Putting America to Work

Zaterdagavond zijn we naar een klassiek drive-in restaurant in Minnetonka geweest. Het family-owned restaurant vierde vorige week haar 50-jarige bestaan en is één van de weinige nog overgebleven drive-in restaurants in de USA. Drive-ins waren vooral populair in de 60-er jaren: een grote parkeerplaats waar je vanuit je auto een hamburger met cola kon bestellen die vervolgens op een dienblad aan je autoraam werd opgediend. Het deed in die tijd natuurlijk vooral dienst als ontmoetingsplaats voor de jeugd met auto's drie rijen dik geparkeerd. De Minnetonka Drive In opereert nog steeds vanuit het originele onderkomen maar er zijn wel een aantal zaken gemoderniseerd. Zo is de parkeerplaats geasfalteerd en wordt de bestelling nu op een menu-stand gezet. Met rock-and-roll muziek op de achtergrond was het best leuk om mee te maken. Lekker knoeien in de auto met french fries, onion rings, chicken wings, barbecue sauce, en niet te vergeten een grote cola. Heerlijk!

Op de terugweg van Minnetonka naar huis begon het erg donker te worden en zag de lucht er heel dreigend uit. Het duurde niet lang of op de radio werd een "Tornado Warning" gegeven. Er werd ook een tornado touchdown gemeld vanuit Rogers, een plaats zo'n 10 mijl noord-west van ons. Het dreigende was dat de storm richting oost bewoog en ook Maple Grove zou passeren. In de buurt van ons huis aangekomen begon het heel erg hard te waaien en kwam de regen met bakken uit de lucht. Ook de weg lag inmiddels bezaaid met afgescheurde takken en we konden bijna geen hand voor ogen meer zien. Gelukkig dat we de auto in de garage hebben staan zodat we tenminste droog in huis konden komen. De sirenes loeiden inmiddels en ook alle TV stations maakten melding van de dreigende situatie. Iedereen werd ten sterkste aangeraden om in de basement te gaan zitten en die raad hebben we netjes opgevolgd. Na ruim een uur ging de storm liggen en konden we samen met de hamsters weer naar boven. Ondanks de gemelde schade aan huizen en bomen was er gelukkig geen tornado touchdown in Maple Grove.

Vorig jaar net na zijn aantreden heeft President Obama een economic stimulus package van in totaal 862 miljard dollar vrijgegeven. Met dit geld moesten nieuwe banen worden gecreëerd en bestaande banen worden behouden. Een groot deel van dat geld wordt besteed in de wegenbouw. Zo is men in het gehele land bezig om bestaande wegen onder handen te nemen en nieuwe infrastructurele werken te starten. Ofwel: Oranje timmert aan de weg. Om het publiek te laten weten dat deze werken zijn gefinancierd door Obama's stimulus package staan er grote borden langs de kant van de weg met titels als "Putting America to Work" en "Project funded by the American Recovery and Reinvestment Act". Rondom deze borden is deze week een hele discussie ontstaan. Zo staat er bij een project ter verbetering van een landingsbaan op het vliegveld van Dulles in Washington DC een bord van 3x4 meter dat maar liefst $10.000 heeft gekost. Nader onderzoek leert dat er in het hele land tussen de 5-10 miljoen dollar besteed is aan het maken van deze borden. De Republikeinen schreeuwen moord en brand. Zij vinden het onvoorstelbaar dat de Obama regering toestemming heeft gegeven om belastinggeld op de manier te verkwanselen. Ze verdenken Obama ervan dat hij op deze manier politiek gewin probeert te behalen, iets wat hem goed uit zou komen in dit jaar van (midterm) verkiezingen. De Republikeinen hebben daar wel een punt. In Nederland hebben we iets vergelijkbaars bij projecten gefinancierd door de Europese Unie. Ook daar staan van die mooie borden die alleen maar bedoeld zijn ter meerdere eer en glorie van de EU zelf. Immers, deze projecten worden betaald uit belastinggeld dat door ons allen is opgehoest. Een koekje van eigen deeg dus waar de EU mee loopt te pronken. Dat dient geen enkele functie anders dan horizonvervuiling dus kappen zou ik zeggen.

In Nederland organiseren de meeste makelaars een aantal keren per jaar een Open Huizen Dag. Dat is meestal op zaterdag. Op zo'n dag hebben geïnteresseerden de mogelijkheid om vrijblijvend in een kort tijdsbestek diverse woningen te bezichtigen. Hier is het iedere zondagmiddag van 12 tot 3 uur Open House. Om het publiek hierop opmerkzaam te maken zie je zondag's op vrijwel elk kruispunt een hele rij bordjes langs de kant van de weg staan. Over horizonvervuiling gesproken... De bordjes verwijzen naar de huizen die die dag de deuren hebben geopend, en worden door makelaars aan het begin van de dag geplaatst en aan het eind weer weggehaald. Ook hieruit blijkt weer dat de meeste businesses in de USA alle dagen van de week doordraaien. Hoezo zondagsrust?

Deze week stond er een interessant verhaal in de lokale krant: Top Secret America grows out of control. Ofwel, hoe een overheidsinstantie door gebrek aan toezicht volledig uit de klauw kan lopen. Sinds de terroristische aanslagen op 9/11 zijn de geheime diensten in de VS exponentieel gegroeid, zowel in omvang als in budget. Dit alles met maar één doel: het land veiliger maken. Het totaal is inmiddels echter zo groot en geheimzinnig, dat niemand kan zeggen hoeveel geld het kost, hoeveel mensen er werken, hoeveel programma's er bestaan, en hoeveel bureaus hetzelfde werk doen. Dit is de conclusie van een twee jaar durend onderzoek door de Washington Post. Een aantal feiten:

1) Ongeveer 1271 overheid organisaties en 1931 particuliere bedrijven werken aan programma's die verband houden met terrorismebestrijding, binnenlandse veiligheid en inlichtingendiensten op circa 10.000 locaties in de VS.

