Een geweldige oogst!

Deze week was er weer van alles te beleven. Zo maakte Medtronic op dinsdag de resultaten van het 2e kwartaal (maanden Aug-Sep-Oct) bekend. Die zagen er goed uit ondanks de economische malaise en de druk op de healthcare kosten. De kwartaal omzet en winst bedroegen respectievelijk $3830 miljoen en $868 miljoen, een goede oogst. Ook Wall Street was blijkbaar erg tevreden want de koers steeg 7.3% naar ruim $43. Da's nooit weg. Terwijl onze CEO Bill Hawkins de resultaten bekend maakte lag ik in de tandartsstoel voor de periodieke controle. Mijn eerste in de VS en die zal ik niet snel vergeten. Els had me al gewaarschuwd dat het naar alle waarschijnlijkheid wat langer zou gaan duren dan in Nederland en dat klopte: al met al heb ik de stoel een uur warm gehouden. Niet dat er veel aan de hand was, ik had geen enkel gaatje, maar nadat er foto's van het gebit waren gemaakt werd elke tand miniscuul onder handen genomen door de assistente. Geen idee wat er precies gebeurde maar het was een hele operatie. Schrapen, vijlen, flossen, het hield maar niet op en was zeker niet gevoelloos. Resultaat: een zere b*k. Daarna verscheen de tandarts. "What does it take to make me a beautiful smile?", vroeg ik hem. Lastige vraag blijkbaar want daar moet hij twee weken over nadenken. Het belooft niet veel goeds - misschien ben ik goedkoper uit als ik allemaal gouden tanden laat zetten :-)

Els was jarig op woensdag en dat hebben we gemerkt ook. De hele straat had de tuin kleurrijk verlicht. Els was erg geroerd want dat had ze in haar 45-jarige geschiedenis nog nooit meegemaakt. 's Morgens om half zeven stonden we in vol ornaat aan de rand van het bed voor haar te zingen. We hebben haar een Diva-for-a-Day arrangement geschonken. Dat is een dag in een beauty center heerlijk in de modder badderen, op hete kolen liggen, en je huidje laten pielen. 's Avonds zijn we met z'n allen wezen schaatsen, waarna we thuis van Starbucks coffee met overheerlijke Dutch Apple Pie hebben genoten. Over schaatsen gesproken, naar aanleiding van het filmpje van afgelopen week kreeg ik bemoedigende woorden van anonieme bewonderaars toegestuurd. De één vindt dat ik het geweld(ad)ig doe, de ander stelt zelfs dat ik me in moet schrijven voor figure skating (kunstschaatsen) bij de Olympische Spelen. Erg fijn al die steunbetuigingen - een echte opsteker voor mijn zelfvertrouwen. Het toeval wil dat de Olympische Winterspelen in 2010 in Vancouver, Canada, worden gehouden en dat is slechts op twee uur vliegen hier vandaan. Maar ik ken mijn grenzen: deze Spelen lijken nog wat te vroeg te komen. Mijn doel is om in 2014 te oogsten. Voor 2010 zit ik eerder te denken aan figuurzagen in plaats van figuur schaatsen. Hoewel, zagen is ook nooit één van mijn sterkste punten geweest.

Donderdag was het de 4e donderdag van november en dan wordt Thanksgiving gevierd. Oorspronkelijk een religieuze viering om te danken voor de oogst, vergelijkbaar met de Dankdag voor Gewas en Arbeid in Nederland, is het tegenwoordig meer een gezellige dag waarop families en vrienden tezamen komen. 's Morgens hebben we op TV gekeken naar de 83e Macy's Thanksgiving Day Parade in New York City. Zoals het de Amerikanen betaamt waren voor deze Parade weer alle registers opengetrokken: spectaculair, gevariëerd, entertaining. Gigantische ballonnen van karakters zoals Mickey, Snoopy, Kermit, Shrek en Spiderman vormden een belangrijk onderdeel van de parade. Vele kleurrijke praalwagens met mooie namen als M&Ms on Broadway, Winter Wonderland in Central Park, en Castle of Dreams, reden mee. De beste Marching Bands van het land waren ingevlogen. Meer dan 800 clowns en 2000 cheerleaders luisterden de parade op. En niet te vergeten een keur aan internationale artiesten zoals Andre Bocelli, Alan Cumming, Ziggy Marley, Miss America, de Sesame Street Cast, en Gloria Gaynor (voor de oudere jeugd). De parade werd afgesloten met Santa Claus in his Sleigh. Wat een feest!

Wij waren voor het Thanksgiving diner uitgenodigd bij de Brown family in Stillwater, MN. En we waren niet alleen: met 30 man familie en vrienden zat het huis gezellig vol. Thanksgiving staat in het teken van veel eten:
Turkey (kalkoen), Stuffing (vulling), Mashed Potatoes (tuffelpuree), Sweet Potatoes (zoete tuffels), Green Beans (sperziebonen), Sweet Corn (zoete maïskolf), Cranberry Sauce (veenbessen saus), en als nagerecht Pecan Pie (notentaart) en Pumpkin Pie (pompoentaart). Al dit lekkers was in overvloed geoogst, en meer. Erg leuk om mee te maken. Toen we 's avonds om 7 uur naar huis reden zagen we dat er zich al rijen aan het vormen waren voor de electronicawinkels van Best Buy, zeg maar de Mediamarkt van de VS. Wat wil het geval? Vrijdag na Thanksgiving is het namelijk Black Friday en dan gaan alle remmen los. Op deze vrije dag beginnen de Amerikanen met de inkopen voor Kerst. Om de mensen te lokken adverteren veel winkels met speciale aanbiedingen, zie bijvoorbeeld hier. Het is daardoor voor winkeliers de tweede drukste dag in het jaar (na zaterdag voor Kerst). Vele winkels zoals Target, Walmart, Kohl's en Best Buy gaan 's morgens om vijf uur of eerder open. Met rijen kopers voor de deur om de laagst geprijsde, beperkt voorradige artikelen te bemachtigen. Wij zijn in de loop van de morgen ook nog even naar de Best Buy geweest. Marissa en Leonie wilden graag een digitale fotocamera als Sinterklaas cadeau, zodat ze straks in Nederland herinneringen kunnen vastleggen. Bij de Best Buy aangekomen was het zoeken naar een parkeerplaats. Gelukkig stond er geen rij meer voor de winkel. Daarentegen hadden zich in de winkel bij de acht kassa's wel lange rijen gevormd. De flatscreen TVs, fotocamera's en laptops vlogen als zoete broodjes over de toonbank. Het schijnt dat Black Friday verwijst naar in het zwart staan - door de gigantische omzetten staan vele winkeliers vanaf die dag positief en beginnen ze winst te maken voor het jaar. Voor hetzelfde geld zou Black Friday kunnen verwijzen naar zwart van het volk. Heel veel volk. Dankbaar voor de geweldige oogst...

