Een Vreemd Smaakje

We hebben onze vaste telefoon de deur uit gedaan. De enige telefoontjes die we via de vaste lijn kregen waren van die gasten die iets probeerden aan te praten, en van die automatische berichten van Marissa’s of Leonie’s school. Die eerste zaten we niet op te wachten, en de laatste waren gesproken versies van emails die de scholen sturen. Met andere woorden, de vaste telefoon diende geen enkel nut. Het maakte deel uit van een Triple-Play pakket (TV, internet, telefoon) van onze provider Comcast. Nou was ik daar toch al niet over te spreken omdat ik het gevoel had dat ik te veel betaalde. Afgelopen zaterdag heb ik de Customer Service dan ook gebeld en verzocht om me te downgraden naar een Dual-Play (TV, internet) pakket. Dat scheelde me maar even $50 per maand. Wel verzocht de Customer Service meneer om de huistelefoon binnen zeven dagen in te leveren bij een Comcast Service Center. Ik dus op maandag naar een Service Center in Brooklyn Park. Maar de medewerker daar meldde me dat ze al jaren geen telefoons meer inzamelen. Over coördinatie gesproken. Ik mocht de telefoon dus weer meenemen maar mocht hem ook achterlaten, wat me beter uitkwam. Dus als je ons voortaan wilt bellen: alleen via de cell phone of via Skype.

Maandag brak er opeens een stukje van een vulling in mijn kies af. Niet fijn natuurlijk maar gelukkig had ik er geen last van. Over vullingen gesproken, daar heb ik er nogal wat van. Allemaal op jeugdige leeftijd ontstaan. Waarschijnlijk te veel snoepgoed gegeten. Ook mijn voorliefde voor cola is de staat van mijn gebit niet ten goede gekomen. Iets wat ik echt anders zou doen als ik het weer over mocht doen. Maar dat zit er waarschijnlijk niet meer in. Toen ik vorig jaar aan de tandarts vroeg: "What does it take to make me a beautiful smile?" was zijn antwoord: "It is complex but doable". Inderdaad doable, maar er hing wel een prijskaartje aan. Voor dat geld kon ik een mooie full-size auto aanschaffen. Dat werd me te gek. Ik had echter verwacht dat men hier in Amerika wat meer op de tanden let. Als je ziet hoe ze hier altijd op de foto staan zou je denken dat iedereen hier witsel gebruikt en niemand gaatjes heeft. Niets is minder waar. Uit dit onderzoek blijkt dat 55% van de jeugd in Minnesota last van gaatjes heeft. Tussen 2007 en 2010 heeft dat de overheid maar liefst 148 miljoen dollar gekost. Met een beetje preventie had men dus heul veul auto’s kunnen aanschaffen.

Veel aandacht deze week voor Delta vlucht 721 van Minneapolis naar Atlanta. Aan boord de 33-jarige Jessica Bennett met haar 19 maanden oude zoontje uit Minneapolis, en de 60-jarige Joe Hundley of Hayden, Idaho. Bennett, met haar zoontje op schoot, en Hundley zaten naast elkaar op rij 28. Maar Bennett bracht het grootste gedeelte van de vlucht achterin het vliegtuig door om te ontsnappen aan Hundley, die volgens haar naar alcohol rook en liep te brallen. Toen het vliegtuig de daling inzette voor Atlanta, en Bennett en zoontje weer plaats namen, begon het kind te huilen, waarschijnlijk vanwege de drukverschillen. Bennett probeerde hem te kalmeren maar slaagde daar niet in. Waarop Hundley haar toeriep: "Shut that (N-word) baby up". In gewoon Nederlands: "Laat die nigger zijn kop houden". (Note: Hier in de VS wordt het N-woord niet uitgeschreven of -gesproken). Toen het kind niet ophield bedacht Hundley zich niet en sloeg het kind in het gezicht. Da was nie handig: Het kind begon daardoor nog harder te schreeuwen, en omstanders begonnen zich er mee te bemoeien. Bij aankomst op het vliegveld van Atlanta werd Hundley gearresteerd. Hij is inmiddels ook op non-actief gezet als president of Unitech Composites and Structures. Dom, dom, dom. Achteraf had hij die laatste borrel beter niet kunnen drinken...

