Snel, Sneller, Snelst

Van maandag tot en met donderdag zijn we naar Wisconsin Dells (ook wel afgekort tot "Dells") geweest. Dit dorp in de buurstaat Wisconsin staat bekend als de "Waterpark Capital of the World". Het ligt zo'n 250 mijl of 4 uur rijden ten zuid-oosten van Maple Grove. We hadden een kamer geboekt in Hotel Rome op het Mt. Olympus Resort, "America's largest Water and Theme Park Resort". Zoals je ziet, superlatieven te kort om het dorp met 2500 inwoners aan te prijzen. Toen we maandag in de loop van de dag in Dells arriveerden werd het duidelijk dat er met de superlatieven niets teveel was gezegd. Het dorp was één en al entertainment: het ene resort nog groter dan het ander, pretparken afgewisseld met zwemparadijzen, een overvloed aan motels en restaurants, niet te filmen. Wel waren we wat te vroeg in het seizoen: het is meer voor de zomermaanden. Ondanks het schitterende weer (stralende blauwe lucht, windstil, 10 °C in de schaduw) gaan verschillende outdoor parken pas begin mei open en voor outdoor zwemmen was het nog te koud. Niettemin was er ook de nodige indoor vermaak zodat we deze drie dagen zeker aan onze trekken zijn gekomen.

Zo zijn we dinsdag in de loop van de morgen op het Mt. Olympus Theme Park geweest. Daar waren naast het Indoor park met de nodige attracties zoals de Opa Go-Karts, ook outdoors een aantal rollercoasters (achtbanen) en Go-Kart tracks open. Geholpen door het schitterende weer en het weinige publiek was dat natuurlijk een mooie gelegenheid om alles meerdere malen uit te proberen. De meiden konden er maar geen genoeg van krijgen, en ook Els en ik deden volop mee. Onderstaande filmpje getuigt van onze belevenissen.

Op woensdagmorgen was het de beurt aan Top Secret. Dit is een fun attractie waarbij de buitenkant er erg spectaculair uitziet:"The White House" dat door een aanslag op zijn kop is gezet. Dat beloofde veel maar éénmaal binnen viel het tegen. Natuurlijk stond alles upside down, waren er licht- en geluidseffecten om het spannend te maken, en was er een tour guide die er met leuke grappen nog wat van probeerde te maken. Maar het verhaal, waarom de handel ondersteboven ligt en wat er nu Top Secret aan is, is ons nog steeds niet duidelijk. We hadden toch beter naar de reviews moeten luisteren: "Not worth the money". Woendagmiddag zijn we naar het indoor amusement center Knuckleheads geweest om te bowlen. Het was vreemd genoeg de eerste keer in nu ruim twee jaar dat we de bowlingschoenen aantrokken op Amerikaanse bodem. Van de 24 banen (die vrijwel allemaal bezet waren) kregen wij baan 19 aangewezen. Het viel voor Marissa en Leonie in het begin niet mee om de bal op de baan te houden maar na verloop kregen ze de smaak te pakken. Els en ik waren erg aan elkaar gewaagd. Na een eerste ronde waarin we exact gelijk eindigden, versloeg ze me in de tweede ronde: 109 tegen 104. Daarmee is Els The Bowling Champion en dat zullen we weten ook…er gaat geen uur voorbij of ze begint er weer over.

Op woensdagavond zijn we naar de Magic Show van Rick en Suzan Wilcox geweest. Ofwel de Hans Klok en Pamela Anderson van Wisconsin Dells. Rick, op het oog van mijn leeftijd en dus niet de jongste meer, maakte er een mooie en vermakelijke show van. Naast een aantal standaard goocheltrucs met kaarten en duiven deed hij allerlei trucjes met zijn meissie. Zo vouwde hij haar in een kissie waarna hij er van alle kanten zwaarden doorheen stak. Toch kwam ze er ongedeerd weer uit. Even later liet Rick eerst zijn Suzan zweven waarna hij zelf ook de lucht inging. Vraag niet hoe het kan maar geniet ervan. Wat me wel opvalt bij dit soort trucs is dat kunstemakers als Rick en Hans van alles kunnen in ruimte maar niet in tijd. Als je je meissie kunt laten zweven moet je toch ook in staat zijn haar 10 jaar terug te brengen in tijd. Dat zou pas een uitkomst zijn voor Suzan en Pamela. Alles bij elkaar is de Magic Show van Rick en Suzan een echte aanrader.

