A Bunch Of Malarkey

Nadat vorige week presidentskandidaat Mitt Romney het in een debat tegen president Obama opnam, was het gisteravond de beurt aan de kandidaat vice-president Paul Ryan tegen de huidige vice president Joe Biden. Het debat stond onder leiding van journaliste Martha Raddatz en was drie klassen beter dan het debat van vorige week. Het debat hield me op het puntje van mijn stoel en verveelde geen moment. Vooral Joe Biden was boven verwachting goed op dreef en deelde mijns inziens rake klappen uit aan het broekie Paul Ryan. Een breed scala aan onderwerpen kwam aan de orde: economie, belastingen, werkgelegenheid, health care, defensie en buitenlands beleid, met veel aandacht voor Libië, Iran en Israël. Biden wond zich een aantal keren erg op over uitspraken van Ryan en liet dat duidelijk blijken door schamperend te lachen. Dat werd door Republikeinse kijkers niet echt gewaardeerd: tè agressief en vice-president onwaardig. De Democraten daarentegen waren vol lof over de authenticiteit van Biden. Hij sneerde op een bepaald moment naar Ryan: "With all due respect, that's a bunch of malarkey". Maar weinigen die wisten wat dat woord betekende en het werd dan ook een veel gezocht woord op internet gisteravond. Het blijkt dat "Malarkey" de Iers-Amerikaanse term voor "nonsense" is. Weten jullie dat ook weer. Uit de polls achteraf kwam geen overduidelijke winnaar naar voren. Nog twee debatten te gaan tussen Obama en Romney en het land kan gaan stemmen. Op 7 november mag iedereen weer gewoon aan het werk.

Deze week las ik een artikel met de titel "Minnesota business cash fuels Congress races". Volgens een analyse zijn grote bedrijven in Minnesota op weg om meer dan $20 miljoen te doneren in de race voor de verkiezingen voor het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en de Senaat. Zwaargewichten als Honeywell, Wells Fargo, UnitedHealth Group en US Bancorp hebben de maximale individuele bijdrage van $10.000 overgemaakt aan honderden kandidaten en donaties met vier cijfers geschonken aan honderden anderen in het hele land. Naast de bijdragen aan individuelen kandidaten, hebben de bedrijven ook nog eens miljoenen naar zogenaamde PACs (politieke actie committees) doorgesluisd voor campagnes. Verder hebben de 63 bedrijven, coöperaties, handelsgroepen en vakbonden bijna $100 miljoen aan campagne gelden uitgegeven. Het past allemaal binnen de wettelijke regels maar toch. "Deze politieke bijdragen worden algemeen beschouwd als een investering in positieve economische resultaten. Dat is verontrustend want we hebben het over het kopen van toegang en invloed" volgens Paul S. Ryan, een advocaat in Washington. Zo is het maar net. We kennen daar een simpel woord voor: Smeergeld. Immers "Voor wat, hoort wat". Ofwel "One good turn deserves another".

Donderdag probeerde een arts in Florida de doodsoorzaak te achterhalen van de 32-jarige Edward Archbold. Archbold had meegedaan aan een wedstrijd met als hoofdprijs een slang, een ivory ball python. De wedstrijd, georganiseerd door Ben Siegel Reptiles in Deerfield Beach, FL, bestond uit een aantal rondes waarbij de deelnemers verschillende levende insecten moesten eten. Volgens getuigen schoof Archbold alles in zijn mond, van wormen tot krekels tot kakkerlakken, en spoelde hij het weg met water. Hij won de wedstrijd glansrijk maar kon niet lang genieten van de python: hij moest de wedstrijd met zijn dood bekopen. In het hele land vragen mensen zich nu af: Waarom? Waarom zou je überhaupt meedoen? En waarom stierf alleen Archbold terwijl andere deelnemers dezelfde maaltijd aten zonder problemen? Ik kan er eerlijk gezegd geen enkel moment van wakker liggen. Als je zo stom bent om aan zo’n wedstrijd mee te doen, of het nu is voor de kick of voor de winst, dan vraag je er gewoon om. Een typisch voorbeeld van "Eigen schuld, dikke bult". Ofwel "It's your own fault".

Wat te zeggen van dit verhaal: In Noord-Cambria, Pennsylvania, probeerde een man deze week een bank te beroven van $1. Jeffrey McMullen, een 50-jarige vaste klant van een AmeriServ bank, hoopte daarmee te bereiken dat hij in een cel van de federale gevangenis in de buurt zou belanden, aldus de politie. Toen McMullen vrijdag bij de bank binnen ging overhandigde hij een briefje aan de twee baliemedewerkers met het verzoek om $1. De medewerkers dachten in eerste instantie dat het om een grap ging. Maar McMullem sprak daarop een andere medewerker aan en herhaalde dat hij de bank wilde beroven voor $1. De politie werd gewaarschuwd en arresteerde de man. De politie had geen idee waarom de man tot zijn daad was gekomen. McMullen moet nu wachten tot hij een mentale evaluatie kan ondergaan. Dat lijkt me nogal wiedus.

