Gooaaaal di Leonie

Deze week was er weer van alles aan de hand. Wat te zeggen van de dood van Farrah Fawcett en Michael Jackson - twee idolen uit mijn tienertijd. Mijn leeftijdsgenoten zullen Farrah Fawcett herinneren als die blonde schone uit de serie Charlie's Angels. Wat een prachtmeid - alleen al daarom wilde je geen aflevering missen van die serie. En dan Michael Jackson. Ondanks dat hij de laatste jaren vooral in het nieuws kwam vanwege de beschuldiging van kindermisbruik en zijn torenhoge schuldenlast, wil ik me hem blijven herinneren als die unieke popster met zijn moonwalk. De King of Pop was één van de meest succesvolle zangers van zijn tijd. Hij werd al jong beroemd met de Jackson Five en maakte jarenlang muziek waarmee veel succes is geboekt. Hij laat een indrukwekkend muziekoeuvre na, waaronder de songs Thriller, Billy Jean, Black or White, Don't Stop 'Til You Get Enough en Bad. Jackson behaalde in de Verenigde Staten dertien nummer-1 posities. Recent had hij zijn come-back tour This Is It aangekondigd, om zijn imago weer wat op te poetsen en zijn portemonnaie te vullen. Dat mocht allemaal niet meer baten. Als je nagaat wat deze jongen in zijn leven allemaal heeft meegemaakt kun je het hem niet kwalijk nemen dat hij af is gegleden. Vanaf 5 jaar dag-in dag-uit op de bühne, altijd pers en fans om je heen, en omringt door vele ratten die een slaatje slaan uit je roem. Je moet wel heel sterk in je schoenen staan wil je dat weerstaan.

Afgelopen zondag was het Vaderdag. Els, mijn moeder en de kinderen hadden een mooi Amerikaans ontbijt gemaakt met bacon, scrambled eggs, pancakes, muffins en andere lekkernijen. Mijn vader werd verrast met een nieuw horloge, ik kreeg een sandwich maker en een dik boek getiteld How to Say It. We zaten gezellig buiten op het deck te eten totdat de regen roet in het eten gooide.

De rest van de week was het erg warm - in de 90-ties (rond 35 graden Celsius) waardoor er vooral binnen-activiteiten op het programma stonden. Zo zijn we naar een aantal shopping malls geweest, naar het Underwater Adventures Aquarium, hebben we een honkbalwedstrijd van de Minnesota Twins bezocht, zijn we wezen picknicken bij het Weaver Lake Parc, en niet te vergeten naar het pretpark in de Mall of America.

Gisteravond hebben we bij het Italiaanse restaurant Buca di Beppo gegeten. Daar heb ik mijn vader voor het eerst van zijn leven inktvis zien eten. De dag ervoor hadden ze ze nog zien zwemmen in het aquarium, nu zaten ze bij Antonio in de pan. Mijn vader is echt iemand van het type Wat een boer niet kent dat … Maar toen we hem gisteren Fried Calamari, Ceasar Salad, Pizza Pepperoni en Pasta Chicken Carbonara voorzetten at hij zijn vingers er bijna bij op. Je bent nooit te oud om te leren. Mijn ouders hebben het hier prima naar hun zin maar zijn ook wel nieuwsgierig hoe het in Westerhaar gaat. Gelukkig worden ze elke dag wel een aantal keren aan thuis herinnerd want overal kom je het woord Enter tegen.

Woensdagavond moest Leonie voetballen. Vlak voor tijd kregen ze een vrije trap net buiten het strafschopgebied. Leonie mocht de vrije trap nemen. Ze bedacht zich niet en met een snoeiharde knal trapte ze de bal in het net. Gooaaaal di Leonie. De wedstrijd werd wel verloren met 3-4 maar het was spannend tot op het eind.