Net als FC Twente gaan de Minnesota Vikings nog steeds super. Afgelopen zondag in een afgeladen vol Medtrodome hier in Minneapolis waren de Seattle Seahawks geen partij: 35-9. Alles klopte bij de Vikings, hun beste wedstrijd tot nu toe. We staan nu op 9 wins, 1 loss. Ook de cheerleaders waren weer van de partij. Dat blijft toch een opvallend verschijnsel. In het anders zo vrome Amerika wordt het publiek bij football wedstrijden aangemoedigd door mooie, schaars geklede, rondborstige dames. Omdat we dit verschijnsel in Nederland niet echt kennen heb ik me wat verder verdiept in de achtergronden. Wat blijkt nu? Cheerleading is notabene ontstaan in Minneapolis. Het eerste cheerleader team bestaande uit alleen maar mannelijke studenten gaat terug naar 1898 aan de Universiteit van Minnesota. Het duurde tot 1923 voordat er dames mee gingen doen. Tegenwoordig is cheerleading een grote sport in de VS met 1.5 miljoen voornamelijk vrouwelijke beoefenaars. Er wordt op allerlei nivo in competitieverband gestreden met de mooiste dansjes, gymnastische oefeningen en acrobatische figuren. Cheerleading is dan ook zeker niet zonder risico: het is één van de gevaarlijkste sporten op scholen. Vooral bij de pyramide-stunten gaat nogal eens wat mis. Wij kennen het dus vooral van American football en basketball waarbij de dames in de pauzes worden ingezet als eye-candy. Vergelijkbaar met het optreden van een fanfare tijdens de rust van een voetbalwedstrijd, maar dan anders. Alhoewel, toch niet zo veel anders: in beide gevallen lopen er grote toeters op het veld…(grapje)

Tot slot hebben we onze belastingaangifte voor 2008 bij de Nederlandse belastingdienst ingeleverd, net voor de sluitingsdatum op 1 december 2009. De aangifte was dit jaar een stuk ingewikkelder doordat ik in twee landen salaris heb ontvangen. Omdat ik voor het grootste deel in Nederland heb gewerkt (tot 1 november 2008) en we ons hoofdverblijf tot het eind van dat jaar in Nederland hadden zijn we voor de Nederlandse belastingdienst binnenlands belastingplichtig. Nu heb ik over mijn in de VS genoten salaris al belasting betaald in de VS maar omdat het Nederlandse tarief zo'n 10% hoger ligt krijg ik een extra aanslag. Jammer geld maar zo werkt dat nu éénmaal. Gelukkig kregen we bij de invulling van de aangifte hulp van Deloitte in Nederland zodat ik het niet allemaal zelf hoefde uit te pluizen. Toch was het nog een hele heisa omdat we allerlei jaaropgaves en andere relevante informatie moesten overleggen (dus inscannen en emailen). Gelukkig ziet het er naar uit dat we toch nog wat terug krijgen - da's nooit weg.

De dames zijn begonnen met aftellen: nog een aantal weken en dan staan we weer even op Nederlandse bodem. Tot volgende week.

Santa Kraam rond Santa Claus

De Sint is weer aangekomen in Nederland. Traditioneel is er in Nederland veel aandacht voor de viering van Sinterklaas op 5 december. De Kerstman is in opkomst maar moet het nog steeds afleggen tegen de Sint. In Nederland zijn Sinterklaas en de Kerstman twee verschillende mythische figuren, in de VS kennen we alleen de Kerstman ofwel Santa Claus. Maar wisten jullie wel dat Sinterklaas en de Kerstman eigenlijk één en dezelfde figuur is en dat onze eigen Sinterklaas de basis heeft gelegd voor Santa Claus? Santa Claus is een veramerikaanste versie van Sinterklaas met Britse invloeden. In de Amerikaanse literatuur rond 1800 werd Santa Claus niet als een bisschop maar als een dikke Nederlandse zeeman met een pijp in een groene winterjas geportretteerd. Door de jaren heen werd dat beeld omgevormd tot wat het nu is: een gezellige dikke oude man met witte baard, in rood gekleed met zwarte lederen riem en laarzen. Hij woont in een huis op de Noordpool met ontelbare elfjes (Zwarte Pieten zijn not done hier), en acht of negen rendieren die zijn vliegende arreslee voorttrekken. Ook hier dus belangrijke invloeden vanuit Nederland op de culturele ontwikkeling van de VS. Best aardig om te weten.

