Murphy was an Optimist

Jullie hebben vast wel eens gehoord van Murphy’s law: “Alles wat fout kan gaan zal fout gaan”. Er is ook een stelling die hier op voort borduurt: “Murphy was een Optimist”. Ofwel het kan allemaal nog erger. Na afgelopen week kan ik jullie bevestigen dat dat zo is. Ik was oorspronkelijk van plan om hier verslag te doen van ons bezoek aan Nederland. Maar eerst moet ik jullie vertellen wat allemaal mis is gegaan tijdens de terugreis.

Onze terugvlucht met United Airlines was op maandagmiddag van Brussel naar Minneapolis met een overstap in Washington DC. Met twee-en-een-half uur tussen aankomst en vertrek op Washington DC dachten we daar ruim voldoende overstaptijd te hebben. Je raadt het al: Niet dus. Het vertrek vanaf Brussel was een uur te laat. We vlogen vol tegen de wind in waardoor de vliegtijd 30 minuten langer was. We zaten ook nog eens achterin het vliegtuig, op de één-na-laatste rij, waardoor het minstens 15 minuten duurde om er uit te komen. Vervolgens stonden we achteraan in de rij bij de douane waardoor we een half uur verloren. Daarna mochten we aansluiten in de rij voor de body check voor de binnenlandse vlucht naar Minneapolis. Toen dat gebeurd was was het in volle sprint naar onze gate. Maar dat mocht niet meer baten: Te laat. Er zat niets anders op dan ons te melden bij de klantenservice van United Airlines. De dame meldde ons dat er die avond geen vlucht meer naar Minneapolis ging en dat we pas de volgende morgen door konden vliegen. Dat betekende overnachten in een hotel in Washington DC. Zonder koffers want die zaten ergens in het bagage-transport-systeem op het vliegveld. Gelukkig kregen we nog wel een tandenborstel en werd de overnachting in het hotel (na aandringen) vergoed.

“Man, man, wat een pech” zal je denken. Dit was echter nog maar het begin. De volgende morgen waren we al op tijd op het vliegveld voor het vervolg naar Minneapolis. De dame van de klantenservice had ons verzekerd dat we met deze vlucht mee konden, maar de stoelen waren nog niet toegewezen. Dat gebeurde pas op het laatst toen iedereen al aan boord was. De dame bij de gate suggereerde dan ook dat ik mijn carry-on koffer beter aan de gate kon inchecken omdat er waarschijnlijk niet veel ruimte meer in de bagagebakken zou zijn. Zo gezegd zo gedaan. Na een voorspoedige vlucht kwamen we aan in Minneapolis. Echter, de zwarte koffer was nergens te bekennen. Volgens de man van de bagage-afhandeling kon ik die waarschijnlijk ophalen bij de caroussel, bij de andere koffers. Mooi niet dus. Het vervelende is dat er nogal veel waardevolle spullen in deze koffer zitten: mijn laptop van het werk, mijn iPad2, mijn Green Card, mijn Amex Credit Card, Wells Fargo cheque-boekje, $120 cash, de sleutel van de Q5, de huissleutel, en niet te vergeten mijn nieuwe FC Twente pet. Niet niks dus.

Nadat we op het vliegveld melding hadden gemaakt van de vermissing konden we naar huis. Maar ja, wat moet je met een Q5 als je geen sleutel hebt. Els bracht uitkomst: ze had de sleutel van de A6 (die thuis in de garage stond) bij zich, en gelukkig zat daar ook een huissleutel aan. Terwijl de dames op het vliegveld wachtten werd ik met de taxi naar huis gebracht. Niet voor niets: de teller bleef staan op $110. Met zoveel pech had ik Els al gezegd dat ofwel het huis zou zijn afgebrand, ofwel de Mercedes zou zijn gestolen. Je kunt je voorstellen dat ik heel erg opgelucht was toen dat niet het geval bleek te zijn. Snel de reservesleutel van de Q5 opgezocht, en met de A6 terug naar het vliegveld om de dames op te pikken. Helaas was mijn koffer nog steeds zoek.

Daarmee is het verhaal nog niet ten einde. Nadat mijn secretaresse de gehele woensdagmorgen telefonisch geprobeerd had de koffer te traceren en haar pogingen weinig vruchten afwierpen, besloot ik om rond de lunch naar het vliegveld te rijden. Dat had ik beter niet kunnen doen: het leverde me geen koffer maar wel een parkeerbon van $42 op. Zucht. Toch kregen we in de loop van de dag het verlossende bericht dat de koffer was opgespoord. Hij zou ‘s avonds tussen 7 en 12 bij ons thuis worden afgeleverd. Ik had Els bij voorbaat al gewaarschuwd: Eerst zien dan geloven. De uren schreden ‘s avonds voorbij. Wie er ook door onze straat reed, geen Delivery Service. Uiteindelijk besloot ik ‘s nachts om kwart over twaalf de klantenservice van United te bellen: ik kwam terecht bij een call center ergens in India. De man wist me te vertellen dat de Delivery Service de koffer tussen 1 en 5 ‘s middags afgeleverd zou moeten hebben. Daar werd ik dus niet veel wijzer van. Net toen ik om half één onder zeil wilde gaan stopte de auto van de Delivery Service op de oprit. Toen ik de voordeur opende stond er een man met een paarse koffer op de stoep. Terwijl mijn koffer zwart is... We zijn nu drie dagen verder en de koffer is nog steeds zoek. Wel heb ik een vermoeden dat ie niet gestolen is want de credit card is nog steeds niet gebruikt. Er is dus hoop.

