World's Toughest Cowboys

Er is inmiddels een maand voorbij nadat we hier met de hele familie gearriveerd zijn en het is zeer voorspoedig gegaan. Het enige minpunt is dat de $-koers weer dalende is en omdat we de €-overwaarde vanuit ons huis in Ruurlo pas eind februari verwachten gaat dat waarschijnlijk weer een koe kosten. Maar dat mag de pret niet drukken. Marissa en Leonie hebben het erg naar hun zin op hun nieuwe school. Ondanks dat ze een taal achterstand hebben doen ze al volop mee in alle activiteiten. Ze zijn slim genoeg om uit datgene wat er door de teacher gezegd wordt vast te stellen wat er gedaan moet worden. Ze hebben ook geen enkele angst en stappen elke morgen alleen in de schoolbus om weer een nieuwe dag vol avontuur tegemoet te gaan. Als ouders zijn we best trots op de manier waarop ze zich aanpassen aan de nieuwe omgeving.

We zijn vorige week naar Marissa's school geweest om te spreken met de verschillende teachers. Dat ging een beetje anders dan in Lochem. Hier zaten de teachers op een rij in het gymzaal (waarvan ze er overigens 5 hebben). Er was geen tijdschema: Je kon ze gewoon opzoeken en 3-5 minuten spreken. Als ze bezet waren sloot je aan in de rij tot je aan de beurt was. Kinderen mochten zelfs mee maar wij hadden Marissa thuisgelaten. Alle teachers vonden Marissa een lief, vriendelijk en rustig meisje. Ze lachte veel maar zei nog niet zoveel (wacht maar tot ze de taal beter kent - thuis is ze niet stil te krijgen). Bij Math (wiskunde) was ze in het laagste nivo geplaatst maar de teacher en wij waren er al snel achter dat ze in NL verder was. Daarom is ze nu in het hoogste nivo gezet bij Mrs. Lovely. Dat was even aanpoten omdat ze wat lessen gemist had maar met hulp van Els en mij is dat nu ingehaald. Ook zagen we Mrs. Peereboom. Wij er naar toe om te vragen of ze Dutch was maar dat bleek niet zo te zijn: haar man had wel een Nederlandse voorvader.

Deze week zijn we z'n vieren naar Leonie's school geweest. Haar meester heet Mr. Schumacher (hij heeft geen sportwagen maar heeft wel een Duitse achtergrond) en Ms. Keenan is de juf die Leonie Engelse les geeft. Zij waren erg tevreden over de actieve manier waarop Leonie meedoet in de groep en al de nodige vrienden heeft gemaakt. Ook hier hebben we wat huiswerk meegekregen zodat Leonie wat lessen kan inhalen en meer kan oefenen. En dat gaat prima: het is nu zatermorgen maar ze is druk bezig om haar wiskunde-sommen op te lossen.

We zijn gisteravond naar World's Toughest Rodeo Show Presenting World's Toughest Cowboys geweest. Een avondvullend programma in het Xcel Energy Center in St. Paul. In dit stadion worden normaal gesproken de ijshockey wedstrijden van de Minnesota Wild gespeeld maar nu was er een grote rodeo-show. Het begon met het voorstellen van de 12 cowboys die de show zouden gaan maken. Daarna ging het hele stadion in gebed om God te vragen goed voor de cowboys te zorgen. Vervolgens werd natuurlijk het Amerikaanse volkslied uit volle borst meegezongen. En toen kon het spektakel beginnen. Het doel was om 8 seconden op de rug te blijven zitten. Als dat niet lukte kreeg je strafpunten. Verder kregen ze punten voor de 'performance'. Ze deden dat in drie rondes: eerst op een gewoon paard, toen op een grotere knol en als laatste op een stier. Het moet gezegd: het ging er zeer wild aan toe. Menig cowboy verliet de arena strompelend. Het verbaast me echter nog steeds dat er geen enkele cowboy met een gebroken nek of rug af is gekomen. Ik heb wel eens op een mechanische stier gezeten (bij een Medtronic SQDM BBQ-party in Arnhem) maar dit was toch wel het serieuzere werk. Een echte traditional American show voor de rednecks (geen neger/Indiër/Chinees te bekennen).