De laatste weken zijn de Amerikanen druk bezig om hun huis en tuin te versieren met sfeerverlichting en kerstdecoraties. De meesten doen dat zelf maar je kunt dat ook laten doen: we kregen verschillende folders in de brievenbus met de mooiste aanbiedingen. Naast eigen huis en tuin wordt in sommige neighborhoods ook de entrée van de wijk kleurrijk gedecoreerd voor bewoners en passerende bezoekers. In Maple Grove is er zelfs een verlichtingsroute uitgestippeld die je langs de top tien van mooist versierde huizen leidt (what's the difference between Ruurlo and Maple Grove). Nu moet ik zeggen dat de gemiddelde Amerikaan de aankleding niet altijd smaakvol doet. Het is veelal een wilde combinatie van rode, groene, blauwe, paarse, witte (en dan bedoel ik écht wit) en gele kerstlampjes. Hoe gekker hoe beter, het doet gewoon zeer aan de ogen. Ik neem aan dat ze het zelf mooi vinden. Maar smaken verschillen. Ik heb er maar één woord voor: Santekraam.

We hebben Leonie een mobieltje gegeven. Dat zit zo: Normaal gesproken zorgt Els er voor dat Leonie 's morgens op tijd uit huis gaat op weg naar de opstapplaats voor de schoolbus. Maar in deze periode volgt Els de nodige cursussen en dus moet Leonie zich soms 's morgens alleen redden. Als ouders wil je dan wel weten of ze de schoolbus heeft gehaald. Daarom het mobieltje zodat Leonie in geval van nood contact met ons kan opnemen. Maar, dacht Leonie, hoezo alleen in nood? Nu ik een mobieltje heb zal ik hem gebruiken ook. De eerste week ging dat als volgt:

    Tijd     Leonie                                           Els
    09:00   Haal debus denk ik wel                   OK
    09:01   Telfoon is gevallen beschadgd
    09:01   Is dat erg?                                     Doet het nog?
    09:02   Op de achterkant betje                   Oke houd hem nu goed vast
    09:02   Ja
    09:04   Doe ik:-P
    09:05   Zit in de bus                                   Fijn veel plezier vandaag
    09:07   Ja bedankt hoor.

Tot zover de zinvolle uitwisseling van informatie tussen dochter en moeder. 12 berichtjes in 7 minuten. Dat is omgerekend bijna een miljoen per jaar... Gelukkig hebben we een Family Plan with Unlimited Messaging anders had ik de baas om opslag moeten vragen.

Deze week werden de resultaten bekend gemaakt van een VS onderzoek naar de relatie tussen je persoonlijkheid en het merk bier dat je drinkt. Als notoir bierdrinker was ik natuurlijk erg benieuwd naar de resultaten. Een korte samenvatting: Drinkers van Budweiser zijn verstandig, onderlegd en praktisch. Ze zijn het tegenovergestelde van dagdromers, emotioneel stabiel en houden niet van autoriteit. Gerekend naar een gemiddelde persoon is er 42% meer kans dat ze een vrachtwagen rijden, 68% meer kans dat ze een credit card hebben met flexibele betalingstermijnen en 42% meer kans dat ze strips ter verfrissing van de adem gebruiken. Het merk Corona is voor energieke en extroverte persoonlijkheden. Ze houden van een feestje, spreken dagelijks meer mensen dan enig ander, en zien zichzelf als warm en zorgzaam. Heineken drinkers kun je in één woord samenvatten: aandachttrekkers. Zelfverzekerd, hoge eigendunk, dynamisch en graag in het middelpunt van de belangstelling. Er is 58% meer kans dat ze een American Express credit card hebben, en 29% meer kans dat ze in een sportwagen rijden. Dat is niet het beeld dat ik van Heineken drinkers in Nederland heb. Maar hier in de VS wordt Heineken in het opvallende groene flesje gezien als een luxe merk en trekt het duidelijk een ander publiek. Als ik dan toch moet kiezen ga ik voor Corona, hoewel ik mezelf maar voor een deel herken in bovenstaande kenmerken. Voor de echte liefhebbers: Grolsch stond niet in de lijst - hun marktaandeel is hier te klein.

In een meeting die ik vorige week had met één van mijn medewerkers kwam het gesprek op het boek Outliers van Malcolm Gladwell. In de statistiek is een Outlier een waarneming die opmerkelijk ver afwijkt van de rest. Je zou kunnen zeggen Uitzonderlijke gevallen. In dit boek gaat het om bijzondere, unieke en succesvolle mensen. Dat hebben ze vaak maar voor een klein deel te danken aan hun talent. Succes hangt veel meer samen met een gelukkige samenloop van omstandigheden en gewoonweg hard werken. Volgens Gladwell heb je 10.000 uur nodig om expert te worden. Als je die 10.000 uur eenmaal bereikt hebt zit je goed, aannemende dat je een bepaald basistalent hebt. Om dat te illustreren gebruikt hij vele voorbeelden. Eén van de voorbeelden is Bill Gates, de baas van Microsoft. Als student zat Gates op een High School waar ze een computer club hadden, in tegenstelling tot vele andere High Schools. Vervolgens was hij in de gelukkige omstandigheid dat hij toegang kreeg tot de computers van de University of Washington. Zodoende had hij op 20-jarige leeftijd meer dan 10.000 uur als programmeur achter zijn kiezen. Volgens Gates zelf verkreeg hij zodoende meer kennis van software ontwikkeling dan wie dan ook in die periode. Gates' talent speelde natuurlijk een rol, maar belangrijker waren de omstandigheden en zijn drive.