Woensdag en donderdag was ik weer twee dagen in training - er wordt hier wat afgetraind. Het ging over Leading Change maar ook over Leading People en in het bijzonder het coachen van medewerkers. De training op zich gaf me niet zo veel nieuwe inzichten; het was meer een herhaling van wat je al eens eerder hebt gehoord (wie herkent dat niet…). Leuk was wel dat ze een aantal videofilmpjes lieten zien. Eén daarvan wil ik jullie graag aanbevelen, zie hier. Het duurt 30 minuten, dus je moet er even voor gaan zitten, maar ik vond het erg inspirerend. Moraal van het verhaal: houding en toon maken het verschil, leer te denken in opportunities en niet in problemen. Helaas is het niet ondertiteld. Ik hoor graag wat jullie er van vinden.

Ik heb jullie het verhaal van patiënt Augustine Concepcion nog beloofd. Hij was uitgenodigd om zijn bijzondere verhaal te vertellen tijdens de laatste CRDM Quarterly All Employee Meeting (zie vorige week). Augustine is 41 jaar oud en heeft dit jaar zijn 17e (!) achtereenvolgende device gekregen, waarvan er 15 van Medtronic waren. Toen hij 2 jaar was werd bij hem een complete heart block geconstateerd. Dat resulteert in een lage hartslag (40 slagen per minuut of lager), een lage bloeddruk en een slechte bloedcirculatie. Er valt mee te leven maar het leidt tot een minimaal vermogen tot inspanning. In 1973, toen hij 5 jaar was, kreeg hij zijn eerste device. Ondanks dat hij een redelijke kwaliteit van leven had door de jaren heen werd zijn hart er niet beter op. In 1995 werd bij hem de diagnose hartfalen gesteld. In 2003 was zijn ejection fraction (dat is het deel van het bloed dat uit de hartkamer wordt gepompt bij elke slag) tot 10% gedaald was. Bij een gezond persoon is dat 60%. Je kunt je voorstellen dat dat een situatie is die je niet lang volhoudt. Maar Augustine had geluk: in 2004 werd een nieuwe type device goedgekeurd en op de markt gebracht, een zogenaamde Bi-Ventriculaire ICD. Dit device is speciaal ontwikkeld voor patiënten met hartfalen. Augustine: "This appeared to be a really life-chancing event". De implantatie van dit device veranderde zijn leven en levensverwachting totaal. Het is nu 2009 en in maart van dit jaar heeft Augustine een nieuwe versie gekregen. Het was tevens de 100e operatie in zijn leven.

Aan het eind van zijn verhaal sprak Augustine zijn grote waardering en dankbaarheid uit voor het werk van alle Medtronic medewerkers. Augustine wilde ook graag iets terug doen. Daarom spendeert hij veel van zijn vrije tijd als vrijwilliger voor de American Heart Association (zeg maar de Amerikaanse Hartstichting). Ook gaat hij met enige regelmaat naar Washington om te lobbyen voor de medical device industry. Hij kreeg natuurlijk een staande ovatie voor zijn verhaal. Als dank had Pat Mackin een t-shirt laten maken met daarop de namen van alle medewerkers (ruim 300 in totaal) die door de jaren heen hadden gewerkt aan de productie van de 15 devices (alles wordt getraced in productie dus via de serie nummers van de devices kunnen we nagaan wie er aan gewerkt heeft). Een leuke geste die door Augustine erg werd gewaardeerd. Het verhaal van Augustine is weer een bewijs dat ons werk nuttig is.

Back to the Fifties

Op dinsdag kwamen vader en moeder Berghuis aan op het vliegveld van Minneapolis / St. Paul. We waren met z'n vieren naar de airport getogen om ze te verwelkomen. Het duurde even voordat ze door de douane waren maar dat had ik wel verwacht. Naast het paspoort moet je je tijdelijke visum overhandigen, worden er vingerprints en een iris scan gemaakt, de nodige stempels gezet en stellen ze wat vragen (wat kom je doen, waar ga je naartoe, hoe lang blijf je hier, enz). Nu spreken mijn ouders minimaal Engels dus ik had me een voorstelling gemaakt van dat gesprek met de douanier:

Douanier tegen moeder: What is the reason for your visit?
Moeder tegen vader: Manardus, wat zegg'e nou dan?
Vader tegen moeder: Ik begriep d'r niks van Willy. Ik denke dat e wil wett'n woar'w hengoat.
Vader tegen douanier: Wie goat noar oons Harry.
Etcetera.

