Funerals

Het is alsnog gelukt: we gaan van vrijdag 3 april tot en met woensdag 8 april naar San Francisco. We zitten in het centrum nabij de Fisherman's Wharf, met uitzicht op de Golden Gate bridge en Alcatraz. We moesten tot donderdag wachten voordat Expedia de 'pending' verzoeken op mijn bank rekening had vrijgegeven maar daarna liep het soepel. Inmiddels is het ook definitief dat opa en oma Berghuis naar de VS komen - van 16 juni tot 3 juli 2009.

Leonie is afgelopen zondag voor de 2e keer naar de voetbaltraining geweest. Ze heeft er zoveel plezier in dat we hebben besloten om een outfit voor haar te kopen. Daarvoor zijn we naar Planet Soccer geweest. Dat is een winkeltje in Maple Grove dat zich heeft gespecialiseerd in voetbal; deed me denken aan Reekers in Westerhaar waar ik heel lang geleden altijd mijn Quick voetbalschoenen haalde. Als nieuw lid ben je hier verplicht om een complete outfit te bestellen bestaande uit thuis- en uitshirt, broek, sokken, trainingspak en een tas. We moesten ook een nog niet uitgegeven rugnummer kiezen. De lage nummers waren allemaal al vergeven dus ik zei tegen de jongen die ons hielp dat ze graag met nummer 14 zou willen spelen. Ik vroeg hem of hij wist wie er altijd met dat nummer speelde, maar hij had natuurlijk nog nooit van Johan Cruijff gehoord. Het werd uiteindelijk nummer 49 - het laagste nog vrije nummer. Natuurlijk was het geheel niet compleet zonder scheenbeschermers én bal - alle kinderen moeten namelijk hun eigen bal meenemen naar de training. Ze hadden een uniek exemplaar: een mooie oranje bal met Holland erop. Dat werd 'm dan ook. Aan de uitrusting zal het niet liggen - ik zou zo mee willen doen.

Iets totaal anders - Begrafenissen ofwel funeral services. Ik heb in de afgelopen maanden twee keer meegemaakt dat de vader van een medewerker in mijn afdeling was overleden. Het is hier normaal dat er dan een kaart en bloemen worden gestuurd door de afdeling, maar ik vind het ook mijn taak om er persoonlijk mijn medeleven te tonen. Omdat ik nog niet eerder zoiets had meegemaakt was het even aftasten wat ik kon verwachten. Daarnaast maakt het taalverschil het er in dit soort situaties niet makkelijker op. Ik moet zeggen dat het anders liep dan verwacht. Omdat Minnesota een conservatieve en traditioneel christelijke staat is had ik verwacht dat het er vrij zwaarmoedig aan toe zou gaan. Maar het tegenovergestelde was het geval. De eerste keer ging ik op aula bezoek. Toen ik het gebouw binnenliep stonden ze in groepjes volop met elkaar te keuvelen over van alles en nog wat, met de overledene opgebaard op de achtergrond. De tweede keer was er gelegenheid tot condoleance voorafgaand aan de begrafenis. Ook daar was er geenzins sprake van een bedrukte stemming. De overledene lag opgebaard voor in de kerk, de bezoekers stonden achter in de kerk geamuseerd te praten. Ik moet zeggen dat ik in geen van beide gevallen bij de uitvaartdienst zelf ben geweest. Dat gaat er vast nog wel een keer van komen.

Donderdag heeft de bedden specialist ons gerepareerde bed terug gebracht. Voor wie het zich niet herinnert, twee steunbalken van ons bed waren bij de verhuizing in Ruurlo van de lift afgevallen en afgebroken. Gelukkig zaten deze balken aan de zij- en achterkant van ons bed, aan de onderzijde. De reparateur heeft de balken vervangen door andere. Niet exact dezelfde maar een kniesoor die het verschil ziet. Wij zijn er tevreden mee - we hoeven nu niet meer met de matras op de grond te liggen. Daarmee hebben we zo ongeveer alles geinstalleerd. Er ligt nog wel wat werk op me te wachten in de garage en in de basement maar voorlopig kan dat er wel mee door.

Afgelopen weekeinde en begin van deze week was het erg mooi weer, rond 60 deg F (+15 deg C). Op zondag hebben Marissa en Leonie de skates aangedaan en de nodige rondjes door de straten gemaakt. Omdat het hier enigszins heuvelachtig is gaat dat natuurlijk lekker makkelijk naar beneden, maar er tegenop is een hele klim. Ook hebben Els en de kinderen maandag tegen de avond de fiets gepakt en een hele ronde gefietst. Op dinsdag is Els op de fiets naar Leonie's school geweest - van de heuvel af en met de wind mee zo'n 15 minuten. Els geniet wel van haar vrijheid: elke dag nadat ze als een tornado door één van de badkamers is gegaan gaat ze ergens een lekkere kop koffie drinken. Geen Starbucks, Caribou of Dunn Bros of ze kent 'm wel. Al het huiswerk werd haar deze week teveel: ze had op één of andere manier (waarschijnlijk met het verplaatsen van de gans of kikker bij de voordeur) haar pols verdraait. Inmiddels is dat gelukkig weer hersteld.

Tot slot heb ik voor de gein een foto van het knoeknuffelen meegestuurd, gemaakt in Voorst tijdens een uitje vorig jaar augustus met ons R&D management team in Arnhem. Toen ik die aan mijn team hier liet zien om te illustreren dat I am really a down-to-earth guy waren ze nogal onder de indruk.