180 slagen per minuut

Vanmorgen 7 uur, een paar uur voor de kraker Nederland - Brazilië. De spanning stijgt naar grote hoogte. Heel veel collega's leven met me mee: ze hopen voor mij dat Oranje gaat winnen maar ze dichten Brazilië meer kansen toe. Ik ook. Brazilië is gewoon favoriet. Maar wat zou het mooi zijn als wij na 1994 en 1998 een keer wat meer geluk zouden hebben en Brazilië naar huis zouden sturen. Het boeit me niet hoe we winnen, als we maar winnen. Na de trauma's van 1974 en 1978 zou ons dat wel een keer toekomen. Terug naar de 17e eeuw toen de wereld ook aan onze voeten lag. Ik heb besloten om de wedstrijd thuis te bekijken. Lekker in mijn eentje, geen last van anderen en anderen geen last van mij :-) Op het werk is het sowieso rustig vandaag omdat het een Holiday weekend is: Zondag is het 4th of July, waardoor we maandag vrij hebben. Heel veel collega's hebben vandaag ook vrij genomen voor een lang weekend in hun cabin Upnorth in Minnesota. Ik moet vanmiddag nog wel aantreden voor een interview met een sollicitant en een debrief, but that's it.

Om 9 uur is het zover - het gaat beginnen. Ruud Gullit heeft in de studio van ESPN de voorbeschouwing gedaan. Ruud vreest de tegenstander maar ziet natuurlijk kansen. Een vervelende tegenvaller vlak voor de wedstrijd is het uitvallen van Joris Mathijsen. Maar gelukkig hebben we André Ooijer - een ervaren rot in het vak die er gewoon staat als het moet. Het begin is dramatisch. De goal dwars door het centrum mag natuurlijk nooit vallen. Het geeft de Brazilianen vleugels en met snel spel brengen ze ons in de problemen. Maar daar is Maarten Stekelenburg - onze rots in de branding. Hij sleept ons er doorheen met prima keeperswerk. Ik moet bekennen dat ik niet zo heel veel vertrouwen in hem had en terug verlangde naar Edwin van der Sar. Maar Stekelenburg is me dit toernooi 200% meegevallen. De tweede helft tappen we uit een ander vaatje. Na de 1-1 zie je gewoon dat we er in geloven. Met nog 20 minuten te gaan, met een 2-1 voorsprong en tien Brazilianen, stijgt mijn hartslag naar minimaal 180 slagen per minuut. Daar kan geen workout tegen op. Gelukkig spelen we de wedstrijd solide uit en dwingen we de Brazilianen op de knieën. In één woord FANTASTISCH! Ik heb geen stem meer over, de hamsters zitten verschrikt in de kooi, de buurt moet hebben gedacht dat er hier iemand in huis werd omgelegd. Op het werk word ik van alle kanten gecomplimenteerd - iedereen wil met me op de foto... Hier sta ik met Vasant, mijn voormalige baas in Arnhem, die ook nog altijd erg oranjegezind is.

De agenda voor dinsdagmiddag heb ik inmiddels schoongeveegd. Ik ga weer lekker thuis zitten met mijn hamster vriendjes. Vorige week heb ik online een aantal vuvuzela's aangeschaft. Die staan nu nog op mijn werk maar dinsdag neem ik ze mee naar huis. Het zal de neighbourhood niet ontgaan dat we in de halve finale staan. Daarin gaan we die Uruquanen pakken en vervolgens in de finale rollen we de Duitsers op. Greg, de medewerker in mijn groep wiens zoon in een oranje ponycar rijdt, is inmiddels gewaarschuwd. Hij kan de auto vast gaan schoonmaken. En als de auto me goed bevalt moet hij maar afwachten of hij 'm nog weer terugkrijgt. GO DUTCH!

