te wachten bij de douane (na aankomst in de VS) loopt er vaak een vrouwelijke diender met een hond langs de wachtrijen. Ik dacht altijd dat de hond op zoek was naar drugs; je bent immers niet te vertrouwen als je vanuit Amsterdam (ofwel Sodom en Gomorra) komt. Maar de laatste keer bleef de hond staan kwispelen bij de tas van een man achter ons. Die man had volgens eigen zeggen een banaan in de tas gehad maar had die inmiddels opgegeten. Ik denk dat bij de roze tas iets vergelijkbaars gespeeld heeft; de hond rook helemaal geen bom, hij was gewoon toe aan zijn banaan. Dat krijg je als ze hun banaan niet op tijd krijgen. In plaats van "Stomme hond" is "Domme diender" dan ook meer op zijn plaats. Hoe het ook zij, al dit gedoe is het resultaat van 80 gram explosief materiaal in een Nigeriaans onderbroekje… Niet te filmen.

Televisie uitzendingen staan hier bol van de commercials. Vooral sportwedstrijden worden continu onderbroken voor weer een serie reclame spots. Wat me hierin opvalt is dat men hier veel vaker gebruik maakt van het in een zwart daglicht plaatsen van de concurrent. Zo laat Verizon steeds zien dat zij een vijf keer betere 3G network dekking hebben dan AT&T. Vergelijkt General Motors het geringe benzineverbruik van hun Chevrolet auto's met die van concurrenten als Honda, Toyota en Ford. En pronkt Wendy's met de slogan "You can always tell real from fake" om hun verse, van Amerikaans vlees gemaakte hamburgers aan te prijzen boven de slappe hap van andere hamburgerketens. Ik kan me niet herinneren dat je deze manier van reclame maken ziet in Nederland. Hier is het gemeengoed en is alles geoorloofd zolang het binnen de regels van de wet blijft.

Amerikanen beleven sport heel anders dan wij. Zo kun je vrijwel geen restaurant binnenkomen of er staan van die gigantische plasma-schermen waarop een football, baseball of basketball wedstrijd wordt uitgezonden. Ook is het sportkatern van de krant heel erg dik, vooral in het weekend en op maandag. Wat me in al die verhalen elke keer weer opvalt is het belang dat Amerikanen hechten aan stats (statistische gegevens): voor elk onderdeel is er wel een staatje. Zo houden ze voor football per speler het aantal Touchdowns, Passing Yards, Rushing Yards, Receiving Yards, Tackles, Sacks, Interceptions, enzovoort, enzovoort, bij. Stel dat we in Nederland bij het voetballen zouden bijhouden hoevaak iemand terugspeelt op de keeper, over de middellijn is gegaan, de bal op de borst heeft opgevangen, met links een voorzet heeft gegeven en de bal op goal heeft gekopt. En dat je aan het eind van de competitie wordt gehuldigd als degene die het vaakst op de paal heeft geschoten. Nuchter als wij zijn denken wij "lekker belangrijk". De Amerikanen zijn er dol op.

Van de week stond er in de krant een bericht over de kosten van de gezondheidszorg in de VS. In het jaar 2008 zijn de kosten uitgekomen op $2.3 triljoen ofwel $2300 miljard. Dat is $7681 per inwoner. Een onvoorstelbare hoeveelheid geld. Het komt neer op 16.2% van het bruto nationaal product. Ofwel een zesde van wat dit land verdient gaat op aan de gezondheidszorg. Dat is meer dan welk ander geïndustrialiseerd land in de wereld dan ook. Studies hebben echter aangetoond dat de hogere uitgaven niet betekenen dat de kwaliteit van de zorg (health outcomes) beter is. Hiermee wordt maar weer eens onderstreept dat het hoog tijd wordt om de gezondheidszorg in de VS te hervormen. Zoals jullie weten is dit één van de hoofdthema's van President Obama. Het is echter de vraag of de plannen die nu (bijna) zijn aangenomen soelaas bieden. Om het iedereen naar de zin te maken zijn er inmiddels zoveel amendments aangenomen dat er grote twijfel is of het nieuwe plan uiteindelijk tot een kostenbesparing zal leiden. Daar komt bij dat Obama vanaf het begin heeft vastgehouden aan de eis om 30 miljoen onverzekerden te helpen. Een nobel streven maar ook dat is niet gratis. De toekomst zal uitwijzen in hoeverre dit land bereid is om het recht op adequate zorg te balanceren met de noodzaak om de kosten in de hand te houden. Ik moet het nog zien.

