Oost West Thuis Best

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: We gaan terug naar Nederland. Na een mooie periode van bijna vijf jaar in de VS hebben we besloten om het boeltje weer op te pakken. Een schitterende ervaring rijker waar we met voldoening op terug kunnen kijken. Amerika is echt het land van de onbegrensde mogelijkheden en ik zal iedereen die de kans krijgt aanraden om die met beide handen te pakken. Toch gingen we na verloop van tijd ook zaken uit Nederland missen. Zo kun je niet even de auto pakken om bij persoonlijke relaties langs te gaan. Wat te zeggen van simpele dingen als het eten van een broodje haring of een patatje speciaal, het bezoeken van een wedstrijd van FC Twente, winkelen op bekend terrein in Enschede of Hengelo, de stem van Edwin Evers bij Radio 538, of naar het theater voor De Sjonnies. Zoals we straks terug in Nederland dingen in de VS gaan missen: de dagelijkse medium vanilla latte van de Starbucks, het positive Minnesota weer met zijn vele "Blue Sky" dagen, ons mooie huis in ons eigen "Zonnedael", de discipline op de weg, de heerlijke spareribs van Famous Dave's. Maar zoals een Twents spreekwoord zegt: Er is een tijd van komen en een tijd van gaan, en de tijd van gaan is nu gekomen.

Als gezin hadden we de knoop al rond de jaarwisseling doorgehakt. We hadden echter besloten om het pas met familie en vrienden te delen tijdens ons bezoek aan Nederland van afgelopen week. Op zondag was de hele familie uitgenodigd bij 't Pannekoekhuis in Borne, ter viering van de 85e verjaardag van Opa Imming. Dat was natuurlijk een mooie gelegenheid om de aanwezigen te informeren over ons voornemen. We hadden vier petten laten maken met het opschrift "Oost", "West", "Thuis", en "Best". Toen we daar tijdens het toetje één voor één mee opkwamen ging het lampje nog niet meteen branden. Totdat Arjo het doorhad. Het was overigens opvallend: Zitten wij zondag met de familie bij 't Pannekoekhuis, staat nog geen dag later dit berichtje in de krant. Dat kan geen toeval zijn. Trouwens, de pannekoeken waren héél erg lekker!

Het besluit om terug te keren brengt het nodige regelwerk met zich mee. Zoals de verkoop van ons huis. We hebben Kevin Monson, de makelaar die ons hielp bij het kopen van ons huis, ingeschakeld om nu de verkoop in goede banen te leiden. Kevin is al een aantal keren langs geweest. Eerst om ons de hele procedure uit te leggen, daarna om een hele reeks tips te geven om de "marketability" van de woning te verhogen. Zo moesten we ons huis natuurlijk opruimen (niet te veel laten slingeren), hier en daar een kwastje verf en een aantal deuren stellen, en de vloerbedekking een schoonmaakbeurt geven. Daarna kwam de fotograaf om alles mooi in beeld te brengen. Dat is prima gelukt, zie de fotocollage hier. Nadat we van onze trip naar Nederland terugkwamen stond er een bord in de voortuin: For Sale. Ook lagen er mooie folders en CD's op de keuken bar, en stond de zaak op het internet. Wat ons betreft kunnen de kopers dus komen. Wel jammer eigenlijk, het prachtige huis is één van de dingen waar ik straks in Nederland met weemoed aan terug zal denken.

Dan het verschepen van auto's. We hebben besloten om twee van de drie auto’s mee te nemen, de Audi Q5 en de Mercedes SL550. Dat kan onder bepaalde voorwaarden als verhuisgoed. Daarmee kun je de auto's in Nederland invoeren met vrijstelling van belastingen (die hebben we immers hier al betaald). De voorwaarden zijn dat je tenminste twaalf maanden buiten de EU moet hebben gewoond, dat je de goederen tenminste zes maanden in gebruik hebt, en dat je de goederen niet binnen twaalf maanden na de invoerdatum gaat verkopen. Daar voldoen we aan of, voor wat betreft dat laatste, kunnen we zonder probleem aan voldoen. Inmiddels heb ik van een aantal verschepers een offerte opgevraagd: Transport over land van Minnesota naar de Oostkust, per boot naar Nederland, en inklaren in de haven. Natuurlijk willen we niet te veel risico lopen dus het moet allemaal goed verzekerd gebeuren. Voordat je het weet kantelt de boot of gaat iemand een proefritje maken met alle gevolgen van dien. Het verschepen gaat de nodige dollars kosten maar het is absoluut de moeite waard.