Afgelopen weekend heb ik ook alle wedstrijden bekeken, te weten Uruquay - Zuid-Korea, Ghana - VS, Duitsland - Engeland, en Argentinië - Mexico. Ik moet zeggen dat ik heb genoten van alle vier. Er zat veel tempo en spanning in de wedstrijden, om natuurlijk maar niet te spreken van de grens- en scheidsrechterlijke dwalingen. De roep om gebruik van instant replay is dan ook weer in volle gang. Ik ben er geen voorstander van. Dat het huidige systeem gebaseerd op menselijke waarneming soms oneerlijk uitpakt is duidelijk. Maar soms zit het mee, soms zit het tegen zeg ik dan maar. Veel van de emotie en ophef rondom het voetbal zou wegvallen als we electronische hulpmiddelen zouden gaan toestaan. Ik zeg: Niet doen. Tegen het einde van het weekend was ik echter niet happy: In alle gevallen had ik gehoopt dat de verliezer (Zuid Korea, VS, Engeland en Mexico) zou winnen. Het mocht niet zo zijn. Met de uitschakeling van de VS is de aandacht voor het WK in dit land meteen naar het tweede plan verdreven. Misschien nog wel leuk om te melden dat mijn grote vriend Ruud Gullit deze week even bij me langs kwam. Ik had al eerder gemeld dat hij veel in de studio van ESPN te zien is als analyticus. Tussen de wedstrijden door kwam hij even aan om bij te praten. Blijft een prima gozer die Ruud :-)

Zaterdagavond was het weer goed raak: de gehele avond werd op TV gewaarschuwd voor Tornado Warning and Severe Thunderstorm Warning. Op sommige nieuwszenders ging het over niets anders, maar ook op andere zenders werd je continu op de hoogte gehouden via berichten die onderin door het beeld schuiven. Gelukkig trok het geheel ten zuiden aan ons voorbij zodat ik niet met de hamsters in de basement hoefde te gaan zitten.

De dames Berghuis zitten inmiddels in een keet op de Lochemse hei. Volgens de berichten is de keet van alle gemakken voorzien maar wel klein vergeleken met wat ze hier gewend zijn. Dat bewijst maar weer hoe verwend we inmiddels zijn. Het herinnerde mij aan de jaren '80, toen mijn vader al aantoonde dat het best minder kan - de helft is voldoende. Met de dames drie weken van huis moet ik me zelf redden. Dat gaat op zich natuurlijk prima. Wat betreft food, breakfast en lunch eet ik sowieso altijd al bij Medtronic. Het enige waar ik dus voor moet zorgen is diner. Met alle restaurants en fastfood ketens in de buurt is dat geen enkel probleem. Voordat ik die allemaal één keer gehad heb mogen de dames zeker nog 6 maanden wegblijven. De was doen en laten drogen is ook een fluitje van een cent. Het enige waar ik me echt toe moet zetten is strijken. Dat is niet mijn hobby en zal het ook nooit worden. Nu is er de mogelijkheid om de schone was mee te nemen naar Medtronic en het daar aan een strijk-service over te laten. Maar dat gaat me weer net even te ver. Daar komt bij dat het eigenlijk best wel een voldaan gevoel geeft als de overhemden er weer netjes bijliggen :-)

Ik had al een tijd een controversiëel onderwerp op mijn lijstje staan maar ga het nu toch opbrengen: "Vrouwen achter het stuur". Net als in Nederland ligt de arbeidsparticipatie van vrouwen in de VS rond de 70%. Maar in tegenstelling tot in Nederland werkt het grootste deel van deze vrouwen full time. Als ik 's morgens naar mijn werk rijd zie ik dan ook bijna net zoveel vrouwen als mannen op de weg. Dat is op zich prima. Echter, de meeste vrouwen vinden van zichzelf dat ze, in tegenstelling tot mannen, meerdere taken tegelijk kunnen. Zelfs achter het stuur. Regelmatig zie ik dat ze de binnenspiegel niet gebruiken om het achterliggende verkeer in de gaten te houden, maar om zichzelf in de plooi te brengen: lippestift, oogschaduw, mascara, haarlak, ga zo maar door. Anderen rijden heftig gebarend met de telefoon aan het oor op de linkerbaan. Om nog maar te zwijgen van vrouwen die het kind op de achterbank hun fruithapje toedienen terwijl ze rijden. Nu weet ik best wel dat vrouwen heel veel tegelijk kunnen. Maar als ze nu eerst eens zouden beginnen met de ogen op de weg te houden, het stuur recht, de voet op het gaspedaal, en niet vergeten de handrem te ontgrendelen als ze wegrijden, dan wordt het een stuk veiliger op de weg.

Happy 4th of July en tot volgende week.