Boxcar Willie

De wekelijkse update is een dag later dan normaal. Daar is een goede reden voor: Ik moest vanmorgen in alle vroegte aantreden voor de 10k loop tijdens het Medtronic Twin Cities Marathon weekend. Maanden van intensieve voorbereiding waren voorafgegaan aan deze dag. Ik voelde me zowel fysiek als tussen de oren goed. Hier en daar een pijntje maar dat mag op mijn leeftijd. Wel was het bijna nog misgegaan toen ik donderdag meespeelde in een partijtje voetbal tussen Leonie's team en een team van ouders. Bij het aanzetten voor een sprint liep ik een lichte spierverrekking op in het rechterbeen. Gelukkig viel de schade mee en kon ik vanmorgen gewoon aan de bak. Het startschot voor de 10k was wel erg vroeg. Half acht om precies te zijn. Daarnaast was het koud: een paar graden boven nul en een straffe wind. Het deed me denken aan de uitdrukking "Het wordt wark'n of kolde leh'n". Onderweg naar het parkoers viel er zelfs een verdwaalde sneeuwvlok naar beneden. Toch mocht dit alles de pret niet drukken. Met bijna 2000 lopers gingen we van start maar niet nadat eerst het Amerikaanse volkslied was gezongen. Ik had me een eindtijd van 52:00 opgelegd met de hoop om de 50:00 te halen. Na een soepele race op het schitterende parkoers over de Summit Avenue in St. Paul eindigde ik in een chiptijd van 50:40. Een gemiddelde van 5:04 per kilometer, tegen 5:01 vorig jaar toen ik de 5k liep. Een mooi resultaat, al zeg ik het zelf.

Na mijn race mochten Marissa en Leonie om negen uur aantreden voor de 5k. Voor Leonie de eerste keer, voor Marissa het tweede achtereenvolgende jaar. Leonie had zich er goed op voorbereid en de nodige trainingskilometers in de benen. Marissa daarentegen had door haar drukke tennisleven weinig getraind op de langere afstanden. In een veld van duizenden deelnemers gingen ze gezamenlijk van start en ook de finish was vrijwel gelijktijdig. Leonie realiseerde een chip tijd van 30:59, op één seconde gevolgd door haar grote zus. Na afloop hebben we ons verwend op een warme Starbucks en aansluitend naar huis. Daar heb ik lekker een tijdje in de jacuzzi gezeten. Heerlijk! Het smaakt naar meer. We gaan nu het winterseizoen in maar volgend voorjaar komt deelname aan dit leuke event vast weer op de agenda. Of we dan weer voor de 10k en 5k gaan of voor een grotere uitdaging – daar moeten we nog een winterslaapje over nadenken.

Jullie maar denken dat men in München stevig tekeer gaat tijdens de Oktoberfeste. Maar wat te denken van dit verhaal. De stad LaCrosse, Winsconsin, ligt 200 km ten zuidoosten van Minneapolis – St. Paul en heeft 50.000 inwoners. De stad is gebouwd rond een punt waar drie rivieren, waaronder de Mississippi, samenkomen. Al sinds 1858, het jaar dat Gottlieb Heileman begon met het brouwen van bier in het pittoreske plaatsje, worden hier jaarlijks vele feesten georganiseerd. Met als absolute hoogtepunt de Oktoberfeste. Die feesten zijn met drie colleges en vele studenten in de buurt een belangrijke drijver van de lokale economie. Maar de daarmee gepaard gaande alcohol consumptie heeft ook een andere kant. Zo zijn er in de afgelopen 15 jaar 9 mannen verdronken. Zodanig veel dat men zich op een gegeven moment ging afvragen of er niet sprake was van een seriemoordenaar. Zelfs de FBI werd ingeschakeld maar die kwam maar tot één conclusie: Drank in de man. Logisch zou ik zeggen: Allemaal van die gasten die met een zatte kop wildplassen in de Mississippi en daarbij over de kade in het water kuukelen. De laatste jaren heeft men dan ook Operation River Watch ingesteld: Vrijwilligers die 's nachts de kade bewaken en proberen dronkaards te "onderscheppen". Dat kost veel tijd van de tientallen vrijwillgers. Ik weet een veel eenvoudiger oplossing: Gewoon schrikdraad langs de rivier. Dat zal ze afleren – zelfs als je dronken bent.

