Farewell Party

Het was donderdag weer goed raak. In plaats van een mooie voorjaarsdag viel er voor de verandering tussen de 6 en 12 inches aan sneeuw in de omgeving van Minneapolis – St. Paul. Het leidde tot de aanbeveling van onze weerman Ian Leonard om toch maar vooral niet de weg op te gaan en vanuit huis te werken. Dat op de dag dat mijn Farewell Party bij Medtronic was gepland. Vasant, mijn baas, beldde me woensdagavond nog op om te vragen of we het door moesten laten gaan of beter konden uitstellen. Dat laatste zou door allerlei conflicten met travel betekenen dat het pas over een week of acht zou plaatsvinden. Dat leek me nou niet echt gewenst dus besloten we om de party gewoon door te laten gaan. Gelukkig was de opkomst met ruim 100 man hoog, meer dan onze secretaresse Ginger ooit had gezien bij een Farewell Party (haar woorden...).

Mijn baas Vasant en Ginger hadden het allemaal georganiseerd. Ook Els, Marissa en Leonie waren van de partij. Er was een projectiescherm neergezet waarop een fotocollage van al mijn belevenissen werd gepresenteerd. Ook stond er een mooie taart met als hoofdkleur Oranje. Nadat iedereen gearriveerd was begon het officiële gedeelte. Vasant had verschillende collega's gevraagd om een woordje te doen. Stuk voor stuk hadden ze een mooi verhaal doorspekt met wapenfeiten en anekdotes. Erg leuk om te horen. Afsluitend kreeg ik het woord waarin ik vertelde wat we nu van Nederland missen, en wat we straks van de USA gaan missen. Waarbij niet onvermeld mag blijven dat ik mijn vrienden bij Medtronic zeker ga missen. Ik heb er met heel veel plezier gewerkt, eerst 8 jaar in Nederland en de laatste 4½ jaar hier in de VS. We hebben heel veel zinvolle dingen ontwikkeld in de spirit van Medtronic's Mission: "To Alleviate Pain, Restore Health, and Extend Lives". Daarbij ben ik het bedrijf meer dan dankbaar voor de opportunities die ze me hebben geboden en de ondersteuning die we daarbij hebben gekregen. Top!

Vandaag was mijn laatste dag "in the office". Zoals elke vrijdag heb ik me lekker laten gaan tijdens de lunch met een Philly Cheesesteak met Fries, en een Coke. Heerlijk! Mijn laatste officiëIe werkdag is vrijdag 19 april maar ik heb nog 5 vakantiedagen over van vorig jaar die ik moet gebruiken voor 19 april anders raak ik ze kwijt. Ik neem dan ook vrij volgende week en dat komt goed uit. Alles rond de verhuizing begint namelijk steeds meer vorm te krijgen en ik kan de tijd dus wel gebruiken. Volgende week woensdag kunnen we de twee auto's afleveren in Minneapolis, waarna ze in een verzegelde container naar Norfolk, Virginia, worden getransporteerd. Daar gaan ze op 2 mei op de boot, en komen naar verwachting op 17 mei aan in de haven van Rotterdam. Ik vlieg zelf op 24 april naar Nederland zodat ik op 1 mei aan de slag kan in mijn nieuwe job bij de Business Unit iXR (Interventional X-Ray Systems) van Philips Healthcare in Best. Als ik om 25 april in Nederland aankom krijg ik ‘s middags de sleutel van onze huurwoning aan de Opaal 21 in Eindhoven. Dezelfde dag wordt ook het tijdelijke meubilair gebracht – ik moet immers wel een bed, stoel en tafel hebben voordat de koning gekroond wordt. Hier in Maple Grove komen de verhuizers de goederen inpakken van 24 tot 26 juni. Waarschijnlijk komen we in de loop van die week met z'n allen definitief terug naar Nederland.

Belangrijk is ook waar Marissa en Leonie na de schoolvakantie naar toe gaan. Marissa heeft vanaf het begin aangegeven dat ze graag nog een jaar in Maple Grove will blijven om de High School af te maken. Ze zit nu in 11th Grade en moet na dit schooljaar nog één jaar. Een andere optie zou zijn om naar de Internationale School in Eindhoven te gaan. Daar bieden ze het zogenaamde International Baccalaureate (IB) programma aan. Dat programma bestaat uit twee fases, de vijfjarige Middle Years Programme (MP) fase en de tweejarige Diploma Programme (DP) fase, waarna je klaar bent voor de universiteit. Nu is het niet toegestaan dat je in het laatste jaar van de DP fase instroomt. Dat betekent dat Marissa er netto een jaar langer over zal doen voordat ze naar een universiteit kan. Dat is natuurlijk alleen zinvol als het IB programma haar op de universiteit voordeel gaat bieden. Uit navraag bij verschillende universiteiten blijkt echter dat ze geen verschil maken tussen een American High School diploma (met een aantal vakken op Advanced Parole nivo) en het IB diploma. Onze voorkeur is dan ook om haar hier een jaar als exchange student onder te brengen bij een gastgezin. Dat zijn we verder aan het bekijken.