Terugkijkend kan ik gerust stellen dat Murphy een optimist was. Alles maar dan ook echt alles is deze week fout gegaan. De kans dat deze reeks van gebeurtenissen optreedt is kleiner dan de kans dat ik 30 miljoen Euro in de staatsloterij win. Maar je leert er ook weer van. Ten eerste, zoals we binnen produkt-ontwikkeling vaak ervaren zitten problemen meestal in de interface (tussen deelsystemen). Een vlucht met een overstap is daar ook een mooi voorbeeld van. Als het niet hoeft kun je het beter niet doen. We gaan in het vervolg dan ook gewoon weer rechtstreeks. Ten tweede, geef nooit je tas met waardevolle en/of persoonlijke spullen af. Zelfs als het safe lijkt. NOOIT DOEN!

Ondanks al deze rampspoed op de terugreis hebben we een goede tijd in Nederland gehad. Het voelde al snel als vanouds: We waren Brussel nog niet uit of we passeerden een vrachwagen van Oegema uit Dedemsvaart, en even later één van Bolk uit Almelo. Het weer was grijs en druilerig en dat bleef het 10 dagen. We verbleven in een vakantiehuisje in Delden. Krap behuist maar prima te doen. Emmy had een overlevingspakket voor ons samengesteld zodat we de eerste dag zouden doorkomen. Maar het pakket was voldoende voor een week...
Met Delden als basis hebben we sfeer geproefd in Twente en de Achterhoek, en menig uurtje doorgebracht met familie en vrienden. Eerste Kerstdag met de Imming clan in Oldenzaal. Tweede Kerstdag naar de Kerststal in Hertme en aansluitend aan tafel met de Berghuis family in Westerhaar. Shopping met de Nijman family. Biljarten in het Vossehol met Frans, Jan en Jack. Naar de Twee Weez’n in Hengelo met Wim, Marc en J-E. Met de Dekkers family de ontwikkelingen in Ruurlo besproken. Volgens traditie op Oudejaarsdag naar de kantine van Voorwaarts om bij te praten met oude bekenden. ‘s Avonds gezellig uitzitten bij de Nijman family in Almelo. Met Youp van ‘t Hek, vuurwerk, en maar liefst €20 in de Staatsloterij. Op Nieuwjaarsmorgen naar tante Tini voor Vegter’s rolletjes met slagroom, soep met ballen en yoghurt. ‘s Middags naar opa Imming voor de borrel. Hollandser kan het niet.

We hebben ons tegoed gedaan aan de typische lokale gerechten. Paprika chips. Krentewegge met spijs en kaas. Patat met satésaus, kroket, frikandel speciaal en bitterballen. Pannenkoek. Gebakken vis en broodje haring. Nasi, bami, fu yong hai, tjap tjoy en babi pangang. Heerlijk! De nodige lokale zaken aangeschaft: een pyama van de Hema, schoenen van Van Lier, allerlei busjes en potjes bij de Kruidvat, tijdschriften bij de Bruna, en souvenirs bij de fanshop van FC Twente. Ons hart opgehaald bij typisch Nederlandse programma’s zoals All You Need Is Love op Kerstavond, Youp van ‘t Hek op Oudejaarsavond, en RTV Oost nieuws. Ook lokaal nieuws opgesnoven: Over pastoor Boonk uit Albergen die in het verleden zijn handen niet thuis kon houden; De body camera waar agenten mee uitgerust gaan worden; Illegaal vuurwerk op de zolder; En de opsporingsdienst die piraten een boete tot €45.000 kan opleggen. Zooo jammer. Al met al kunnen we er nu weer even tegen.

Terwijl ik op vakantie was kregen de medewerkers van Medtronic in Mounds View (waar ik ook zit) de volgende mededeling: "We wanted to make you aware of a situation that just occurred in our parking ramp. One of our employees was approached by a person with a weapon and her car and belongings were taken, however, she was not physically harmed during the incident. Mounds View police are on-site and investigating. As a result, the parking ramp has been temporarily closed to any incoming traffic. You may still exit the garage, security will direct any outgoing traffic. If you have guests or need access to the building, please park in the surface lot by the guest entrance". Gelukkig is de dader inmiddels opgepakt en kunnen we weer met een gerust hart naar het werk.

Een prettig weekend en tot volgende week.