2) Naar schatting 854.000 mensen zijn in het bezit van een top secret security clearance.

3) In Washington eo zijn 33 gebouwencomplexen voor top-secret intelligence werk gebouwd of in aanbouw sinds 2001.

4) Veel diensten doen hetzelfde werk. Zo zijn er 51 federale organisaties in 15 Amerikaanse steden, die de stroom van geld van en naar terroristische netwerken traceren.

5) Analisten die zich bezig houden met het verwerken van documenten en gesprekken verkregen via spionage publiceren 50.000 rapporten op jaarbasis - de meeste hiervan worden routinematig genegeerd.

De trieste slotconclusie van het artikel: Het is onmogelijk om te bewijzen dat het land hiermee ook daadwerkelijk veiliger is geworden. Maar ja, een kniesoor die daarover zeurt. We hebben tenminste weer een grote hoeveelheid Amerikanen aan het werk.

Ik heb deze week de eerste twee van in totaal vier golflessen gehad. De eerste avond werd ons het nodige verteld over het spel, de baan, het materiaal, en de etiquette. Verder mochten we oefenen met het putten. Dat ging me best wel redelijk af al zeg ik het zelf. Het helpt natuurlijk als je enig balgevoel hebt, en als oud-voetballer en gevestigd café-biljarter zit dat wel goed :-) Tijdens de tweede les was het chippen aan de beurt. Dat was eerlijk gezegd wat lastiger en die slag heb ik dan ook nog niet te pakken. Dat is maar goed ook want anders had ik niets meer te doen in les drie en vier. Wordt vervolgd.

Komende donderdag komen Marc en Nathalie op bezoek. Ze gaan een aantal weken naar San Francisco en onderweg daar naar toe komen ze een lang weekend bij ons op bezoek. Dat vinden we natuurlijk erg leuk. Morgen gaan we eerst naar een soort van "Fiets 'm d'r in" bij Lake Harriet. Eens kijken of Cheque van Gelder ook hier het commentaar verzorgt. Het belooft mooi weer te worden dus dat zit goed.

Prettig weekend en tot volgende week.

Weer Net Nie

De zondag begon nog zo mooi. 's Morgens om 10 uur had ik met mijn collega Greg bij Medtronic afgesproken voor de ponycar. Toen ik aankwam stond de hemi-orange Plymouth Duster uit 1972 prachtig stralend op mij te wachten. Nadat Greg me wat tips had gegeven begon ik aan de trip naar Maple Grove. Het was een true classic car: handgeschakeld met drie versnellingen en een overdrive, een slippende koppeling, en een dashboard met analoge meters. Zonder moderne snufjes als stuurbekrachtiging, navigatie, electrisch bedienbare stoelen en ramen, centrale deurvergrendeling en airco. Het was warm dus dat laatste betekende ouderwets het raam wagenwijd open. Onderweg naar ons huis had ik heel veel bekijks. Toen ik de auto op onze oprit had gezet voor wat foto's duurde het maar even of de buurvrouw kwam 'm bewonderen. Ze wenste me alle geluk en zou cheeren voor the Dutch. Ik meldde haar nog dat ik wel een beetje voorbarig was om de auto voor de finale op te halen. Misschien heb ik daarmee het lot getart. Wel was ik zo verstandig geweest om de auto aansluitend aan de fotoshoot in de garage te parkeren. Na de finale heb ik hem daar lekker laten staan want ik kon even geen oranje meer zien. Op maandagmorgen heb ik de auto voor dag en dauw teruggereden naar Medtronic. Met olie op de oprit, de geur van benzine in de garage en vet in de broek bleven de herinneringen aan dit avontuur nog wel even hangen. Dat vriend Robben ons van de wereldtitel afhoudt door die knoepert-van-een-missert is erg. Maar dat hij mij daarmee een unieke kans ontneemt om een avond lang uit mijn dak te gaan in deze bijzondere auto, dàt is pas erg. Ik verwacht niet dat de Duster bij onze volgende finale over 32 jaar nog rijdt. What a bummer.

Voor de finale werd het nog eens mooi neergezet in de lokale krant: "The World Cup comes down to two of the all-time underachievers playing for their first title. Spain and the Netherlands, teams with long histories of wasting their biggest opportunities, meet Sunday at Soccer City to conclude the first World Cup held in Africa." Iedereen heeft het natuurlijk gezien - voor de derde keer verliezen we de finale van het WK Voetbal. We hebben een aantal goede kansen gehad en die ene van Arjan Robben had er gewoon in gemoeten. Het geluk zat ons dit keer echter niet mee. Aan de andere kant, eerlijk is eerlijk, de Spanjaarden zijn de terechte winnaar van het WK 2010. Zij speelden het meest attractieve voetbal. Wij hebben het maximale uit ons team gehaald en we mogen dan ook best trots zijn op de geleverde prestatie. Desalniettemin is de teleurstelling groot - ook hier in huize Berghuis. Laat ik positief afsluiten: Wij blijven zeker nog vier jaar "The best team that never won the World Cup". Anders gezegd, we zijn de schlemielen van het internationale voetbal. Da's toch ook wat waard.

