Pudding en Vla

Afgelopen zaterdag zijn we weer eens wezen shoppen in the Mall-Of-America (MOA). Dit is de grootste mall in de VS met in het centrum een pretpark waarover ik al eerder heb geschreven, zie hier. Als we een aantal maanden niet naar de MOA geweest zijn beginnen de dames ontwenningsverschijnselen te krijgen met alle gevolgen van dien. Het was dan ook hoog tijd om weer een keer langs te gaan. We waren rond 11 uur op de plaats van bestemming. Deze zaterdag was er van alles georganiseerd om maar zo veel mogelijk publiek naar de MOA te lokken. Zo had er zich een hele lange rij met voornamelijk vrouwen gevormd om hun zojuist gekochte boek van de bekende zanger/acteur/schrijver Rick Springfield door hem gesigneerd te krijgen. Dat niet alleen: ze wilden ook nog eens met hem op de foto en verscheidene dames lonkten naar een knuffel. Gezien de diversiteit aan vrouwen had ik echt met Springfield te doen. Blij dat ik niet zo goed kan schrijven. Een eindje verderop kwamen we langs de Vikings Locker Room. Dit is de officiële fanshop van de Minnesota Vikings. Deze dag waren er twee cheerleaders aanwezig die hun swimsuit kalender liepen aan te prijzen. Als je een kalender aanschafte werd je als klap op de vuurpijl door de dames in een sandwich genomen voor een mooie foto. Menig kerel liet zich dat geen twee keer zeggen en het liep dan ook storm. Maar het toetje deze middag was wel een optreden van de boys band Big Time Rush. We spraken een moeder die al sinds 8 uur 's morgens met haar teens stond te wachten om vooral maar niets te missen van dit festijn. Ook Leonie was hier niet weg te branden. Aansluitend zaten de boys op het podium om hun CD te signeren. Honderden teens hadden natuurlijk zo'n CD aangeschaft bij de Best Buy (zeg maar Media Markt). Goede handel dus. Tussen al dit geweld hadden de dames nog tijd om allerlei zaken voor zichzelf te kopen. Met een kofferbak gevuld met tassen gingen we rond 7 uur 's avonds huiswaarts. Zal mij benieuwen wanneer de dames weer de kriebels krijgen :)

Het lijkt er dan eindelijk van te komen: Volgens dit bericht lijken de Amerikanen af te stappen van het "Bigger is Better" mantra dat hier jaren heeft overheerst. Grote ruimtes, McMansions, Jumbo hypotheken, het Amerikaanse huis - en alles wat ermee verbonden is - groeide super-sized tijdens de hausse op de huizenmarkt. Big was goed. Bigger was beter. Biggest was de beste van allemaal. Maar nu niet meer. "Bigger" draagt minder cachet en meer bagage. Een groot huis, ooit een statussymbool, symboliseert nu risico's en hoge kosten. Mensen waren gewend om maximaal huis voor hun geld te kopen. Nu vragen ze zich af: "Zelfs als ik het zou kunnen betalen, is dit wat ik wil?" De gemiddelde grootte van nieuwe eengezinswoningen in 2009 is dan ook gedaald tot gemiddeld 2438 square foot, ongeveer 100 square foot kleiner dan in 2007. Er is een verschuiving van "Wat zal indruk maken op mijn buren?" naar "Wat heb ik echt nodig?". De recessie is uiteraard een belangrijke factor in deze. Zo is "Going Green" deels een economische beslissing - het kost immers minder om kleinere huizen te verwarmen en te koelen. Maar zelfs degenen die nog steeds super-sized woningen kunnen veroorloven gaan kleiner. De trend is in de richting van de waardering van kwaliteit boven volume. Voor wat betreft meubelen daarentegen leven Amerikanen nog steeds groot. Toen huizen groter werden moest alles worden opgeschaald. Over-sized meubelen, ontworpen om de grote ruimtes op te vullen, is nu de norm. Ook het feit dat Amerikanen zelf steeds steviger worden roept om groter meubilair. Zo was een generatie geleden een tweepersoonsbed de standaard maat. Dat is niet langer het geval. "De meerderheid van de bedden die wij verkopen zijn nu Queensize" zegt verkoper Underwood. "En Kingsize wordt steeds populairder." Zelfs een bord, vroeger 9 inch, is nu 12 inch, volgens experts één van de redenen voor de epidemie van overgewicht. Toch zien sommigen een brede down-sizing aan de horizon. Terwijl babyboomers zich nog steeds aangetrokken voelen tot grote traditionele meubelen, verkiezen hun kinderen klein- schaligheid. Nu nog hopen dat de kinderen zelf downsizen.