Voor Leonie zijn er ook twee opties: Naast de Internationale School in Eindhoven (ISE), het Stedelijk College in Eindhoven waar tweetalig onderwijs wordt gegeven. We zijn beide opties nader aan het bekijken maar de voorkeur lijkt op dit moment uit te gaan naar het ISE. Ze zou daar instromen in MP5, het laatste jaar van de MP fase. Nadat ze dat jaar goed heeft doorlopen gaat ze door naar de tweejarige DP fase, waarna ze klaar is voor een vervolgstudie. Op verzoek van het ISE heeft Leonie inmiddels een Math en English test gedaan waaruit bleek dat ze zonder problemen op MP5 nivo kan instromen. Great job! Het leuke van de ISE is dat ze volgend jaar oktober verhuizen naar een nieuwe accommodatie op het terrein van een oude kazerne in een schitterend bosrijk deel van Eindhoven (voor de voetballers onder ons: Meteen achter de Herdgang, het trainingscomplex van PSV). Hier een impressie van de nieuwe campus. We zullen jullie op de hoogte houden van de ontwikkelingen.

Afgelopen maandag werd de finale van de NCAA Men's Division Basketball Championship gespeeld. De wedstrijd ging tussen Louisville Cardinals en de Michigan Wolverines. Na een spannende strijd won Louisville met 82-76. Voor mij maakte het allemaal niet meer uit: De winst in de NCAA poule (waaraan ik samen met 57 collega’s meedeed) was voor mij. Het was goed voor $199. Volgens Els en de dames was dat best een dineetje waard maar daar had ik andere gedachten over: Dat geld gaat naar een goed doel. Het was mij vooral te doen om de eer. Prachtig toch dat ik al die basketbal experts achter me laat. Dat zit ze vast niet lekker. Ze begonnen er al over dat ze de regels voor de puntentelling misschien zouden moeten herzien. Jaja. Ze hebben één geluk: Volgend jaar ben ik er niet meer. Je moet stoppen op je hoogtepunt…

Iedereen heeft wel eens gehoord van Post-it note, de kleine kleverige vierkante papiertjes. Minder bekend is waarschijnlijk dat het hoofdkantoor van 3M, de uitvinder en producent van Post-it, hier in Minneapolis - St. Paul zit. De Post-it is wel eens beschreven als de oplossing voor een probleem waarvan niemand besefte dat het bestond. Maar dat heeft de kleine Post-it note er niet van weerhouden om alom tegenwoordig te zijn met een productie van 50 miljard per jaar. Nu zal je denken dat het ontwikkelen van een Post-it niet veel voorstelt. Niets is minder waar. Het heeft in totaal twaalf jaar geduurd voordat de kleverige gele vierkanten op de markt kwamen. Het grootste probleem dat overwonnen moest worden was de ontwikkeling van een zelfklevend materiaal dat zonder schade weer verwijderd kon worden. De ontwikkeling daarvan begon in 1968 maar het duurde nog tot 1980 voordat het produkt geschikt was voor de markt. Tot op de dag van vandaag blijft de samenstelling van Post-it's kleverige strip een goed bewaard geheim, beschermd door patenten op microsferen. "Omdat we geen patent hebben aangevraagd op de strip, hoeven we niet aan anderen te vertellen hoe we het doen", zegt Art Fry, één van de ontwikkelaars. Fry rijdt in een auto met het kenteken: POSTIT. Zoals je ziet, de Post-it note lijkt zo eenvoudig, maar het is zeer high-tech. Zo ist maar net.

Groot in het nieuws was natuurlijk het overlijden van de Iron Lady deze week. Een controversiële persoonlijkheid maar wel iemand die een stempel heeft gedrukt op de wereldpolitiek. Ze was zonder twijfel een groot leider, moedig en vastberaden. Hier een schitterend fragment van een levendig debat in de Britse Lagerhuis over de Euro. Thatcher's positie was heel erg duidelijk: "No! No! No!". Hadden ze allemaal maar Nee gezegd...

Een prettig weekend en tot volgende week.