Een tweede voorbeeld dat Gladwell aanhaalt is sport. Bij sport gaat alles op basis van een jaar en is er altijd een zogenaamde ‘cut-off date’. Voor ijshockey is dat bijvoorbeeld 1 Januari. En wat blijkt bij de analyse van ijshockeyers… de overgrote meerderheid van de professionele hockey spelers zijn geboren in Januari, Februari en Maart. Een klein deel in April, Mei en Juni en bijna niemand meer in de tweede helft van het jaar. Waarom is dat? Omdat een paar maanden volwassenheid heel veel uit maakt op jonge leeftijd. Dat blijk je dus nooit meer recht te trekken. De reden daarvoor is ook logisch. Als je als jong talent opvalt kom je in aanmerking voor regionale trainingen, landelijke trainingen en vertegenwoordigende teams. Al die extra ervaring geeft je een onoverbrugbare voorsprong want je komt sneller aan je 10.000 uur. Hier moest ik aan denken toen ik mijn schaatscarrière overdacht. Geen wonder dat het nooit wat geworden is: Geboren in September was ik als Maagd bij voorbaat kansloos. Maar er is hoop: met een beetje talent, de juiste omstandigheden en een tomeloze inzet kun je ver komen. Het filmpje bewijst dat maar weer :-)



Komende donderdag vieren we Thanksgiving. Dat betekent dat we vrij zijn op donderdag en vrijdag. We gaan op Thanksgiving kalkoen eten bij de Brown family in Stillwater. Volgende keer meer daarover. Prettig weekend.

Op glad ijs

De jacht is geopend! Op Nov 06, 2009, heeft Minnesota Governor Tim Pawlenty het startschot gegeven voor het zogenaamde Firearm Deer Hunting season. Twee weken lang mogen de inwoners van Minnesota met het geweer in de aanslag op zoek naar wit-staart herten. Dat gaan ze dan ook in grote getale doen: naar verwachting 475.000 jagers gaan op pad met een geschatte oogst van 250.000 herten. Jagen is hier razend populair. Het is wel gebonden aan regels, het handboek Minnesota Hunting and Trapping Regulations Handbook 2009 is ruim 100 pagina's dik, maar dat stelt inhoudelijk niet al te veel voor. Zo is één van de regels dat je boven je middel oranje kleding moet dragen om te voorkomen dat je een knal voor je kop krijgt van een collega jager. Een vergunning is eenvoudig via het internet te verkrijgen voor $26. Eén restrictie: je moet wel 10 jaar (!) of ouder zijn... Dit jaar moeten de jagers vooral rekening houden met de relatief hoge temperatuur. Dat betekent dat ze de oogst snel moeten verwerken anders bederft het vlees. Vooral 's nachts wil het wel eens gebeuren dat men het geschoten hert niet direct kan vinden waardoor men het een nacht laat liggen om het bij daglicht op te halen. Dit jaar is dat dus niet handig vanwege de temperatuur. Het is me nu wel duidelijk waarom Amerikanen van die grote SUVs of pickups hebben: hoe moet je anders de buit thuis of naar de slager brengen. Ik heb eerlijk gezegd niet zoveel op met jagen. Zolang er een lekker stuk vlees op mijn bord ligt vind ik het prima.

Ik ga op mijn leeftijd toch nog leren schaatsen. Ingewijden weten dat ik vroeger liever voetbalde op een hard bevroren veld dan dat ik de ijzers onderbond en mij op glad ijs waagde. Daardoor heb ik het schaatsen nooit echt onder de knie gekregen. Nu zijn er hier in de buurt een aantal indoor schaatsbanen waar ze schaatsles voor kinderen en volwassenen aanbieden. Daar had ik wel oren naar en dus heeft Els me opgegeven. Wel onder de voorwaarde dat ik niet alleen hoefde - dat staat zo lullig. Gelukkig waren Els en Leonie solidair. Vorige week woensdag zijn we voor onze eerste les van een half uur naar de Ice Arena bij het Maple Grove Community Center geweest. Ik had geen eigen schaatsen dus moest ik een stel huren. Ze hadden natuurlijk geen Friese doorlopers of hoge Noren, ik kon kiezen tussen ijshockeyschaatsen of kunstschaatsen. Op basis van mijn capriolen zou ik voor de laatste in aanmerking komen, maar ik had toch maar voor de eerste gekozen. Ik moet bekennen dat het me niet meeviel. Na een val-breken oefening en rustig recht-toe-recht-aan glijden moesten we slalomen en achteruit. Heel erg lastig en ik had de slag nog zeker niet te pakken. Voor een deel lag dat aan de gehuurde schaatsen - ijshockeyschaatsen zijn nogal stug van binnen en deze zaten me verre van comfortabel.

Om aan alle twijfel een eind te maken heb ik me daarom een stel ijshockeyschaatsen gekocht. Immers, goed gereedschap is het halve werk. De aankoop had nogal wat voeten in de aarde. Nadat ik een paar schaatsen had uitgezocht werden ze in een oventje gezet en verhit tot 200 deg F (zo'n 90 deg C). Daarna moest ik ze aantrekken en werd ik met de voeten in een luchtdrukmachine geplaatst. Daarin werden de schaatsen strak om mijn voeten gedrukt zodat ze zich naar mijn voeten konden vormen. Nooit geweten dat dat zo ging maar achteraf snap ik het wel. Zoals gezegd zijn ijshockeyschaatsen nogal stug van binnen en zonder de juiste vorm hou je geen voeten over (zoals ik had ervaren met het gehuurde stel). Na twintig minuten was het klaar. De tweede les afgelopen woensdag ging meteen drie klassen beter - de schaatsen zitten als gegoten. Onze teacher Kendra bleef me complimenteren: ik was het meest vooruitgegaan van alle deelnemers. Kendra is een schat. Ze nodigde me zelfs uit om aan de schaatsshow Diamonds and Ice mee te doen die ze 17 april 2010 organiseren (achteraf bleek dat iedereen werd uitgenodigd, maar dat terzijde). Ik kan nu echt aan de bak om deze tekortkoming in mijn opvoeding alsnog recht te zetten!

