Back to the Fifties

Op dinsdag kwamen vader en moeder Berghuis aan op het vliegveld van Minneapolis / St. Paul. We waren met z'n vieren naar de airport getogen om ze te verwelkomen. Het duurde even voordat ze door de douane waren maar dat had ik wel verwacht. Naast het paspoort moet je je tijdelijke visum overhandigen, worden er vingerprints en een iris scan gemaakt, de nodige stempels gezet en stellen ze wat vragen (wat kom je doen, waar ga je naartoe, hoe lang blijf je hier, enz). Nu spreken mijn ouders minimaal Engels dus ik had me een voorstelling gemaakt van dat gesprek met de douanier:

Douanier tegen moeder: What is the reason for your visit?
Moeder tegen vader: Manardus, wat zegg'e nou dan?
Vader tegen moeder: Ik begriep d'r niks van Willy. Ik denke dat e wil wett'n woar'w hengoat.
Vader tegen douanier: Wie goat noar oons Harry.
Etcetera.

Achteraf bleek dat mijn vader had gezegd: I understand no English, I understand Holland. Toen dat niet hielp zei hij: I understand Amsterdams. Op basis van dit korte antwoord was het de douanier duidelijk dat ze niet naar de VS waren gekomen om de boel te terroriseren of om illegaal onder te duiken. Na een vriendelijke glimlach van de douanier (dat doen ze normaal niet zo gauw) kregen ze toegang tot het land. De vlucht was overigens prima verlopen en ze hadden veel mazzel: omdat het vliegtuig overboekt was kregen ze een plaats in de Business Class. Wat wil je nog meer. Ze hebben hun intrek genomen in ons basement appartement Pond View, zijn inmiddels ge-acclimatiseerd en zijn erg onder de indruk van ons huis. Els heeft ze al meegenomen naar de supermarkt en het uitgebreide winkelgebied van Maple Grove. Natuurlijk zijn we ook al naar een soccer wedstrijd van Leonie wezen kijken.

Dit weekend was er op de State Fair grounds in St. Paul een weekend Back to the Fifties. Dit is een jaarlijks terugkerend evenement. Volgens de informatie zouden er maar liefst 11.000 auto's uit de jaren '30 tot '70 te bewonderen zijn. Mijn vader en ik hadden besloten om er op zaterdag naar toe te gaan maar we waren niet de enige die dat plan hadden opgevat. Toen we in de buurt van de State Fair grounds kwamen stond er een kilometers-lange file. Door ons even als domme Hollanders voor te doen konden we de schade beperken tot een half uur vertraging. Aangekomen op het terrein bleek het weer op z'n Amerikaans te zijn: Groot, Groter, Grootst. Wat een groots spektakel - letterlijk niet te filmen (ondanks dat mijn vader zijn uiterste best deed). Hieronder een aantal foto's van het gebeuren. Zoals je kunt zien, ik ben zelf nogal liefhebber van de grote vleugels die je eind jaren '50 zag, zoals de Cadillac DeVille lijn uit 1959.







De vleugel slaat eigenlijk nergens op maar het is gewoon heel apart. Om maar niet te spreken van de hardtop convertibles: als het dak in de kofferbak opgeborgen moet worden maak je de auto gewoon wat langer zodat er toch nog plaats is voor het reserve-wiel. Erg bijzonder. Er was zelfs een veiling waar er aan één stuk door klassieke auto's onder de hamer werden gebracht. Als liefhebber moet je dit een keer zien, mijn vader en ik vonden het fantastisch om mee te maken. Nog wat achtergrond informatie: hier en hier.

Twee weken geleden kreeg ik een email van Henk Nijmeijer. Henk was de voornaamste begeleider tijdens mijn promotie-onderzoek van 1989 tot 1993 aan de TU in Enschede en heeft een belangrijke rol gespeeld tijdens de uitvoering van het werk. Hij is tegenwoordig professor aan de TU in Eindhoven. Henk had een mail van Satoshi Satoh gekregen. Satoshi is een PhD student aan de Nagoya University in Japan. Zijn onderzoek gaat over het besturen van stochastische mechanische systemen en hij had in dat kader een IEEE publicatie van Henk en mij uit 1993 gelezen. In dat artikel verwijzen we naar mijn proefschrift en dus wilde Satoshi graag een copy. Maar ja, als je in de tussentijd drie keer verhuisd bent kom je natuurlijk aan het zoeken. Gelukkig vond ik een doos in de basement waar nog drie copy-en in zaten dus kon ik onze Japanse vriend blij maken. Alsof dat nog niet genoeg was stuurde hij me een paar dagen later nog een vraag over een wiskundig bewijs in het proefschrift. Zoals gezegd, we hebben het hier over 1993, dus het kostte me wat hoofdbrekens om één en ander te reconstrueren maar na ruim een uur pijnigen van de hersens was dat gelukt. Satoshi was opnieuw erg blij. Hij gaat me zelfs bedanken in een artikel dat hij aan het schrijven is voor een Japans tijdschrift.

Dinsdag hadden we de zogenaamde CRDM Quarterly All Employee Meeting. Dit is een grote bijeenkomst voor alle 12.000 Medtronic CRDM medewerkers (CRDM is de hart-divisie van Medtronic) die elk kwartaal plaatsheeft. De meeting wordt geleid door onze directeur Pat Mackin en wordt gehouden in het Auditorium op onze hoofdlocatie in Mounds View (dat ligt iets ten noorden van Minneapolis). In het Auditorium is plaats voor zo'n 400 medewerkers, de rest van de medewerkers in Mounds View en op andere locaties wereldwijd volgt de meeting achter hun computer via een live video verbinding. In de meeting worden belangrijke onderwerpen binnen de unit besproken. Dit keer ging het over de resultaten van het afgelopen jaar, nieuwe innovaties waar we aan werken en het verhaal van een patiënt. Even wat feiten: de totale omzet van Medtronic was dit jaar $14,599 miljard waarvan $5,014 miljard (37%) in onze business unit (de hart-divisie). De netto winst was 2,291 miljard. Dat lijkt veel (is het ook) maar een groot deel daarvan wordt weer geïnvesteerd in onderzoek naar en clinische studies voor nieuwe en verbeterde producten. In het afgelopen jaar hebben in totaal 658.303 patiënten een Medtronic product gekregen. Eén van die patiënten was Augustine Concepcion. Hij was dit keer uitgenodigd om zijn bijzondere verhaal te vertellen. Daarover zal ik de volgende keer wat meer vertellen.