Hebben jullie ooit gehoord van “Mike the Headless Wonder Chicken”? Wij niet. Tot vorige week. Leonie vertelde dat ze op internet een verhaal had gelezen over een kip die 18 maanden zonder kop had geleefd. Je leest het goed: 18 MAANDEN zonder kop. Onze logische reactie was: “Dat kan niet. Als een kip wordt onthoofd kan ie best nog even doorleven, misschien 18 seconden of 18 minuten in het uiterste geval, maar dan houdt het echt wel op. Het is vast een fabeltje. Je moet niet alles geloven wat er op het internet wordt geschreven.” Maar Leonie had gelijk: het ongelofelijke verhaal is waar gebeurd en gaat als volgt. Het is 10 september 1945. Clara Olson stuurt haar man Lloyd naar buiten op zoek naar een lekkere kip voor het avondmaal. Voor Lloyd, een boer in Fruita in de staat Colorado, is het een routine klus. Al snel heeft hij een overheerlijk exemplaar op het oog: Mike, een kip die zich in vijf en een halve maand mooi rond heeft gevreten. Tijdens het prepareren bedenkt Lloyd zich dat zijn schoonmoeder, die ook komt meeëten, liefhebber is van de nek. Hij legt Mike dan ook met precisie neer zodat het hoofd op het juiste punt van het lijf zou vallen. “It was as important to Suck-Up to your Mother in Law in the 40’s as it is today,” vertelt hij later. Maar nadat hij de kop met de bijl van het lijf heeft gehaald zet kip Mike het onverwacht op een rennen. Zonder kop, alsof er niets aan de hand is.Pas de volgende ochtend vind Lloyd Mike weer terug, nog steeds levend. Vanwege Mike’s overlevingsdrift wil Lloyd hem een nieuwe kans geven en Lloyd begint Mike te voeden met een oogdruppelaar. Als Mike een week later nog steeds leeft brengt de Olsen family hem naar de 
Universiteit in Utah voor nader onderzoek. Het blijkt dat Mike de aanslag ternauwernood heeft overleefd. Zo had Lloyd de slagader onvoldoende geraakt waardoor Mike niet was doodgebloed. Verder was het grootste deel van Mike’s kop eraf maar een cruciaal deel van zijn hersenstam en een oor functioneerden nog. Hierdoor bleef Mike, die de bijnaam “The Headless Wonder Chicken” kreeg, in leven. Natuurlijk werd Mike een levende attractie en zag de Olsen family zijn kans schoon. Ze toerden stad en land af om Mike op fairs aan het publiek te tonen voor 25 cent. Mike’s waarde zelf werd geschat op $10.000, een heel bedrag voor die tijd. Overbodig te zeggen dat Mike werd geportretteerd in beroemde tijdschriften als Time Magazine. Ook bracht hij het tot het Guinness Book of Records. Mike heeft het dus achttien maanden zonder kop volgehouden en toen liet hij het leven. Inderdaad een wonder. Hier nog meer.
Vanavond moest ik Marissa naar een basketbalwedstrijd van het damesteam van haar High School brengen. Marissa ging daar naar toe om de wedstrijd luister bij te zetten als lid van de Concert Band van de school. Het basketbalteam speelt negen thuiswedstrijden in de competitie en de band wordt daarbij ingezet om de toeschouwers te steunen bij de aanmoedigingen. Voor de bandleden heeft dat als voordeel dat ze punten scoren die meetellen voor het rapport. Als je alle negen wedstrijden aanwezig bent ga je "above and beyond" en krijg je zelfs een Perfect Attendance Letter. Staat goed op je CV. Het mes snijdt dus aan twee kanten: Een goede motivatie voor de bandleden en een goede ondersteuning van het basketbalteam. Wat wil je nog meer.In de maanden november, december en januari volgen alle medewerkers in mijn organisatie een vijf-daagse in-house training “Applied Systems Engineering”. Vanwege de grootte van de groep doen we dat in vijf sessies (van een week) met elk 16 medewerkers. Deze week was de derde sessie waarin ik zelf ingedeeld was. Het doel van de training is om iedereen hetzelfde beeld te geven van