Donderdag was het alweer voorbij met de pret en vertrokken we richting Maple Grove. Maar niet nadat we onderweg eerst nog even langs Thorp waren gereden. In Thorp staat de boerderij van de familie Penterman: Rolf, Marieke en hun vijf kinderen. Ze zijn in 2002 vanuit het Oosten (Achterhoek en Twente) naar de VS geëmigreerd. Daar hebben ze een mooi bedrijf opgebouwd dat draait om het maken van kaas onder eigen merk: Marieke Gouda. Hiermee zijn ze erg succesvol. Zo hebben ze dit jaar bij de 2011 US Cheese Contest met Marieke Gouda Super (18-24 Months) de derde prijs behaald uit een totaal van 1604 inzendingen. Daar kan je mee thuiskomen! Toch sta ik er niet vreemd van te kijken: Marieke Gouda is een erg lekkere kaas die je hier maar weinig vindt. Net als de vorige keer (zie hier) zijn we weer erg hartelijk ontvangen door Rolf en Marieke met koffie, speculaas en natuurlijk kaas. We hebben weer allerlei ervaringen op vreemde bodem uitgewisseld en na een uur de thuisrit vervolgd. Natuurlijk met een lekker stuk kaas in de kofferbak.

In de krant deze week een verhaal over één van de effecten van de economische malaise: verlaten nesten die weer worden gevuld. Veel jonge volwassenen die een aantal jaren geleden het ouderlijk huis vaarwel hebben gezegd en op zichzelf zijn gaan wonen, kunnen de eindjes niet meer aan elkaar knopen. Voor sommigen doordat ze hun baan hebben verloren en moeite hebben om weer aan de slag te komen, anderen hebben nog wel een baan maar kunnen het financiëel gewoon niet meer bolwerken. Toch blijkt de trend om opnieuw of langer bij de ouders in te wonen niet alleen gedreven te zijn door economische motieven. Kinderen vinden het ook gewoon erg handig en ouders staan er meer open voor. Daar komt bij dat het inwonen bij de ouders voor de huidige generatie kinderen aantrekkelijker is dan vroeger. Terwijl vorige generaties vaak in aanvaring kwam met hun ouders vanwege afwijkende denkbeelden, houden huidige generaties kinderen en ouders er redelijk dezelfde denkbeelden op na. Het grootste verschil is nu kennis van technologie, maar dat leidt minder tot onvrede. Toch vragen sommige geleerden zich af of te lang samen onder één dak blijven wonen wel gunstig is voor de persoonlijke ontwikkeling; kinderen blijven op deze manier economisch afhankelijk en ontwikkelen minder verantwoordelijkheidsgevoel. Het is ook niet gauw goed….

Een ander interessant bericht stond hier: "Faith and Fat: Religious Youths More Likely to Be Obese by Mid-Life". Ofwel: Religie maakt dik. Dit blijkt uit een studie van onderzoekers van de Northwestern University in Chicago. De onderzoekers volgden over een periode van achttien jaar meer dan twee duizend jonge mannen en vrouwen uit vier verschillende Amerikaanse steden. Daaruit bleek dat jong volwassenen die regelmatig aan religieuze activiteiten deelnemen vijftig procent meer kans hebben om op latere leeftijd dik te worden dan mensen die amper belang hechten aan geloof. Ook wanneer werd gecorrigeerd voor invloeden als ras, geslacht, opleiding en inkomen, bleven de conclusies gelden. Ik sta niet verbaasd te kijken van de uitkomst van dit onderzoek - op basis van mijn eigen ervaringen kan ik het zeker onderschrijven. De onderzoekers proberen natuurlijk één of meerdere verklaringen te vinden voor dit verschijnsel maar slagen daar niet echt in. Voor mij ligt het voor de hand. Stel dat Buddha je lichtend voorbeeld is, dan kan je toch als volgeling niet achterblijven...

Hopelijk houdt FC Twente de punten in Enschede morgen. Een prettig weekend en tot volgende week.