Koffie met Johan

Dinsdag kwam Johan Roelofs "op de koffie". Johan was met zijn zwager in de VS om een aantal vakbeurzen te bezoeken in Los Angeles en Chicago. Een paar weken geleden had hij via Facebook Els benaderd of de afstand Chicago-Minneapolis in één dag te doen was. Nu is dat met de auto 7 uur heen en 7 uur terug. Wel te doen, maar eigenlijk een beetje teveel van het goede. Een veel betere optie is het vliegtuig; dat is één tot anderhalf uur, afhankelijk vanuit welke richting de wind waait. Zo gezegd zo gedaan. Dinsdagochtend om 09.30 uur landde de vlucht uit Chicago op het vliegveld in Minneapolis – St. Paul. Nu is het ophalen van gasten van een internationale vlucht inmiddels bekend terrein voor ons. Die arriveren namelijk altijd bij dezelfde uitgang. Dat geldt niet voor "domestic flights". En aangezien we niet hadden afgesproken waar we elkaar zouden treffen duurde het even voordat we Johan hadden gevonden. Gelukkig bracht de mobiele telefoon daarbij snel uitkomst. Het voelde meteen weer als vrienden onder elkaar. Alsof de jaren hadden stilgestaan: Johan is niets veranderd; alleen net als ons iets grijzer en gezetter dan in onze tienerjaren. Op weg naar huis hebben we natuurlijk eerst een Starbucks gescoord om vervolgens door te rijden naar ons optrekje in de wijk Nottingham Preserve (vergelijkbaar met de villawijk Zonnedael van de Flodders). Ondertussen natuurlijk honderduit gepraat over familie, werk, FC Twente, Dos'37 en bekenden uit de middelbare schooltijd. Na een lunch buiten de deur, zoals dat gebruikelijk is in de VS, moest er ook nog even geshopt worden voor het thuisfront. Dus op naar Party City voor Halloween artikelen, Toys'R Us voor Barbies en de Menards voor een Amerikaanse vlag. Om 15.30 uur was het tijd om Johan weer terug te brengen naar het vliegveld. Een bliksembezoek zoals dat zo mooi heet en zoals alleen een president dat doet. Het was beregezellig en we hebben het erg gewaardeerd dat Johan tijd vrijmaakte om op de koffie te komen.

Het vliegveld van Minneapolis – St. Paul (met afkorting MSP) wordt steeds belangrijker als toegangsweg naar de rest van de wereld. Zo is het internationale verkeer via MSP met 6.2% gestegen tussen 2003 en 2011, meer dan andere belangrijke doorvoersteden zoals Detroit. Amsterdam speelt daarbij een hoofdrol. In 2012 vertrekken maar liefst 945 vliegtuigen vanaf MSP naar Schiphol (AMS). Dat is bijna 3 vluchten per dag. Met gemiddeld 1 vlucht per dag blijven Tokyo (366), Londen (361) en Parijs (361) daar ruimschoots onder. Het zijn de partners Delta en KLM die het merendeel van de vluchten naar Schiphol voor hun rekening nemen. Voor ons is dat erg handig natuurlijk. Toch zijn de rechtstreekse vluchten van MSP naar AMS niet goedkoop. Een vlucht van Chicago naar Amsterdam is soms wel $200 per persoon goedkoper. Maar ja, dan moet je wel eerst naar Chicago. Vliegen via IJsland met Icelandair is vaak ook aanzienlijk goedkoper, tot $200 per persoon, maar dan moet je wel een overstap maken in Reykjavik. "There is dus always what..."

De NBA, de basketbal competitie, is deze week weer begonnen. Onze eigen Minnesota Timberwolves komen vanavond voor het eerst weer in actie, thuis tegen Sacramento Kings. Onze twee sterren, Kevin Love en Ruby Rubio, zijn in verband met blessures niet van de partij. Desondanks wonnen we met 92-80. Er stond deze week een interessant bericht in de krant over de Timberwolves: "Pale in comparison to the rest of the NBA". Ofwel een stelletje bleekscheten dus. Volgens het bericht zitten er in het team van 15 slechts 5 donkere jongens. Daarmee zijn ze het "witste" gezelschap sinds het team van de Boston Celtics in de 1980s. Volgens leiders van de zwarte gemeenschap in Minneapolis is dat geen toeval. Tyrone Terrell, voorzitter van de African-American raad in St. Paul, denkt dat er een strategie achter zit. Hij vermoedt dat het is om de verkoop van tickets aan de overwegend blanke fan base te stimuleren. "Pertinent onjuist" is de reactie van de David Kahn, President Basketbal Operations van de Timberwolves. Waar of niet waar, het bewijst maar weer eens hoe sterk deze gevoelens hier nog altijd leven.

Het nieuws werd deze week natuurlijk volledig beheersd door monsterstorm Sandy. Zelfs de verkiezingsstrijd werd voor even naar het tweede plan verdreven. Onvoorstelbaar hoe gewelddadig de natuur kan zijn. Tientallen mensen overleden, miljoenen mensen zonder electriciteit, tachtig woningen door brand verwoest, Wall Street voor twee dagen op slot, het metro systeem volledig plat, en zelfs de populaire marathon van New York City afgelast. Gelukkig voor ons ging de storm aan ons voorbij. Maar we leven zeker mee met de getroffenen. Ik zag een collage foto’s in de lokale StarTribune die het niet treffender kon representeren. Inmiddels is het openbare leven weer enigszins op gang gekomen. Laten we hopen dat het herstel van de schade voorspoedig verloopt. De 6 miljard dollar die de verkiezingsstrijd naar verwachting kost (je leest het goed: ZES MILJARD DOLLAR) had men hier natuurlijk prima voor kunnen gebruiken...

Op dinsdag las ik de volgende kop in de krant: "Obama, Romney send last-minute stumpers to Minnesota". "Huh...", was mijn eerste reactie, "...gaan ze nu zelf stumpers op ons af sturen? Zijn we niet meer waard dan een stelletje stumpers?" Al snel werd het me duidelijk dat "stumper" in het Engels een andere betekenis zou moeten hebben. Het werkwoord "to stump" betekent blijkbaar "to travel and try to get votes". Dat verklaart veel. Over stumpers gesproken, Bram Moszkowicz komt meer en meer alleen te staan. Eerst verlaat zijn liefje Eva hem, en nu valt de ene na de andere hem af. Ik zag zijn optreden in Pauw en Witteman en dat was verre van overtuigend. Als een kat in het nauw zat hij van zich af te slaan. Ik vond hem altijd een meester in de kunst van het spreken maar daar was weinig meer van over. Ik moet zeggen dat als het waar is wat de Raad van Discipline zegt ("het niet nakomen van toezeggingen die hij aan cliënten had gedaan, het aannemen van contante betalingen en verzuim in het verlenen van voldoende rechtsbijstand") dan mag hij ook hard aangepakt worden. We zullen zien wat het hoger beroep gaat opleveren.

Deze week las ik een reeks berichten waarin kranten expliciet hun steun uitspreken voor één van de presidentskandidaten. Heel veel kranten steunen daarbij de kandidaat van de partij die ze vier jaar geleden ook aanbevolen. Zo meldde de lokale StarTribune dat ze President Obama voordragen voor een tweede termijn. Niet dat ze afgeven op Romney maar ze vinden dat Obama in een betere positie is om het land verder te brengen. Iowa's grootste krant, "The Des Moines Register", daarentegen is geswitched van steun voor Obama in 2008 naar steun voor Romney nu. Ik vond deze berichten best opvallend want ik kan me niet herinneren dat kranten in Nederland zo expliciet hun steun uitspreken voor een partij. Ieder land zijn bijzonderheden zal ik maar zeggen.