Achteraf bleek dat mijn vader had gezegd: I understand no English, I understand Holland. Toen dat niet hielp zei hij: I understand Amsterdams. Op basis van dit korte antwoord was het de douanier duidelijk dat ze niet naar de VS waren gekomen om de boel te terroriseren of om illegaal onder te duiken. Na een vriendelijke glimlach van de douanier (dat doen ze normaal niet zo gauw) kregen ze toegang tot het land. De vlucht was overigens prima verlopen en ze hadden veel mazzel: omdat het vliegtuig overboekt was kregen ze een plaats in de Business Class. Wat wil je nog meer. Ze hebben hun intrek genomen in ons basement appartement Pond View, zijn inmiddels ge-acclimatiseerd en zijn erg onder de indruk van ons huis. Els heeft ze al meegenomen naar de supermarkt en het uitgebreide winkelgebied van Maple Grove. Natuurlijk zijn we ook al naar een soccer wedstrijd van Leonie wezen kijken.

Dit weekend was er op de State Fair grounds in St. Paul een weekend Back to the Fifties. Dit is een jaarlijks terugkerend evenement. Volgens de informatie zouden er maar liefst 11.000 auto's uit de jaren '30 tot '70 te bewonderen zijn. Mijn vader en ik hadden besloten om er op zaterdag naar toe te gaan maar we waren niet de enige die dat plan hadden opgevat. Toen we in de buurt van de State Fair grounds kwamen stond er een kilometers-lange file. Door ons even als domme Hollanders voor te doen konden we de schade beperken tot een half uur vertraging. Aangekomen op het terrein bleek het weer op z'n Amerikaans te zijn: Groot, Groter, Grootst. Wat een groots spektakel - letterlijk niet te filmen (ondanks dat mijn vader zijn uiterste best deed). Hieronder een aantal foto's van het gebeuren. Zoals je kunt zien, ik ben zelf nogal liefhebber van de grote vleugels die je eind jaren '50 zag, zoals de Cadillac DeVille lijn uit 1959.







De vleugel slaat eigenlijk nergens op maar het is gewoon heel apart. Om maar niet te spreken van de hardtop convertibles: als het dak in de kofferbak opgeborgen moet worden maak je de auto gewoon wat langer zodat er toch nog plaats is voor het reserve-wiel. Erg bijzonder. Er was zelfs een veiling waar er aan één stuk door klassieke auto's onder de hamer werden gebracht. Als liefhebber moet je dit een keer zien, mijn vader en ik vonden het fantastisch om mee te maken. Nog wat achtergrond informatie: hier en hier.

Twee weken geleden kreeg ik een email van Henk Nijmeijer. Henk was de voornaamste begeleider tijdens mijn promotie-onderzoek van 1989 tot 1993 aan de TU in Enschede en heeft een belangrijke rol gespeeld tijdens de uitvoering van het werk. Hij is tegenwoordig professor aan de TU in Eindhoven. Henk had een mail van Satoshi Satoh gekregen. Satoshi is een PhD student aan de Nagoya University in Japan. Zijn onderzoek gaat over het besturen van stochastische mechanische systemen en hij had in dat kader een IEEE publicatie van Henk en mij uit 1993 gelezen. In dat artikel verwijzen we naar mijn proefschrift en dus wilde Satoshi graag een copy. Maar ja, als je in de tussentijd drie keer verhuisd bent kom je natuurlijk aan het zoeken. Gelukkig vond ik een doos in de basement waar nog drie copy-en in zaten dus kon ik onze Japanse vriend blij maken. Alsof dat nog niet genoeg was stuurde hij me een paar dagen later nog een vraag over een wiskundig bewijs in het proefschrift. Zoals gezegd, we hebben het hier over 1993, dus het kostte me wat hoofdbrekens om één en ander te reconstrueren maar na ruim een uur pijnigen van de hersens was dat gelukt. Satoshi was opnieuw erg blij. Hij gaat me zelfs bedanken in een artikel dat hij aan het schrijven is voor een Japans tijdschrift.