Tijdens het presidentschap van George Bush was een veel gehoorde klacht van Europa over de VS dat ze geen rekening houden met de rest van de wereld. Bush benaderde de wereld op basis van een fundamenteel onderscheid tussen goed en kwaad, en de bereidheid om unilateraal geweld te gebruiken. Daarbij zag hij de VS als de enige overgebleven supermacht die de wereld moest behoeden voor dreigingen, zelfs als dat ten koste ging van schending van grondwettelijke vrijheden. De Europese landen baseren hun benadering veel meer op multilaterale besluitvorming en op internationale wetgeving. Met de aanstelling van Barack Obama lijkt er een duidelijk kentering in de buitenlandse politiek van de VS te zijn gekomen. Obama heeft een nieuw klimaat geschapen in de internationale politiek, wat het Nobelcomité er zelfs toe bracht om hem de Nobelprijs voor de Vrede toe te kennen. Maar schijn bedriegt. Deze week werd ik op niet mis te verstane wijze geconfronteerd met het bewijs dat de Amerikanen nog steeds geen enkel respect tonen voor de internationale gemeenschap. Foei.

Ooit gehoord van Danny Hecker? Danny Hecker is een jongen uit een bescheiden buurt in Minneapolis die zichzelf tot doel had gesteld om rijk te worden. In ruim dertig jaar bouwde hij een imperium op van meer dan 12 autodealerships en 236 bedrijfjes met een omzet in de miljarden. Op zijn zachts gezegd leefde hij daar ook naar. Hecker was in het bezit van een 22-zitter Bombardier privé jet, een 53-foot plezierjacht, meerdere huizen van over een miljoen dollar, een waakhond van $30,000, en een garage vol jet skis en snow mobiles. Ook kocht hij elke maand een nieuw horloge zoals Rolex-en tot $60,000, genoot peperdure vakanties naar onder andere Las Vegas, Aspen en Mexico, en had natuurlijk een jonge vriendin voor wie hij een bontjas kocht van $60,000. Te mooi om waar te zijn - het kon allemaal niet op. Maar dat kon natuurlijk niet goed gaan. In het afgelopen jaar is zijn imperium als een kaartenhuis in elkaar gezakt, werden honderden van zijn medewerkers ontslagen en is baas Hecker failliet gegaan. Schuld: $767 miljoen. Exclusief de $15 miljoen alimentatie die zijn ex-vrouw claimt. Het onderzoek loopt nog, Hecker wordt inmiddels beschuldigt van verduistering, samenzwering, en verschillende vormen van fraude. Hij stelt zelf dat hij niets verkeerd heeft gedaan - je zou haast medelijden krijgen met de stakker.

Hebben jullie wel eens van een Tailgate Party gehoord? Dat is een sociaal event dat plaats heeft rondom de kofferbak (tailgate) van een auto. Tailgating is een traditie en wordt in de VS veel gedaan voorafgaand aan football wedstrijden. De mensen die aan de Tailgate Party deelnemen laden de kofferbak van de auto, het busje of de pick-up thuis vol met nuttige zaken voor de inwendige mens: bier, schnapps en mix drankjes; een veelheid aan steaks, hamburgers, hot dogs, aardappel- en andere salades; de gas grill; en niet te vergeten een football. Vervolgens rijden ze soms honderden mijlen om de auto te parkeren in de buurt van het stadion waar de wedstrijd wordt gespeeld. Daar aangekomen wordt de kofferbak geopend, worden de spullen uitgestald en kan het feest beginnen. Volgens sommigen is Tailgating
The last great American neighborhood. Where no one locks their doors, everyone is happy to see you and all are together sharing fun, food and football! It's families. It's fans. It's a community social. It's pre-game, halftime, post-game and more. It's the total game day experience!
Er zijn zelfs speciale Tailgate verenigingen, zie hier. Ik heb me voorgenomen om me eens een keer te mengen in dit feestgedruis als de Vikings thuis spelen. Lijkt me beregezellig.

Goed, het is weer mooi geweest. Prettig weekend en tot volgende week.

Hoe lang ... is een Chinees

Els heeft eindelijk haar Amerikaanse sledestofzuiger. Geen echte Miele maar eentje die er op lijkt: Dirt Devil. Ze kon niet meer wachten tot haar verjaardag dus zijn we afgelopen zaterdag naar de Target geweest om de vuilduivel op te halen. In tegenstelling tot de Dyson steelstofzuiger kan ze hier wel mee onder de bank. Terwijl we bij de Target waren hebben we ook een extension duster meegenomen. De plafonds zijn hier nogal hoog en het valt dus niet mee om de lampen af te stoffen. Dat was dan ook al driekwart jaar lang niet gebeurd. De extension duster kan tot 10 ft (3 m) uitgerekt worden en daarmee lukt het net. De rest van de zaterdag liep Els fluitend door het huis. Ze heeft niets anders gedaan dan stofzuigen onder de banken en met die lange pierlala langs de lampen. Schoonmaken is nog nooit zo leuk geweest, wat een feest!

Dit weekend is hier de wintertijd weer ingegaan, een week later dan in Nederland. Niets bijzonders zou je zeggen. Toch was er een opvallend verschil en dat was het tijdstip van terugzetten. In Nederland zetten we de klok in het voorjaar een uur vooruit van 2:00am naar 3:00am, en in het najaar een uur terug van 3:00am naar 2:00am. Hier zet men de klok in het voorjaar ook vooruit van 2:00am naar 3:00am. Maar het terugzetten gebeurt hier ook om 2:00am waarop de klok naar 1:00am wordt gezet. Raar maar waar. Lekker belangrijk zou je denken, waar gaat het over… Toch is het opvallend: dit soort besluiten worden niet overnight genomen - daar gaan hele studies en conferenties aan vooraf. Je zou denken dat dat allemaal leidt tot eensluidende afspraken. Maar nadat ik wat verder had gezocht naar de oorzaak van dit verschil in terugzetmoment kwam ik er al snel achter dat er internationaal van enige standaardisatie rondom Daylight Saving Time geen sprake is. It's all over the place. Zie hier voor een leuke innovatieve website over DST.