Over bijzonderheden gesproken, ik begin steeds minder waardering op te brengen voor het fenomeen "free refill". Jullie weten waarschijnlijk wel dat je, nadat je hier in de VS frisdrank hebt besteld, gratis refills krijgt aangeboden. Dat op zich is natuurlijk mooi meegenomen. Maar de manier waarop dat gaat verschilt nogal. In verschillende restaurants vragen ze niet eens of je een refill wilt, maar wordt het volgende volle glas al op tafel gezet als je het huidige glas nog niet half leeg hebt. Getuige de foto, iets dat ik een week geleden weer meemaakte. Nu zit er waarschijnlijk achter dat de server je het zo goed mogelijk naar de zin wil maken want dat zou zo maar kunnen leiden tot een hogere tip. Bij mij werkt het echter alleen maar averechts. Het is namelijk je reinste verspilling. Het leidt regelmatig tot volle onaangeroerde glazen die rechtstreeks in de goot belanden. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Ik zeg dan ook: "Kill the Refill" of vraag gewoon even of ik nog wat wil...

Dan kort nieuws. Koffieketen Starbucks presenteerde deze week recordcijfers. Geen wonder nu ik er elke morgen langsga. Bill Gore, de uitvinder van het ademende maar toch waterdichte materiaal Gore Tex heeft deze week $10 miljoen gedoneerd aan de Universiteit van Minnesota in Minneaspolis. Gore sprak daarmee zijn waardering uit voor het feit dat hij in 1963 zijn PhD haalde aan de U of M. Als beste job in de VS is dit jaar "Biomedical Engineer" gekozen. Werken in de medische sector blijft nuttig en interessant. De honkballers van de San Francisco Giants hebben de World Series gewonnen van de Detroit Tigers. In een best-of-seven series waren ze met 4-0 snel klaar met de mannen uit Detroit. Bij scheepsbouwer Koninklijke De Vries in Aalsmeer werd het nieuwe jacht "Venus" van Steve Jobs gedoopt. Voor de beste man wordt "Venus" echter wel een jaartje te laat te water gelaten...

Tot slot nog een kort filmpje over Geluk. Deze jongeman heeft geluk. Heeeel veeeel geluk. Een prettig weekend en tot volgende week.

Bakker Jaarsma

Zoals vermeld zaten we vorige week een aantal dagen in Des Moines, Iowa. Niet een plaats waar erg veel te beleven valt maar altijd goed om er even uit te zijn. Nadat we op vrijdag naar de State Capitol en Chocolaterie Stam waren geweest, zijn we op zaterdag naar Pella gereden. Pella is van oorsprong een kleine Nederlandse kolonie zo’n 50 km ten westen van Des Moines. Het is in 1847 ontstaan toen 800 Nederlandse immigranten zich hier settelden onder leiding van dominee Henry P. Scholte. Scholte en zijn volgelingen waren Nederland ontvlucht op zoek naar religieuze vrijheid die ze blijkbaar in Nederland niet vonden in die tijd. Volgens dit bericht zou men in Pelle nog Pella Dutch spreken maar dat zijn we niet tegengekomen. Toch was het opvallend hoeveel er te zien was dat aan de Nederlandse heritage herinnert. Zoals een Historical Village, een openlucht museum met een Werkplaats, Winkel, Smederij en Bakker, en een (door een Nederlands bedrijf gebouwde) Molen met de naam "Vermeer Mill". Een kunstmatig kanaaltje dat langs het Molengracht Plaza loopt, met hotel Royal Amsterdam en een heus klokkenspel. Al rijdend door de Main Street zie je winkels met namen als Van Gorp Insurances, Kuyper's Music en Jaarsma Bakery. In de VS staat Pella vooral bekend vanwege Pella Windows, die ook in ons huis zitten. Toen we zaterdag door Pella reden werden net de tulpenbollen in de grond gedaan voor het Tulip Festival op 2-3-4 mei 2013. Als het even meezit zijn we dan ook van de partij. Wie weet wordt één van de dames wel uitverkozen tot Tulip Queen.

Op zaterdagavond zijn we naar The Sleepy Hollow Haunted Scream Park geweest voor onze jaarlijkse ontmoetingen met vampiers, zombies en andere halve zolen. Met attracties als The Castle of Blood, Chaos en Nightmare Estates werden we weer de stuipen op het lijf gejaagd. Het mooie is altijd dat de dames willen dat ik voorop ga in de strijd. Vooral omdat ze anders bang zijn dat ik ze van achteren aan het schrikken maak. Maar als je voorop loopt ben je vaak wel de eerste die geconfronteerd wordt met allerlei gruwelijkheden. Spookachtig, bloedstollend, luguber, verderf en verdoemenis, voor de echte durfals dus... Een vorm van zelfkastijding zonder dat het zeer doet. Gelukkig maar.

Op de terugweg van Des Moines naar huis was het goed te merken dat Iowa een landbouw staat is. Uitgestrekte velden zover je kunt kijken met voornamelijk maïs. Tenminste, dat denken we want het meeste maïs was er inmiddels af. Deze "rural areas" deden me terugdenken aan boer Koekoek. De man zat vol ideeën, de één nog opmerkelijker dan de ander: "Voorzitter, ik stel voor dat we de landbouwgrond'n met 'n halve meter verhoog'n, dan hoev'n de boer'n niet zover te bukk'n". Wat zou Koekoek hier in Iowa veel aanhangers hebben gehad. Hij zou er zeker als winnaar uit de bus gekomen zijn. Nu strijden Romney en Obama om de gunst van de kiezer in Iowa. Het is één van de zogenaamde "Battleground States" waar het nog niet uitgemaakt is wie er gaat winnen.

Dan dit verhaal: Voor $150 kun je hier een navy seal spelen en Osama Bin Laden neerschieten in zijn compound. Tenminste in een simulatie. Het bedrijf Sealed Mindset Firearms Studio van voormalig navy seal Larry Yatch en zijn vrouw Anne biedt het avontuur sinds augustus één à twee keer per week aan. Larry en Anne verzorgen al een aantal jaren trainingen voor zelfverdediging op basis van speciale gevechtstechnieken en ondersteund door vuurwapens. Maar de markt daarvoor beperkt zich tot een selecte groep geïnteresseerden. Om de business meer Schwung te geven kwam Anne op het idee om deze Bin Laden simulatie aan te gaan bieden. Tijdens de simulatie gaan 6 mannen verkleed als navy seal met een semi-automatisch geweer geladen met 5 verf kogels en beschermd door 25 kilo zware kogelvrije Kevlar vesten, op zoek naar Osama Bin Laden. Voor avonturiers biedt de mengeling van angst, adrenaline en de geur van buskruit voldoende uitdaging in deze intensieve drie uur durende act. Met als resultaat een foto met het slachtoffer. Geen wonder dat schietpartijen op straat hier aan de orde van de dag zijn.

Entrepreneur Mike Zoff heeft een nieuw gat in de markt ontdekt. Zoff begon in january met het bedrijf "Affordable Coffins and Artery" dat zich richt op het produceren en verkopen van betaalbare doodskisten. Eenvoudige alternatieven van hout waarmee tegelijkertijd het milieu wordt gespaard. Maar Zoff heeft recentelijk ontdekt dat Halloween de perfecte tijd is om zijn bedrijf een extra boost te geven. Door Halloween heeft de vraag zich namelijk verplaatst naar kisten die men bovengronds kan gebruiken. Dat komt goed uit want daarmee komt hij ook af van de voorraad kisten die hij produceerde toen hij begon, en minder handig was. De eenvoudigste versies doet hij van de hand voor $100. Vooral de kist met een wat smallere onderkant, de zogenaamde Dracula kist, is populair rond deze tijd. Niet alleen om de buren mee af te schrikken in een outdoor display. Zo bestelde een vrouw een zwart gebeitste Dracula kist om te gebruiken als salontafel. Dat lijkt me nog eens luguber. Ben je aan het thee drinken en voordat je het weet komt de deksel in beweging. Dan maar geen tafel...