Dinsdag hadden we de zogenaamde CRDM Quarterly All Employee Meeting. Dit is een grote bijeenkomst voor alle 12.000 Medtronic CRDM medewerkers (CRDM is de hart-divisie van Medtronic) die elk kwartaal plaatsheeft. De meeting wordt geleid door onze directeur Pat Mackin en wordt gehouden in het Auditorium op onze hoofdlocatie in Mounds View (dat ligt iets ten noorden van Minneapolis). In het Auditorium is plaats voor zo'n 400 medewerkers, de rest van de medewerkers in Mounds View en op andere locaties wereldwijd volgt de meeting achter hun computer via een live video verbinding. In de meeting worden belangrijke onderwerpen binnen de unit besproken. Dit keer ging het over de resultaten van het afgelopen jaar, nieuwe innovaties waar we aan werken en het verhaal van een patiënt. Even wat feiten: de totale omzet van Medtronic was dit jaar $14,599 miljard waarvan $5,014 miljard (37%) in onze business unit (de hart-divisie). De netto winst was 2,291 miljard. Dat lijkt veel (is het ook) maar een groot deel daarvan wordt weer geïnvesteerd in onderzoek naar en clinische studies voor nieuwe en verbeterde producten. In het afgelopen jaar hebben in totaal 658.303 patiënten een Medtronic product gekregen. Eén van die patiënten was Augustine Concepcion. Hij was dit keer uitgenodigd om zijn bijzondere verhaal te vertellen. Daarover zal ik de volgende keer wat meer vertellen.

Pussycat

Vandaag zijn pa Imming en Joyce weer teruggevlogen naar Nederland na ruim twee weken Minneapolis, St. Paul, Maple Grove en omgeving. Zoals jullie vorige week hebben kunnen lezen was er al veel ondernomen, maar ook deze week zijn we weer veelvuldig op pad geweest. Daarbij deden we regelmatig een restaurant aan. Zo hebben we gebrunched bij het familie- restaurant Perkins, lunchbroodjes gegeten bij Panera Bread en Subway, gedineerd bij de Italiaan Buca di Beppo, Famous Dave's en Rockbottom Brewery, en gesmuld van een lekker toetje bij Coldstone. Pa Imming is goed opgevoed en deed elke keer zijn uiterste best om z'n bord leeg te eten. Hij kwam echter veelal tot de conclusie dat de porties hier wel erg groot zijn; je bord leeg maken is er gewoon niet bij. Maar gelukkig zijn de restaurants hier op voorbereid want wat overblijft neem je mee in een doggie bag.

Een andere niet te versmaden bezigheid was een bezoek aan één van de Starbucks, Caribou of Dunn Bros koffieshops. De koffie die ze hier bereiden is errug lekker. Daarnaast zijn de koeken zoals muffins, scones en oatmeal cookies om je vingers bij af te likken. Echter ook hier geldt dat de porties ruim van maat zijn. In een small coffee (voor minder doen ze het hier niet) gaan toch minimaal drie bakjes Senseo. Het kost dan ook wel even tijd om deze weg te werken. Maar zoals gezegd, errug lekker en het vult de maag voor de hele middag. Terug in Borne en Oldenzaal zal het echt afkicken worden van deze lekkernijen.