Ik heb al eens eerder geschreven over het Medtronic Carelink systeem (zie topic Gasthof Zur Gemütlichkeit in mei 2009). Carelink is een systeem waarmee data uit een geïmplanteerde pacemaker (of ICD/CRT/ILR) door de patiënt automatisch via het telefoonnet naar het ziekenhuis wordt gestuurd zodat artsen hun patiënten op afstand in de gaten kunnen houden. Gemak dient de mens. In de Verenigde Staten maken inmiddels al 320.000 patiënten gebruik van dit Carelink systeem. Vanwege de grote voordelen voor patiënt en arts wordt er bij Medtronic hard gewerkt om dit systeem wereldwijd beschikbaar te stellen. Daarbij zijn verschillende hordes te nemen. Om er een paar te noemen: elk land heeft zijn eigen telefonie-netwerken; elk land heeft zijn eigen regels hoe met patiënt data omgegaan moet worden; en wie draait er voor de kosten op want uiteindelijk niks voor niks. Niettemin gaat de wereldwijde uitrol voorspoedig. Zo is Carelink recent geïntroduceerd in Australië. Dat ging gepaard met de nodige media aandacht waarin patiënten werden geportretteerd voor wie Carelink een uitkomst is. Zoals Jilly, en Ryan die wel heel erg ver van de behandelende arts woont. Je kunt je voorstellen dat dit systeem een zegen is in dit onmetelijke land.

Verder deze week: Net als in Nederland blijven ook hier kou en sneeuw het weer bepalen. Gaat het gerucht dat Jay Leno met zijn show op NBC moet verkassen van Prime Time naar rond middernacht omdat de kijkcijfers de laatste maanden dramatisch zijn. En in de zelfde categorie las ik dat Jeroen Heubach gaat verkassen naar NEC. Wie had dat gedacht? Heubach, met de bijnaam Heubach Hooligan en het geweten van FC Twente, een speler die niet zou misstaan in Vak-P, weg uit Enschede. Hopelijk maakt hij het ons niet te moeilijk tijdens de wedstrijd FC Twente - NEC op Feb 28, 2010.
Tot volgende week.

Grote bulten sneeuw

Ik hoop dat jullie de feestdagen goed zijn doorgekomen. Dat dat het begin mag zijn van een fantastisch 2010!

Happy New Year ofwel Geluk in'n Tuk!

Zoals eerder gemeld was ik rond Kerst een week in Nederland. Met vlucht NW246 van woensdagavond 23 december vanuit Minneapolis ben ik donderdag 24 december rond het middaguur gearriveerd op Schiphol. Best wel een vreemd gevoel na een afwezigheid van precies een jaar. Het was nog even spannend of de vlucht wel door kon gaan. De voorspellingen op dinsdag beloofden niet veel goeds met een snow storm warning voor woensdagavond tot en met vrijdagavond. Ik heb nog geprobeerd om op de vlucht van dinsdagavond te komen maar vele anderen waren me voor en dus was die vlucht volledig volgeboekt. Achteraf bleek het gelukkig niet nodig: ondanks het feit dat het woensdagavond al aardig sneeuwde konden we toch gewoon weg. Net op tijd want van woensdag op donderdag was er toch maar even 20 inch (50 cm) sneeuw naar beneden gekomen.