Maandag werd het laatste debat tussen Romney en Obama gehouden. Het onderwerp: Buitenlandse aangelegenheden. Een belangrijk onderwerp voor één van de machtigste mannen van de wereld, de gemiddelde Amerikaan ligt er niet echt wakker van. Dat leidde er toe dat beide kandidaten zich niet echt aan het script hielden. De moderator begon elke segment steevast met een vraag over buitenlandse aangelegenheden. De crisis in Europa, de toestand in Syrië, Iran's nucleaire ambitie, de relatie met Israël, de rol van China, ga zo maar door. Maar elke keer draaiden de kandidaten weer met een mooie boog naar binnenlandse zaken: werkgelegenheid, de economie, het begrotingstekort, en Obamacare. "In order for us to be strong and a leader in the world, we need to get our economy going..." waarna ze weer over binnenlandse aangelegenheden spraken. Ook dit keer was er geen uitgesproken winnaar, hoewel volgens de polls Obama op punten met de winst ging strijken. Nog 10 dagen en de 45e President of the Unites States of America is bekend.

Jullie raden nooit wie dit jaar de grote hit wordt tijdens Halloween? Pino uit Sesamstraat. Hier "Big Bird" genoemd. Het begon in het eerste debat tussen Romney en Obama. Dat debat werd georganiseerd en uitgezonden door PBS (Public Broadcasting Service). Zeg maar de NPS van de VS. PBS is ook de omroep die Sesame Street uitzendt. Op een bepaald moment ging het tijdens het debat over kostenbesparingen door de overheid. Romney vertelde dat hij de subsidie voor het publieke TV kanaal PBS zou afschaffen, ondanks zijn grote liefde voor Big Bird. Een uitspraak die vervolgens breed werd uitgemeten in de media. Obama's campagneteam gebruikte de uitspraak zelfs voor een satirische TV commercial waarin werd gemeld dat Romney zich wel druk maakt om Big Bird uit Sesame Street maar de witte boord criminelen op Wall Street ongemoeid wil laten. Sindsdien vliegen de kostuums van Pino de winkels uit. Op dit moment zijn ze zelfs nergens meer te verkrijgen. Best wel bijzonder.

De race om het presidentschap is erg close en dat is een reflectie van de verdeeldheid die er op dit moment heerst in de VS. Maar wat we zien op landelijk nivo, datzelfde zien we ook op lokaal nivo. Op CNN las ik dit verhaal over de strijd om de gunst van de kiezer in het 6e district van Minnesota. De strijd gaat tussen de conservatieve Republikeinse kandidaat Michelle Bachmann en de liberale Democratische kandidaat Jim Graves. Bachmann, gepokt en gemazeld in het politieke circuit met 6 jaar als Senator, heeft nog even meegedaan in de race om de Republikeinse nominatie voor het presidentschap maar moest daarin haar meerdere erkennen in Mitt Romney. Graves daarentegen is een groentje in het politieke arena. Hij heeft zijn sporen verdiend als hotelmagnaat, en is een mooi voorbeeld van de American Dream: met hard werken en een portie geluk heeft hij zich opgewerkt van onderwijzer tot succesvol zakenman. Volgens de polls zou het ook in het 6e district van Minnesota een "very close race" worden. Wat mij echter vooral opviel was de melding dat Graves in elke publieke bijeenkomst wordt gestalked door Tracker Mike. Mike is een student die door Bachmann is ingehuurd om Graves continu op video vast te leggen in de hoop dat hij een verkeerde uitspraak doet. Als je zover gaat in de politieke strijd dan vind ik dat je het niet verdient. Boe voor Bachmann.

Nog één keer aandacht voor de zaak Lance Armstrong. De reacties op het USADA rapport over Armstrong en zijn dopingpraktijken blijven de gemoederen bezig houden. Zo langzamerhand heeft iedereen er wel iets over gezegd. Vele van die reacties "make sense". Maar toen ik dit verhaal van Mark Cavendish las was ik op zijn minst verbaasd: “In mijn ogen is wielrennen de schoonste sport ter wereld”. Nou ja, als ik de feiten mag geloven zou ik denken dat Cavendish geen gelijk heeft. Verder lijkt hij weinig te begrijpen van het feit dat het wielrennen zo onder vuur ligt. Nou, ook dat lijkt me helemaal niet zo moeilijk te begrijpen. Ik denk dat Cavendish maar beter zijn benen kan laten spreken.

De plaats Edina ligt aan de zuidkant van Minneapolis. Het is een leuke plaats met een aantal mooie meren zoals Lake Calhoun en Lake Harriet waar veel rondom heen gefietst, geskate en hard gelopen wordt. Om het fietsen en wandelen verder te stimuleren heeft men een federale subsidie ontvangen van $28 miljoen. Een deel van het geld heeft men gebruikt om volgens Europees model twee fietsbanen op de rijweg aan te brengen met onderbroken strepen. Daamee is Edina na Minneapolis de tweede plaats met een dergelijk experiment. Echter, dat geld had men beter in de zak kunnen houden want alle Amerikanen zijn volledig in de war. Erger, men heeft er totaal geen begrip voor. "Absurd, belachelijk, vreemd, verwarrend en gevaarlijk" zijn de reacties van automobilisten. Men denkt namelijk dat er twee banen voor fietsers zijn en één baan voor auto's. Sommige weigeren zelfs over het fietsbaan te rijden, zelfs als daar geen fietsers zijn. Met als gevolg dat er gevaarlijke situaties tussen auto's ontstaan. Fietsen in Amerika – levensgevaarlijk. Niet voor niets staat mijn fiets al bijna vier jaar in de garage stof te happen...

De voetbalwedstrijd tussen twee highschool teams kwam groots in het nieuws deze week. Reden: De wedstrijd eindigde in een grote vechtpartij. Er stond best wel wat op het spel in de wedstrijd tussen Prairie Seeds Academy en Totino Grace want de winnaar zou doorgaan naar de strijd om het State Championship. De wedstrijd werd gespeeld op het kunstgrasveld van de Maple Grove Senior Highschool (Marissa's school). Op een bepaald moment sloeg de vlam in de pan en werden er de nodige klappen en trappen uitgedeeld door verschillende spelers van beide kanten. Gedrag zoals je dat over het algemeen ziet op beelden uit Zuid-Amerika. Nu dus ook in Maple Grove. Niet de gewenste manier waarop je als highschool in het nieuws wilt komen. Na onderzoek van de politie en voetbalbond werd Prairie Seeds Academy gediskwalificeerd. Niet vanwege de vechtpartij, maar omdat ze een speler hadden opgesteld die niet tijdig was aangemeld. Een vreemde manier om deze zaak op te lossen want nu laten ze de schuldigen ongemoeid. Raar maar waar.

Elk weekend kijk ik even op de website van mijn voetbalclub V.V. Voorwaarts om te kijken hoe ze het gedaan hebben. Zo ook afgelopen week. In verband met de bekercompetitie was het 1e elftal vrij. Mijn oog viel echter op een ander bericht: "Goedbezochte ledenvergadering met verrassing voor Jan Schuurs". Op de jaarlijkse ledenvergadering was Jan Schuurs onderscheiden met de titel "Lid van Verdienste". Als iemand dat verdient is het Jan wel. Hij was (en blijkbaar is nog) altijd op het voetbalveld te vinden. Leider, trainer, grensrechter, scheidsrechter, je kunt het zo gek niet opnoemen of Jan heeft het wel gedaan. Men doet nooit vergeefs een beroep op hem. Dat zijn de vrijwilligers waar een club op drijft. Vanuit Maple Grove mijn hartelijke felicitaties aan Jan met deze welverdiende onderscheiding. In hetzelfde bericht staat vermeld dat ik ook 40 jaar lid ben van de club maar dat men me niet kon huldigen omdat ik in Amerika woon. Als ze me dat nu even van te voren hadden gemeld hadden we vast wat kunnen regelen… Gelukkig zal ik mijn aandenken op een later tijdstip ontvangen. Het zal mij benieuwen wie het komt afleveren.