het vakgebied Systems Engineering, bruikbare tools te bieden voor het uitvoeren van ons werk, en te experimenteren met case studies. Eén case study die als rode draad door de training loopt is het bouwen van een transportsysteem met Lego Mindstorms. Het idee is om een bal vanuit een storage systeem met een karretje een eindje verderop naar een huis te brengen waar de bal via een lift en een delivery systeem in moet worden afgeleverd. Een mooie uitdaging waar alle aspecten van ons vak aan bod komen: het vaststellen van de wensen van de klant (de ballen zo snel, betrouwbaar, en goedkoop mogelijk transporteren), het definiëren van de technische eisen, het maken van een systeemontwerp, het opsplitsen in deelsystemen, het afspreken van interfaces, ontwerp van de deelsystemen, bouwen van en experimenteren met prototypes, integratie van de deelsystemen, het testen van het totale systeem, en aflevering aan de klant. Dat alles binnen een tijdsbestek van 7 uur. De groep van 16 was in vier teams van 4 gesplitst die ieder één deelsysteem (storage, transport, lift en delivery) voor hun rekening nam. Het resultaat mocht er zijn: We eindigden met onze oplossing op plaats 5 van de 125 keer die de trainer de case study in de afgelopen 7 jaar heeft gedaan. "Nie schlecht" zou ik zeggen. Belangrijker is natuurlijk hoe we scoren ten opzichte van andere teams in mijn organisatie. Dat resultaat blijft geheim tot de laatste sessie eind januari. Het zal mij benieuwen. Loosing is no option… Nuchter bekeken kun je ook zeggen dat we in de baas z'n tijd mogen spelen met Lego. Mooi toch :-)Aan deze kant van de oceaan begint iedereen al goed in de kerststemming te komen. Zo stond vandaag bij Medtronic het Employee Holiday Program op het programma. Deze bijzondere gebeurtenis, zoals onze nieuwe CEO Omar Ishrak het verwoordde: “The Most Important Meeting of the Year”, vindt elk jaar hier op het Medtronic hoofdkantoor plaats. Centraal tijdens de meeting staan de verhalen van patiënten die hun leven te danken hebben aan, of waarvan de kwaliteit van leven aanzienlijk verbeterd is door Medtronic technologie. Zij zijn de verpersoonlijking van onze missie “to Alleviate Pain, Restore Health and Extend Lives”. Het is altijd erg indrukwekkend om de persoonlijke verhalen te horen. Een grotere inspirator voor je werk kan ik me niet voorstellen. Ook buiten het werk zijn er vele tekenen van de naderende Kerst. 
Zo zijn huizen en tuinen weer op z’n Amerikaans versierd met sfeerverlichting en decoraties. Daarnaast is men druk bezig met Holiday shopping - elk weekend puilen de malls uit van mensen op zoek naar presentjes voor hun dierbaren. Verder kun je geen radio aanzetten of de kerstliedjes schallen uit de luidsprekers. Net als in Nederland heb je hier ook een aantal echte klassiekers. Eén daarvan is “Grandma Got Run Over by a Rendeer”. In de categorie “Flappie” van Youp van ‘t Hek of “Kroamschudd’n in Mariaparochie” van Herman Finkers. Geldt voor laatstgenoemden dat bijna iedereen ze erg leuk vindt, de populariteit van “Grandma Got Run Over by a Rendeer” is controversiëel. Het lied staat namelijk zowel bij de “lovers” als bij de “haters” bovenaan de ranglijst. Het mag duidelijk zijn: ik hoor bij de lovers :-)Eindelijk stond er deze keer weer eens Nederlands nieuws in onze lokale krant: “Dutch ban on ritual slaughter in doubt as Senate considers Jewish, Muslim objections”. Niet iets waarmee je graag in de krant in Minneapolis wilt staan zou ik zeggen. 
Wel aardig om te lezen hoe naar de partijen worden verwezen: Labor voor Partij van de Arbeid, Party for the Animals voor Partij voor de Dieren, en anti-Islam Freedom Party voor de Partij van de Vrijheid. Helemaal interessant om één van de reacties te lezen: “Wow. This is truly asinine. By this logic, ALL hunting and certainly trapping must be banned. Death by slitting the animal's throat cannot be more painful than death by bullet, unless the bullet is so accurately placed as to cause immediate cessation of life. I'm a vegetarian and animal rights supporter but this nonsense has crossed a line.”
Samengevat: “Als je het rituele slachten gaat verbieden moet je ook de jacht verbieden. Zelfs als vegetariër en dierenrechten supporter vind ik dat dit een grens overschrijdt.” Ofwel: Thieme terug in je hok.