Nadat ik de huurauto op Schiphol had opgehaald (ik had wel mijn credit card mee) ben ik richting Ruurlo gereden. 's Avonds zijn we naar snackbar Plaza geweest waar ik een heerlijk patatje speciaal en een berehap met satésaus heb gegeten. Om je vingers bij op te eten. De rest van de week hebben we vele bezoekjes gebracht aan familie en vrienden, kennis gemaakt met de nieuwe aanwinsten Arjo en Leoni, lekkere stamppot met rookworst gegeten en de traditionele Hollandse gezelligheid ervaren. Bijgaand een aantal foto's van ons bezoek aan Nederland.




Er was overigens niet veel veranderd in één jaar tijd. Wel is er in Ruurlo het nodige bijgebouwd, zijn de bomen langs de weg van Ruurlo naar de Veldhoek gerooid en is het aanpalende fietspad vernieuwd. Maar de ijsbaan is nog steeds niet aangelegd. Dat laatste is ook typisch Nederlands: in 2006 is de IJsclub Ruurlo accoord gegaan met het verplaatsen van de natuurijsbaan in verband met de aanleg van een bedrijventerrein. In 2007 was een nieuwe locatie vastgesteld maar in verband met bezwaren van omwonenden en allerlei wettelijke procedures is er drie jaar later nog geen schop in de grond gegaan voor de aanleg van de nieuwe baan. Drie jaar om simpelweg een groot grasveld onder water te mogen zetten (met een stel lichtmasten eromheen, een keet om de voeten te warmen, een schuurtje om de sneeuwschuif op te bergen, en een parkeerplaats voor de brommert). Wat een toestand voor gemiddeld één week ijspret per jaar. Toen ik hoorde dat er ijs lag in Nederland heb ik overwogen om mijn hockey schaatsen mee te nemen. Ik had graag met onze voormalige buurvrouw Silvia wat pirouettes willen draaien. Achteraf maar goed dat ik de schaatsen thuis heb gelaten :-)



Inmiddels zijn we weer terug in Maple Grove. De terugreis was er één om niet snel te vergeten. Dat begon al op Schiphol waar de controles aanzienlijk waren aangescherpt door de mislukte aanslag van vorige week op vlucht NWA253 van Amsterdam naar Detroit. Iedereen werd gefouilleerd en ook alle handbagage werd aan een grondige inspectie onderworpen. Dat leidde weer tot lange wachtrijen en een vertraging van ruim een uur. Terwijl we in het vliegtuig zaten te wachten op vertrek las ik in de krant dat de Nigeriaan die de aanslag had willen plegen een bomslip aan had: het explosief van 80 gram was in het kruis van zijn onderbroek genaaid. In dat licht bezien was het fouilleren een schijnvertoning: als ik hetzelfde explosief in mijn tok had gedaan had niemand dat gemerkt. Ik betrapte me er op dat je met zoveel aandacht voor de veiligheid zelf ook met andere ogen naar medepassagiers gaat kijken. Zo zat er achter ons een man die voordat we de lucht in waren al twee keer naar het toilet was geweest. Vervolgens heb ik hem toch een beetje in de peiling gehouden. Raar maar waar.

De vlucht zelf verliep voorspoedig. Vlak voor de landing werd medegedeeld dat de gezagvoerder na 35 jaar trouwe dienst met pensioen ging en dat dit zijn laatste vlucht was. Als dank mocht zijn vrouw mee in de business class en maakte zijn dochter (die stewardess is) voor één keer haar opwachting op een intercontinentale vlucht. Ik heb het idee dat je bij NWA als stewardess alleen intercontinentaal mag dienen als je de vijftig gepasseerd bent. Daar kwam de dochter zeker nog niet voor in aanmerking.