Ik begrijp nu ook waarom kinderen hier zo dik zijn. Dat zit namelijk zo. Zaterdag was het Halloween waarop kinderen 's avonds verkleed langs de deur gaan voor het Trick-or-treating. Wij hebben zo'n 50 kinderen aan de deur gehad, verkleed in de mooiste kostuums en veelal prachtig geschminkt. De kinderen werden begeleid door hun vaders die meestal op een afstandje bleven. Els had een grote ton met snoepgoed bij de deur staan waar de kinderen uit mochten kiezen. Dat deden ze heel verschillend: sommigen bleven beleefd staan wachten tot je ze wat gaf, anderen namen één candy uit de bak, maar er waren er ook die een zo ruim mogelijke graai deden. Leonie was uitgenodigd door Emily, klasgenoot en vriendin, om met haar en haar broertje te Trick-or-Treaten door de neighborhood. Toen Leonie thuiskwam had ze twee plastic tassen vol met snoepgoed verzameld. Goed voor een heel jaar lang beleg op de boterham. Ik zou denken dat ze ook wel gezonde dingen als een appel, mandarijn of wortel aangeboden zouden krijgen, maar niets daarvan: het was allemaal mierzoete candy. Héél erg fout. Geen wonder dat de kinderen aan overgewicht lijden.
Ik kan na Hallowien geen snoep meer zien.

Zondag was het een emotionele dag voor aanhangers van de Green Bay Packers: de Minnesota Vikings kwamen op bezoek met Brett Favre in de gelederen. Even ter herinnering: Brett Favre is de Johan Cruyff van het American Football - een icoon bij leven. Twee jaar geleden verliet hij na 16 jaar de Green Bay Packers om een jaar voor New York Jets te gaan spelen. Aansluitend kondigde hij zijn afscheid aan maar kwam daar later op terug en tekende een tweejarig contract met de Minnesota Vikings. Een doodzonde in de ogen van elke Packers fan - hij mag overal spelen behalve voor de aartsrivaal. Ze waren dan ook in opperste verwarring wat te doen tijdens de wedstrijd van zondag: joelen tegen de man die de ergste vorm van verraad heeft gepleegd, of juichen voor de man die hun vele successen heeft gebracht. De hele week stonden de kranten vol van deze wedstrijd met koppen als Return of the King, Boo or Cheer, en Must Watch TV. Elk sportkanaal besteedde er uren aan. De wedstrijd werd zelfs verzet naar zondagmiddag 3pm Prime Time. Gelukkig mocht het geboe van de meeste Packers fans niet baten: De Vikings wonnen met 38-26 na een solide wedstrijd van quarterback Brett Favre met 4 touch down passes. We leiden soeverein in de NFC North League met 7 wins en 1 loss, en zitten goed op schema. Superbowl here we come.

Zondag was het ook precies een jaar geleden dat ik hier naar de VS kwam. Een mooi moment om terug te kijken. Kort samengevat: het is een goede keus geweest. Natuurlijk missen we familie, vrienden en bekenden in Nederland. Natuurlijk mis ik het patatje met satésaus, de bitterballen, broodjes haring, Unox rookworst en de Ruurlose kruidenbitter. Natuurlijk mis ik mijn oud-collega's, iets dat sowieso zou zijn gebeurd na de sluiting van onze vestiging in Arnhem. Ondanks de moderne communicatiemiddelen als telefoon, email en Skype komt het toch niet in de buurt van gewoon even een praatje maken of ergens op bezoek gaan. Maar het is een unieke ervaring. Een verhuizing van Almelo naar Ruurlo is echt niet te vergelijken met een verhuizing van Ruurlo naar Maple Grove. Bij de gang naar een ander land komt zoveel meer kijken. Denk maar eens aan practische zaken als het spanningsnivo, en andere gewoontes zoals de schoolbus, rechts inhalen, verkeerslichten die aan de overkant van de kruising staan, en het geven van fooi. Maar ook: het schoolsysteem, het uitgaansleven, de sportbeleving, verkeer en transport, woonomgeving, shopping centra, openingstijden van shops, de kapper, medische voorzieningen, bankzaken, belasting en verzekeringen, viering van holidays, het aantal vakantiedagen, pensioen, en het werk. Gelukkig liggen de verschillen tussen Nederland en de VS ook weer niet mijlenver uit elkaar dus is de omschakeling best te doen. Maar zonder het aanpassingsvermogen van de familie en de goede ondersteuning van Medtronic was het een veel lastiger verhaal geworden. We zijn best wel trots dat het goed gelukt is en gaan het vast nog wel een tijdje volhouden.
Hoe lang … is een Chinees.

State nummer 14 is binnen: Ohio. In het begin van de week ben ik samen met Seema, één van mijn managers, naar Cleveland, Ohio, geweest. Cleveland was de laatste dagen nogal in het nieuws omdat ze er een man hebben gearresteerd die (tenminste) tien vrouwen heeft vermoord en ze rondom zijn huis heeft begraven. Het hotel waar we een nacht verbleven ligt op 10 minuten van dat horror huis. Ik had Seema voorgesteld om een kijkje te nemen bij het huis want met alle aanwezige politie is het nu de veiligste plek in Cleveland. Seema vond het echter niet zo'n goed idee. De eigenlijke reden voor onze trip was een bezoek aan de Case Western Reserve University aldaar. Ze hebben daar een goede Biomedical Engineering faculteit die elk jaar een co-op (een soort afstudeerder) aan onze groep levert. Voor de co-op is dat waardevol omdat die ervaring opdoet in het bedrijfsleven. Voor ons is het interessant omdat de co-op (als het goed is) een zinvolle bijdrage levert en tevens een potentiële nieuwe medewerker is die we zes maanden kunnen beoordelen op resultaten. Tijdens ons bezoek hebben we zes co-op kandidaten geinterviewd en inmiddels hebben we de beste kandidaat een aanbieding gestuurd. Daarnaast was het bezoek een mooie gelegenheid voor mij om kennis te maken met het bestuur van de faculteit Biomedical Engineering. Al met al een productieve trip.