De afgelopen maanden ben ik er achter gekomen dat ik naast het Minnesota specifieke dialect ook nog wat meer moet bijspijkeren op het gebied van uitdrukkingen. Om zaken duidelijk neer te zetten maak ik nogal eens gebruik van specifieke uitdrukkingen. Voorbeelden: Niet lullen maar poetsen, Met twee vingers in de neus, Kiek'n wat wot, Sloerig in de rakkert. Maar ook uitdrukkingen in algemene zin zoals Twee vliegen in een klap en Hij heeft speciale handvaten. Het is lastig als je dat wilt uitleggen terwijl je de Engelse versies niet kent. Wim Vaassen (ex-collega bij Thales) vertelde me jaren geleden dat hij in een cursus de cursusleider hoorde spreken over There is always what als vertaling van Er is altijd wel iets. Het klinkt wel mooi maar de Amerikanen zullen me raar aankijken als ik zeg Let's see what it becomes als vertaling van Kiek'n wat wot. Als iemand een website kent waar vertalingen van uitdrukkingen staan dan hou ik me aanbevolen.

Elke dag als ik naar mijn werk rijdt staan er bij de uitgang van de wijk twee (soms drie) mensen aan de kant van de weg te protesteren met een spandoek 'Dr. Brent Cataldo labor dispute'. Weer of geen weer, -20 deg C of niet, ze staan er al maanden lang, elke dag, urenlang. Ik begon steeds meer medelijden maar ook respect voor deze mensen te ontwikkelen en had me al regelmatig afgevraagd waar dit arbeidsconflict over zou gaan. Ze hadden blijkbaar alle tijd dus ik kwam tot de conclusie dat ze ontslagen waren. Maar dan nog zou ik het niet op kunnen brengen om elke dag in die vrieskou te gaan staan. Wat een volharding - dat soort mensen zou je alleen al om die reden in dienst nemen. Ik had me dan ook al voorgenomen om op een geschikt moment te stoppen en in gesprek te gaan met deze mensen.

Totdat ik gisteren een ingeving had om op internet te zoeken en mijn oog op een weblog viel waar ik wat meer achtergrond over deze zaak vond. Brent Cataldo is een ondernemer die een pand heeft laten bouwen door een aannemer. Die aannemer heeft daar een onderaannemer voor ingehuurd die zijn mensen blijkbaar onderbetaalt. De vakbond (union) protesteert daar tegen - niet rechtstreeks tegen de onderaannemer maar door Brent Cataldo het leven zuur te maken. Dat vind ik eerlijk gezegd onder de maat - helemaal als ik lees dat de vakbond zich heeft voorgenomen om dat twee jaar lang (!) elke dag te doen. Maar nu komt het: de protestors worden ingehuurd om daar te staan. Ze hebben geen enkel belang in de zaak, gaan daar elke dag staan en delen flyers uit, en verdienen er geld mee. Hoe ik zo stom kon zijn om hier in te trappen en medelijden te ontwikkelen.

Verder deze week: Randy heeft de vuilnis weer netjes bij ons opgehaald, we hebben kaartjes gekocht voor een concert van Andre Rieu in 23 mei 2009 (zitplaatsen in de Medtronic skybox), ik heb mijn Minnesota rijbewijs ontvangen, en Skype is geinstalleerd. Opa en oma Berghuis waren erg blij om ons via video-verbinding te zien. Voor wie dat wil - je kunt Skype gratis downloaden en met een webcam een prima gratis verbinding over internet met ons opzetten. Vandaag was het prachtig helder weer en een temperatuur van +10 deg C. Wat een luxe: je zag ze alweer met korte broek rondlopen en het dooide goed op de wegen en meren. Het was overigens de koudste januari maand sinds 20 jaar: de gehele maand heeft het gevroren tot vandaag dus. Morgen is de Superbowl, hèt event van het jaar in de US. Daarover volgende week meer.

De foto's zijn mijn uitzicht vanaf mijn kantoor op 8 hoog bij Medtronic CRDM in Mounds View.