Hèt verhaal deze week was natuurlijk de vrijgave van het rapport van de USADA over dopingzondaar Lance Armstrong. Bijna 1000 pagina's aan materiaal en 26 getuigen leveren het overduidelijke bewijs dat vriend Armstrong de boel heeft lopen te bedriegen. Dat niet alleen: hij heeft heel veel mensen in zijn omgeving in het plot meegezogen. Uit interesse heb ik een aantal passages uit het verhaal gelezen, zie hier, en het moet gezegd: het leest als een roman, "intrigerend en verslavend" zoals ik hier las. Het was natuurlijk al jaren duidelijk dat de bovenmenselijke prestaties die in de wielersport geleverd werden niet natuurlijk konden zijn. Met dit dossier en de getuigen verklaringen is het bewijs zonder enige twijfel boven tafel gekomen. Heel veel betrokkenen, renners, ploegleidingen, koersdirecties, bobo's en sponsors, proberen alsnog hun gezicht te redden, "Wir haben es nicht gewußt". Dat is natuurlijk "a bunch of malarkey". Het blijkt maar weer: Al is de leugen nog zo snel de waarheid achterhaalt hem wel. Ofwel "Lies have no legs".

Nog een verhaal in de categorie "Lies have no legs". Meer dan drie maanden nadat Matt Call werd aangereden door een SUV die de scène ontvluchtte, werd een 19-jarige student gearresteerd op beschuldiging van crimineel rijgedrag. Wat was er gebeurd? Tyler Braunschweig, een student aan de Universiteit van Minnesota, reed naar verluidt op 27 juni in de buurt van de 24th Street en Lyndale Avenue S. toen hij Call aanreed. Call wilde in zijn auto stappen die was geparkeerd nabij Urban Bean Coffee, waar hij werkt. Door de aanrijding werd hij 15 meter door de lucht geslingerd waarbij hij twee gebroken benen, een gebroken bekken en een aantal gebroken wervels opliep. Braunschweig reed echter door. Gelukkig kreeg de politie beelden van het ongeluk in handen, opgenomen door een bewakingscamera van een buurman. Daaruit bleek dat de verdachte in een zwarte Jeep Grand Cherokee reed met een kenteken uit de buurstaat Wisconsin. Nader onderzoek leerde dat de 19-jarige Braunschweig de auto bestuurde. Ondanks dat zijn passagier meerdere malen had gemeld dat hij moest stoppen en terugkeren, reed hij door, terug naar de universiteit. De Jeep stond geregistreerd op het adres van zijn ouders. Er was zelfs een verzekeringsclaim ingediend voor schade veroorzaakt door een aanrijding met een hert. Je moet het lef maar hebben. Wat mij betreft mogen ze vriend Braunschweig een tijd vasthouden. Op water en kakkerlakken...

Herinneren jullie je Sil de Strandjutter nog? Een boeiende televisieserie uit mijn jeugd. Ik moest aan Sil denken toen ik dit verhaal las. Woensdag liep een man over het strand van Pompano Beach, ten noorden van Fort Lauderdale, toen hij iets opvallends zag liggen: een blauwe oogbal. Nu vind men normaal wel eens delen van een lichaam maar dit was wel heel bijzonder: een oogbal ter grootte van een honkbal. Medewerkers van de plaatselijke "staatsbosbeheer" hebben de oogbal meteen in ijs gelegd waarna het kon worden getransporteerd naar het "Florida Fish and Wildlife Research Institute" in St. Petersburg, FL. Daar zal men proberen de oorsprong van de oogbal te achterhalen. Waarschijnlijk is het van een zeedier. Mogelijke kandidaten zijn een reuzeninktvis, een walvis of een andere soort grote vis. Scary is het wel.

Het Holiday season staat er weer aan te komen. Traditioneel het seizoen waarop winkeliers grote omzetten behalen en eindelijk winst gaan maken. Om de handel aan de man te brengen moet er geadverteerd worden. Zo kwam dinsdag de 2012 editie van het Neiman Marcus Christmas Book uit. Neiman Marcus is een bedrijf in Dallas dat zich, zeg maar, beweegt in het luxere segment. Ze staan er om bekend dat ze altijd een aantal buitensporige "Fantasy Gifts" aanprijzen in hun Christmas Book. Zo ook dit jaar, zie hier. Zo bieden ze een set "His and Hers" horloges aan in combinatie met een reis naar Parijs en Geneve voor net iets meer dan $1 miljoen. Voor shoppers die zich niet al te veel zorgen hoeven te maken over het holiday budget. De 86e editie van het Christmas Book bevat ook een rode, special edition McLaren 12C Spider sport auto voor $354.000, een diner voor 10 personen verzorgd door 4 beroemde chef koks voor $250.000, en een Heritage Hen Mini House, zeg maar een luxe kippenhok, voor een bedrag van $100.000. Natuurlijk staan er in het Christmas Book ook wel gifts voor de kleinere beurs. Maar na voorgaande ben ik er al lang klaar mee...

Nederland stond ook weer eens in onze lokale krant. Zo las ik hier dat "Dutch killer Van der Sloot impregnates woman while in jail in Peru". Tja, niet direct iets waarmee we in het nieuws willen komen. Wat te zeggen van deze quote van onze eigen Geert Wilders nadat bekend was gemaakt dat de Europese Unie de Nobelprijs voor de Vrede had gewonnen: "Nobel prize for the EU. At a time Brussels and all of Europe is collapsing in misery. What next? An Oscar for Van Rompuy?" said Dutch euro-skeptic lawmaker Geert Wilders, referring to Herman Van Rompuy, president of the European Council. Waar een klein land groot in kan zijn...

Tot slot, over jammer gesproken, dit is pas jammer... Prettig weekend en tot volgende week.