Aanstaande dinsdag komt Johan Roelofs een dag op bezoek. Zowel Els als ik kennen Johan (van oorsprong uit Vriezenveen) al sinds onze middelbare schooltijd toen we naar het Christelijk Lyceum in Almelo gingen. Johan is met een zwager op een 8-daagse business trip naar Los Angeles en Chicago. Omdat hij toch in de buurt was komt hij dinsdag voor een dag over vanuit Chicago om te kijken waar wij terecht zijn gekomen. Erg gezellig!

Een prettig weekend en tot volgende week.

Terugverlangen Naar Het Spaarpotje

Maandag was het een spannende dag voor Marissa. Het was de start van het zogenaamde Minnesota State Tennis Tournament. Dit is een jaarlijks wederkerend toernooi waarin wordt vastgesteld wie de beste jeugdspelers van de staat zijn. Het was de eerste keer dat Marissa meedeed en dus een nieuwe ervaring. Opvallend is dat het State Tournament wordt gespeeld tijdens schooltijd. Je moet er dus vrij voor vragen maar de school werkt er graag aan mee. Da’s natuurlijk mooi meegenomen want wat is er nou mooier dan je schooldag door te brengen op de tennisbaan. Zo stond Marissa al om acht uur ‘s morgens in te spelen op een baan van het Reed-Sweatt Family Tennis Center in Minneapolis. Niet zo maar een baan: Ze speelde Center Court onder het toeziend oog van heel veel publiek. Die kregen waar voor hun geld want Marissa en haar tegenstander waren erg aan elkaar gewaagd. Nadat Marissa de 1e set met 6-4 won, ging de 2e set met dezelfde cijfers naar haar tegenstander. De 3e set moest dus uitsluitsel brengen. Na een goed begin ging die uiteindelijk met 6-2 naar Marissa's tegenstander. Na ruim twee en een half uur en een daverend applaus van het publiek kwamen ze moe gestreden van de baan. Een hele ervaring rijker.

Leonie heeft dit trimester gekozen voor het keuzevak "Design and Production". Daar word je bekend gemaakt met het ontwerpen, bewerken en produceren, het gebruik van verschillende materialen, gereedschappen en machines, en het produktieproces. Dat doet men door verschillende opdrachten uit te voeren. De eerste opdracht was het maken van een houten krukje dat ook als tafeltje kan dienen. Een leuk idee waarin allerlei zaken van het ontwerpen met hout aan de orde komen. Nu duurde het echter even voordat het krukje af was. Ondertussen kreeg Leonie haar tussenrapport voor het eerste trimester mee naar huis. Allemaal A's (dat will zeggen hoge cijfers) behalve voor "Design and Production". Daarop stond ze een D-, in Nederlandse termen een ruime onvoldoende. Dat was even schrikken maar goed te verklaren. Immers, het krukje was nog niet af, nog niet beoordeeld, en daarmee niet meegenomen in de vaststelling van het "cijfer" op het tussenrapport. Maar daarmee was de kous niet af. Maandag tijdens de Geschiedenis les kreeg Leonie zonder verdere toelichting het verzoek om zich te melden bij Mrs. Anderson, de Principal (directeur) van de school. Schrikken natuurlijk want dat was haar nog nooit overkomen. Met een kloppend hart liep ze naar het kantoor van de Principal. Daar aangekomen wilde de Principal weten wat er aan de hand was want een D- paste niet bij het track record van Leonie. De verklaring was natuurlijk snel gegeven en daarmee was de geest weer in de fles. Inmiddels is het krukje wel af, heeft Leonie een hoge waardering ontvangen en staat ze weer gewoon een "A" voor "Design and Production". Eind goed al goed!

Dinsdag om acht uur zaten we er klaar voor: het tweede debat tussen de presidentskandidaten Obama en Romney. Na het eerste debat waarin Romney Obama op alle fronten overklaste, was er veel gezegd en geschreven over hoe dit tweede debat zou verlopen. Er stond voor Obama heel veel op het spel. Vandaar dat hij de dagen voorafgaand aan dit tweede debat niet op campagne was maar zijn agenda volledig had vrijgemaakt voor een solide voorbereiding. Immers: Een goede voorbereiding is het halve werk. Het format voor dit debat was anders dan het vorige. Er was een groep burgers geselecteerd die nog geen keus hadden gemaakt ("Undecided voters") en die de gelegenheid kregen om vragen te stellen. Ik vond het wel leuk dat er een Nederlands tintje aan het debat zat. Zo werd het gehouden op de Hofstra University in de staat New York. Daarnaast kwamen alle vragenstellers uit Nassau County in New York. What's in a name zou je zeggen. Het was meteen duidelijk dat Obama's voorbereiding vruchten af zouden werpen: hij was veel scherper in zijn antwoorden, viel zijn tegenstrever Romney aan op tekortkomingen in zijn plannen, sprak met toewijding en passie, en was duidelijk "in control". Romney deed het absoluut niet slecht. Maar het verschil met het eerste debat was dat de twee nu aan elkaar gewaagd waren. Met een voordeel op punten voor Obama die daarmee tot winnaar werd uitgeroepen. Op naar het laatste debat komende maandag. Wel leuk om te vermelden dat Obama en Romney elkaar donderdag weer tegenkwamen op het jaarlijkse Alfred E. Smith Memorial diner in het Waldorf Astoria in New York City. Op het podium staken beiden de komische draak met zichzelf en de ander, maar toonden ze ook veel respect voor elkaar. Zo hoort dat natuurlijk.

Het verhaal rondom Lance Armstrong blijft ook hier de gemoederen bezig houden. Ondanks dat hij zelf blijft ontkennen door te verwijzen naar het feit dat hij nooit is betrapt ondanks honderden dopingtesten, komt hij steeds meer alleen te staan. Zo suggereren collega renners dat hij maar beter kan toegeven, vallen sponsors als Nike en Trek hem af, en is hij afgetreden als voorzitter van zijn stichting "Livestrong". Er is echter nog één man die met hem in de ontkenningsfase zit: Hein Verbruggen, de Nederlandse oud-voorzitter van de UCI. Je vraagt je af waarom hij Armstrong nog steeds de hand boven het hoofd houdt. Het lijkt er op dat Verbruggen wat te verbergen heeft. Een gedachte die nog eens versterkt wordt door de manier waarop hij reageert op verhalen in de pers. De toekomst zal het uitwijzen. Ik las hier nog een boeiend verhaal over hoe aanlokkelijk doping kan zijn en hoe er geen weg terug is als je er éénmaal aan begint. Waad-oe waad-oe.

Schreef ik vorige week nog over de invloed van donaties aan de politiek en dat dit onherroepelijk moet leiden tot "Voor wat hoort wat" gedrag, deze week las ik een verhaal dat het niet beter kan illustreren. Het gaat over meer dan 2000 M-1 Abrams tanks die op dit moment geparkeerd staan in de woestijn ten noorden van Reno, in de staat Nevada. Ze staan daar al een hele tijd stof te happen in afwachting van een besluit over hun toekomst. Het leger heeft zich duidelijk uitgesproken: "Thanks, but no tanks". Het leger heeft voldoende gevechtstanks ter beschikking om aan 's lands defensieve behoeftes te voldoen en heeft de M-1 Abrams niet nodig. Daarmee zou het Pentagon $3 miljard kunnen besparen. Het Congres daarentegen is van mening dat de tanks een waardevolle bijdrage aan de verdediging van het land kunnen leveren en opgeknapt moeten worden door hoofdaannemer General Dynamics. De omgekeerde wereld: het leger zegt hoeft niet, het Congress zegt doen. Nu toont een diepgravend onderzoek aan dat General Dynamics op cruciale momenten in het besluitvormingsproces donaties heeft gedaan aan congresleden. Allemaal binnen de regels maar toch. Congresleden zeggen dat hun wens om de tanks op te knappen op geen enkele manier gerelateerd is aan die donaties. Maar wie gelooft dat nog? Donaties in de politiek zijn als doping in het wielrennen: Het maakt meer kapot dan je lief is.