Wintercarnaval

Ging het vorige week over bar weer, deze week gaat het over bar krukken (naast de inauguratie van Obama natuurlijk). We zijn inmiddels naar 6 meubelzaken geweest (Hom Furniture, Dania, Slumberland, Ashley Furniture, Schneiderman en IKEA) en ik heb zo ongeveer 80 verschillende krukken gezien. Je zou denken dat je er dan wel een hebt die in de smaak valt maar blijkbaar niet - We hebben dé kruk nog niet gevonden. Ofwel de kleur, de rugleuning, het onderstel, het materiaal, de vorm und so weiter, er is altijd wel iets niet goed. Dat het wat lang duurt maakt me op zich niet zoveel uit: ik mag steeds chauffeuren in de Audi Q7 en dat is echt fantastisch. Alleen al daarvoor zouden jullie een week op bezoek moeten komen. Het ding weegt 2,5 ton maar heeft zoveel power, ligt zo vast op de weg en de automatische versnellingsbak schakelt zo perfect dat ik geniet van elke mile. Ik ben met weinig tevreden :-)

Zoals vorige week gemeld hebben we een Wii aangeschaft. Die is aangesloten op de ene (gehuurde) televisie die we in de informal living room hebben staan. We spelen dan ook allemaal gezellig mee. Mijn favorieten zijn snookeren, tennissen en bowlen. Ik heb ook een paar keer geboxed maar eerlijk gezegd is dat niet mijn favoriet: na een partij intensief slaan en hakken ben je volledig kapot en ga je zelf knock-out. Daarnaast ben ik nooit zo'n vechtersbaas geweest - ik moest het meer van mijn snelheid hebben. Maar dan snookeren: dat kan ik als de beste. Als Jacky, Frans en Jan tussen Kerst en Oud-en-Nieuw dit jaar naar Minneapolis komen laat ik ze alle hoeken van het biljart zien. We zijn nu nog op zoek naar een Wii Fit met Balance Board waar je op gaat staan en games zoals skien, snowboarding en (binnenkort ook) bobsleeen kunt spelen. De Wii Fit is op dit moment echter ook niet aan te slepen dus we moeten maar even geduld hebben.

Afgelopen maandag hadden we hier Martin Luther King Day - dat betekent hier een vrije dag. Da's natuurlijk altijd mooi meegenomen. We zijn voor de tweede keer naar het Elm Creek park geweest, zo'n 20 minuten hier vandaan. Als je daar rijdt lijkt het net Winterberg. Er liggen allemaal loipes voor cross country skien (langlaufen) die ook 's avonds langs de gehele route verlicht is. Verder kun je er snowboarden en er is een kleine afdaling voor skiers. Wij zijn weer wezen tube-sliden. Dat gaat vanaf een helling die daar speciaal voor is ingericht. Als je beneden bent is er een loopband die je automatisch naar boven brengt. Dit keer gingen we met zijn vieren glijden en dat was natuurlijk veel fun.

Het gebrek aan credit history blijft ons achtervolgen. Er zijn drie zogenaamde credit buro's die je hele financiele hebben en houden volgen en op basis daarvan een credit score vaststellen. Je hebt het recht om 1 keer per jaar een gratis credit rapport van deze buro's op te vragen. Ze houden helaas geen rekening met je verleden in een ander land. Al heb je je hele leven netjes gedragen, weinig in het rood gestaan en altijd tijdig je rekeningen en hypotheek-aflossing betaald, dat heeft hier geen enkele waarde. Als gevolg daarvan kan ik geen telefoons voor Els en Marissa aanschaffen, tenminste niet op de normale manier. Ik moet eerst $400 tot $500 per telefoonlijn borg betalen die ik na een jaar terugkrijg. Dat weiger ik omdat ik dat niet redelijk vind voor een telefoon van een paar tientjes uit China. Het is zelfs zo dat het feit dat twee providers (AT&T en Verizon) mijn credit history hebben opgevraagd bij de credit buro's ten koste gaat van mijn history: het opvragen alleen suggereert dat je je niet goed hebt gedragen en heeft negatieve invloed op je score.

In het verkeer vallen een aantal zaken op. Op links rijden en gewoon blijven rijden is hier heel normaal en geaccepteerd. Daarom is het toegestaan om rechts in te halen zolang dat safe kan. Voor mij voelt rechts inhalen minder intuitief maar je hebt geen keus als je er toch langs wilt. Wat hier wel weer handig is is rechtsaf slaan bij een rood stoplicht, dat is toegestaan. Je moet wel eerst tot een full stop komen om te kijken of de weg vrij is, maar daarna mag je gewoon verder. Goed voor de doorstroming. De wegen zijn hier breed en ruim opgezet maar kwalitatief niet best. Ze hebben erg te lijden onder de vele temperatuursschommelingen en de tonnen zout. Als gevolg daarvan vallen er nog wel eens gaten in het asfalt. Ze zeggen dan ook dat ze hier twee seizoenen hebben: road construction season en winter season.