In het nieuws deze week was het verhaal van een moeder en haar 2-jarig kind die uit een vliegtuig waren gezet. Ze zaten op Southwest vlucht 637 van Amarillo naar San Jose en het vliegtuig had de gate net verlaten. Terwijl de stewardes bezig was met de safety instructies begon het kind hard te krijsen: "Go plane go!" en "I want Daddy!". Dat ging zo luidruchtig dat de andere passagiers de safety instructies niet konden verstaan. De stewardes verzocht de moeder om het kind tot rust te manen maar dat lukte niet. De moeder voelde zich erg opgelaten en zei dat het kind na verloop van tijd wel op zou houden. Daar wilde de bemanning niet op wachten. De piloot taxiede terug naar de gate waar moeder (met het schaamrood op de kaken) en kind uit het vliegtuig werden gehaald. Na de nodige media aandacht bood Southwest een aantal dagen later zijn verontschuldigingen aan, kreeg de moeder haar geld terug, en $300 aan vouchers. Maar volgens de regels stond de bemanning in zijn recht: zij zijn verantwoordelijk voor een veilige en comfortabele vlucht en als dat niet gewaarborgd kan worden moeten ze de noodzakelijke maatregelen nemen. Navraag door de locale Maurice de Hond leerde dat 76% van de mensen het eens is met het besluit van de bemanning. Ik ook. Niets is vervelender dan een jankend kind aan boord van een vliegtuig (behalve dan een passagier die voor je zit en Franse uiensoep heeft gegeten). Maar een jankend kind is ook zo gemakkelijk te voorkomen: een theelepel jenever doet wonderen...

Een aantal weken geleden liet ik jullie een foto zien van mij in mijn paarse Vikings shirt. Daar kwam reactie op: Harry, waar is je rode FC Twente hart gebleven?
Laat ik iedereen gerust stellen: Het eerste wat ik in het weekend doe is kijken (op internet) hoe FC Twente het gedaan heeft. Tot nu toe is dat natuurlijk boven verwachting. In de vaderlandse competitie strak bovenaan en ook Europees gaat het naar behoren. Zondag Ajax op bezoek, we duimen voor FC Twente dat het goed mag gaan. Voor de Almelooooozen onder ons: Ondanks dat ik niet zoveel met Heracles heb is het natuurlijk mooi om te zien dat zij het ook prima doen onder Gert-Jan Verbeek.

Tot slot, de New York Yankees hebben de World Series gewonnen door de Philadelphia Phillies te verslaan met 4-2. Met de felicitaties aan Bert! Tot volgende week.

Bassie of Hannibal?

Stel je het volgende voor: Twee piloten van NWA vliegen met 144 passagiers aan boord van San Diego naar Minneapolis. De vlucht verloopt voorspoedig, de autopilot doet het werk, ze kunnen met de benen op het dashboard. Het gaat zelfs zo mooi dat ze beiden in slaap sukkelen. In de buurt van Minneapolis aangekomen doet de vluchtleiding 13 vergeefse pogingen om radiocontact met de piloten te leggen. De piloten liggen zo lekker te knorren dat ze Minneapolis straal voorbij vliegen. Bijna 150 mijl na Minneapolis schrikt één van de piloten wakker en realiseert zich dat ze te ver zijn gevlogen. In allerijl wekt hij zijn maat, maken een draai van 180 graden en zetten het vliegtuig aan de grond in Minneapolis, ruim een uur later dan verwacht. Meteen na de landing moeten ze op het matje komen. Gevraagd naar een verklaring delen ze mee dat ze in een verhit debat waren geweest en daardoor de tijd en positie uit het oog waren verloren. In een verhit debat… dat gelooft natuurlijk niemand. Ze lagen gewoon te pitten. Dat moet echter wel bewezen worden en dat is lastig. De cockpit voice recorder is van het type dat alleen maar de laatste 30 minuten vastlegt, daar valt dus niet veel uit op te maken. Volgens de buurvrouw van één van de piloten is het zo'n beste man dat ze zich niet kan voorstellen dat hij geslapen heeft. Jaja. Volgens latere verklaringen zouden ze naast het verhitte debat ook met hun privé laptops bezig zijn geweest. Dat klinkt me nog steeds erg ongeloofwaardig in de oren. Een opvallend verhaal is het zeker. Zie hier voor meer.

Morgen is het 31 oktober en dan wordt hier Halloween gevierd. Halloween is van oorsprong een religieus festival dat door Ierse immigranten naar de VS is gebracht. De dag wordt vaak geassociëerd met de kleuren oranje en zwart, en symbolen zoals de Jack-o'-lantern - dat zijn die uitgeholde, hele grote sinaasappels. Eén van de Halloween activiteiten is het Trick-or-treating. Daarbij gaan de kinderen als het donker is verkleed over straat, bellen aan bij huizen die versierd zijn met pompoenen en lichtjes, en roepen dan: trick-or-treat. Vrij vertaald: Geef me snoep want anders ben je nog niet van me af. Normaal geproken geven de bewoners dan snoepgoed maar ik heb het hondehok al leeggemaakt, daar kunnen ze mooi in als ze te lastig worden :-)

Als je te oud bent geworden voor het Trick-or-treating hoef je gelukkig niet te treuren. Voor de oudere jongere zijn er vele alternatieven zoals Costume parties (verkleedpartijtjes), Ghost Tours (dwalen in het spookjesbos), Bonfires (Paasvuur maar dan in oktober) of Haunted Attractions (spookhuizen). Het mag duidelijk zijn: Halloween is hier een big event maar vooral big business.

Om het echte Halloween gevoel te ervaren zijn we zaterdagavond naar Valleyscare geweest. Valleyscare heet normaal gesproken Valleyfair, een pretpark zoals Walibi en Slagharen. Gedurende de maand oktober wordt het park omgevormd tot spooktown Valleyscare. De attracties zoals achtbanen zijn voor het grootse deel gewoon in bedrijf maar het hele park is rond het thema Halloween aangekleed en tot middernacht geopend. Hieronder volgt een sfeerimpressie van ons bezoek. Wees gewaarschuwd: het volgende valt volgens de Kijkwijzer in de categorie Angst.