Op zaterdag was het een regenachtige dag. Nadat we bij de Perkins hadden gegeten zijn we naar Medtronic gegaan om te kijken waar ik door de week druk mee ben. Onze business unit Cardiac Rhythm Disease Management (de groep die zich met alles rondom het hart bezighoudt) zit in Mounds View, op 22 mijl en zo'n 30 minuten rijden van Maple Grove. De faciliteit is gebouwd in 2007, erg goed geoutilleerd en van alle gemakken voorzien. Het bestaat uit drie gebouwen (North, Central, South) van acht verdiepingen die met loopbruggen aan elkaar verbonden zijn. Het eerste wat opvalt als je naar de facility rijdt is de parkeergarage met ruim 4000 parkeerplaatsen. Eénmaal binnen bevinden zich op de begane grond een kinderdagverblijf, een fitness centrum, een kliniek, een souvenirshop, een dependance van US Bank, een Caribou koffieshop, een groot educatiecentrum, een kantine voor 1000 medewerkers met zeer uitgebreide keuken, en een expositieruimte van producten van Medtronic door de jaren heen. Nadat we dat allemaal in vogelvlucht hadden bekeken zijn we nog even naar mijn kantoor op de achtste verdieping gegaan. Marissa en Leonie hadden veel aandacht voor Trump, onze afdelingshond die dag en nacht de wacht houdt.

Binnen Medtronic was dit Youtube filmpje deze week onderwerp van gesprek. Het is een live registratie van een voetballer die tijdens een wedstrijd een hartstilstand krijgt. De voetballer had eerder problemen met zijn hart gehad en daarvoor een Medtronic ICD gekregen. Een ICD (Implantable Cardiac Defibrillator) is een apparaatje dat het hart een electrische schok kan geven als het stil gaat staan. Uit de beelden blijkt duidelijk dat de ICD na een seconde of vijf in werking treedt en een electrische schok geeft. De schok veroorzaakt een rilling bij de voetballer en brengt het hart weer op gang. Een aantal seconden later is de voetballer bij bewustzijn en in staat om rechtop te zitten. Dit soort voorbeelden bevestigt het nut van ons werk.

Op vrijdag hebben we een boottrip op de Mississippi gemaakt. Als ik zeg Mississippi zullen de meeste 40-plussers denken aan Pussycat. In 1975 had de Nederlandse popband Pussycat een wereldhit met het nummer Mississippi. De lead zangeres was Toni, die iedereen zich zal herinneren door het blonde vlashaar en de spleet tussen haar tanden. Bij Mississippi zien anderen beelden voor zich van een raderboot met een jazzband in de buurt van New Orleans. Dat de Mississippi zijn oorsprong heeft in Noord Minnesota is minder bekend. En dat deze rivier Minneapolis van St. Paul scheidt zal ook niet iedereen weten. Onze opstap was in het Harriet Island State Park in St. Paul. De trip duurde in totaal 90 minuten en bracht ons van downtown St. Paul naar Fort Snelling, en weer terug.

Tot slot nog wat foto's van downtown St. Paul; downtown Minneapolis vanaf de oevers van Lake Calhoun; Joyce, pa Imming en Marissa aan de keukentafel bij het oplossen van een Engelse woord ladder; en pa Imming en Marissa aan het spelen met pingpongballen tijdens een bezoek aan het Science Museum in St. Paul.

Een beugelfles Grolsch

We hebben deze week niet stilgezeten. Het begon op zaterdag. Leonie had een toernooi met twee wedstrijden op zaterdag en één op zondag. Zaterdag voor de eerste wedstrijd moest er een elftalfoto gemaakt worden. Dat doen ze hier niet voor de tribune of een doel op het veld, maar binnen in de sporthal met zuivere belichting, parelwitte tanden, veel cheese en strak in het gareel. Els was naar binnen geslopen om te kijken hoe het er aan toe ging en het zag er erg professioneel uit. Het enige wat ontbrak was de Stars and Stripes.

Na de fotosessie moesten de dames de eerste toernooi wedstrijd spelen. De hele familie was getuige van het eerste gelijke spel: 0-0. De meiden waren natuurlijk door het dolle heen.

Daarna moest ik aan de slag. Om het toernooi in goede banen te leiden hadden ze iedereen gevraagd om tenminste 2 uur als vrijwilliger mee te helpen. Ik had me opgegeven voor Field Coordinator. Dat betekende dat ik er op moest toezien dat er niet fout geparkeerd werd, dat toeschouwers geen hond meenamen op het terrein, dat ik toeschouwers in het gareel moest houden en dat er in een straal van 1000 ft van het terrein niet gerookt werd. Dat laatste is wel erg bijzonder: buiten roken is niet toegestaan binnen een straal van 300 m van een school of sportveld. Wat mij betreft een prima regel. Ik heb me goed gekweten van mij taak als Field Coordinator, al zeg ik het zelf.