We kregen gisteren het bericht dat de sea shipment wat vertraging gaat oplopen. De douane heeft onze container geselecteerd voor een nadere inspectie. Ik kreeg de volgende mail: Hi Harry, I wanted to inform you that your container was selected for customs examination, and thus the delay in the update/delivery of your personal effects. We are now in the midst of processing paperwork for the customs release and the transportation of your household goods to the destination agent's warehouse. Unfortunately, I do not have any other details to provide you, which is typical in customs holds/exams. However, I will be sure to keep you informed, as always, as I receive any more details/updates. Thank you for your patience and understanding. I am at your full disposal if you have any questions and/or concerns. Regards, Ryan. Let vooral op de manier waarop Ryan de mail afsluit. Dit is typerend voor hoe ze dat hier doen: wij noemen het overdreven - hier is het standaard.

Vandaag zijn we naar het grootste winter-event van St. Paul geweest: Wintercarnaval. Dat duurt in totaal 10 dagen met vandaag de zogenaamde King Boreas Grande Day Parade. Nu is een carnavalsoptocht normaal gesproken een plezier om naar te kijken: mooie praalwagens en prachtig uitgedoste en schaarsgeklede dames. Bij een temperatuur van -15 deg C is dat allemaal wat lastiger. Hier en daar zie je een verstokte veteraan die aandacht wil trekken door met korte broek te paraderen, maar alle praaldames houden de bontjas aan. Ook dan blijft het leuk om naar te kijken maar, laten we eerlijk zijn, het maakt het allemaal wat minder interessant. En helemaal als je zelf zo'n anderhalf uur aan de kant van de weg moet staan bij deze temperaturen.

Gelukkig waren we er redelijk op tijd naar toe gegaan en konden we in een skyway staan. Die skyways zijn een mooie oplossing voor de winter. Via deze skyways (overdekte loopbruggen op zo'n 4 meter hoogte) zijn alle gebouwen in het centrum (downtown) van de stad met elkaar verbonden zodat je lekker warm kunt winkelen. We zagen de nodige overeenkomsten tussen de parade hier en die in Ruurlo: ook hier had je groepen verklede jongelui die op een (platte) kar of achterin een grote pickup met veel muziek de optocht aanvulden. Het stelt niks veur maar de optocht wordt er langer deur.



Toen we vandaag thuis kwamen lag Els haar Social Security Number in de bus. Hoera. Nu nog het Minnesota rijbewijs. Ze is inmiddels begonnen met het theorieboek te bestuderen. Verder hebben we een afspraak gemaakt met Alisa Poehler. Zij zal Els en mij op zaterdag 7 februari 2009 een culturele training geven en op zondag 8 februari 2009 aan Marissa en Leonie. Gaan we eindelijk die gekke Amerikanen beter leren begrijpen.

PS - Opa Berghuis heeft me inmiddels al een keer of acht gevraagd of ik Skype wil installeren voor de kinderen. Hij is lid van Hyves en MSN maar blijkbaar is dat allemaal wat te lastig. Daarom heb ik vandaag Skype ge-download. Kiek'n hoe dat giet.

Frisjes

Deze week stond in het teken van de kou: het was bar koud met temperaturen tot -25 deg F (-30 deg C) en met de noordenwind werd de gevoelstemperatuur -40 deg C. Denk je dat je van het Nederlandse gezeur over het weer af bent, praten ze hier over niets anders dan het barre weer. Het is in tien jaar niet zo koud geweest. Een man die 's nachts slaapwandelend naar buiten was gegaan heeft het niet overleefd. Gelukkig merk je er op zich niet zoveel van omdat je het meeste met de auto doet vanuit de garage. En met stoel- en stuurverwarming is dat best comfortabel. Maar soms ontkom je er niet aan om toch naar buiten te gaan. Zo moest ik nadat ik zondag de oprit netjes sneeuwvrij had gemaakt maandag weer vol aan de bak: er was overdag zo'n 20 cm sneeuw gevallen en dat kon ik niet laten liggen. Bij -20 deg C stond ik weer een uur te vegen. Ik heb het gevoel dat ik in twee dagen meer sneeuw heb geruimd dan in 43 jaar daarvoor. Gelukkig was ik niet de enige: ook verscheidene buurmannen waren druk in de weer.