Ondergesneeuwd onder al mijn aandacht voor het WK Voetbal vond er hier in de VS afgelopen week een unieke gebeurtenis plaats: De aankondiging van NBA basketbal superstar LeBron James om de Cleveland Cavaliers te verruilen voor de Miami Heat. Sinds zijn debuut als basketbal professional 7 jaar geleden heeft de in Akron, Ohio, geboren LeBron bij de Cleveland Cavaliers gespeeld. Als lokale held werd hij aanbeden door de fans van de Cavaliers. Hij was de man die de NBA titel naar Ohio zou brengen hoewel dat tot nu toe nog steeds niet gelukt was. Na 7 jaar was LeBron's contract met de Cavaliers echter afgelopen en was hij een free agent ("vrij man"). Al maanden werd er gespeculeerd over wat hij zou gaan doen. De laatste weken werden de geruchten steeds sterker dat hij samen met Chris Bosh and Dwyane Wade (twee andere NBA sterren) naar de Miami Heat zou gaan. Op donderdag 8 juli kondigde LeBron in een één uur durend live interview op ESPN inderdaad zijn overstap naar de Miami Heat aan. Volgens LeBron James is het zijn ultieme doel om NBA kampioen te worden en de kans daarop is het grootst bij de Miami Heat, samen met Bosh en Wade. Dat LeBron kiest voor de eer en niet voor het geld blijkt wel uit het feit dat zijn contract met de Miami Heat $30 miljoen onder het bod van de Cavaliers ligt. De live uitzending werd door miljoenen bekeken en LeBron's besluit was hier het gesprek van de dag. Dan Gilbert, de eigenaar van de Cleveland Cavaliers, was razend en begon meteen met modder te gooien in een open brief aan de fans met woorden als egoïst en verrader. Hij verzekerde de fans dat Cleveland de NBA titel eerder zou binnenhalen dan LeBron bij de Miami Heat. Cleveland fans spraken hun teleurstelling uit en staken LeBron's shirt op straat in brand. Miami Heat fans daarentegen konden hun geluk niet op met én LeBron én Bosh én Wade. We zullen zien of de drie ego's in staat zullen zijn om de komende jaren een NBA titel veilig te stellen.

Dinsdag kwamen de dames na een vakantie van bijna 3 weken in Nederland weer thuis. Hoewel de keet op de Lochemse hei niet helemaal had voldaan aan de verwachtingen hebben ze een goede tijd gehad en waren ze erg druk in de weer geweest met van alles en nog wat. Volgens Leonie was de vakantie dan ook nu pas echt begonnen. Toen de koffers open gingen leek het wel 5 december: Siinterklaas had allerlei kadootjes voor mij meegenomen. Zo was er een schitterend boek over het kampioenschap van FC Twente van Marcel en Angelina; een T-shirt, een CD en twee mooie DVDs over FC Twente van Arjo; een CD met foto's van de bruiloft van Jeroen en Natalie van Henk; een toepasselijk boekje van buurvrouw Silvia getiteld "Vrouwen komen van Venus"; en van Els een HEMA pyama en twee zakken Lays paprika chips. Wat een verwennerij, allemaal hartelijk bedankt namens mijzelf!

Eén van de adviezen in Silvia's boekje luidt "Een vrouw houdt er niet van wanneer een man vergeet de dingen te doen die ze gevraagd heeft". Nou, wat dat betreft moest ik meteen met de billen bloot. Ik had van Els voor vertrek twee opdrachten gekregen: 1) de hamsters in leven houden, en 2) de planten verzorgen. Maar als man is het bijzonder lastig om meerdere dingen tegelijk te onthouden. Ondanks dat ik het nog op een Post-It had opgeschreven, schoot me pas na ruim twee weken te binnen dat ik vergeten was de planten water te gegeven. Te laat natuurlijk. De bladeren hingen allemaal op één oor en er viel niets meer aan te redden. Met drie dames om me heen moest ik natuurlijk diep door het stof. Gelukkig dat het de hamsters beter is vergaan anders had ik pas echt een probleem gehad.

Inmiddels zijn we weer overgegaan tot de orde van de dag. Zo wordt deze week de jaarlijkse Schwan's USA CUP gehouden. In totaal 911 jeugdteams uit 16 landen nemen deel aan dit voetbaltoernooi, het grootste in de VS. Het toernooi wordt gehouden op het National Sports Center, de grootste voetbal accommodatie in de VS met meer dan 50 velden. Deze accommodatie ligt in Blaine, zo'n 30 minuten bij ons vandaan. Opvallend is dat door de grootte van het toernooi de wedstrijden om 7 uur 's morgens beginnen. Ik moet er niet aan denken. Zijn ze gek of zijn ze gek? Verder worden deze week de Maple Grove Days 2010 georganiseerd. Het is dan ook groot feest in ons dorp en er is van alles te beleven. Zo werd gisteren de jaarlijkse Pierre Bottineau Parade gehouden. Het was een prachtige avond en het publiek stond rijendik langs de route. Het leek wel of heel Maple Grove e.o. was uitgelopen. Vooraan in de parade reden een heel stel local en state politici in cabrios om stemmen te trekken voor toekomstige verkiezingen. Daarna kwamen allerlei andere helden langs: de burgemeester, de sheriff, de dokter, de brandweer, gemeenteraadsleden, verschillende High Schools met dance teams en marching bands, sportverenigingen, een aanhanger met oorlogsveteranen, de Lions, de Rotary club, een reclamekaravaan van winkels en bedrijven, en niet te vergeten een hele reeks mooie en minder mooie Missen. Er ging geen wagen voorbij of er werd wel candy uitgedeeld. Eén cateringbedrijf gaf zelfs hotdogs weg. In totaal nam de Parade bijna drie uur in beslag. Toen was het ook wel mooi geweest. We kunnen er zeker weer een jaar tegen.