Toen we rond zes uur bij Valleyscare arriveerden begon het al te schemeren. Het werd ons meteen duidelijk dat het geen gewone avond ging worden. Nadat we in een aantal achtbanen waren geweest was het echt donker en kil geworden. Ook was het hele park in één grote mistsluier gehuld. Op sommige plekken kon je geen hand voor de ogen zien. Terwijl we rondliepen doken er uit de mist regelmatig enge spookfiguren op: zombies, psychopaten, vampiers, sommige uit de dood opgestaan, met opengereten bloederige wonden, schreeuwend als gekken, ronddwalend met een bijl, afgerukte arm of doodskop. De regel is dat ze je niet mogen aanraken (en jij hun niet) maar ze kwamen wel heel close. EVIL en SCARY. Op het park waren ook verschillende spookhuizen met sprekende namen als Chateau du Damne, The Mangler Asylum en Mr Cleaver's Bloodshed. Hier gold hetzelfde maar dan nog een graad erger: dichte mist, akelige licht- en geluidseffecten, en heel veel schimmige figuren die uit het niets tevoorschijn kwamen. Angstaanjagend, bloedstollend, huiveringwekkend. Ik had de eer van de dames om steeds voorop te mogen gaan. Ze liepen vlak achter me aan en hielden me stevig vast. Daarbij hebben ze me zo hard geknepen dat ik nu onder de blauwe plekken zit. Gelukkig hadden we een droge broek in de auto want dat was wel nodig. Een bijzondere belevenis. Klik op de link om sfeer te proeven.

Het moet fantastisch zijn om als acteur in zo'n spookhuis te mogen spelen. Je weet waar de bezoekers vandaan komen, ziet ze angstig om zich heen kijken, wacht even tot het beste moment om je actie te maken, verschijnt plotseling uit het niets, en bezorgt iedereen de schrik van zijn leven. Wat zul je daar veel lol aan beleven. Aangezien acteren in mijn bloed zit, ik doe niet anders overdag :-), lijkt me dit een vrijetijdsbesteding die veel voldoening geeft. Zoiets als coördinator papier ophalen bij de Rehobotschool in Ruurlo, maar dan anders. Voor volgend jaar zeker het overwegen waard dus. Ik heb ook al nagedacht over het karakter dat ik wil spelen: ik ga als Bassie of als Hannibal Lecter. There's no real difference…except for the red nose.

Van mijn medewerkers kreeg ik een Top-Ten-List-Of-Things-To-Do-On-Halloween. Een selectie:

• Go out for diner
• Turn off all the lights
• Do not answer door bells
• Post "No Trespassing" signs
• Greet kids with non-english language
• Ask kids for the meaning of Halloween
• Tell kids you just do not believe in giving out free unexpired treats

Mogelijkheden genoeg dus om mezelf te trakteren op het snoepgoed dat Els heeft ingeslagen :-)

Deze week las ik het volgende tragische verhaal over William Koehler in de krant. William is een technicus met een ICD die in 2003 zijn baan verliest. Daarmee verliest hij ook zijn ziektekostenverzekering. Er is slechts één verzekeraar die bereid is hem te verzekeren, maar die sluit in de dekkingsvoorwaarden complicaties aan het hart uit. Gelukkig is zijn ICD pas vervangen, dus daarmee kan hij een aantal jaren vooruit. William vindt snel weer een baantje als pizzabezorger. In 2007 zakt hij op het werk in elkaar. Tijdens onderzoek in het ziekenhuis meldt de cardioloog dat de batterij van zijn ICD bijna leeg is en dat de ICD aan vervanging toe is. Kosten: duizenden dollars, voorafgaande aan de behandeling te betalen. Als William vertelt dat hij als pizzabezorger geen verzekering heeft meldt de cardioloog doodleuk: "Je gooit toch ook olie in de motor van je auto? Dat is wat je hart nu ook nodig heeft." William merkt op dat er nogal een verschil is tussen $8.50 voor een liter olie of duizenden dollars. Waarop de cardioloog stelt: "Als je je prioriteiten juist stelt vind je het geld wel...". Twee jaar later overlijdt William aan de gevolgen van een hartaanval. De ICD had het hart nog wel een shock gegeven maar had niet genoeg battery power meer om het hart weer op gang te krijgen. William's zus trekt nu ten strijde tegen deze praktijken. Volgens haar zijn de verzekeraars, de cardioloog en politici schuldig aan wat haar broer overkomen is. Het maakt maar weer eens overduidelijk: Geen geld geen leven.

Tot slot iets dat niets met onze ervaringen in de VS te maken heeft maar ik vind het wel leuk om te melden. In 1999 bracht Suzuki de GSX1300R ofwel Hayabusa op de markt. Deze motorfiets doorbrak als eerste productiemotor de 300 km/u grens. Vanaf 2001 zijn internationale afspraken gemaakt dat productiemotoren niet harder mogen rijden dan 299 km/u. Daarmee zijn de modellen 1999 en 2000 de enige die officiëel de grens van 300 km/u overschrijden. Deze modellen noemt men ook wel Oerbusa. Onze buurman Tonnie in Ruurlo heeft zo'n unieke Oerbusa en had hem ook nog eens voorzien van een Power Commander voor de nodige extra PKs. Daar moest ik aan denken toen ik dit filmpje over Hayabusa in Rusland tegen kwam. Heel erg illegaal, zelfs in Rusland, en levensgevaarlijk, maar wel prachtig om te zien èn te horen. Het herinnerde me aan motor- club Kabeltje Strak uit Twente. Doeltreffender kun je dit Hayabusa spektakel niet omschrijven: Kabeltje Strak.