Vervolgens zijn we snel naar huis gegaan om de grill in te wijden. De grill was in een grote doos geleverd maar moest nog wel volledig in elkaar gezet worden. Na een aantal uren puzzelen was dat gelukt en was het tijd om de kachel aan te steken. Dat ging erg soepel: binnen tien minuten was het 500 deg K onder de motorkap en konden de hamburgers op de plaat. Acht minuten later waren ze gaar. Een fluitje van een cent - het lukt mij zelfs om ze bruin te bakken.



Zondag weer naar het sportveld voor het Maplebrook soccer toernooi. Terwijl ik aan de lijn stond kwam Darren bij me staan. Hij stelde zich voor en zei dat hij een opleiding als piloot had genoten. Darren wilde weten waar ik vandaan kwam. Ik vertelde hem dat ik uit Nederland kwam, uit het oosten van het land in de buurt van Arnhem. Vervolgens vroeg hij hoe ver Arnhem van Kopenhagen was. Ik zei 400 mile maar vertelde hem er meteen bij dat Kopenhagen de hoofdstad van Denemarken was, en dat het niet in Nederland ligt. "Oh, I didn't know that" was zijn reactie. Toen ik zei dat Amsterdam de hoofdstad van Nederland was kon ik uit zijn reactie zien dat dat nieuw voor hem was. Darren is geen uitzondering op de regel: de kennis van geografie buiten USA is minimaal.

Dinsdag was opnieuw een dag vol belevenissen. Els was 's morgens uitgenodigd voor een kennismaking aan het North Hennepin Community College waar ze mogelijk Engelse les voor gevorderden gaat volgen. Ze had Joyce en pa Imming afgezet bij een bookstore met koffie cafe. Toen Els weer terugkwam bleek dat ze rechtsachter een lekke band had. Gelukkig kreeg ze hulp van twee mannen van de Security (stadswacht). Voordat ze het reservewiel konden plaatsen moesten ze eerst de reserveband (een band van Vredestein uit Nederland) oppompen. Daarvoor zit er normaal gesproken een compressor in de auto, maar die was nergens te bekennen. Een poging van de Security mannen om de band bij een tankstation op te pompen bood ook geen soelaas. Uiteindelijk is Els met een vrijwel lege reserveband naar het dichtstbijzijnde bandencentrum gereden. Daar hadden ze blijkbaar ook nog nooit een Audi Q7 onderhanden gehad want ook zij wisten zich geen raad met de reserveband. Hoe dan ook, voor een schijntje, slechts $32, hadden ze de normale band weer gerepareerd en kon de familie de weg vervolgen. Achteraf is me ook duidelijk waarom de compressor niet in de auto zit: het ding kost $389!

Op dinsdagavond zijn we met z'n allen naar een baseball (honkbal) wedstrijd geweest, de Minnesota Twins tegen de Cleveland Indians. Omdat pa Imming niet al te makkelijk de normale stadion trappen kan belopen hadden we zitplaatsen gereserveerd in het wheelchair vak. De wedstrijd begon om 19:10 uur. Baseball is erg populair in dit land. Het is echt een event waar Amerikanen met familie en vrienden naar toegaan om gezellig bij te praten en zo nu en dan op te veren als er wat te beleven valt. Een wedstrijd gaat over negen innings, waarbij elke inning bestaat uit een slagbeurt voor beide teams. Het is een sport van momenten: het duurt relatief lang voordat de pitcher een bal gooit en de kans dat de slagman de bal goed raakt is ook niet zo groot. Het is dus vooral lang wachten op echte actie.