Gelukkig lijkt het er op dat BP het olielek na 86 dagen definitief heeft kunnen dichten. De resultaten van metingen in de eerste 24 uur na het plaatsen van een nieuwe kap laten zien dat de druk in de bron stijgt, wat er op duidt dat het gat gedicht is. We mogen nog niet te vroeg juichen want het is nog niet zeker of de bron de toenemende druk ook aan kan. We keep our fingers crossed. Verder las ik deze week "Drivers like American cars best". Volgens een onderzoek zijn bezitters van een nieuwe Amerikaanse auto gemiddeld genomen meer tevreden dan bezitters van een Aziatisch of Europees model. Er zijn een aantal uitzonderingen op de regel waaronder de Audi Q7. Dat is altijd prettig om te lezen :-)

Een goed weekend en tot volgende week.

Drie keer is scheepsrecht!

Het heeft even geduurd maar we staan na 32 jaar opnieuw in de finale van het WK Voetbal. Of zoals een collega me mailde: "All it took for the Dutch to play in the WC Final was for you to leave Holland!". Dit keer met Spanje als tegenstander. Ik had een voorkeur voor Duitsland, helemaal nadat de nieuwe Duitse president Wulff meldde dat Duitsland zou gaan winnen en hoopte dat "de Hollanders ons dat niet kwalijk nemen". Ik mag hopen voor de Duitsers dat Wulff meer verstand heeft van regeren. Dan Henk Kessler, de scheidend directeur betaald voetbal van de KNVB: "Ik ben geboren in Enschede, een stad dicht bij de Duitse grens. Ik zou graag revanche willen nemen voor die verloren WK-finale van 1974. Ik ben in dat geval in staat om een groot plakkaat bij de grens op te hangen met daarop de tekst: Jetzt fahren Sie in das Land der Weltmeister. Dan ben ik eindelijk van al dat gezeik af."
Kijk, daar hou ik nou van. Een prima idee dat natuurlijk ook nog gewoon kan bij winst op Spanje.

Ik moet wel zeggen dat we tegen Spanje meer moeten laten zien dan tot nu toe. Ik heb een aantal wedstrijden via ESPN3 achteraf nogmaals bekeken en kom tot de conclusie dat we enerzijds niet overtuigend spelen en anderzijds niet mogen klagen over geluk. Zo verliep de halve finale tegen Uruquay ook weer onnodig moeizaam. Na een subliem doelpunt van Van Bronckhorst (enig minpuntje was dat de bal de paal nog toucheerde, ik vind het altijd mooier als ze rechstreeks in de kruising gaan) was het veldspel niet om over naar huis te schrijven. Veel balverlies, weinig vlot lopende combinaties en een onverwachte gelijkmaker die verlammend werkte voor de ploeg van Van Marwijk. De bevrijdende treffer van Sneijder viel gelukkig net op tijd. Onze commentator betwijfelde de geldigheid van het doelpunt wegens vermeend buitenspel van Van Persie. Ik houd het op "randje buitenspel" ofwel gewoon een geldig doelpunt. Toch goed dat ik in dit soort situaties altijd objectief blijf. Opnieuw hoorde ik ze hier op de TV zeggen "Holland is the best team to never win the World Cup". Daar ben ik nu wel een keer klaar mee. We gaan uit van "Drie keer is scheepsrecht" zodat we na 1974 en 1978 de beker een keer mee naar huis nemen. Het kan eigenlijk niet meer fout gaan nu we de finale in een geheel oranje outfit spelen. Zo hoort het, weg met die rare zwarte broek, geen gezicht. Overigens, heel Medtronic leeft met me mee, helemaal nadat een collega me na de halve finale in mijn oranje ponycar had gespot en bijgaande foto van mij rond mailde.

Zoals ik vorige week al meldde maakt mijn hart bij dit soort wedstrijden overuren. De Hartstichting stelt dat het menselijk lichaam over het algemeen goed in staat is de stress het hoofd te bieden. Toch lopen voetbalsupporters tijdens een belangrijke wedstrijd een verhoogd risico op hartproblemen. Vooral mannen moeten oppassen dat de spanning hen niet te machtig wordt. De Hartstichting riep mensen dan ook op om te relativeren: "Voetbal is maar een spelletje". Leuk geprobeerd, maar dat is natuurlijk k*l (excusez-le-mot). Een overwinning gaat ons land de komende jaren economisch heel veel profijt geven. Om maar niet te spreken van de positieve energie ("We can" om met Obama te spreken) die het zal opwekken. Ook zou het volgens de Hartstichting goed zijn om af en toe van de bank te komen en de benen te strekken. Ik weet niet hoe het jullie vergaat maar ik kan helemaal niet op de bank zitten bij dit soort wedstrijden. Voor mensen die dit soort stress willen ontlopen heb ik een simpeler advies: Gewoon niet kijken. Vlak voor de wedstrijd naar het bos rijden, een wandeling van twee uur maken, en de uitslag op Teletekst opzoeken. Maar wie wil deze kraker nu missen?