In mijn jeugd hadden mijn broer Klaas en ik een spaarrekening bij de Raiffeisenbank, de voorganger van de Rabobank. We hadden allebei een spaarpotje dat op de vensterbank in de keuken stond. De 40-plussers onder ons weten het nog wel: zo'n spaarpot met bovenin een gleuf met van die tandjes waardoor het muntgeld naar binnen ging, en aan de zijkant een rond gat voor het papiergeld. Eén keer per jaar, volgens mij in de Herfstvakantie, organiseerde de bank een Spaarweek en kreeg je een kadootje als je je spaarpot kwam legen. Die week stonden er dan ook lange rijen voor de drie balies. Ook wij gingen met het spaarpotje en boekje onder de arm naar de bank. Het potje werd dan geleegd, het papiergeld met de hand geteld en de muntjes in de telautomaat, waarna het totaal werd bijgeschreven in het spaarboekje. Daarna mocht je een kadootje uitkiezen. Wat een belevenis, echt iets waar je naar uitkeek. Hier moest ik aan denken toen ik dit verhaal las. Kortom, hoe je van iets simpels iets heel ingewikkelds kan maken. Zo jammer. Het wordt nooit meer zoals het was.

Zaterdagmorgen las ik op internet dat Felix Baumgartner het "All clear" had gekregen voor zijn recordpoging. Na 5 jaar voorbereiding was zijn doel om met een helium luchtballon tot bijna 40 km hoogte te stijgen, vervolgens uit het bakje te springen om na een vrije val van bijna 5 minuten met een parachute weer op aarde te landen. Daarbij zou hij als eerste mens in vrije val de geluidsbarrière doorbreken. Dat wilde ik live meemaken en ik moet zeggen: het was het meer dan waard. We hebben drie uur aan de buis gekluisterd gezeten. Wat een prachtige televisie: schitterende beelden uit de ruimte, een hoofdpersoon met ongelooflijk veel lef, en spanning tot aan het einde. Baumgartner werd vanuit de mission control center ondersteund door de 84-jarige Joe Kittinger, de man die al in 1960 het bestaande hoogterecord voor skydiven had neergezet. Met de stand van de techniek in die tijd een formidabele prestatie natuurlijk, misschien nog wel bijzonderder dan deze poging van Baumgartner. Wel ging Baumgartner een stap verder door als eerste sneller dan Mach 1 te gaan. Een resultaat waarmee sponsor Red Bull zijn naam weer alle eer aandoet. Wat een spektakel!

Donderdag kreeg Marissa exciting nieuws: Ze ontving een brief waarin werd gemeld dat ze was toegelaten tot de National Honor Society (NHS). De NHS is een organisatie die opgericht is ter erkenning van high school studenten die excellence hebben bewezen op de gebieden Scholarship, Leadership, Service, en Character. Op Marissa's school komt een student alleen in aanmerking als zijn/haar academische prestaties tot een GPA van 3.7 of hoger hebben geleid (zeg maar een hoog gemiddeld cijfer). Voldoe je daaraan, dan bestaat de nominatie uit een resume, een essay, en vier aanbevelingsbrieven. Marissa had aanbevelingsbrieven van onder andere haar tenniscoach en leraressen Engels en Spaans van vorig jaar. Het selectiecomité van de lokale afdeling was blijkbaar voldoende onder de indruk dat ze Marissa hebben toegelaten. Op 12 november is er een speciale ceremonie waarin ze officiëel wordt geïnstalleerd. Wel brengt het lidmaatschap niet alleen rechten maar ook plichten met zich mee. Niks voor niks zal ik maar zeggen. Zo moet je een community project uitvoeren en regelmatig actief deelnemen aan fundraisers. Naast school, tennis en haar werkzaamheden bij Kumon, kan dat er nog wel bij. Als het zo door gaat blijft er geen tijd over voor shopping...

Terwijl ik dit schrijf zitten we op onze hotelkamer in Des Moines, Iowa. Marissa en Leonie hadden gisteren en vandaag vrij van school in verband met de jaarlijkse MEA – twee dagen waarop teachers aan de studie gaan en scholieren vrij krijgen. We besloten dan ook om er met de auto op uit te gaan. Omdat het maar om een paar dagen ging had ik de limiet op vier uur rijden (of 400 km) gesteld. Eerder waren we als eens naar west (South Dakota) en oost (Wisconsin Dells, Chicago) gereden, dus was de keuze noord of zuid. De dames voelden niet veel voor noord (het zijn van die koukleumen) dus werd het zuid. Des Moines is de hoofdstad van onze buurstaat Iowa, en staat bekend als "number one spot" voor verzekeringsmaatschappijen in de VS. De staat Iowa is vanoudsher vooral een landbouw staat en staat ook wel bekend als "Food Capital of the World". Het is ook de staat waar John Wayne geboren werd, om precies te zijn in het plaatsje Winterset. Vandaag zijn we naar het imposante State Capitol geweest. Verder zijn we wezen shoppen waarbij we ook een bezoek hebben gebracht aan Stam Chocolaterie. Een van oorsprong Nederlandse chocolaterie waarvan één van de telgen naar de VS emigreerde om de Amerikanen bekend te maken met Nederlandse chocola en andere typisch Nederlandse produkten. Het moet gezegd: de chocolade smaakte heerlijk, en naar meer! Morgen gaan we naar Pella, een kleine Nederlandse kolonie zo’n 50 km ten westen van Des Moines. Men spreekt er Pella Dutch, een dialect afgeleid van Zuid Gelders. Het zal mij benieuwen of we de zachte g ergens gaan tegenkomen.

Tot slot, kort nieuws. Zo stond de diefstal van de Picasso en Monets uit museum De Kunsthal in Rotterdam ook hier prominent in het nieuws. Daarnaast was er veel aandacht voor het vervoer van de spaceshuttle Endeavour naar zijn rustplaats in het California Science Center in Los Angeles. Het uitzonderlijke vervoer dwars door Los Angeles werd door duizenden toeschouwers aanschouwd. Dat leidde tot schitterende foto’s. Als laatste een verhaal over een hond uit de Fillipijnen. Hond Kabang had door moedig optreden het leven van twee meisjes gered, maar verloor daardoor wel zijn snuit. Scary. Dierenartsen in de Fillipijnen konden de hond helaas niet de noodzakelijke behandeling geven. Daarvoor moest het dier naar een dierenkliniek in San Francisco, CA. Een online fundraising campagne leverde in recordtijd het benodigde geld op. Laten we hopen dat het goed komt.

Een prettig weekend en tot volgende week. Hup Zweden!