Net nu een ver familielid van ons zich heeft gekwalificeerd voor de Olympische Spelen, wordt hier bekend gemaakt dat de interesse onder vrouwen voor snowboarden tanende is. Dat blijkt uit dit artikel over de 15-jarige Ellen Kurtz. Net als vele tieners heeft Kurtz niet veel geduld - vooral niet als ze haar voeten op een board moet binden om een met sneeuw bedekte heuvel af te gaan. Maar een maand geleden haalde Kurtz haar vriendin Ashly Serres over om met haar mee te gaan snowboarden. De excitement verdween snel. "Ik heb genoeg van het vele vallen" zei Kurtz. Beide meiden hadden al eerder op een snowboard gestaan maar zich al snel gewend tot het skiën. Ze hadden de hoop dat de tweede keer op het snowboard beter zou bevallen maar dat bleek vergeefs. Meiden zoals Kurtz en Serres blijven gewoon niet hangen bij de sport en ze zijn niet de enigen. Een recent rapport zegt dat de groei tot totale stilstand is gekomen. Werd snowboarden twee decennia geleden nog aangekondigd als de hippe sport die de ski-industrie een boost zou geven, nieuw onderzoek toont aan dat het aantal Amerikaanse snowboarders de laatste vijf jaar op 2.5 miljoen is blijven hangen. Waarbij het de komende vijf jaar wel eens tot een snelle daling zou kunnen komen. We'll see.

Wat te zeggen van James W. Smith uit Hermantown, MN. Hij was Director Informatietechnologie bij American Express toen hij in de herfst van 2004 aan geheugenverlies begon te leiden. Hij werd in eerste instantie gediagnosticeerd met een depressie, maar de symptomen werden erger. In november 2005 werd hij doorverwezen naar de Mayo Clinic in Rochester waar hij uitgebreide testen onderging. Hersenscans en een lumbaalpunctie (ruggenprik) gaven geen definitief uitsluitsel, maar geheugentesten gaven beperkingen aan. Op basis van de uitslagen diende Smith in januari 2006 een claim in voor zijn arbeidsongeschiktheidsverzekering, en een aanvraag voor bijstand. Tezamen zou hem dat $81.275 per jaar opleveren. Vrijgesteld van werkzaamheden meldde Smith zich als vrijwilliger bij de Minnesota - North Dakota afdeling van de Alzheimer Stichting. Ook kreeg hij een uitnodiging om in 2008 te spreken over zijn ziekte tijdens een congres in Washington, DC. Smith werd op het internet omschreven als één van de gezichten van de ziekte van Alzheimer. Toch twijfelden familieleden, en zelfs zijn kinderen, aan zijn ziekte. Alzheimer is een degeneratieve ziekte, maar Smith's symptomen werden niet slechter met de tijd. In twee undercover bezoeken in 2010 aan Smith door een special agent bleek Smith welbespraakt en gezellig, en was van dementie niets te merken. Er zat dus een vreemd smaakje aan het zaakje. Uiteindelijk bleek dat Smith helemaal geen dementie had en hij heeft inmiddels bekend dat hij deed alsof. Hij wordt bechuldigd van oplichterij: hij zou onterecht $144.293 van de bijstand hebben opgestreken. Daarnaast incasseerde hij meer dan $300.000 van de arbeidsongeschiktheidsverzekering. Best wel knap als je de boel zo kunt faken.