Deze week kregen we de jaarlijkse winstuitkering uitgekeerd. Da's nooit weg. Ik heb overwogen om het te besteden aan een trip naar de finale in Zuid-Afrika. Onder het mom: Doe eens gek, het is een "Once in a lifetime" event, dus het is nu of nooit. Maar ik moest toen ook terugdenken aan de finale van de Champions League in 1996 in Rome. Ajax speelde in die finale tegen Juventus en we hadden met een stel van V.V. Voorwaarts besloten om er naar toe te gaan. Ook een unieke ervaring natuurlijk. Echter, nadat de stand na de reguliere speeltijd 1-1 was verloor Ajax na strafschoppen. De terugweg was dan ook héééél erg lang. Met dit in het achterhoofd heb ik toch maar besloten om de finale zondag gewoon thuis te kijken.

Op 1 juli 2010 had ik mijn 10-jarig jubileum in dienst van Medtronic / Vitatron. Als blijk van waardering ontving ik van onze CEO Bill Hawkins (niet in persoon maar via mijn baas) een "Certificate of Achievement" en een gouden speldje met diamant(je). Daarnaast betekent het ook dat ik dit jaar vijf extra vakantiedagen krijg. Die zijn inmiddels opgegaan aan onze vakantie naar Hawaii afgelopen april. Sprekende over die trip, vorige week ben ik druk bezig geweest om een DVD te creëren uit het videomateriaal van deze vakantie. Ik maak al vele jaren zo'n vakantie-DVD met behulp van de tools die Apple biedt zoals iMovie, iPhoto, iTunes, en iDVD. Ondanks deze handige tools kost het creëren van zo'n DVD me altijd een paar lange dagen: video importeren in de computer, mooiste fragmenten kiezen, videoclips aanmaken, fotoserie samenstellen, passende muziek kiezen, DVD menu creëren, DVD branden, en tot slot controleren of het resultaat goed is. In Nederland maakte ik de vakantie-DVD altijd in de periode tussen Kerst en Oud-en-Nieuw maar met de weinige vakantiedagen hier heb ik nu maar een aantal weekenden opgeofferd. De dames zijn er toch niet dus ik heb alle tijd :-) Met mijn nieuwe Sony HD camera had ik op Hawaii in totaal ruim zes uur video geschoten die ik wilde terugbrengen tot ongeveer een uur. Inmiddels heb ik de eerste versie van de DVD klaar en ik ben over alles tevreden (menustructuur, clips, transities, fotoserie, muziek) behalve de video kwaliteit. Terwijl het van de camera geïmporteerde video er goed uitziet, zitten er te veel artifacten (zeg maar ruis) in het bewerkte video op de DVD. Ik heb het gehele weekend tot diep in de nacht van alles geprobeerd om het te verbeteren: Diverse compressiemethodes, 4:3 vs 16:9, NTSC vs PAL, HD vs SD, etc. Ik heb uren op internet gezocht naar tips en tricks, en ben zelfs naar de Apple store geweest voor advies van een video-expert. Tot nu toe niet met het gewenste resultaat. Deel van het probleem is dat Apple nog steeds geen HD-export naar DVD ondersteunt. Na de vele verspilde uren kan ik kort zijn: Apple sucks...

Twee weken geleden liet mijn scheerapparaat me in de steek. Ik scheer me al jaren met een Philips Cool Skin. Ik vind het erg prettig dat je je daarmee onder de douche kunt staan. Verder zijn ze uitgerust met een NIVEA FOR MEN conditioner wat erg wordt gewaardeerd door mijn gevoelige huidje :-) Nadat ik het apparaat uit elkaar had gehaald bleek het probleem in één van de contacten naar het batterij-blok te zitten. Omdat het toch tijd werd voor een nieuwe ben ik op het internet gaan zoeken naar wat hier op de markt is. Bij die zoektocht bleek dat Philips zijn scheerapparaten hier op de markt brengt onder de naam Philips Norelco. Dat heeft zijn oorsprong in het feit dat toen Philips de Noord-Amerikaanse markt op wilde er al scheerapparaten op de markt waren onder de naam Philco. Om inbreuk op deze merknaam te voorkomen koos Philips voor de naam Norelco op de Noord-Amerikaanse markt. Dat is nooit meer gewijzigd, ook niet nadat Philips Philco had ingelijfd. Na enig zoeken kwam ik een elegant ontwerp tegen, de HS8420. Met een weekend baard van hier tot gundert heb ik er één aangeschaft bij Sears in de Ridgedale Mall (online ging me te lang duren). Ik gebruik het inmiddels een tijdje en moet zeggen dat het best wel weer een goed product en een mooi ontwerp van Philips is.

Nu Els er niet is ga ik zaterdag maar met de hamsters in het bubbelbad. Gezellig. Hoop wel voor de dames dat ze kunnen zwemmen. Zondag zit ik dus netjes gewassen en geschoren voor de TV. Ik ga er van uit dat onze jongens ervoor zorgen dat de octopoes uit het Sea Life aquarium in Oberhausen het dit keer bij het verkeerde eind heeft. Dan kunnen ze 'm na het toernooi wat mij betreft in de soep doen. De finale wordt om 13.30 uur onze tijd gespeeld zodat ik na de overwinning veel meer tijd dan jullie heb om volledig uit m'n dak te gaan in mijn ponycar. Succes zondag en tot volgende week!

