Vele Nederlandse vaders dromen ervan om met hun zoontje wekelijks naar de voetbal te gaan. Helemaal als je zelf meer dan 30 jaar op nivo hebt gevoetbald (grapje…). Als je dan twee dochters hebt weet je dat dat er waarschijnlijk niet in zit. In Nederland wordt voetbal als een echte mannensport gezien en ik moet eerlijk bekennen dat ik er ook zo over denk. Echter, in de VS is damesvoetbal erg populair. Ze spelen hier op hoog nivo, gooien altijd hoge ogen op WKs en hebben het WK zelfs twee keer gewonnen. Het was dan ook leuk om te horen dat Leonie aangaf dat ze op soccer wilde. Afgelopen zondagmiddag was het zover: ze mocht voor de eerste keer meetrainen bij voetbalvereniging Maplebrook Soccer. Van te voren had ik me een mooi beeld gevormd van hoe het zou gaan: ik lever Leonie af bij Chad Thomas (de coordinator van het geheel), zie het even aan en ga dan naar de kantine, bestel een patat met satésaus, een frikandel speciaal en een grote cola, en kom de tijd wel door.
Het liep anders: we kwamen terecht in een verlaten fitnesscentrum waar ze een kunstgrasveldje hadden afgezet met hoge netten eromheen. Toeschouwers konden 
achter glas op een rij stoelen plaatsnemen (het voelde als een aquarium). Een kantine was er niet, laat staan een patatje met satésaus. Ik had Chad van te voren gemeld dat ik uit de voetbalnatie Nederland kom en dat hij dus niet met de minste te maken had. Chad was wel bekend met Nederland want hij had er ooit een vriendinnetje gehad. Hij kon zich nog één zinnetje herinneren: ik vind jou zo mooi dat ik flauw val als ik jou zie. Een echte hartebreker. Het verliep dus totaal anders dan ik me had voorgesteld, maar Leonie had veel plezier en daar gaat het om. Het leuke voor mij is dat de andere meiden vrijwel allemaal met hun moeder komen (ook wel soccer moms genoemd). Eens kijken of hun Nederlands net zo goed is als dat van Chad :-)
Over satésaus gesproken: satésaus, currysaus en paprika chips hadden we nog niet gevonden in de supermarkten. Gelukkig kon Mariel (uit Hengevelde, van Henk uit Haaksbergen) ons helpen: Currysaus (genaamd Curry Ketchup bij de German/Polish products) kunnen we kopen bij Byerly's, en voor satésaus had ze een website waar je Nederlandse producten kunt kopen. Paprika chips hebben we echter nog niet gevonden. We houden ons aanbevolen voor tips. Anders moet ik ons Marcel maar een keer vragen om een doos over te laten vliegen. Voor het overige heeft Els inmiddels haar weg gevonden en tovert ze weer de ene na de andere creatie op tafel.
Via de veiling van de boedel van Medtronic in Arnhem heb ik twee laptops, docking stations en losse beeldschermen gekocht. Vorige week heb ik deze bij de kinderen op de slaapkamer geinstalleerd. Het kwam natuurlijk regelmatig voor dat Els, Marissa en Leonie tegelijkertijd wilden Hyves-sen, Skype-en, enzovoort, op de desktop die we in de keuken op de bar hebben staan. Nu hebben ze alledrie hun eigen systeem zodat dat geen probleem meer oplevert. Wel is de desktop niet helemaal compatibel: deze vereist 220V dus heb ik er een powerconvertor tussen zitten die de 110V omzet naar 220V. Ondanks dat die convertor 500W levert zijn er momenten dat de PC het wat moeilijk heeft. Els runt blijkbaar veeleisende applicaties. Daarnaast heeft dit systeem geen wireless connector en dus ligt er al drie maanden een kabel vanuit mijn kantoor door de woonkamer naar de bar in de keuken. Ik heb Els al verteld dat de enige goede oplossing een nieuwe iMac is met 25 inch beeldscherm...
Deze week kregen Marissa en Leonie hun rapport over het 2e trimester mee. Dat zag er prima uit. Marissa had allemaal A's op één B na voor FACS. Dat staat voor Family And Customer Service, een vak dat vergelijkbaar is met Verzorging in Nederland. Daar leer je koken en strijken, maar ook allerlei details over ingredienten, nutrienten, proteinen, koolhydraten, 
vetten, vitaminen, enzovoort. Vorige week vertelde Marissa ons dat je er ook leert antwoord te geven op de vraag: Hoe breek ik een ei? Leek me vrij simpel: gewoon door 'm op je kop kapot te slaan, maar dat was blijkbaar niet het juiste antwoord. Leonie had ook een mooi rapport met A's en B's en goede commentaren zoals Leonie has made a lot of friends and is well-liked by her peers en Leonie participates well in our group investigations. Ga zo door dames.
