Afscheid in Sprinter

Het was me het weekje wel. Ondanks dat ik vrij was moest er het nodige afgehandeld worden. Zo hebben we voor even afscheid genomen van de Mercedes SL en Audi Q5. Woensdag moesten we ze afleveren bij Mohawk Movers in Blaine waar ze in een container geplaatst zijn voor transport naar de havenstad Norfolk in Virginia. Onze contactpersoon Bob meldde ons dat de benzinetank tijdens het transport bij voorkeur niet meer dan een kwart gevuld zou moeten zijn. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. De SL had namelijk een volle tank en dat betekende dat ik binnen een aantal dagen zo'n 300 mijl moest afleggen om de tank op het gewenst nivo te krijgen. Dat was natuurlijk geen straf. Niet alleen moest de tank leeg, het was tevens mijn laatste kans om nog éénmaal te genieten van het wijdse en glooiende landschap van Minnesota. Nadat ik zondag en maandag alleen op pad was geweest, was het dinsdag de beurt aan Marissa om achter het stuur plaats te nemen. Zij wilde graag een keer in de Mercedes rijden nu het nog (legaal) kon. Dat verliep overigens prima: Na een voorzichtig begin ging het gas er steeds meer op – maar wel zeer gecontroleerd. Nadat ik op woensdagmorgen nog een uur had genoten was het nivo in de tank eindelijk voldoende gedaald. Wat zullen mijn Mercedes en ik dit soort ritjes door het glooiende Minnesota landschap gaan missen...

Voordat de Audi Q5 op transport ging hebben we de auto maandag zowel van binnen als van buiten minutieus laten schoonmaken. "Interior and exterior auto detailing" heet dat hier met een mooi woord. Na een lange winter met veel zout op de wegen is een grondige poetsbeurt echt geen overbodige luxe. Naast de Q5 heeft ook de Audi A6 een troetelbeurt ondergaan. Daarmee kunnen de dames de komende maanden in een nette "Tukkerbak" (zo wordt mijn trouwe A6 oneerbiedig genoemd) plaatsnemen. Op dinsdag zijn Els en ik op zoek geweest naar zomerkleding voor mij bij de Albertville Premium Outlet Mall. Mijn doel was om genoeg in de kast te krijgen voor twee maanden. Zodat ik de maanden mei en juni overleef zonder te wassen (of eigenlijk zonder te strijken). Hoewel we met wat nuttige aankopen thuis kwamen is het bij lange na niet genoeg voor twee maanden (tenzij ik elk overhemd een week draag...).

Bij zo’n verhuizing over de oceaan komt heel wat kijken. Zo moet er een grote verscheidenheid aan formulieren worden geprint, ingevuld, ondertekend, gescand en ge-emailed. Een bloemlezing: een voorlopig contract voor de huurwoning, een definitief contract voor de huurwoning, een lijst van tijdelijk meubilair, een contract voor het tijdelijke meubilair, koopovereenkomst van beide auto's, eigendomsbewijs (Certificate of Title) van de auto's, de jaarlijkse registratie van de auto’s, verzekeringspapieren, de aanvraag van de personalized license plates, een Bill-of-Lading, een transportverzekering, een ingevuld formulier "Aanvraag vergunning vrijstelling verhuisgoederen", het koopcontract van ons huis hier, scans van paspoorten, scans van Green cards, aanvraag voor school applicaties, scans van rapportkaarten, scans van geboortebewijzen, en zo nog heul veul meer. Het houdt je van de straat zal ik maar zeggen.

Een verhuizing is ook altijd een mooi moment om de zaak grondig op te ruimen. Zo staan er hier dozen in de basement die er vier jaar geleden zijn neergezet en sindsdien niet open zijn geweest. Nu kun je gerust stellen dat als het vier jaar in de doos heeft gezeten, dat je het blijkbaar niet echt nodig hebt. Dus kan het naar het Leger des Heils die er vast een betere bestemming voor kan vinden. Het was zelfs zo dat we bij het openmaken van een aantal dozen zaken tegenkwamen waarvan we niet eens meer wisten dat we ze hadden. Zo vonden we een picknick tas die ik ooit heb gekregen als onderdeel van een kerstpakket. Dat was een leuke verrassing want die kunnen we natuurlijk mooi achter in de SL leggen voor een leuke zomerse toerrit. De tas was echter een uitzondering op de regel. We hebben redelijk wat spullen gedoneerd – dat houdt de container licht en onze zolder opgeruimd.