Maandag kreeg ik van Irma en Marcel het bericht dat Henry Kruzen (oud-voetballer en nu assistent trainer bij Heracles) zijn vrouw was overvallen en mishandeld. De familie Kruzen woonde bij ons in de straat in Almelo en Irma suggereerde dat ze blij was dat we niet meer aan de gewelddadige Toekan in Almelo wonen. Maar Irma weet niet waar we nu terecht zijn gekomen: bij thuiskomst maandag lagen er twee dikke folders op tafel van aanbieders van guns en bullets. Wat je ook wenst - het is bijna allemaal vrij te koop. Natuurlijk niet met de intentie om je buurman overhoop te schieten maar toch :-)

De dag erop stonden er redelijk wat auto's geslipt aan de kant van de weg te wachten op hulp. Het was namelijk zo koud dat er zich black ice op het wegdek vormt (bevriezen van de weg door waterdamp in uitlaatgassen). Strooien van zout bij deze temperatuur heeft geen zin - zout werkt niet meer. Black ice is vrijwel onzichtbaar vandaar dat je zomaar kunt slippen. Ik kwam gelukkig zonder problemen op mijn werk - wel met de nodige vertraging. Ook donderdag waren de voorspellingen extreem koud.

Woensdagavond kregen we de volgende Cold Weather Alert message van de directeur van het Osseo schooldistrict: This is District 279 Supt. Susan Hintz calling with important information about school tomorrow. Based on the best information available this afternoon, school will be held tomorrow, as usual. Here’s what you need to know: If you believe it will be too cold to send your child to school, you may keep your child home and the absence will be excused. As your child gets ready for school, he or she should dress very warmly in layers, minimizing exposure to the skin. We urge parents to closely monitor the amount of time children spend outside, either waiting for the bus or walking to school.

Dit soort automatische berichten van school worden regelmatig telefonisch en per email verzonden. Zo kregen we vandaag de telefonische mededeling dat de rapporten van het 2e trimester aan de kinderen waren meegegeven. Met de kinderen gaat het overigens prima op school. Hun klasgenoten zijn erg geinteresseerd in deze 'speciale gevallen uit Nederland'. Marissa had gemeld dat ze klarinet speelde in Nederland en nu is ze op school ingedeeld in de muziekgroep. Ze krijgt om de dag een uur muziekles. We hebben inmiddels voor haar bij de locale muziekwinkel een nieuwe klarinet ge-leased (met optie tot koop).

Els heeft deze week ook weer het nodige ondernomen om in te burgeren. Zo is ze woensdag met Genevieve (de dame die ons helpt om te settlen) naar het Social Security Office geweest voor een Social Security Number (een soort SOFI/BSN nummer). Verder heeft ze zich opgegeven bij de sportschool. Ze kan daar 24 uur per dag terecht. Wel is het zo dat als je 's nachts gaat dat er dan geen personeel aanwezig is, je gaat naar binnen met een pasje en je kunt dan een noodknop om je nek hangen voor het geval je onwel wordt. Donderdagavond was ze niet te houden want ze kreeg instructie van Mike, een gespierde jongen van eind twintig. Iets om in de gaten te houden :-) Verder begint ze de smaak te pakken te krijgen wat koken betreft. Ze vindt haar weg in de supermarkt steeds beter en deze week hebben we elke avond een Amerikaans menu op de tafel gehad. Zelfs 's morgens maakt ze een echt Amerikaans ontbijt met bacon en eggs.

Op het werk gaat het goed. We zitten in de laatste maanden van ons fiscale jaar (het jaar van Medtronic loopt van 1 mei tot 30 april). Deze periode brengt altijd het nodige extra gedoe met zich mee omdat er strenger naar de uitgaven gekeken wordt om het jaar financieel zo gunstig mogelijk af te sluiten. Dat betekent dat vacatures alleen na goedkeuring van de hoogste baas worden ingevuld, tijdelijk inhuren niet aan de orde is, internationaal reizen mondjesmaat wordt toegestaan, etc. Ik heb op dit moment 6 vacatures in mijn club. Ik hoop dat ik er 2-3 mag invullen, de rest zal moeten wachten tot na 1 mei 2009. Ook zijn we volop met de planning voor het volgende jaar bezig. Dat is altijd een mooie poppenkast - er ligt natuurlijk weer veel meer werk dan dat er geld is. Kiek'n wat wot.