Gelukkig is er tussendoor de nodige entertainment - laat dat maar aan de Amerikanen over. Zo kwam er op een gegeven moment een man naar ons vak die iedereen die een gratis hotdog wilde verzocht om op de 4e rij te gaan zitten. Een gezellige dikzak achter ons maande Marissa om ook op de 4e rij te gaan zitten. Nadat de rij vol was en iedereen van een hotdog was voorzien werd het sein gegeven om te eten. Op hetzelfde moment liep er een cameraman langs de gehele rij om opnames te maken die live in het stadion en op TV werden uitgezonden. Het waarom van de actie werd toen ook duidelijk: het was reclame van een hotdog fabrikant. De wedstrijd was spannend tot het eind en werd uiteindelijk gewonnen door de Twins met 4-3. Toen was het inmiddels wel 23:00 uur geworden.

Gisteren hadden zowel Marissa als Leonie hun laatste schooldag voor de zomervakantie van 13 weken. Helaas was Leonie donderdag ziek geworden (griep en koorts) maar ze bleek niet de enige: in haar klas waren 20 van de 32 kinderen ziek thuis op de laatste schooldag. Minder leuk natuurlijk. In het kader van de zomervakantie kregen we een bericht van de police officer: Hello, this is Detective Holzerland, police liaison officer at Maple Grove Junior High. In addition to traffic and underage alcohol consumption enforcement this summer, the Maple Grove Police Department will be enforcing curfew violations starting this week and running throughout the summer. Being out after curfew increases your students' chances of being a victim of a crime, so remember that curfew for juveniles under age 12 are from: 9 p.m. Sunday through Thursday to 5 a.m. the next day, and 10 p.m. Friday or Saturday to 5 a.m. the next day. On behalf of the Maple Grove Police Department we hope that you have a safe and happy summer.
Met andere woorden, ze hebben hier een avondklok waar de kinderen zich aan te houden hebben.

Verder zijn Joyce, pa Imming en Els op woensdagmiddag naar Leonie's school geweest voor een 5th grade recognition ceremony, op donderdag naar downtown Minneapolis naar het museum en de Sculpture Garden aldaar, en op vrijdag hebben ze een rondje langs het Fish Lake gemaakt, één van de vele meren in de omgeving. De eerste foto hieronder is van een opvallend huis op wielen dat we tegenkwamen tijdens een tour door St Paul. De tweede foto is van ons bezoek aan het restaurant Old Chicago, waar pa Imming een beugelfles Grolsch (uit Enschede) had besteld. Marissa en Leonie konden zich niet herinneren dat ze ooit een beugelfles van Grolsch hadden gezien. Je leert veel van zo'n buitenlands avontuur…

André was Here

Pa Imming en Joyce zijn gisteren aangekomen. Na een voorspoedige vlucht landden ze rond half zes 's avonds in Minneapolis. Els en de kinderen waren naar het vliegveld gereden om ze op te halen. Normaal gesproken duurt het redelijk lang voordat je door de douane bent maar in dit geval was het een fluitje van een cent. Omdat pa Imming in een rolstoel was gezet mochten ze de balie nemen waar normaal gesproken alleen de flight crew doorheen gaat. Elk nadeel heb z'n voordeel zou je kunnen zeggen. Onze gasten blijven ruim twee weken dus er is voldoende tijd om het nodige te ondernemen. Eerst maar even afwachten of ze de jetlag redelijk doorstaan.

André Rieu en zijn Johan Strauss orkest waren afgelopen zaterdag in town. Ze maken een wereldtour getiteld André Rieu's 30th Anniversary Tour 2009 waarbij hij op dit moment door de VS reist. Els en ik waren bij het concert in het Target Center waar ik kaartjes had geregeld in de Medtronic suite. Zoals jullie misschien weten ben ik liefhebber van André's werk. Ik heb dan ook de nodige DVDs van hem maar ik had hem nog nooit live zien optreden. Dit was dus mijn kans en ik moet zeggen: het was een prima performance. Jammer dat er niet meer mensen op af waren gekomen, de zaal zat ongeveer half vol, toch nog altijd een dikke 10,000 man. Voor de pauze sprak André wel een keer of tien het woord Minneapolis uit maar deed dat zoals vele Nederlanders dat doen: 'Mi-ni-na-ne-pollis' in plaats van 'Mi-ni-a-pollis'. Ik voelde me wel embarrassed want dat klinkt erg lullig voor een zaal met 10,000 man. Na de pauze maakte hij het goed door er met een grap een mooie draai aan te geven. Hij maakt er echt een feest van.