Nadat we bij de douane alle formaliteiten hadden afgehandeld, de koffers hadden verzameld en de auto hadden terug gevonden konden we richting Maple Grove. Ondanks dat de avond was ingevallen was het landschap wit en lagen er overal grote bulten sneeuw. Dat beloofde niet veel goeds. En inderdaad, bij ons huis aangekomen was er geen doorkomen aan: er lag een bult van een meter op de sidewalk (stoep) en ook de driveway (oprit) was bedekt met een halve meter sneeuw. Er zat dus niets anders op dan de sneeuwschuif te pakken. Zodoende stonden we om acht uur 's avonds bulten sneeuw te verplaatsen (met onze biologische klok nog steeds op Nederlandse tijd was het eigenlijk drie uur 's nachts). De volgende morgen hebben we het karwei afgemaakt. Als je er zo over nadenkt is bulten sneeuw verplaatsen best wel dom werk eigenlijk. Maar een schone oprit geeft wel veel voldoening :-)



Ondanks dat ik het fysieke werk niet schuw is een snow blower toch wel handig in dit soort situaties. Je moet er dan wel verstandig mee om gaan. Volgens de Startribune zijn er tijdens Kerst 12 mensen in het ziekenhuis geweest voor het aanhechten van (gedeeltelijk) afgerukte vingers nadat ze de snowblower hadden schoongemaakt. Ze hadden de blower wel uitgezet maar de laatste terugslag was de oorzaak van alle ellende. Dan maar geen blower. Overigens, het is je wel geraden om de stoep schoon te houden. De Minneapolis city department heeft een speciaal Snow Patrol Team dat er op toeziet dat je je stoepie sneeuw- en ijsvrij houdt. Als iemand over je stoep heeft geklaagd komen de mannen van dit team je vereren met een bezoekje. Ze krijgen natuurlijk altijd allerlei excuses te horen waarom het niet gebeurd is: ik wist niet dat ik dat moest doen, dat is toch gemeentewerk?, ik lag ziek in bed, etc. Maar er is geen pardon: binnen 24 uur na de sneeuwval moet je stoep schoon zijn want anders gaat het je geld kosten.

Via de wekelijkse blog waren velen in Nederland op de hoogte van onze belevenissen hier in de VS. Ik kreeg regelmatig de vraag waar ik de tijd vandaan haalde om de blog te maken. Het kost me inderdaad een paar uur per week maar ik vind het best geinig om te doen. Gedurende de week verzamel ik de onderwerpen, en op vrijdagavond schrijf ik het verhaaltje en zoek ik de foto's erbij. Volgens Jacky maakte ik zoveel mee dat hij zich afvroeg of ik nog wel tijd had om te werken. Laat ik iedereen gerust stellen dat ik ook hier hard moet werken. Waarom zou ik het beter hebben dan jullie. Maar omdat je minder verplichtingen hebt hou je meer tijd over voor andere zaken. Wel overweeg ik om de frekwentie van één keer per week terug te schroeven. We zijn nu een heel jaar rond en naar verwachting gaan de ervaringen zich nu herhalen. Niettemin staan er nog vele nieuwe dingen op mijn to-do list. De tijd zal het uitwijzen.

In Nederland kreeg ik nog wat leuke kadootjes: een deurmat van FC Twente (met dank aan Ina) en een Unox schaatsmuts. Met zo'n mix van Amerikaanse, Nederlandse en Twentse invloeden wordt het kijken naar de football wedstrijden van de Minnesota Vikings een waar festijn! Over FC Twente gesproken, zit ik in de VS wordt FC Twente Herbst Meister. Alsof het zo moet zijn. De eerste klap is een daalder waard zal ik maar zeggen. Ook de Vikings doen het nog steeds goed alhoewel de laatste weken wat moeizamer verlopen zijn. Ze staan op 11 wins en 4 losses, en hebben met nog één wedstrijd in de reguliere competitie de play-offs al bereikt. Daarmee zijn ze officiëel nog maar twee overwinningen verwijderd van de 2010 Superbowl. Deze wordt op 7 februari 2010 in Miami gespeeld. Aannemende dat de Vikings zover komen heb ik inmiddels met een collega afgesproken dat we er naar toe gaan. Dat gaat wel een koe kosten maar zoiets maak je maar één keer mee. En aangezien één van mijn stellingen is dat je alles een keer moet meemaken in je leven is dit mijn kans. We duimen dat het zover mag komen. Tot volgende week.