180 slagen per minuut

Vanmorgen 7 uur, een paar uur voor de kraker Nederland - Brazilië. De spanning stijgt naar grote hoogte. Heel veel collega's leven met me mee: ze hopen voor mij dat Oranje gaat winnen maar ze dichten Brazilië meer kansen toe. Ik ook. Brazilië is gewoon favoriet. Maar wat zou het mooi zijn als wij na 1994 en 1998 een keer wat meer geluk zouden hebben en Brazilië naar huis zouden sturen. Het boeit me niet hoe we winnen, als we maar winnen. Na de trauma's van 1974 en 1978 zou ons dat wel een keer toekomen. Terug naar de 17e eeuw toen de wereld ook aan onze voeten lag. Ik heb besloten om de wedstrijd thuis te bekijken. Lekker in mijn eentje, geen last van anderen en anderen geen last van mij :-) Op het werk is het sowieso rustig vandaag omdat het een Holiday weekend is: Zondag is het 4th of July, waardoor we maandag vrij hebben. Heel veel collega's hebben vandaag ook vrij genomen voor een lang weekend in hun cabin Upnorth in Minnesota. Ik moet vanmiddag nog wel aantreden voor een interview met een sollicitant en een debrief, but that's it.

Om 9 uur is het zover - het gaat beginnen. Ruud Gullit heeft in de studio van ESPN de voorbeschouwing gedaan. Ruud vreest de tegenstander maar ziet natuurlijk kansen. Een vervelende tegenvaller vlak voor de wedstrijd is het uitvallen van Joris Mathijsen. Maar gelukkig hebben we André Ooijer - een ervaren rot in het vak die er gewoon staat als het moet. Het begin is dramatisch. De goal dwars door het centrum mag natuurlijk nooit vallen. Het geeft de Brazilianen vleugels en met snel spel brengen ze ons in de problemen. Maar daar is Maarten Stekelenburg - onze rots in de branding. Hij sleept ons er doorheen met prima keeperswerk. Ik moet bekennen dat ik niet zo heel veel vertrouwen in hem had en terug verlangde naar Edwin van der Sar. Maar Stekelenburg is me dit toernooi 200% meegevallen. De tweede helft tappen we uit een ander vaatje. Na de 1-1 zie je gewoon dat we er in geloven. Met nog 20 minuten te gaan, met een 2-1 voorsprong en tien Brazilianen, stijgt mijn hartslag naar minimaal 180 slagen per minuut. Daar kan geen workout tegen op. Gelukkig spelen we de wedstrijd solide uit en dwingen we de Brazilianen op de knieën. In één woord FANTASTISCH! Ik heb geen stem meer over, de hamsters zitten verschrikt in de kooi, de buurt moet hebben gedacht dat er hier iemand in huis werd omgelegd. Op het werk word ik van alle kanten gecomplimenteerd - iedereen wil met me op de foto... Hier sta ik met Vasant, mijn voormalige baas in Arnhem, die ook nog altijd erg oranjegezind is.

De agenda voor dinsdagmiddag heb ik inmiddels schoongeveegd. Ik ga weer lekker thuis zitten met mijn hamster vriendjes. Vorige week heb ik online een aantal vuvuzela's aangeschaft. Die staan nu nog op mijn werk maar dinsdag neem ik ze mee naar huis. Het zal de neighbourhood niet ontgaan dat we in de halve finale staan. Daarin gaan we die Uruquanen pakken en vervolgens in de finale rollen we de Duitsers op. Greg, de medewerker in mijn groep wiens zoon in een oranje ponycar rijdt, is inmiddels gewaarschuwd. Hij kan de auto vast gaan schoonmaken. En als de auto me goed bevalt moet hij maar afwachten of hij 'm nog weer terugkrijgt. GO DUTCH!

Afgelopen weekend heb ik ook alle wedstrijden bekeken, te weten Uruquay - Zuid-Korea, Ghana - VS, Duitsland - Engeland, en Argentinië - Mexico. Ik moet zeggen dat ik heb genoten van alle vier. Er zat veel tempo en spanning in de wedstrijden, om natuurlijk maar niet te spreken van de grens- en scheidsrechterlijke dwalingen. De roep om gebruik van instant replay is dan ook weer in volle gang. Ik ben er geen voorstander van. Dat het huidige systeem gebaseerd op menselijke waarneming soms oneerlijk uitpakt is duidelijk. Maar soms zit het mee, soms zit het tegen zeg ik dan maar. Veel van de emotie en ophef rondom het voetbal zou wegvallen als we electronische hulpmiddelen zouden gaan toestaan. Ik zeg: Niet doen. Tegen het einde van het weekend was ik echter niet happy: In alle gevallen had ik gehoopt dat de verliezer (Zuid Korea, VS, Engeland en Mexico) zou winnen. Het mocht niet zo zijn. Met de uitschakeling van de VS is de aandacht voor het WK in dit land meteen naar het tweede plan verdreven. Misschien nog wel leuk om te melden dat mijn grote vriend Ruud Gullit deze week even bij me langs kwam. Ik had al eerder gemeld dat hij veel in de studio van ESPN te zien is als analyticus. Tussen de wedstrijden door kwam hij even aan om bij te praten. Blijft een prima gozer die Ruud :-)

Zaterdagavond was het weer goed raak: de gehele avond werd op TV gewaarschuwd voor Tornado Warning and Severe Thunderstorm Warning. Op sommige nieuwszenders ging het over niets anders, maar ook op andere zenders werd je continu op de hoogte gehouden via berichten die onderin door het beeld schuiven. Gelukkig trok het geheel ten zuiden aan ons voorbij zodat ik niet met de hamsters in de basement hoefde te gaan zitten.