Vrijdag ben ik op bezoek geweest bij Steve Mahle. Steve zit in het top management van Medtronic alhoewel hij aan het afbouwen is. Zijn taak op dit moment is vooral om de belangen van de health care industrie op de agenda te houden in Washington. Steve is de man die in 1986 Vitatron heeft aangekocht voor Medtronic, en heeft dan ook altijd een warm hart gehad voor ons onderdeel in Dieren/Arnhem. Ik heb Steve bijgepraat over de laatste maanden in Arnhem en hem de video en het fotoboek over de geschiedenis van Vitatron (die we hadden laten maken) overhandigd. Hij was natuurlijk erg blij dat ik dat kwam doen.

Gisteravond hebben we na vele pogingen een Wii kunnen bemachtigen bij Best Buy. Kost hier 249 USD maar daar komt dan nog wel state tax bij, zo'n 7%. De komende dagen zijn de kinderen daar vast erg druk mee - ze hebben geen tijd om zich 's morgens aan te kleden.

PS - Het Centraal Justitieel Incasso Bureau weet me hier toch nog te vinden. Blijkbaar heb ik op 18 december 2008 op de rondweg bij Borculo iets onoirbaars gedaan: 102 km/uur en dat staat voor €91. Jammer geld zal mijn moeder zeggen - de kick van hard rijden mag wat kosten denk ik dan maar.

De eerste volle week

De eerste echte week zit erop en het is goed verlopen. Ik stel voor dat jullie allemaal hier komen want het is hier beter vertoeven dan in Nederland als ik de berichten mag geloven. Na 12 jaar weer een echte winter en de ziekenhuizen zitten vol met botbreuken. Dat is hier wel anders want het is ieder jaar hetzelfde met minimaal 5 maanden ijspret. Hockey (of ijshockey) is hier een grote sport, veel kinderen krijgen dat met de paplepel ingegoten en zijn dan ook een 'donder' op de schaats. Ik denk dat ik er niet onderuit kan om hier de komende tijd schaatslessen te nemen (dat kan hier overal) - het is echt onderdeel van het leven hier.

Op maandag zijn we naar het Enrollment Center geweest van het Osseo (279) schooldistrict. Dat is het schooldistrict waar onze neighborhood onder valt. We moesten natuurlijk eerst weer allerlei formulieren invullen. Gelukkig hoefden ze geen gedetailleerde verklaring van de school in NL over performance (en gedrag) van de kinderen. Leonie en Marissa moesten een Engelse test doen om hun nivo in te schatten. Daarna kreeg Marissa nog een spuit voor Hepatitus B. Toen moest natuurlijk nog besloten worden in welke 'grade' de kinderen zouden komen. De 'scheidingsdatum' ligt in Nederland op 1 oktober maar hier op 1 september. En laat Leonie nu net jarig zijn op 2 september. Dat zou betekenen dat ze in 4th in plaats van 5th grade zou komen. Gelukkig was de beoordelaar goed bekend met het solide West-Europese schoolsysteem en kwam hij zelf met het voorstel om haar in de 5th grade te plaatsen op de Weaver Lake Elementary School. Marissa zit in de 7th Grade op Maple Grove Junior High. Beiden krijgen per dag 2-3 uur Engelse les in een apart klasje.

De eerste echte schooldag voor Marissa was donderdag, voor Leonie was het vrijdag. Els had ze naar school gebracht en ze kregen eerst een rondleiding. Marissa heeft een soort buddy, een meisje dat haar helpt de weg in school te vinden (want het is een hele grote school). Ze heet Page. Op de middelbare school gaat het hier iets anders dan bij ons: je zit niet steeds met dezelfde groep kinderen maar dat verandert per les. De eerste ervaringen van beiden zijn dat het er minder gedisciplineerd aan toe gaat dan in Nederland - er wordt meer gepraat, kinderen lopen, springen en dansen terwijl de teacher ze een task heeft gegeven, en bij Marissa op school mag je gewoon kauwgom kauwen onder de les. E.e.a. heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat het hier een mix van culturen is. De schoolbus (Marissa heeft nummer 253 en Leonie 242) stopt vlakbij, dus ze hoeven gelukkig maar een paar minuten te lopen. Schooltijden: Marissa van 08:10 tot 14:40, Leonie van 09:30 tot 16:00.