Maandag was hier een vrije dag in verband met Memorial Day. Dit is altijd de laatste maandag van Mei. Tijdens Memorial Day worden de mensen herdacht die zijn gesneuveld in militaire dienst. Het wordt ook gezien als de start van de zomer. De meeste van mijn collega's gingen dit weekend dan ook Upnorth (naar het noorden van de staat Minnesota) naar hun lake cabin. Dat is het vakantiehuisje van de familie aan één van de vele meren. Het betekent de boel inpakken en twee tot drie uur in de auto richting de Canadese grens. Op de dagen dat iedereen gaat leidt dat vaak tot files aan de noordkant van Minneapolis / St. Paul. Maar dat is het waard: Upnorth schijnt erg mooi te zijn met uitgestrekte bossen, duizenden meren en ongerepte natuur. We zullen daar vast nog wel naar toe gaan deze zomer. Om het verhaal compleet te maken: de zomer eindigt met Labor Day (zeg maar Dag van de Arbeid) op de eerste maandag in September.

Deze week kreeg ik een telefoontje van Marissa's Math teacher. Ze heet Mrs Lovely en vertelde me dat Marissa het erg goed doet met wiskunde. Ze stelde voor om Marissa volgend jaar in te delen in de zogenaamde High Performance Class voor Math. Kort gezegd komt het er op neer dat ze dan geen Grade 8 stof krijgt maar Grade 9. Ze had dit met Marissa besproken maar die was er een beetje zenuwachtig van geworden omdat ze niet zeker weet of ze dat wel aankan. Vandaar dat Mrs Lovely mij belde om het verhaal uit de doeken te doen. De twijfel die Marissa heeft is of het niet te veel van het goede is. De afgelopen maanden heeft ze namelijk een aangepast programma gehad (met extra veel aandacht voor de Engelse taal) maar omdat dat zo voorspoedig ging gaat ze volgend schooljaar met het reguliere onderwijs meedraaien. Dat betekent dat ze vakken als Science, Math, Social Studies, Health, English en Band normaal gaat meedraaien inclusief huiswerk. Dat zal de eerste maanden de nodige extra inspanning vereisen en om daar nog High Performance Math bovenop te doen lijkt wat veel. Toch hebben we na rijp beraad besloten om de uitdaging aan te gaan omdat de moeilijkheid bij Math niet in de taal zit maar in het logisch denken, en omdat de teachers aangeven dat ze geen probleem verwachten. Kiek'n wat wot.

Het boekjaar loopt bij Medtronic van 1 Mei tot 30 April. Voor people managers is de maand Mei dan ook de maand van de jaarlijkse Performance Evaluation gesprekken (zie ook bijdrage Trump in April 2009). Van de 70 mensen in mijn organisatie heb ik er 8 rechtstreeks aan mij rapporteren (direct reports). Voor hen moet ik dus de Performance Evaluation doen. Op basis van hun Self Assessment, de 360 Feedback Input en mijn eigen observaties heb ik hun performance over het afgelopen jaar beoordeeld. De gesprekken waren voor vorige en deze week gepland. De tijd zit hem echter niet in de gesprekken maar in de voorbereiding. Dat kost me 3-4 uur per medewerker waarbij meespeelt dat ik het nu in het Engels moet doen wat toch wat meer tijd kost. Een goede vooorbereiding is ook hier het halve werk. Alle gesprekken zijn afgerond en zijn naar tevredenheid verlopen waarbij de meesten het fair and accurate vonden. Waarvan akte.

Tot slot nog wat foto's van ons bezoek aan de Coon Rapid's dam in de Mississippi afgelopen zondag.