Deze week ook weer een verhaal uit de categorie "Het zal je maar gebeuren". Het gaat over Jeffrey Giuliano, een populaire onderwijzer uit New Fairfield in Connecticut. Guiliano krijgt 's nachts om één uur een telefoontje van zijn zus die naast hem woont met de melding dat iemand probeert in te breken in haar huis. Guiliano besluit op onderzoek uit te gaan maar niet nadat hij zijn pistool heeft gepakt. Bij het huis van zijn zus wordt hij geconfronteerd met een gemaskerd persoon. Als deze op hem afkomt met iets glimmends in zijn hand, besluit Guiliano om te schieten waarbij de gemaskerde persoon om het leven komt. Kan gebeuren zou je zeggen. Bij nader inzien blijkt de gemaskerde persoon echter zijn eigen 15-jarige zoon Tyler te zijn. Achteraf vraagt iedereen zich natuurlijk af wat Tyler daar 's nachts aan het doen was. Een aantal uren voor het voorval had hij nog met vrienden online games gespeeld en had niemand iets opvallends aan hem gemerkt. Ook was hij nog nooit met de politie in aanraking geweest. Zijn klasgenoten reageren dan ook vol onbegrip: "Het lijkt iets uit een Hollywood-script". Maar vader Guiliano is er maar mooi klaar mee. Wat een tragedie.

Woensdagavond was het dan eindelijk zover: Het eerste debat tussen de presidentskandidaten Barack Obama en Mitt Romney. Nadat ik mijn laatste training voor de 10k had afgerond zat ik om half acht gewassen en geschoren op de bank. Ik viel midden in de voorbeschouwingen die benadrukten dat dit de laatste kans was voor Romney, die in de polls steeds meer terrein aan het verliezen was, om het tij te keren. Onder in het beeld telde een klok af: Countdown. Alsof er een raket gelanceerd zou worden. Om acht uur onze tijd betraden de matadoren de arena nadat ze waren aangekondigd door Jim Lehrer, de leider van het debat. Lehrer, 78 jaar oud, modereert de verkiezingsdebatten al sinds 1988. Na een aantal vriendelijk woorden kwam de discussie op gang. Romney was daarbij veel scherper. Obama moest vooral in het defensief, wat te verwachten was omdat het de afgelopen vier jaren onder zijn beleid niet beter is geworden voor de Amerikanen. In hoeverre Obama daar wat aan kon doen is natuurlijk de vraag maar hij is uiteindelijk verantwoordelijk voor de resultaten. Overall vond ik dat Mitt Romney de duidelijke winnaar was. Ook de polls na afloop waren erg duidelijk en riepen Romney als grote winnaar uit. Toch had het debat weinig diepgang. Romney vertelde dat hij de zaak anders aan zou pakken en deed veel beloftes, maar bij mij bleef vooral die ene vraag onbeantwoord: Hoe ga je dat allemaal betalen? Obama beloofde dat hij keihard zou blijven werken aan het herstel van Amerika maar ook dat kwam niet erg overtuigend over. Meer vuurwerk op 18 oktober, de dag van het 2e debat tussen de kandidaten.

Er werd volop gespeculeerd waarom Obama zich niet van een betere kant had laten zien. Ik gooi het op een gebrek aan oefening in het spreken zonder teleprompter. Obama reisde de afgelopen maanden stad en land af om in druk bezochte zalen zijn aanhangers toe te spreken. Daarbij maakt hij bijna altijd gebruik van teleprompters, van die dingen waarop zijn tekst wordt geprojecteerd. Dat is natuurlijk handig, maar helpt niet in het scherp houden van je brein. Die scherpte, zoals het paraat hebben van veel feitenkennis, heb je natuurlijk nodig in een debat. Romney ging dat veel beter af, wat mede kwam omdat hij recent in de race om de Republikeinse kandidaatstelling nog in een hele reeks debatten met zijn tegenstrevers was geweest. Het blijkt maar weer: Oefening baart kunst.

De dagen na het debat stonden bol van reacties en analyses van een heel leger experts. Zo werd de body language van de kandidaten gedecodeerd, ging men na of beide heren wel de waarheid hadden gesproken, en lag moderator Jim Lehrer scherp onder vuur omdat men vond dat hij er een potje van gemaakt had. Voor Romney gaf het debat een positieve swing aan zijn campagne. Daardoor had hij zelfs de euvele moed om te melden dat hij volledig fout was geweest met zijn opmerking dat 47% van de Amerikanen zich als slachtoffer gedragen. Het kwam Romney dan ook niet goed uit dat er op vrijdag een banenrapport werd vrijgegeven waarin blijkt dat de werkeloosheid op het laagste nivo is sinds het aantreden van Obama als president. Koren op de molen van Obama natuurlijk dat meteen vertaald werd in "Mijn beleid werpt vruchten af". Aanhangers van Romney zetten grote vraagtekens bij het rapport. Volgens Jack Welch, voormalig CEO van General Electric, kon het niet anders dan dat de data gemanipuleerd was. Helaas voor hem werd dat meteen tegengesproken door Keith Hall, de baas van het onafhankelijke onderzoeksinstituut dat deze cijfers vrijgeeft. Interessant feit is dat Hall 4 jaar geleden nog door president Bush, een Republikein, werd aangesteld. Nog een maand tot de verkiezingen. Hopelijk komt er dan een einde aan deze poppekast en gaat men weer gewoon aan de slag om het land te besturen.