Er wordt altijd wat lacherig gedaan over de lange ‘o’ van Almeloooo, Hengeloooo, Ruurloooo en coooola. Maar het is niet voor niets dat we naar Minnesota zijn verhuisd. Het state accent van de Minnesotans heeft ook een zogenaamde ‘long vowel’. In plaats van het uitspreken van het woordje ‘know’ met een w sound achter de o sound, wordt de o langer aangehouden, dus knoooo, en Minnesooota en Fargooo. Het zou verwijzen naar de taalaccenten die de Noren en Zweden hebben ingevoerd. Daarnaast hebben ze hier ook een vertaling voor het Twentse ‘joa, joa’, namelijk ‘ya’ , het is niet helemaal een ‘yes’, maar komt er dicht bij: ‘ya, but...’

Insiders weten dat ik erg van vanillevla houd. Heerlijk. Ik denk dat mijn voorliefde voor vanillevla is ontstaan in mijn jeugd - toen vla nog in echte flessen zat. In die tijd heb ik namelijk een aantal jaren vakantiewerk gedaan als melkboer bij de Ormet in Almelo. Met zo'n melkkar door de wijken Schelfhorst en Sluitersveld om verse melkprodukten aan de vrouw te brengen. Een mooie job - hard werken maar ook veel vrijheid. Het is dan ook niet vreemd dat mijn aandacht deze week werd getrokken door een bericht over pudding. Nu weet ik ook wel dat er een groot verschil is tussen pudding en vla. Maar als ik pudding lees denk ik aan vla. De titel van het bericht luidde "Sylvester Stallone sued over body-building-friendly pudding". Wat wil het geval? Stallone is het gezicht achter een pudding voor body builders. Dit "high protein, low carbohydrate" product wordt in de VS op de markt gebracht onder de naam "Sylvester Stallone Low Carb Pudding". Naar nu schijnt is het recept voor de pudding niet van Stallone zelf afkomstig maar van een zekere William Brescia. Die heeft Stallone dan ook aangeklaagd. Stallone, met 67 niet de jongste meer, is zich natuurlijk van geen kwaad bewust en ontkent. Dat neemt niet weg dat hij de pudding wel erg lekker lijkt te vinden, zoals bijgaande foto bewijst. Doe mij maar vanillevla van de Ormet, dat lijkt me een stuk gezonder :)

Vandaag las ik het volgende bericht: 'Zes geïnteresseerden in overname Hema'. 't Is niet waar: Onze eigen Hema, waar Els nog altijd mijn pyama's haalt, staat te koop. Voordat je het weet gaat het over in buitenlandse handen en heet het geen Hema meer maar El HEMA. Verkopen ze geen rookworst meer maar Halal worst. Ik weet niet of jullie het weten maar in de aankomsthal op Schiphol hebben ze een HEMA Food Kiosk. Elke keer als ik op Schiphol land is dit de eerste plaats waar ik aanleg, zelfs als de vlucht om 11 uur 's morgens arriveert. Ik vind alles goed als ze maar van de rookworst afblijven.

Dan nog een bijdrage van Els onder het kopje "En dan nog even dit": In Spanje wordt het 1e Nationale Siësta Kampioenschap gehouden. Spanjaarden doen een dutje gedurende 20 minuten midden in een winkelcentrum. Els weet nog wel een kandidaat om mee te doen. Els blijft de leukste thuis :(

President Barack Obama is op verkiezingstoernee voor de Election Day 2010 op 2 november 2010. Morgen is hij op bezoek in Minneapolis. Ik heb een cursus bij Medtronic dus zal hij zich dit keer zonder mij moeten redden. Tot volgende week.