Het Witte Huis heeft deze week de productie van het 1-dollar muntstuk stopgezet. Jullie hebben vast wel eens een 1-dollar biljet gezien. Dat er ook een 1-dollar muntstuk is is minder bekend. Zelfs wij zijn het muntstuk in de afgelopen 3 jaar niet tegengekomen. Het 1-dollar muntstuk is een presidentiëel muntstuk. De produktie ervan is op 1 januari 2007 gestart op basis van de “2005 Presidential $1 Coin Act”. Deze wet stelde dat er voor iedere overleden president een 1-dollar muntstuk zou verschijnen. De bedoeling was om elk jaar vier nieuwe muntstukken uit te geven tot elke overleden president (op dit moment veertig in totaal) zou zijn geëerd. Inmiddels zijn er munten van twintig oud-presidenten geproduceerd, tussen de 70 en 80 miljoen munten per president. Maar het ontbreekt aan interesse bij het volk. Daardoor liggen er 1.4 miljard munten in de opslag bij de Federal Reserve, te wachten op betere tijden. De produkte en opslag kostte de overheid jaarlijks echter $50 miljoen. Daar is met het stopzetten van de produktie een eind aan gekomen. Heel verstandig.Ook heel verstandig lijkt het volgende bericht: “States should ban all cellphone use, texting, emailing by drivers, US safety investigators say”. Afgelopen dinsdag heeft de “National Transportation Safety Board”, zoiets als de Onderzoeksraad voor Veiligheid van voorheen Pieter van Vollenhoven, verklaard dat SMSen, emailen en bellen achter het stuur eenvoudigweg te gevaarlijk is en pleit voor 
een landelijk verbod. Opvallend is dat het advies van de raad ook geldt voor handsfree bellen. Daarmee gaat het verder dan de geldende wet in alle staten. Het unanieme advies is echter tot stand gekomen na onderzoek van een hele reeks dodelijke ongelukken, waaronder ook één in Missouri van een teenager die binnen 11 minuten 11 SMS-berichten had verstuurd en ontvangen. Toch zitten vele Amerikanen nog in de ontkennende fase. Ren Bishop is één van hen. Deze studente is één van de grote groep Amerikanen die SMSt, tweet en belt met haar mobiel terwijl ze rijdt – en vindt dat de rijder zelf moet kunnen bepalen of dat veilig is of niet. Waarbij ze tegelijkertijd toegeeft dat het gebruik van het mobieltje terwijl ze rijdt een foute gewoonte is. Het zijn vaak dezelfde mensen die ook denken dat een autogordel onzin is, en dat we airbags maar weer moeten afschaffen omdat ze tot brandwonden en breuken kunnen leiden. Om met Maxima te spreken: een beetje dom…
Jullie hebben natuurlijk allemaal de aankondiging van de nieuwe 2013 Mercedes SL gezien. Hoewel de auto pas zal worden onthuld op de Detroit Autoshow in januari 2012, zijn wel alvast de foto’s en specificaties vrijgeven. Mijn eerste reactie is dat het er aardig uitziet. De voorkant lijkt enigszins verbeterd in vergelijking met mijn 2011 versie, hoewel ik wel even moet wennen aan de grote koplampen. Wat dat betreft vind ik het 2008 model nog steeds aantrekkelijker. Aanraken kan pas in het voorjaar bij de dealer. Over auto’s gesproken, in de afgelopen drie jaar heeft de gemeente St. Paul zo’n 35.000 auto’s in beslag genomen. Daarvan zijn er ruim 28.000 door de eigenaar opgehaald. De overige 7.035 auto’s zijn door de gemeente geveild. Daarvan zijn 1.056 auto’s verkocht voor een prijs die hoger lag dan de boete die de eigenaar had moeten voldoen om de auto mee te krijgen. Een typische boete bestaat uit $88 voor het wegslepen, $15 per dag voor opslag, en $55 voor administratie. De veilingen van de afgelopen drie jaar heeft de gemeente netto $515.000 opgeleverd. Geld dat ze eigenlijk niet toehoort. Toch is het niet vreemd dat eigenaren dat geld niet opeisen: als je je auto niet ophaalt ligt het voor de hand dat het geld je ook niet interesseert. Het meest opvallende van het bericht vond ik wel dat in drie jaar tijd 7.000 auto’s gewoon worden achtergelaten. Ofwel gemiddeld 7 per dag. Heel apart.Donderdag zitten we in het vliegtuig naar Nederland. We blijven 10 dagen om Kerst en Oud-en-Nieuw te vieren, en vliegen op 2 januari weer terug. De komende twee weken dus even geen update.
Een Gezond en Voorspoedig 2012 gewenst
namens Els, Marissa, Leonie en myself.
Zoondagmorgen stond ik al om 8 uur in de Maple Grove Dome. Leonie had haar eerste wedstrijd van de wintercompetitie op het kleurrijke lijnenveld. Over Leonie’s voetbalavonturen gesproken, vlak voor ons bezoek aan Nederland had ze me een leuk verhaal geschreven over de zes weken voetbaltraining die ze eind vorig jaar had gevolgd. Hier komt haar relaas:
was proud of me for finding so many passing lanes. He also assured me not to worry since everybody that I played against was from a higher level and that he could barely notice I was from a lower level than them. We then gathered in a circle so the coaches could give away the 'competitor' cards. When it was my coaches turn he said "This goes out to a special girl who came here from a different soccer club not knowing anyone here. Imagine putting yourself in a difficult environment like that. Even though she did not know anyone, she came every week and made a clear improvement over the past six weeks. Leonie please come forward." I then got to go up high five every coach and earned one of the ten competitor cards. While I passed by a coach even told me, "You now have ten new best friends!" (Referring to the coaches.) It's pretty cool to know that he remembered me out of the 100 other kids! Helemaal mee eens - dat is mij nog nooit overkomen.
Mijn baas heeft begin december een nieuwe Mercedes S550 gekocht (niet via het failliete Hessing hoor). Nadat hij mij had zien rijden in de Mercedes SL kon hij natuurlijk niet achterblijven. Afgelopen week heb ik er even ingezeten en het is een schitterende wagen met heul veul ruimte en een waslijst aan opties. Zoals ambilight op het dashboard. Erg fraai. Ik moet wel zeggen dat één van mijn overtuigingen werd bevestigd. In ons vakgebied spreken we wel eens over user profiles - een beschrijving van de typische gebruikers. Als voorbeeld gebruik ik vaak de grote Mercedes: Typische berijders daarvan zijn een boer of sigaar-rokende directeur. Mijn baas past prima in dat plaatje.