Gisteravond had ik weer een onvergetelijke ervaring met credit history, of vooral het gebrek hieraan. De eerste volle week van April 2009 hebben de kinderen een week vrij van school. Els en ik hadden het idee om een week naar een warmer oord te gaan (alle Minnesotans doen dat dus waarom wij niet). We hadden gekeken naar Mexico, Hawaii, Las Vegas, maar kwamen uiteindelijk bij San Franscisco terecht. Van alle plaatsen in de wereld waar ik ben geweest heeft San Fransisco de meeste indruk op me gemaakt. In 1993, vlak na mijn promotie maar voordat ik bij Signaal aan het werk ging ben ik daar een aantal weken geweest aan de University of California in Berkeley. Dus ik gisteravond op zoek naar een goede deal op Expedia. Na wat puzzelwerk had ik een mooi package samengesteld: op vrijdagmorgen 3 april heen, 5 dagen in het Hyatt hotel downtown San Fransisco bij de Fisherman's Wharf, en woensdag 8 april terug. Totaal $2350.
Ik had alle stappen voor het boeken netjes doorlopen totdat ik bij de laatste stap kwam: Credit card autorisatie. Daar kwam ik niet doorheen. Dus ik om half elf 's avonds Expedia gebeld wat er aan de hand was. Dat kon de dame me niet precies vertellen, daarvoor moest ik naar mijn bank Wells Fargo bellen. Wel deed ze zelf een tweede poging om autorisatie te krijgen maar dat ging ook niet goed. Ik dus naar de hulplijn van Wells Fargo gebeld. Hier wist de dame me te vertellen dat mijn daglimiet $1500 was in verband met een gebrek aan credit history. Het bedrag op mijn rekening is ruim voldoende voor de $2350 dus ik kreeg haar zover om tijdelijk (voor maximaal één uur) de limiet te verhogen naar $3000. Ik blij en meteen naar Expedia online voor de derde autorisatie poging maar het ging opnieuw mis. Weer naar Expedia gebeld en tegelijkertijd ingelogd op mijn bank account. Daar zag ik tot mijn verbazing dat de twee pogingen die we hadden gedaan om autorisatie te krijgen hadden geleid tot twee zogenaamde 'pending' verzoeken van ongeveer $900. Een verzoek om autorisatie leidt blijkbaar tot een soort beslag op een deel van je geld. Dus ik had een tijdelijke limietruimte van $3000, maar daar was maar $1200 van over omdat er twee verzoeken pending ('in behandeling') waren van $900 (snap je het nog...). Toen ik dus de derde poging deed voor $2350 kreeg ik weer nul op het rekest. Direct Wells Fargo gebeld hoe de pending verzoeken snel teniet gedaan konden worden (normaal gesproken duurt dat 24 to 48 uur). Daarvoor moest iemand van Expedia naar een speciaal nummer van Wells Fargo bellen. Dus weer Expedia gebeld, hele verhaal uitgelegd (het was inmiddels half één 's nachts) maar deze dame was niet gemachtigd om te bellen naar dit nummer van Wells Fargo, daarvoor moest ik de Customer Service hebben die alleen tijdens kantooruren open is…. Dus na twee uur bellen met Jane and allemane (spreek uit Djeen ent allemeen) heb ik 's nachts om één uur mijn poging tot boeking gestaakt en de telefoon aan de oplader gehangen. Een nieuwe ervaring rijker.
Verder deze week:
- Het weer was weer van de extremen: op dinsdag lag er weer 4-6 inch sneeuw, was het 's
morgens -5 deg F (-20 deg C) en werd er voor de avond een blizzard aangekondigd. Vele mensen op tijd naar huis, verscheidene auto's in de slip etc. Vandaag was het echt voorjaarsweer met +52 deg F (+11 deg C) en liepen ze alweer in de korte broek buiten. - Vrijdag zijn alle lege dozen opgehaald door het verhuisbedrijf. Dat ruimt lekker op in de garage.
- Els en de kinderen zijn vandaag naar de bioscoop geweest naar Hotel for Dogs. Entreeprijs: $2,50 per persoon.
PS - Voor de voetballers onder ons: Het is wetenschappelijk onderzocht dat de beste voetballers twee dochters hebben...
No comments:
Post a Comment