A Bunch Of Malarkey

Nadat vorige week presidentskandidaat Mitt Romney het in een debat tegen president Obama opnam, was het gisteravond de beurt aan de kandidaat vice-president Paul Ryan tegen de huidige vice president Joe Biden. Het debat stond onder leiding van journaliste Martha Raddatz en was drie klassen beter dan het debat van vorige week. Het debat hield me op het puntje van mijn stoel en verveelde geen moment. Vooral Joe Biden was boven verwachting goed op dreef en deelde mijns inziens rake klappen uit aan het broekie Paul Ryan. Een breed scala aan onderwerpen kwam aan de orde: economie, belastingen, werkgelegenheid, health care, defensie en buitenlands beleid, met veel aandacht voor Libië, Iran en Israël. Biden wond zich een aantal keren erg op over uitspraken van Ryan en liet dat duidelijk blijken door schamperend te lachen. Dat werd door Republikeinse kijkers niet echt gewaardeerd: tè agressief en vice-president onwaardig. De Democraten daarentegen waren vol lof over de authenticiteit van Biden. Hij sneerde op een bepaald moment naar Ryan: "With all due respect, that's a bunch of malarkey". Maar weinigen die wisten wat dat woord betekende en het werd dan ook een veel gezocht woord op internet gisteravond. Het blijkt dat "Malarkey" de Iers-Amerikaanse term voor "nonsense" is. Weten jullie dat ook weer. Uit de polls achteraf kwam geen overduidelijke winnaar naar voren. Nog twee debatten te gaan tussen Obama en Romney en het land kan gaan stemmen. Op 7 november mag iedereen weer gewoon aan het werk.

Deze week las ik een artikel met de titel "Minnesota business cash fuels Congress races". Volgens een analyse zijn grote bedrijven in Minnesota op weg om meer dan $20 miljoen te doneren in de race voor de verkiezingen voor het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en de Senaat. Zwaargewichten als Honeywell, Wells Fargo, UnitedHealth Group en US Bancorp hebben de maximale individuele bijdrage van $10.000 overgemaakt aan honderden kandidaten en donaties met vier cijfers geschonken aan honderden anderen in het hele land. Naast de bijdragen aan individuelen kandidaten, hebben de bedrijven ook nog eens miljoenen naar zogenaamde PACs (politieke actie committees) doorgesluisd voor campagnes. Verder hebben de 63 bedrijven, coöperaties, handelsgroepen en vakbonden bijna $100 miljoen aan campagne gelden uitgegeven. Het past allemaal binnen de wettelijke regels maar toch. "Deze politieke bijdragen worden algemeen beschouwd als een investering in positieve economische resultaten. Dat is verontrustend want we hebben het over het kopen van toegang en invloed" volgens Paul S. Ryan, een advocaat in Washington. Zo is het maar net. We kennen daar een simpel woord voor: Smeergeld. Immers "Voor wat, hoort wat". Ofwel "One good turn deserves another".

Donderdag probeerde een arts in Florida de doodsoorzaak te achterhalen van de 32-jarige Edward Archbold. Archbold had meegedaan aan een wedstrijd met als hoofdprijs een slang, een ivory ball python. De wedstrijd, georganiseerd door Ben Siegel Reptiles in Deerfield Beach, FL, bestond uit een aantal rondes waarbij de deelnemers verschillende levende insecten moesten eten. Volgens getuigen schoof Archbold alles in zijn mond, van wormen tot krekels tot kakkerlakken, en spoelde hij het weg met water. Hij won de wedstrijd glansrijk maar kon niet lang genieten van de python: hij moest de wedstrijd met zijn dood bekopen. In het hele land vragen mensen zich nu af: Waarom? Waarom zou je überhaupt meedoen? En waarom stierf alleen Archbold terwijl andere deelnemers dezelfde maaltijd aten zonder problemen? Ik kan er eerlijk gezegd geen enkel moment van wakker liggen. Als je zo stom bent om aan zo’n wedstrijd mee te doen, of het nu is voor de kick of voor de winst, dan vraag je er gewoon om. Een typisch voorbeeld van "Eigen schuld, dikke bult". Ofwel "It's your own fault".

Wat te zeggen van dit verhaal: In Noord-Cambria, Pennsylvania, probeerde een man deze week een bank te beroven van $1. Jeffrey McMullen, een 50-jarige vaste klant van een AmeriServ bank, hoopte daarmee te bereiken dat hij in een cel van de federale gevangenis in de buurt zou belanden, aldus de politie. Toen McMullen vrijdag bij de bank binnen ging overhandigde hij een briefje aan de twee baliemedewerkers met het verzoek om $1. De medewerkers dachten in eerste instantie dat het om een grap ging. Maar McMullem sprak daarop een andere medewerker aan en herhaalde dat hij de bank wilde beroven voor $1. De politie werd gewaarschuwd en arresteerde de man. De politie had geen idee waarom de man tot zijn daad was gekomen. McMullen moet nu wachten tot hij een mentale evaluatie kan ondergaan. Dat lijkt me nogal wiedus.

Hèt verhaal deze week was natuurlijk de vrijgave van het rapport van de USADA over dopingzondaar Lance Armstrong. Bijna 1000 pagina's aan materiaal en 26 getuigen leveren het overduidelijke bewijs dat vriend Armstrong de boel heeft lopen te bedriegen. Dat niet alleen: hij heeft heel veel mensen in zijn omgeving in het plot meegezogen. Uit interesse heb ik een aantal passages uit het verhaal gelezen, zie hier, en het moet gezegd: het leest als een roman, "intrigerend en verslavend" zoals ik hier las. Het was natuurlijk al jaren duidelijk dat de bovenmenselijke prestaties die in de wielersport geleverd werden niet natuurlijk konden zijn. Met dit dossier en de getuigen verklaringen is het bewijs zonder enige twijfel boven tafel gekomen. Heel veel betrokkenen, renners, ploegleidingen, koersdirecties, bobo's en sponsors, proberen alsnog hun gezicht te redden, "Wir haben es nicht gewußt". Dat is natuurlijk "a bunch of malarkey". Het blijkt maar weer: Al is de leugen nog zo snel de waarheid achterhaalt hem wel. Ofwel "Lies have no legs".

Nog een verhaal in de categorie "Lies have no legs". Meer dan drie maanden nadat Matt Call werd aangereden door een SUV die de scène ontvluchtte, werd een 19-jarige student gearresteerd op beschuldiging van crimineel rijgedrag. Wat was er gebeurd? Tyler Braunschweig, een student aan de Universiteit van Minnesota, reed naar verluidt op 27 juni in de buurt van de 24th Street en Lyndale Avenue S. toen hij Call aanreed. Call wilde in zijn auto stappen die was geparkeerd nabij Urban Bean Coffee, waar hij werkt. Door de aanrijding werd hij 15 meter door de lucht geslingerd waarbij hij twee gebroken benen, een gebroken bekken en een aantal gebroken wervels opliep. Braunschweig reed echter door. Gelukkig kreeg de politie beelden van het ongeluk in handen, opgenomen door een bewakingscamera van een buurman. Daaruit bleek dat de verdachte in een zwarte Jeep Grand Cherokee reed met een kenteken uit de buurstaat Wisconsin. Nader onderzoek leerde dat de 19-jarige Braunschweig de auto bestuurde. Ondanks dat zijn passagier meerdere malen had gemeld dat hij moest stoppen en terugkeren, reed hij door, terug naar de universiteit. De Jeep stond geregistreerd op het adres van zijn ouders. Er was zelfs een verzekeringsclaim ingediend voor schade veroorzaakt door een aanrijding met een hert. Je moet het lef maar hebben. Wat mij betreft mogen ze vriend Braunschweig een tijd vasthouden. Op water en kakkerlakken...

Herinneren jullie je Sil de Strandjutter nog? Een boeiende televisieserie uit mijn jeugd. Ik moest aan Sil denken toen ik dit verhaal las. Woensdag liep een man over het strand van Pompano Beach, ten noorden van Fort Lauderdale, toen hij iets opvallends zag liggen: een blauwe oogbal. Nu vind men normaal wel eens delen van een lichaam maar dit was wel heel bijzonder: een oogbal ter grootte van een honkbal. Medewerkers van de plaatselijke "staatsbosbeheer" hebben de oogbal meteen in ijs gelegd waarna het kon worden getransporteerd naar het "Florida Fish and Wildlife Research Institute" in St. Petersburg, FL. Daar zal men proberen de oorsprong van de oogbal te achterhalen. Waarschijnlijk is het van een zeedier. Mogelijke kandidaten zijn een reuzeninktvis, een walvis of een andere soort grote vis. Scary is het wel.