De kentekenplaten van onze auto's zijn gearriveerd. Ik heb nog geen eigen nummer aangevraagd, wilde eerst zeker stellen dat we in normaal in het systeem zouden komen. Ik kon ze bij de dealer ophalen. Na montage vroeg hij me of hij de auto mocht wassen. Natuurlijk had ik daar geen enkel probleem mee: na een aantal dagen op de weg in deze omgeving zien ze wit van het zout. Ook hier toch wel een opvallend verschil met Nederland: ze zijn erg service-gericht. Als je bij een bank kantoor binnenkomt staat er altijd iemand je persoonlijk op te wachten die vraagt wat je nodig hebt en je koffie, cookies en candy aanbiedt. En hier zijn de banken wel op normale tijden open: van 9am tot 8pm en op zaterdag tot minimaal 2pm. Zo hoort het.

Gisteren heeft achterbuurman Pat de vijver ontdaan van de sneeuwlaag en konden de kinderen prachtig schaatsen achter het huis. De baan bestaat uit twee delen, een voor de kinderen om gewoon baantjes te schaatsen en een hockey-field. Twee buurmannen (Pat en Dan) met hun jongens gingen daar een partijtje ijshockey spelen. Vannacht hebben we weer sneeuw gehad dus mag Pat weer aan de slag. Ik heb vandaag de stoep (sidewalk) en de oprit sneeuwvrij gemaakt. Dat was een hele klus. Het is hier verplicht om je sidewalk schoon te houden (geloof dat ze je zelfs kunnen aanklagen als je dat niet doet en iemand iets overkomt). De meeste buren hebben hier een snow-blower voor (zeg maar een motormaaier maar dan voor de sneeuw). Misschien dat ik me ook nog eens zo'n ding aanschaf, voorlopig is een beetje physical exercise niet weg. De overbuurman heeft een mannetje ingehuurd die 's morgens vroeg met een sneeuwschuif (een snow plow) voor zijn pick-up komt en op die manier de oprit schoonveegt voor zo'n $35 per keer. Als je maar betaalt is altijd te regelen.

De krultang is inmiddels aangeschaft. Een Senseo-apparaat hebben we nog niet: we willen graag de nieuwste met Capuccino optie maar ze lopen hier een generatie achter. Dus moeten we even wachten. We zijn ook een tijd bezig geweest om een Wii te bemachtigen maar dat is nog niet gelukt: overal uitverkocht na Christmas. Gelukkig is onze air-shipment op woensdag gearriveerd, bestaande uit computers en ander speelgoed voor de kinderen. Het is nog wel een beetje behelpen omdat onze meubels er nog niet zijn. Dat zal eind januari - begin februari worden. De container zal op 13 januari 2009 in New York arriveren, douane (customs) kost 10 business days en vervoeren hier naar toe gaat nog eens 5-7 dagen kosten. We zien er vol verwachting naar uit. Ondertussen zijn we al een beetje bezig om ons te orienteren op nieuwe spullen die we aan moeten schaffen. Daarom zijn we gisteren naar de Metrodome in Downtown Minneapolis geweest (zeg maar de Amsterdam Arena) waar de zogenaamde Home and Landscaping Expo werd gehouden.

Els heeft inmiddels een aantal keren voor ons gekookt maar dat valt nog niet mee. Elke keer is ze uren bezig om haar weg te vinden in de supermarkt. Ze heeft nu een kookboek gekocht met Amerikaanse ingredienten zodat ze wat gerichter door de supermarkt kan lopen.

De eerste boeking voor ons basement appartement Pond view is binnen: Opa Imming en Joyce hebben de vlucht geboekt van 28 mei tot 13 juni. Wie volgt...

Het beloofde land

Nadat we de afgelopen twee weken in NL druk zijn geweest met het voorbereiden voor de verhuizing, allerlei zaken afhandelen en afscheid nemen zijn we nu definitief vertrokken naar het beloofde land. Na het afscheidsfeestje zijn we naar ons huisje op 't Sikkeler in Ruurlo teruggegaan. De volgende morgen moesten we vroeg op om alles in de koffers te pakken.