Het weer is deze week helemaal omgeslagen. Was het afgelopen weekend nog rond de 25°C, dit weekend komt de temperatuur met 5°C overdag amper boven het vriespunt terwijl het ‘s nachts vriest. In het noord-westen van Minnesota is donderdag zelfs al een foot (30 cm) sneeuw gevallen. Met als gevolg scholen dicht, slippartijen op de weg, en een afgelaste parade. De eerste zware sneeuwbui van een winterseizoen geeft altijd extra problemen omdat men er nog niet op ingesteld is. Toch was er dit keer ook iets positiefs te melden: Door de maandenlange droogte waren er afgelopen weekend nog bosbranden die door de sneeuw snel waren geblust. Gelukkig is het een kort koufront en gaat de temperatuur komende week wel weer omhoog. Houwen zo.

Hebben jullie ooit gehoord van Boxcar Willie? Vast niet. Tot vier jaar geleden ik ook niet. Maar rond ons vertrek naar de VS kreeg ik van mijn broer Wilmar een CD met de titel "King of the Road". Een schitterende verzameling country songs met nummers als Wabash Cannonball, Red River Valley en Boxcar Blues. Gezongen door Boxcar Willie, een Amerikaanse country zanger die in 1999 helaas te vroeg is overleden. Boxcar Willie was hier een beroemd entertainer en erg populair wat blijkt uit de verkoop van meer dan 100 miljoen platen, tapes en CDs. Als ik onderweg ben heb ik de songs van Boxcar Willie regelmatig opstaan. Ze passen helemaal in de décor dat je ervaart als je door het Amerikaanse achterland toert. Het muziekje dat je hier hoort is van hem. Voor de liefhebbers kun je hier meer songs van de beste man vinden. Met dank aan oons Wilmar.

Twee weken geleden is er bij ons in de buurt een nieuwe Starbucks geopend. Eén met een drive-thru. Op de route naar mijn werk. Errug handig dus. Na een aantal dagen had de barista door dat ik elke morgen langs zou komen en vroeg me naar mijn naam. Ze vertelde dat ze zelf Marissa heette. Hoe toevallig. De dag daarop introduceerde ze me aan John, een collega van haar: "John, this is Harry with the nice car". Waarop John antwoordde "Hi Harry with the nice car". Een gesprek met diepgang zal ik maar zeggen. Inmiddels is het de drive-in medewerkers duidelijk dat ik altijd dezelfde bestelling heb (Medium Vanilla Latte). Ook hebben ze me geadviseerd om lid te worden van de Starbucks want met dit tempo ben ik in no time Gold Member met de nodige voordelen. Dat moet ook wel want bij de Starbucks ben ik vooralsnog 50 cent duurder uit dan bij de Caribou. Wie het kleine niet eert is het grote niet weert...

Tot slot nog een rondje sport. In de Major League Baseball zijn de playoffs begonnen. De Minnesota Twins hebben opnieuw een mager jaar achter de rug en zijn niet doorgedrongen tot de playoffs. Wel doorgedrongen tot de playoffs zijn de basketbalsters van de Minnesota Lynx. Nadat ze vorig jaar kampioen werden in de WNBA zijn ze ook dit jaar weer sterk op dreef. In het College Football stond vandaag de wedstrijd van de Navy tegen de Air Force op het programma. In een schittterende ambiance in het stadion van de Air Force Academy in Colorado stond het 21-21 na de reguliere speeltijd. Uiteindelijk ging de Navy met de punten naar huis na een Touchdown in Over Time (verlenging). De Minnesota Vikings doen het in de National Football League nog steeds erg goed. Afgelopen zondag wonnen ze uit bij de Detroit Lions met 20-13. Morgen komen the Tennessee Titans op bezoek. Op papier een tegenstander die we moeten kunnen hebben. Voorspelling Vikings - Titans: 31-20. We gaan het zien.

Een prettig weekend en tot volgende week.