De aanslag tijdens de marathon van Boston hield de gemoederen hier flink bezig. En terecht. Wat een verschrikkelijke daad. Meteen na de aanslag werden afgrijselijke foto's op het internet geplaatst. Eén foto die me altijd bij zal blijven was die van een mannelijk slachtoffer die in een rolstoel werd weggereden door (onder andere) een man met een cowboyhoed. De foto laat op niet mis te verstane wijze de gevolgen van deze bomaanslag zien: Het slachtoffer heeft beide onderbenen verloren. Wees gewaarschuwd (NSFW): Hier de niet gekuiste versie van de foto. Het slachtoffer en zijn hulpverlener werden voor mij het gezicht van de aanslag. In de dagen erna bleek het slachtoffer de 27-jarige Jeff Bauman te zijn. Bauman stond bij de finish te wachten op zijn vriendin Erin Hurley, die voor de eerste keer meedeed aan de Boston Marathon. Als je ziet hoe Bauman er aan toe is, is het onvoorstelbaar dat hij de aanslag heeft overleefd. Mede dankzij de man met de cowboyhoed, de 52-jarige Carlos Arredondo. Arredondo had als vrijwilliger Amerikaanse vlaggetjes uitgedeeld aan de lopers, als een tribute aan zijn zoon Alexander die in 2004 omkwam als marinier in Irak. Ondanks dat Bauman beide benen heeft verloren kan hij het tenminste nog wel navertellen. Een verhaal om nooit te vergeten.

Moeder Natuur moet ook door hebben dat we Minnesota gaan verlaten. Alsof de duivel er mee speelt werd er gisteren nog even een pak sneeuw van bijna een foot gedropt in Maple Grove en omgeving. Dus haalde ik het ski-jack maar weer uit de kast, gingen de handschoenen aan en de snowboats onder, kwam de sneeuwschuif van de haak, en mocht ik me nog een keer kwaad maken op de sneeuw. Omdat de temperatuur rond het nulpunt lag was het zware en plakkerige sneeuw. Daar kwam nog bij dat ik de oranje paaltjes, die de grens van het troittoir en de weg aangeven, net twee weken geleden had opgeruimd. Dat was blijkbaar vragen om moeilijkheden. De lokale bevolking hier verwijst naar deze kwakkelperiode als Sprinter: Noch Winter noch Spring.

Vandaag was mijn laatste dag bij Medtronic. Na bijna 13 jaar mocht ik verschijnen voor mijn exit gesprek. Het was een bijzondere dag. Koud uit bed vertelde Els dat Marissa en Leonie thuis konden blijven. De school was gesloten in verband met de vele sneeuwval en de toestand op de wegen. Toen ik beneden kwam stond de TV aan: De oudste van de twee verdachten van de aanslag tijdens de Boston marathon was gedood, terwijl de jacht op de tweede dader in volle gang was. Op weg naar mijn laatste werkdag natuurlijk langs de Starbucks. Nog voordat ik mijn vanilla latte had ontvangen, kreeg ik een compliment op mijn haar: "Did you get a haircut? Very nicely done". Op mijn werk aangekomen was het erg rustig in de parkeergarage. Het winterse weer had velen doen besluiten om de laatste dag van de week thuis te blijven. Het exit gesprek was vooral een formaliteit. Zo moest ik mijn badge, computer en business credit card inleveren. Mijn iPhone mocht ik (in tegenstelling tot eerdere berichten) houden onder de voorwaarde dat ik het nummer zou overzetten van Medtronic naar een personal account. Daarna nog wat handtekeningen zetten en Klaar was Kees. Aansluitend heb ik nog even een rondje gemaakt langs mijn meest dierbare collega's om afscheid te nemen. Toen was het Schluss. Een mooi hoofdstuk uit mijn werkzame leven.

We hebben inmiddels zes of zeven viewings van ons huis gehad. Mensen die mogelijk interesse hebben en komen kijken. Dat gaat ongeveer zo: 's Morgens om 10 uur krijgt Els een telefoontje dat er kijkers komen tussen één en twee uur. Vervolgens gaat Els als een tornado door het huis. Alle badkamers op orde maken, de toiletten proper met de deksel erop, de slaapkamers ordentelijk met zo min mogelijk distracties, de rolgordijnen en luxaflex op een aantrekkelijke stand, de meeneem folders op de bar, de keuken picobello aan de kant, èn de vloeren gedweild en gezogen. Dat allemaal binnen een paar uur. Ga er maar aan staan, ik doe het Els niet na. Vervolgens mag ze om kwart voor één het huis uit voordat de gasten arriveren, waarna ze na anderhalf uur kan terugkeren. Tot nu toe lijkt het dat we nog geen beet hebben. Eén van de dingen die ons (en anderen) parten speelt is het dramatische weer. Dat weerhoudt veel mensen om er uit te komen. Ook heb ik me zo bedacht dat de grote foto van Al Capone die in mijn “Wall-of-Fame” hangt mogelijk wat angst inboezemt. Da’s dan jammer, daar moeten de kopers van ons huis maar tegen kunnen zal ik maar zeggen. Afwachten dus maar.

Mijn laatste "normale" weekend in de VS staat voor de deur. Volgende week woensdag vlieg ik naar Nederland zodat ik een aantal dagen heb om te acclimatiseren voordat ik op 1 mei aan de slag ga in Best. Een prettig weekend en tot de volgende keer.