Nadat ze ingevoerd zijn moeten de auto's gekeurd worden voor de Nederlandse weg. Daarvoor moeten ze voldoen aan de technische eisen die de RDW stelt aan in NL geregistreerde auto's. Die eisen zijn natuurlijk net even anders dan die in de VS. Zo vond ik na wat zoekwerk op het internet dat in Nederland de knipperlichten achter oranje moeten zijn. Da's nou jammer want beide auto’s hebben rode knipperlichten achter. Op internet vond ik vervangende achterlampen voor de Q5. Niet voor niks: $700. Vervolgens las ik dat Xenon verlichting in Nederland voorzien moet zijn van een koplamp-sproei-installatie en een leveling-mechanisme. Laat die Q5 nu wel Xenon lichten hebben, maar niet die andere poespas. Ik dus de dealer gebeld wat het me ging kosten om dat in te laten bouwen. Zijn eerste reactie: Je kunt beter een nieuwe auto kopen. Toen ik hem uitlegde dat dat niet ging omdat ik de auto dan niet als verhuisgoed kan meenemen, zegde hij me toe om een offerte te sturen. Inmiddels is hij al twee weken aan het rekenen dus dat belooft niet veel goeds.

Ondertussen heb ik me wat verder verdiept in de materie en dat was maar goed ook. Zo ben ik er achter dat het wel degelijk is toegestaan om met rode knipperlichten achter in Nederland rond te rijden. Ook vond ik dat de eisen rond Xenon verlichting per 1 april 2012 zijn aangepast. Per die datum zijn zowel de eis voor een koplamp-sproei-installatie als een leveling-mechanisme komen te vervallen. Goed nieuws dus want daarmee zijn deze kostbare technische aanpassingen van de baan. Zo zie je maar weer dat de informatie op het internet niet altijd accuraat en up-to-date is, en dat een beetje verder zoeken absoluut loont.

Ons bezoek aan Nederland is overigens prima verlopen. We verbleven bij Marcel, Angelina en Beau in hun schitterende stulpje in Almelo en dat is uitstekend bevallen. Wel was het in Nederland berekoud. Was er vlak voor ons vertrek een laag sneeuw over Minnesota gevallen, in Nederland was het geen haar beter. Gure wind uit Rusland, dikke vlokken sneeuw, één van de koudste Pasen ooit, zelfs aapjes die vanwege de kou binnen bleven. Nu doe ik over het algemeen niet al te moeilijk over het weer; het is één van de dingen die je niet in de hand hebt so just deal with it. Maar toch. Gelukkig hebben Marcel en Angelina een lekkere warme open haard. De week ging snel voorbij maar was wel vermoeiend. Hoogtepunten: Het Pannekoekfeest, kegelen op ‘t Maatveld, op bezoek bij de Nijmannen, een avondje FC Twente, poolen met mijn Signaal vrienden, en biljarten met de guys uit Westerhaar. Waarbij ik weer het winnende punt moest maken, over drie banden nog wel. Ze leren het ook nooit...

In de VS is er het nodige gebeurd in de afgelopen weken. Wat te zeggen van de Powerball. Deze loterij heeft twee trekkingen per week, woensdag en zaterdag om tien uur 's avonds. Op woensdag 20 maart 's avonds om acht uur zat ik lekker aan de thee toen ik er achter kwam dat de Jackpot was gestegen tot $260 miljoen. Het vervelende was dat ik geen loten had. $260 miljoen is echter een bedrag waar ik nog wel voor in de benen kom. Binnen vijf minuten zat ik in de auto om naar een tankstation te rijden om loten te scoren. Immers, niet geschoten is altijd mis. Ik moest eerst langs de flappentap van Wells Fargo om $100 te halen want loten kun je hier alleen kopen met contant geld. Toen de flappentap op het punt stond om geld uit te keren ging er echter iets mis: Wat er ook gebeurde, het luikje ging niet open. Gelukkig had ik nog $30 op zak, goed voor 15 loten. Bij de balie voor de loten stond er een politie-agent voor me. Er was blijkbaar iets mis gegaan waardoor hij 5 loten te veel had gekregen. Op zijn verzoek nam ik die loten van hem over. Ik zag het al helemaal voor me: Op één van die vijf loten zou de Jackpot vallen. Niet dus: De Jackpot viel weer niet die avond. Wel had Wells Fargo $100 van mijn rekening afgetrokken voor het geld dat ik niet had ontvangen. There is always what. Bij de zaterdag-trekking viel de Jackpot wel: $338 miljoen gewonnen door een immigrant uit de Domenicaanse Republiek. Het zij hem van harte gegund.