De dames Berghuis zitten inmiddels in een keet op de Lochemse hei. Volgens de berichten is de keet van alle gemakken voorzien maar wel klein vergeleken met wat ze hier gewend zijn. Dat bewijst maar weer hoe verwend we inmiddels zijn. Het herinnerde mij aan de jaren '80, toen mijn vader al aantoonde dat het best minder kan - de helft is voldoende. Met de dames drie weken van huis moet ik me zelf redden. Dat gaat op zich natuurlijk prima. Wat betreft food, breakfast en lunch eet ik sowieso altijd al bij Medtronic. Het enige waar ik dus voor moet zorgen is diner. Met alle restaurants en fastfood ketens in de buurt is dat geen enkel probleem. Voordat ik die allemaal één keer gehad heb mogen de dames zeker nog 6 maanden wegblijven. De was doen en laten drogen is ook een fluitje van een cent. Het enige waar ik me echt toe moet zetten is strijken. Dat is niet mijn hobby en zal het ook nooit worden. Nu is er de mogelijkheid om de schone was mee te nemen naar Medtronic en het daar aan een strijk-service over te laten. Maar dat gaat me weer net even te ver. Daar komt bij dat het eigenlijk best wel een voldaan gevoel geeft als de overhemden er weer netjes bijliggen :-)

Ik had al een tijd een controversiëel onderwerp op mijn lijstje staan maar ga het nu toch opbrengen: "Vrouwen achter het stuur". Net als in Nederland ligt de arbeidsparticipatie van vrouwen in de VS rond de 70%. Maar in tegenstelling tot in Nederland werkt het grootste deel van deze vrouwen full time. Als ik 's morgens naar mijn werk rijd zie ik dan ook bijna net zoveel vrouwen als mannen op de weg. Dat is op zich prima. Echter, de meeste vrouwen vinden van zichzelf dat ze, in tegenstelling tot mannen, meerdere taken tegelijk kunnen. Zelfs achter het stuur. Regelmatig zie ik dat ze de binnenspiegel niet gebruiken om het achterliggende verkeer in de gaten te houden, maar om zichzelf in de plooi te brengen: lippestift, oogschaduw, mascara, haarlak, ga zo maar door. Anderen rijden heftig gebarend met de telefoon aan het oor op de linkerbaan. Om nog maar te zwijgen van vrouwen die het kind op de achterbank hun fruithapje toedienen terwijl ze rijden. Nu weet ik best wel dat vrouwen heel veel tegelijk kunnen. Maar als ze nu eerst eens zouden beginnen met de ogen op de weg te houden, het stuur recht, de voet op het gaspedaal, en niet vergeten de handrem te ontgrendelen als ze wegrijden, dan wordt het een stuk veiliger op de weg.

Happy 4th of July en tot volgende week.

Wesley Sneijder Cabauter

Woensdag heb ik de dames naar het vliegveld gebracht voor hun trip van drie weken naar Nederland. Ze zijn dit keer via IJsland gevlogen en dat is prima verlopen. Op Schiphol werden ze verwelkomd door oma Berghuis en Wilmar. Nadat ze de huurauto hadden opgehaald zijn ze naar Oldenzaal gegaan waar ze de eerste dagen zullen verblijven. Vandaag (vrijdag) waren ze aanwezig bij het huwelijk van Jeroen en Natalie. Dat is vast een mooi feest geweest - dat zal ik één dezer dagen nog wel te horen krijgen. Met de dames op stap is het natuurlijk mooi rustig in huis. Geen SpongeBob of andere lawaaimakers - alleen de hamsters die als een dolle in hun radje rondrennen. Dit weekend naast het voetbal maar weer eens ouderwets auto's kiek'n, rondstruinen bij de Best Buy ("Mediamarkt") en op bezoek bij de Apple shop. Daarna aan de slag om mijn eigen feestje voor te bereiden. Tijdens het WK in 1990 heb ik eens een keer gek gedaan door een tribune in ons huis te bouwen. We woonden toen aan de Wicher Nijkampstraat in Enschede in een duplex woning en het was nog een hele klus om de stellage in dat kleine kamertje te plaatsen. Daar heb ik nu gelukkig geen last meer van: in deze woonkamer kan ik een fatsoenlijke tribune kwijt. Ik heb de gehele buurt voor de wedstrijd van maandag uitgenodigd. Hopelijk zit ik niet alleen want het zou maar zo kunnen zijn dat de buurt niet zit te wachten op het Nederlands Elftal...

Natuurlijk heb ik gisteren de wedstrijd van Nederland tegen Kameroen bekeken. We beginnen wat meer Schwung te krijgen alhoewel het weer duidelijk werd dat we verdedigend niet sterk zijn. Ook de VS zijn door de eerste ronde gekomen. Dat heeft hier tot het nodige enthousiasme geleid. Morgen spelen de VS tegen Ghana. Als het een beetje meezit komen wij de VS tegen in de halve finale. In dat geval verwacht ik dat de VS gaat winnen. Zoals ik namelijk als eerder heb gemeld is het Nederlands Elftal als de Minnesota Vikings: ze spelen altijd goed maar als de prijzen worden verdeeld zijn ze er nooit bij. Het was erg geinig om te zien dat mijn analyse deze week werd bevestigd in een vergelijking tussen NFL football teams en soccer teams op het WK voetbal: "The Dutch are widely considered to be the greatest team to never win the World Cup, while the Vikings have faltered in all four of their Super Bowl Appearances." Mijn analyses zijn blijkbaar zo gek nog niet :-)

Sinds maandag ben ik me steeds meer gaan ergeren aan alle gedoe rondom Wesley Sneijder. Er is de afgelopen weken geen dag voorbij gegaan of er was wel weer een kop te lezen over Wesley dan wel zijn liefje Yolanthe. Een kleine bloemlezing van deze week:

