Nadat we de afgelopen twee weken in NL druk zijn geweest met het voorbereiden voor de verhuizing, allerlei zaken afhandelen en afscheid nemen zijn we nu definitief vertrokken naar het beloofde land. Na het afscheidsfeestje zijn we naar ons huisje op 't Sikkeler in Ruurlo teruggegaan. De volgende morgen moesten we vroeg op om alles in de koffers te pakken.
Omdat jullie ons met zoveel mooie kado's hadden overladen lukte dat niet meer, en hebben we maar een koffertje bijgekocht. Bij het wegrijden uit Ruurlo werden we uitgezwaaid door Chantal, Suzanne en Mark. We zullen vast wel een keer terugkomen in Ruurlo, de Parel van het Oosten.
Op Schiphol aangekomen waren er drie bagage-wagentjes nodig om de handel te vervoeren. Moeder Berghuis, Marcel en Ellen met de kinderen waren helemaal naar Schiphol gereisd om ons uit te zwaaien. Met de extra koffer kwamen we op negen stuks, en dat is zelfs voor business class te veel (max twee per persoon). De KLM liet ons dus maar even €150 bijbetalen; je moet er wat voor over hebben. Om 15:20 ging het vliegtuig de lucht in. Voor de kinderen was het business class vliegen een nieuwe ervaring en het moet gezegd, business class vliegen is geen straf.
Na zo'n acht uur vliegen kwamen we op Minneapolis-St. Paul aan. Daar stond onze vriend Scott Wheeler (what's in a name) van de Audi dealer ons op te wachten. In een mooie nieuwe Q7 reed hij ons naar de garage in Maplewood waar onze auto's glimmend stonden te wachten. Gelukkig had de verzekeringsagent zijn werk netjes gedaan en konden we de wagens meenemen nadat ik een cheque had uitgeschreven. Wat een luxe - Els met de kinderen in de Q7 en ik in de A6 op weg naar ons hotel.
De volgende ochtend op tijd uit de veren om naar ons nieuwe huis te rijden. We werden daar om half negen verwacht voor de eindinspectie. Alles zag er prima uit. Vervolgens met de makelaar Kevin Monson naar zijn kantoor gereden waar de overdracht plaats had. Dat duurde een klein uurtje waarin Els en ik zo'n 35 handtekeningen moesten zetten. Wat een poppenkast, maar zo gaat dat nu eenmaal hier - alles moet verantwoord kunnen worden. Meteen na de overdracht gingen we terug naar het huis waar de leveranciers van onze tijdelijke meubels al stonden te wachten. Just-in-time. Al met al kunnen we wel spreken van een soepel verlopen transitie.
Volgens Kevin is het een erg koude decembermaand geweest. Het valt ons nog wel mee maar bij iedereen waar hij ons introduceerde (leverancier van gas, water, electriciteit, kabel, telefoon, gemeentehuis, ...) noemde hij ons this poor family from Holland. Om toch bestand te zijn tegen de kou hebben we de eerste dag meteen snow-pants en snow-boots gekocht. De kinderen wilden natuurlijk ook meteen schaatsen en sleetje rijden, dus die hebben we ook aangeschaft. Ze waren niet van het ijs en de sneeuw-helling af te branden.
Oudejaarsavond was wel apart - we hebben geen oliebol gezien (behalve de buurman die ons een mooie bloemstukje kwam brengen van Marcel en Angelina). Vuurwerk doen ze hier niet echt aan, schijnt zelfs zo te zijn dat vuurwerk dat hoger gaat dan 8 foot (zo'n 2.5 m) alleen met vergunning mag worden afgestoken in de staat Minnesota. Dit jaar dus geen chinese rol gezien - maar kwam goed uit want onze bezem is nog onderweg.
Op 2 januari 2009 moest ik mijn praktijk rij-examen doen. Nadat ik had laten zien waar de toeter en het grote licht zit, drie ommetjes had gereden, en had bewezen dat ik in staat ben om 90-graden achteruit te parkeren, file te parkeren en op een helling te parkeren, meldde de examinator dat ik een excellent job had gedaan en geslaagd was. Weer iets van mijn lijstje af.
We zijn ook naar de supermarkt geweest. Ik heb Els eerst meegenomen naar de Target. Ik heb daar 6 weken lang mijn spulletjes gekocht, Els was er na één keer klaar mee: ze vond het helemaal niks. We zijn vervolgens naar de Walmart gegaan - dat sprak haar meer aan. Dit leek meer op de Plus of C1000, maar dan wel met 24 kassa's.
Al met al gaat het ons dus goed. We zijn erg blij met ons huis en beginnen onze draai langzaam te vinden. Ik mag volgende week weer aan het werk. De kinderen zijn nieuwsgierig naar de school. Dat biedt Els de kans om de omgeving wat meer te exploreren en (o.a.) een krultang en Senseo-apparaat te kopen.
No comments:
Post a Comment