Het Holiday season staat er weer aan te komen. Traditioneel het seizoen waarop winkeliers grote omzetten behalen en eindelijk winst gaan maken. Om de handel aan de man te brengen moet er geadverteerd worden. Zo kwam dinsdag de 2012 editie van het Neiman Marcus Christmas Book uit. Neiman Marcus is een bedrijf in Dallas dat zich, zeg maar, beweegt in het luxere segment. Ze staan er om bekend dat ze altijd een aantal buitensporige "Fantasy Gifts" aanprijzen in hun Christmas Book. Zo ook dit jaar, zie hier. Zo bieden ze een set "His and Hers" horloges aan in combinatie met een reis naar Parijs en Geneve voor net iets meer dan $1 miljoen. Voor shoppers die zich niet al te veel zorgen hoeven te maken over het holiday budget. De 86e editie van het Christmas Book bevat ook een rode, special edition McLaren 12C Spider sport auto voor $354.000, een diner voor 10 personen verzorgd door 4 beroemde chef koks voor $250.000, en een Heritage Hen Mini House, zeg maar een luxe kippenhok, voor een bedrag van $100.000. Natuurlijk staan er in het Christmas Book ook wel gifts voor de kleinere beurs. Maar na voorgaande ben ik er al lang klaar mee...

Nederland stond ook weer eens in onze lokale krant. Zo las ik hier dat "Dutch killer Van der Sloot impregnates woman while in jail in Peru". Tja, niet direct iets waarmee we in het nieuws willen komen. Wat te zeggen van deze quote van onze eigen Geert Wilders nadat bekend was gemaakt dat de Europese Unie de Nobelprijs voor de Vrede had gewonnen: "Nobel prize for the EU. At a time Brussels and all of Europe is collapsing in misery. What next? An Oscar for Van Rompuy?" said Dutch euro-skeptic lawmaker Geert Wilders, referring to Herman Van Rompuy, president of the European Council. Waar een klein land groot in kan zijn...

Tot slot, over jammer gesproken, dit is pas jammer... Prettig weekend en tot volgende week.

Boxcar Willie

De wekelijkse update is een dag later dan normaal. Daar is een goede reden voor: Ik moest vanmorgen in alle vroegte aantreden voor de 10k loop tijdens het Medtronic Twin Cities Marathon weekend. Maanden van intensieve voorbereiding waren voorafgegaan aan deze dag. Ik voelde me zowel fysiek als tussen de oren goed. Hier en daar een pijntje maar dat mag op mijn leeftijd. Wel was het bijna nog misgegaan toen ik donderdag meespeelde in een partijtje voetbal tussen Leonie's team en een team van ouders. Bij het aanzetten voor een sprint liep ik een lichte spierverrekking op in het rechterbeen. Gelukkig viel de schade mee en kon ik vanmorgen gewoon aan de bak. Het startschot voor de 10k was wel erg vroeg. Half acht om precies te zijn. Daarnaast was het koud: een paar graden boven nul en een straffe wind. Het deed me denken aan de uitdrukking "Het wordt wark'n of kolde leh'n". Onderweg naar het parkoers viel er zelfs een verdwaalde sneeuwvlok naar beneden. Toch mocht dit alles de pret niet drukken. Met bijna 2000 lopers gingen we van start maar niet nadat eerst het Amerikaanse volkslied was gezongen. Ik had me een eindtijd van 52:00 opgelegd met de hoop om de 50:00 te halen. Na een soepele race op het schitterende parkoers over de Summit Avenue in St. Paul eindigde ik in een chiptijd van 50:40. Een gemiddelde van 5:04 per kilometer, tegen 5:01 vorig jaar toen ik de 5k liep. Een mooi resultaat, al zeg ik het zelf.

Na mijn race mochten Marissa en Leonie om negen uur aantreden voor de 5k. Voor Leonie de eerste keer, voor Marissa het tweede achtereenvolgende jaar. Leonie had zich er goed op voorbereid en de nodige trainingskilometers in de benen. Marissa daarentegen had door haar drukke tennisleven weinig getraind op de langere afstanden. In een veld van duizenden deelnemers gingen ze gezamenlijk van start en ook de finish was vrijwel gelijktijdig. Leonie realiseerde een chip tijd van 30:59, op één seconde gevolgd door haar grote zus. Na afloop hebben we ons verwend op een warme Starbucks en aansluitend naar huis. Daar heb ik lekker een tijdje in de jacuzzi gezeten. Heerlijk! Het smaakt naar meer. We gaan nu het winterseizoen in maar volgend voorjaar komt deelname aan dit leuke event vast weer op de agenda. Of we dan weer voor de 10k en 5k gaan of voor een grotere uitdaging – daar moeten we nog een winterslaapje over nadenken.

Jullie maar denken dat men in München stevig tekeer gaat tijdens de Oktoberfeste. Maar wat te denken van dit verhaal. De stad LaCrosse, Winsconsin, ligt 200 km ten zuidoosten van Minneapolis – St. Paul en heeft 50.000 inwoners. De stad is gebouwd rond een punt waar drie rivieren, waaronder de Mississippi, samenkomen. Al sinds 1858, het jaar dat Gottlieb Heileman begon met het brouwen van bier in het pittoreske plaatsje, worden hier jaarlijks vele feesten georganiseerd. Met als absolute hoogtepunt de Oktoberfeste. Die feesten zijn met drie colleges en vele studenten in de buurt een belangrijke drijver van de lokale economie. Maar de daarmee gepaard gaande alcohol consumptie heeft ook een andere kant. Zo zijn er in de afgelopen 15 jaar 9 mannen verdronken. Zodanig veel dat men zich op een gegeven moment ging afvragen of er niet sprake was van een seriemoordenaar. Zelfs de FBI werd ingeschakeld maar die kwam maar tot één conclusie: Drank in de man. Logisch zou ik zeggen: Allemaal van die gasten die met een zatte kop wildplassen in de Mississippi en daarbij over de kade in het water kuukelen. De laatste jaren heeft men dan ook Operation River Watch ingesteld: Vrijwilligers die 's nachts de kade bewaken en proberen dronkaards te "onderscheppen". Dat kost veel tijd van de tientallen vrijwillgers. Ik weet een veel eenvoudiger oplossing: Gewoon schrikdraad langs de rivier. Dat zal ze afleren – zelfs als je dronken bent.

Deze week ook weer een verhaal uit de categorie "Het zal je maar gebeuren". Het gaat over Jeffrey Giuliano, een populaire onderwijzer uit New Fairfield in Connecticut. Guiliano krijgt 's nachts om één uur een telefoontje van zijn zus die naast hem woont met de melding dat iemand probeert in te breken in haar huis. Guiliano besluit op onderzoek uit te gaan maar niet nadat hij zijn pistool heeft gepakt. Bij het huis van zijn zus wordt hij geconfronteerd met een gemaskerd persoon. Als deze op hem afkomt met iets glimmends in zijn hand, besluit Guiliano om te schieten waarbij de gemaskerde persoon om het leven komt. Kan gebeuren zou je zeggen. Bij nader inzien blijkt de gemaskerde persoon echter zijn eigen 15-jarige zoon Tyler te zijn. Achteraf vraagt iedereen zich natuurlijk af wat Tyler daar 's nachts aan het doen was. Een aantal uren voor het voorval had hij nog met vrienden online games gespeeld en had niemand iets opvallends aan hem gemerkt. Ook was hij nog nooit met de politie in aanraking geweest. Zijn klasgenoten reageren dan ook vol onbegrip: "Het lijkt iets uit een Hollywood-script". Maar vader Guiliano is er maar mooi klaar mee. Wat een tragedie.