"Sneijder verandert van mening" waarin hij terugkomt op zijn uitspraak dat hij terecht tot man-van-de-wedstrijd tegen Denemarken was verkozen. "Sneijder speelt altijd met pijn". Lekker belangrijk voor ons om te weten. Of moeten we nu medelijden gaan krijgen? "Sneijder vindt zichzelf niet arrogant". Over zelfkennis gesproken, man, man, man. "Sneijder: Snel stempel drukken". Eindelijk geeft ie toe dat hij nog niet de vorm heeft laten zien van het afgelopen seizoen. Dan zijn liefje: "Yolanthe: Wesley gaat Sneijder Cabau heten". Daar is ie mooi klaar mee. Het bericht werd later echter tegengesproken. Dat ook anderen zich blijkbaar ergeren aan het hele gedoe bleek wel uit de column in de VI met de titel 'Yolanthe is trillend stuk vlees met bewegende lipjes". Maar toen ik "Wesley Sneijder onlangs gedoopt" las moest ik helemaal kotsen. Wat een BS (excusez-le-mot). Ik heb maar één advies aan Wesley: Richt je vizier alstublieft op het voetballen, daar ben je veel beter in dan in dat onzinnige gelul.

Op Vaderdag kreeg ik een leuke verrassing: Een cursus Golf voor Beginners. De omschrijving van de cursus luidt: "Never Ever Lessons are designed specifically for those who have never played or had exposure to the game of golf. The lessons include a basic introduction to the golf swing, as well as strong emphasis on what to do before, during and after a round of golf. Participants will learn how to make a tee time, safely operate a motorized golf cart, select and purchase clubs, and keep pace with other golfers by playing "ready golf," as well as many other tips to help beginners enjoy the game to the fullest. Golfers will learn how to proceed when a ball is lost, how to gather information while on the course, and how to build confidence to make golf less intimidating."

Met andere woorden, al raak ik geen bal dan leer ik tenminste om veilig in mijn gepimpte golfkar rond te knallen.

Els en ik zijn maandagavond naar een concert van Sting geweest. Sting was niet alleen gekomen: naast zijn gewone band had hij het Royal Philharmonic Concert Orchestra uit London meegenomen. Het podium zat daarmee goed vol. Het was eigenlijk een concert voor veertig jaar en ouder want Sting is natuurlijk passé. Sting zelf is inmiddels 58 jaar maar eerlijk gezegd zingt hij nog als de beste. Zelfs onder de douche doe ik hem dat niet na. Naast vele klassiekers zoals "Roxanne", "Englishman in New York" en "Desert Rose" bracht hij ook nog een aantal onbekende nummers ten gehore. Toch was er een weeffoutje te melden: Nadat hij zijn laatste lied had gezongen kwam hij nog twee keer terug om in totaal drie toegiften te geven. Heel erg voorspelbaar. Ik houd er eerlijk gezegd niet zo van. Als het klaar is is het klaar, dan zet je de handel uit en ga je je douchen. Niet blijven ouwehoeren voor nog een daverend applaus. Het was niettemin een prima concert in een mooie ambiance.

Vorige week donderdag was het onstuimig weer in Minnesota met een groot aantal tornado's. In totaal zijn er 17 tornado's geteld. Drie van de tornado's waren van het nivo EF4, een nivo dat de laatste tien jaar niet meer was gemeten. EF4 is het op één na hoogste nivo op de Enhanced Fujita schaal van tornado schade, die loopt van EF0 tot EF5. Het onstuimige weer leidde uiteindelijk tot 3 doden. Eén van de doden was Wes Michaels, een 58-jarige inwoner van Mentor, MN. Michaels was eigenaar van een tankstation. Op de dag van de orkaan had hij een dagje vrij genomen om zijn verjaardag thuis te vieren. Zijn dochter Heidi runde die dag de zaak. Toen Wes op TV zag dat het weer tornado-achtige vormen begon aan te nemen sprong hij in zijn pickup om naar het tankstation te rijden. Dat betekende de redding voor Heidi maar de dood voor haar vader. Toen het tankstation geraakt werd door een twister bedacht Wes zich geen moment en beschermde hij zijn dochter met zijn grote lichaam. Daarmee ving hij de klappen op die hem uiteindelijk fataal werden. Een heldhalftig optreden dat Wes helaas niet kan verder vertellen.

Indien je overweegt om ook naar de VS te verhuizen, er is een leuk stulpje beschikbaar gekomen waarin je niet bang hoeft te zijn dat je elkaar in de weg loopt. Zie hier en hier. Ook van de buurman zal je weinig last ondervinden alhoewel je dat met Tiger Woods in je straat nooit zeker weet. Vraagprijs: 75 miljoen dollar. Da's nie niks maar dan heb je ook wat. Voordat je er in kunt moet je nog wel wat afbouw werkzaamheden uitvoeren maar dat mag niet het grootste probleem zijn. De jaarlijkse OZB van $1.74 miljoen lijkt mij persoonlijk een groter struikelblok. Om maar niet te spreken van de kosten van onderhoud die jaarlijks rond hetzelfde bedrag liggen. Er zijn niet veel Bruinen die dat kunnen trekken. Afgezien van de financiën trekt het huis me verder ook niet echt. Wat moet je met tien keukens als je niet van koken houdt, drie zwembaden als zwemmen niet je hobby is, en op een honkbalveld zit ik al helemaal niet te wachten. Voor de ware liefhebber zal ik maar zeggen...

Een prettig weekend en tot volgende week.