Omdat jullie ons met zoveel mooie kado's hadden overladen lukte dat niet meer, en hebben we maar een koffertje bijgekocht. Bij het wegrijden uit Ruurlo werden we uitgezwaaid door Chantal, Suzanne en Mark. We zullen vast wel een keer terugkomen in Ruurlo, de Parel van het Oosten.

Op Schiphol aangekomen waren er drie bagage-wagentjes nodig om de handel te vervoeren. Moeder Berghuis, Marcel en Ellen met de kinderen waren helemaal naar Schiphol gereisd om ons uit te zwaaien. Met de extra koffer kwamen we op negen stuks, en dat is zelfs voor business class te veel (max twee per persoon). De KLM liet ons dus maar even €150 bijbetalen; je moet er wat voor over hebben. Om 15:20 ging het vliegtuig de lucht in. Voor de kinderen was het business class vliegen een nieuwe ervaring en het moet gezegd, business class vliegen is geen straf.

Na zo'n acht uur vliegen kwamen we op Minneapolis-St. Paul aan. Daar stond onze vriend Scott Wheeler (what's in a name) van de Audi dealer ons op te wachten. In een mooie nieuwe Q7 reed hij ons naar de garage in Maplewood waar onze auto's glimmend stonden te wachten. Gelukkig had de verzekeringsagent zijn werk netjes gedaan en konden we de wagens meenemen nadat ik een cheque had uitgeschreven. Wat een luxe - Els met de kinderen in de Q7 en ik in de A6 op weg naar ons hotel.

De volgende ochtend op tijd uit de veren om naar ons nieuwe huis te rijden. We werden daar om half negen verwacht voor de eindinspectie. Alles zag er prima uit. Vervolgens met de makelaar Kevin Monson naar zijn kantoor gereden waar de overdracht plaats had. Dat duurde een klein uurtje waarin Els en ik zo'n 35 handtekeningen moesten zetten. Wat een poppenkast, maar zo gaat dat nu eenmaal hier - alles moet verantwoord kunnen worden. Meteen na de overdracht gingen we terug naar het huis waar de leveranciers van onze tijdelijke meubels al stonden te wachten. Just-in-time. Al met al kunnen we wel spreken van een soepel verlopen transitie.

Volgens Kevin is het een erg koude decembermaand geweest. Het valt ons nog wel mee maar bij iedereen waar hij ons introduceerde (leverancier van gas, water, electriciteit, kabel, telefoon, gemeentehuis, ...) noemde hij ons this poor family from Holland. Om toch bestand te zijn tegen de kou hebben we de eerste dag meteen snow-pants en snow-boots gekocht. De kinderen wilden natuurlijk ook meteen schaatsen en sleetje rijden, dus die hebben we ook aangeschaft. Ze waren niet van het ijs en de sneeuw-helling af te branden.

Oudejaarsavond was wel apart - we hebben geen oliebol gezien (behalve de buurman die ons een mooie bloemstukje kwam brengen van Marcel en Angelina). Vuurwerk doen ze hier niet echt aan, schijnt zelfs zo te zijn dat vuurwerk dat hoger gaat dan 8 foot (zo'n 2.5 m) alleen met vergunning mag worden afgestoken in de staat Minnesota. Dit jaar dus geen chinese rol gezien - maar kwam goed uit want onze bezem is nog onderweg.

Op 2 januari 2009 moest ik mijn praktijk rij-examen doen. Nadat ik had laten zien waar de toeter en het grote licht zit, drie ommetjes had gereden, en had bewezen dat ik in staat ben om 90-graden achteruit te parkeren, file te parkeren en op een helling te parkeren, meldde de examinator dat ik een excellent job had gedaan en geslaagd was. Weer iets van mijn lijstje af.

We zijn ook naar de supermarkt geweest. Ik heb Els eerst meegenomen naar de Target. Ik heb daar 6 weken lang mijn spulletjes gekocht, Els was er na één keer klaar mee: ze vond het helemaal niks. We zijn vervolgens naar de Walmart gegaan - dat sprak haar meer aan. Dit leek meer op de Plus of C1000, maar dan wel met 24 kassa's.

Al met al gaat het ons dus goed. We zijn erg blij met ons huis en beginnen onze draai langzaam te vinden. Ik mag volgende week weer aan het werk. De kinderen zijn nieuwsgierig naar de school. Dat biedt Els de kans om de omgeving wat meer te exploreren en (o.a.) een krultang en Senseo-apparaat te kopen.