Woensdagavond was het dan eindelijk zover: Het eerste debat tussen de presidentskandidaten Barack Obama en Mitt Romney. Nadat ik mijn laatste training voor de 10k had afgerond zat ik om half acht gewassen en geschoren op de bank. Ik viel midden in de voorbeschouwingen die benadrukten dat dit de laatste kans was voor Romney, die in de polls steeds meer terrein aan het verliezen was, om het tij te keren. Onder in het beeld telde een klok af: Countdown. Alsof er een raket gelanceerd zou worden. Om acht uur onze tijd betraden de matadoren de arena nadat ze waren aangekondigd door Jim Lehrer, de leider van het debat. Lehrer, 78 jaar oud, modereert de verkiezingsdebatten al sinds 1988. Na een aantal vriendelijk woorden kwam de discussie op gang. Romney was daarbij veel scherper. Obama moest vooral in het defensief, wat te verwachten was omdat het de afgelopen vier jaren onder zijn beleid niet beter is geworden voor de Amerikanen. In hoeverre Obama daar wat aan kon doen is natuurlijk de vraag maar hij is uiteindelijk verantwoordelijk voor de resultaten. Overall vond ik dat Mitt Romney de duidelijke winnaar was. Ook de polls na afloop waren erg duidelijk en riepen Romney als grote winnaar uit. Toch had het debat weinig diepgang. Romney vertelde dat hij de zaak anders aan zou pakken en deed veel beloftes, maar bij mij bleef vooral die ene vraag onbeantwoord: Hoe ga je dat allemaal betalen? Obama beloofde dat hij keihard zou blijven werken aan het herstel van Amerika maar ook dat kwam niet erg overtuigend over. Meer vuurwerk op 18 oktober, de dag van het 2e debat tussen de kandidaten.

Er werd volop gespeculeerd waarom Obama zich niet van een betere kant had laten zien. Ik gooi het op een gebrek aan oefening in het spreken zonder teleprompter. Obama reisde de afgelopen maanden stad en land af om in druk bezochte zalen zijn aanhangers toe te spreken. Daarbij maakt hij bijna altijd gebruik van teleprompters, van die dingen waarop zijn tekst wordt geprojecteerd. Dat is natuurlijk handig, maar helpt niet in het scherp houden van je brein. Die scherpte, zoals het paraat hebben van veel feitenkennis, heb je natuurlijk nodig in een debat. Romney ging dat veel beter af, wat mede kwam omdat hij recent in de race om de Republikeinse kandidaatstelling nog in een hele reeks debatten met zijn tegenstrevers was geweest. Het blijkt maar weer: Oefening baart kunst.

De dagen na het debat stonden bol van reacties en analyses van een heel leger experts. Zo werd de body language van de kandidaten gedecodeerd, ging men na of beide heren wel de waarheid hadden gesproken, en lag moderator Jim Lehrer scherp onder vuur omdat men vond dat hij er een potje van gemaakt had. Voor Romney gaf het debat een positieve swing aan zijn campagne. Daardoor had hij zelfs de euvele moed om te melden dat hij volledig fout was geweest met zijn opmerking dat 47% van de Amerikanen zich als slachtoffer gedragen. Het kwam Romney dan ook niet goed uit dat er op vrijdag een banenrapport werd vrijgegeven waarin blijkt dat de werkeloosheid op het laagste nivo is sinds het aantreden van Obama als president. Koren op de molen van Obama natuurlijk dat meteen vertaald werd in "Mijn beleid werpt vruchten af". Aanhangers van Romney zetten grote vraagtekens bij het rapport. Volgens Jack Welch, voormalig CEO van General Electric, kon het niet anders dan dat de data gemanipuleerd was. Helaas voor hem werd dat meteen tegengesproken door Keith Hall, de baas van het onafhankelijke onderzoeksinstituut dat deze cijfers vrijgeeft. Interessant feit is dat Hall 4 jaar geleden nog door president Bush, een Republikein, werd aangesteld. Nog een maand tot de verkiezingen. Hopelijk komt er dan een einde aan deze poppekast en gaat men weer gewoon aan de slag om het land te besturen.

Het weer is deze week helemaal omgeslagen. Was het afgelopen weekend nog rond de 25°C, dit weekend komt de temperatuur met 5°C overdag amper boven het vriespunt terwijl het ‘s nachts vriest. In het noord-westen van Minnesota is donderdag zelfs al een foot (30 cm) sneeuw gevallen. Met als gevolg scholen dicht, slippartijen op de weg, en een afgelaste parade. De eerste zware sneeuwbui van een winterseizoen geeft altijd extra problemen omdat men er nog niet op ingesteld is. Toch was er dit keer ook iets positiefs te melden: Door de maandenlange droogte waren er afgelopen weekend nog bosbranden die door de sneeuw snel waren geblust. Gelukkig is het een kort koufront en gaat de temperatuur komende week wel weer omhoog. Houwen zo.

Hebben jullie ooit gehoord van Boxcar Willie? Vast niet. Tot vier jaar geleden ik ook niet. Maar rond ons vertrek naar de VS kreeg ik van mijn broer Wilmar een CD met de titel "King of the Road". Een schitterende verzameling country songs met nummers als Wabash Cannonball, Red River Valley en Boxcar Blues. Gezongen door Boxcar Willie, een Amerikaanse country zanger die in 1999 helaas te vroeg is overleden. Boxcar Willie was hier een beroemd entertainer en erg populair wat blijkt uit de verkoop van meer dan 100 miljoen platen, tapes en CDs. Als ik onderweg ben heb ik de songs van Boxcar Willie regelmatig opstaan. Ze passen helemaal in de décor dat je ervaart als je door het Amerikaanse achterland toert. Het muziekje dat je hier hoort is van hem. Voor de liefhebbers kun je hier meer songs van de beste man vinden. Met dank aan oons Wilmar.

Twee weken geleden is er bij ons in de buurt een nieuwe Starbucks geopend. Eén met een drive-thru. Op de route naar mijn werk. Errug handig dus. Na een aantal dagen had de barista door dat ik elke morgen langs zou komen en vroeg me naar mijn naam. Ze vertelde dat ze zelf Marissa heette. Hoe toevallig. De dag daarop introduceerde ze me aan John, een collega van haar: "John, this is Harry with the nice car". Waarop John antwoordde "Hi Harry with the nice car". Een gesprek met diepgang zal ik maar zeggen. Inmiddels is het de drive-in medewerkers duidelijk dat ik altijd dezelfde bestelling heb (Medium Vanilla Latte). Ook hebben ze me geadviseerd om lid te worden van de Starbucks want met dit tempo ben ik in no time Gold Member met de nodige voordelen. Dat moet ook wel want bij de Starbucks ben ik vooralsnog 50 cent duurder uit dan bij de Caribou. Wie het kleine niet eert is het grote niet weert...

Tot slot nog een rondje sport. In de Major League Baseball zijn de playoffs begonnen. De Minnesota Twins hebben opnieuw een mager jaar achter de rug en zijn niet doorgedrongen tot de playoffs. Wel doorgedrongen tot de playoffs zijn de basketbalsters van de Minnesota Lynx. Nadat ze vorig jaar kampioen werden in de WNBA zijn ze ook dit jaar weer sterk op dreef. In het College Football stond vandaag de wedstrijd van de Navy tegen de Air Force op het programma. In een schittterende ambiance in het stadion van de Air Force Academy in Colorado stond het 21-21 na de reguliere speeltijd. Uiteindelijk ging de Navy met de punten naar huis na een Touchdown in Over Time (verlenging). De Minnesota Vikings doen het in de National Football League nog steeds erg goed. Afgelopen zondag wonnen ze uit bij de Detroit Lions met 20-13. Morgen komen the Tennessee Titans op bezoek. Op papier een tegenstander die we moeten kunnen hebben. Voorspelling Vikings - Titans: 31-20. We gaan het zien.

Een prettig weekend en tot volgende week.