Op maandagmorgen reed ik in de auto naar mijn werk. Als altijd had ik de "Dave Ryan In The Morning Show" op KDWB opstaan. Dave had de 24-jarige Addison aan de lijn. Zij had een probleem: Ze was verslaafd aan sex. Dat op zich vond ze nog niet zo erg ware het niet dat geen man het langer dan een week met haar volhield. Addison was dan ook naarstig op zoek naar een vent waar ze een langdurige relatie mee op kon bouwen. Ze had besloten om haar mobiele nummer op de radio te melden, zodat geïnteresseerde mannen contact met haar op konden nemen. Dave waarschuwde nog dat het melden van haar mobiele nummer op de radio misschien niet zo'n goed idee was maar Addison was vastbesloten. Binnen twee uur nadat ze haar nummer had gegeven kreeg Addison 349 telefoontjes. De bellers kregen echter de volgende melding: 'Hey, this is Addison. Thanks for calling. You probably heard me on the radio. Happy April Fools' Day". Een 1-april grap dus. Ondanks deze mededeling waren er nog heel veel cowboys die de voicemail inspraken omdat ze gaarne bereid waren om Addison uit de brand te helpen. Hier een fragment. Wat een mop.

Ieder jaar in maart wordt hier de "NCAA Men's Division Basketball Championship" gespeeld. Het is een toernooi voor de beste college basketbal teams in de VS. In totaal doen er 64 teams mee die via een reeks van eliminatierondes bepalen wie zich uiteindelijk mag kronen tot NCAA basketbal kampioen van de VS. Informeel wordt het toernooi ook wel "March Madness" genoemd. Het is één van de populairste jaarlijkse sport toernooien in de VS. Dat maakt dat er ook hele volksstammen zijn die meedoen aan een poule. Eén van de medewerkers in mijn project organiseerde ook een poule en vroeg of ik mee wilde doen. Zo gezegd zo gedaan. Samen met 57 anderen vulde ik de poule voor $5 naar beste eer en geweten in. Niet gehinderd door enige kennis besloot ik om de Minnesota Gophers als eindwinnaar uit de bus te laten komen. Dat leidde tot nogal wat smalende reacties van anderen. Maar na 4 rondes sta ik dus wel mooi bovenaan. Ondanks dat de Gophers zijn uitgeschakeld is de kans groot dat ik de poule ga winnen. Met alléén nog de halve finale en finale voor de boeg heb ik zodanig veel punten verzameld dat men me vrijwel niet meer kan inhalen. Na slechts vijf jaar in de VS laat ik dus 57 Amerikanen achter me in de NCAA poule. Wie had dat ooit gedacht...

De Minnesota Gophers, het American football team van de University of Minnesota, speelt zijn wedstrijden in het TCF stadion. Bij deze wedstrijden zit over het algemeen veel jong publiek (studenten) waardoor men in het stadion geen alcohol schenkt. Tot afgelopen seizoen toen de universiteit besloot om de verkoop van bier mogelijk te maken. In het eerste seizoen verkocht men voor bijna één miljoen dollar aan alcohol (bier en wijn). Desondanks leed de universiteit een verlies van $15.516. "What the heck?" zal je denken. Hoe kan iemand verlies lijden op de verkoop van bier voor $7.25 per beker? De voornaamste reden is dat men veel security personeel had ingehuurd, bang dat men was dat het uit de hand zou lopen. De universiteit had een contract gesloten met Aramark Corp die 22% van de omzet aan alcoholische dranken zou afstaan aan de universiteit. Dat bracht $185.025 in het laadje. De kosten voor de universiteit daarentegen waren $200.587, waarvan een groot deel op ging aan de inhuur van 25 man extra veligheidspersoneel. Op deze manier zal het niet lang duren voordat men het besluit om alcohol te schenken zal terugdraaien. Heel apart.

Tot slot nog een mooi filmpje over fileparkeren. Een prettig weekend en tot volgende week.