Een opvallend verhaal over Maureen O'Connor. O'Connor is een bekende persoonlijkheid in San Diego. Op 25-jarige leeftijd werd ze gekozen tot lid van de gemeenteraad in die stad. Ze deed het blijkbaar zo goed dat ze van 1986 tot 1992 de eerste vrouwelijke burgemeester van San Diego werd. Ze was in 1977 getrouwd met Robert O. Peterson, de oprichter van de restaurant keten "Jack in the Box", tot Peterson's dood in 1994. Begin 2000 ging het echter de verkeerde kant op met O'Connor. Ze leed aan eenzaamheid en begon te gokken. Dat ging van kwaad tot erger. Van 2000 tot 2008 gokte ze in verschillende casino's in Las Vegas, Atlantic City en San Diego. Om haar gokdriften te financieren gebruikte ze haar spaargeld, verkocht ze onroerend goed, veilde ze waardevolle spulletjes, en nam ze een 3e hypotheek op haar huis in La Jolla, California. Dat bleek allemaal niet voldoende. Toen ze in 2008 bijna bankroet was, zette ze de fondsen van haar man's R.P. Foundation in voor haar gokverslaving. Uiteindelijk werd ze gearresteerd voor het misbruiken van deze gelden. Voor de rechtbank gaf O'Connor toe dat ze in de periode 2000-2009 één miljard dollar (!) gewonnen en vergokt heeft, met een netto verlies van 13 miljoen dollar. Volgens haar advocaat werd haar gokverslaving veroorzaakt door een tumor die in haar hoofd groeide. Dat beperkte haar vermogen om logisch te redeneren en te oordelen. Dat zal vast een rol hebben gespeeld. Maar om nu te stellen dat je daardoor een miljard dollar verspeelt, dat gaat me iets te ver...

Dan dit lugubere verhaal. Toeristen in het Cecil Hotel in Los Angeles vonden al dat het water een vreemd smaakje had. But no big deal, als je op vakantie bent gebeurt het wel vaker dat je zaken anders ervaart. Achteraf bleek dat de toeristen hun tanden poetsten, zich douchten en water dronken uit een tank waar het dode lichaam van een vrouw in lag. Het lichaam, van de 21-jarige Elisa Lam, lag waarschijnlijk al meer dan twee weken in de tank te ontbinden. Lam verdween op 31 januari uit het hotel en was vlak daarna door haar ouders als vermist opgegeven. Een onderhoudsmonteur, die aan het onderzoeken was waarom de druk in de tank zo laag was, vond uiteindelijk het lichaam van de vrouw. Na de vondst bleef het hotel open. Wel werden gasten verzocht om het water voorlopig niet te drinken. Mij niet gezien, dan maar een ander hotel...

Afgelopen maandag waren de 49-jarige Judith Reid, haar man Sean Ray en zijn zoon op weg naar de begrafenis van de vader van Ray. Op 50 (km) van de bestemming probeerde de auto tussen een vrachtwagen op de linkerweghelft en een sneeuwschuiver aan de rechterkant op de vluchtstrook door te rijden. Tijdens de manoeuvre raakte de auto, bestuurd door Reid, zowel de vrachtwagen als de sneeuwschuiver, kwam tot stilstand op de rechterrijstrook, en werd vervolgens van achteren aangereden door een pickup. Daarbij kwamen Reid en haar man om het leven, en raakte de zoon zwaargewond. Dat terwijl je op weg bent naar een begrafenis. Erg triest dus.

Als alles goed gaat is het vanaf woensdag oppassen geblazen op de weg in Maple Grove en omstreken. Die dag viert Marissa haar 16e verjaardag en dat is de leeftijd waarop je hier je rijbewijs kunt halen. Ze heeft zich het afgelopen jaar goed voorbereid en de nodige uren onder toezicht (van vooral mij) achter het stuur gezeten. Maar woensdag mag ze dan op voor het echie. Ze heeft zich 's morgens om acht uur ingeschreven bij het Driver's Test Center in Plymouth, MN. Daar hebben ze een klein stratencircuit aangelegd, een soort Verkeerspark Assen. Nadat je je gemeld hebt en de juiste papieren hebt overlegd, mag je de examinator van je rijvaardigheden overtuigen door een aantal rondjes te rijden en wat bijzondere verrichtingen te doen. Het stelt op zich niet zoveel voor maar onder spanning kun je natuurlijk snel foutjes maken. Het geheel vindt plaats in je eigen auto (wij nemen de Audi Q5 mee) wat het natuurlijk een stuk vertrouwder maakt. Hoewel het percentage dat de eerste keer slaagt laag is, hopen we natuurlijk het beste want dan hoeven wij (vooral Els) Marissa niet meer overal naar toe te brengen en kan ze zelf gaan en staan waar ze wil. We keep our fingers crossed.

Een prettig weekend en tot volgende week.