Gooaaaal di Leonie

Deze week was er weer van alles aan de hand. Wat te zeggen van de dood van Farrah Fawcett en Michael Jackson - twee idolen uit mijn tienertijd. Mijn leeftijdsgenoten zullen Farrah Fawcett herinneren als die blonde schone uit de serie Charlie's Angels. Wat een prachtmeid - alleen al daarom wilde je geen aflevering missen van die serie. En dan Michael Jackson. Ondanks dat hij de laatste jaren vooral in het nieuws kwam vanwege de beschuldiging van kindermisbruik en zijn torenhoge schuldenlast, wil ik me hem blijven herinneren als die unieke popster met zijn moonwalk. De King of Pop was één van de meest succesvolle zangers van zijn tijd. Hij werd al jong beroemd met de Jackson Five en maakte jarenlang muziek waarmee veel succes is geboekt. Hij laat een indrukwekkend muziekoeuvre na, waaronder de songs Thriller, Billy Jean, Black or White, Don't Stop 'Til You Get Enough en Bad. Jackson behaalde in de Verenigde Staten dertien nummer-1 posities. Recent had hij zijn come-back tour This Is It aangekondigd, om zijn imago weer wat op te poetsen en zijn portemonnaie te vullen. Dat mocht allemaal niet meer baten. Als je nagaat wat deze jongen in zijn leven allemaal heeft meegemaakt kun je het hem niet kwalijk nemen dat hij af is gegleden. Vanaf 5 jaar dag-in dag-uit op de bühne, altijd pers en fans om je heen, en omringt door vele ratten die een slaatje slaan uit je roem. Je moet wel heel sterk in je schoenen staan wil je dat weerstaan.

Afgelopen zondag was het Vaderdag. Els, mijn moeder en de kinderen hadden een mooi Amerikaans ontbijt gemaakt met bacon, scrambled eggs, pancakes, muffins en andere lekkernijen. Mijn vader werd verrast met een nieuw horloge, ik kreeg een sandwich maker en een dik boek getiteld How to Say It. We zaten gezellig buiten op het deck te eten totdat de regen roet in het eten gooide.

De rest van de week was het erg warm - in de 90-ties (rond 35 graden Celsius) waardoor er vooral binnen-activiteiten op het programma stonden. Zo zijn we naar een aantal shopping malls geweest, naar het Underwater Adventures Aquarium, hebben we een honkbalwedstrijd van de Minnesota Twins bezocht, zijn we wezen picknicken bij het Weaver Lake Parc, en niet te vergeten naar het pretpark in de Mall of America.

Gisteravond hebben we bij het Italiaanse restaurant Buca di Beppo gegeten. Daar heb ik mijn vader voor het eerst van zijn leven inktvis zien eten. De dag ervoor hadden ze ze nog zien zwemmen in het aquarium, nu zaten ze bij Antonio in de pan. Mijn vader is echt iemand van het type Wat een boer niet kent dat … Maar toen we hem gisteren Fried Calamari, Ceasar Salad, Pizza Pepperoni en Pasta Chicken Carbonara voorzetten at hij zijn vingers er bijna bij op. Je bent nooit te oud om te leren. Mijn ouders hebben het hier prima naar hun zin maar zijn ook wel nieuwsgierig hoe het in Westerhaar gaat. Gelukkig worden ze elke dag wel een aantal keren aan thuis herinnerd want overal kom je het woord Enter tegen.

Woensdagavond moest Leonie voetballen. Vlak voor tijd kregen ze een vrije trap net buiten het strafschopgebied. Leonie mocht de vrije trap nemen. Ze bedacht zich niet en met een snoeiharde knal trapte ze de bal in het net. Gooaaaal di Leonie. De wedstrijd werd wel verloren met 3-4 maar het was spannend tot op het eind.

Woensdag en donderdag was ik weer twee dagen in training - er wordt hier wat afgetraind. Het ging over Leading Change maar ook over Leading People en in het bijzonder het coachen van medewerkers. De training op zich gaf me niet zo veel nieuwe inzichten; het was meer een herhaling van wat je al eens eerder hebt gehoord (wie herkent dat niet…). Leuk was wel dat ze een aantal videofilmpjes lieten zien. Eén daarvan wil ik jullie graag aanbevelen, zie hier. Het duurt 30 minuten, dus je moet er even voor gaan zitten, maar ik vond het erg inspirerend. Moraal van het verhaal: houding en toon maken het verschil, leer te denken in opportunities en niet in problemen. Helaas is het niet ondertiteld. Ik hoor graag wat jullie er van vinden.

Ik heb jullie het verhaal van patiënt Augustine Concepcion nog beloofd. Hij was uitgenodigd om zijn bijzondere verhaal te vertellen tijdens de laatste CRDM Quarterly All Employee Meeting (zie vorige week). Augustine is 41 jaar oud en heeft dit jaar zijn 17e (!) achtereenvolgende device gekregen, waarvan er 15 van Medtronic waren. Toen hij 2 jaar was werd bij hem een complete heart block geconstateerd. Dat resulteert in een lage hartslag (40 slagen per minuut of lager), een lage bloeddruk en een slechte bloedcirculatie. Er valt mee te leven maar het leidt tot een minimaal vermogen tot inspanning. In 1973, toen hij 5 jaar was, kreeg hij zijn eerste device. Ondanks dat hij een redelijke kwaliteit van leven had door de jaren heen werd zijn hart er niet beter op. In 1995 werd bij hem de diagnose hartfalen gesteld. In 2003 was zijn ejection fraction (dat is het deel van het bloed dat uit de hartkamer wordt gepompt bij elke slag) tot 10% gedaald was. Bij een gezond persoon is dat 60%. Je kunt je voorstellen dat dat een situatie is die je niet lang volhoudt. Maar Augustine had geluk: in 2004 werd een nieuwe type device goedgekeurd en op de markt gebracht, een zogenaamde Bi-Ventriculaire ICD. Dit device is speciaal ontwikkeld voor patiënten met hartfalen. Augustine: "This appeared to be a really life-chancing event". De implantatie van dit device veranderde zijn leven en levensverwachting totaal. Het is nu 2009 en in maart van dit jaar heeft Augustine een nieuwe versie gekregen. Het was tevens de 100e operatie in zijn leven.

Aan het eind van zijn verhaal sprak Augustine zijn grote waardering en dankbaarheid uit voor het werk van alle Medtronic medewerkers. Augustine wilde ook graag iets terug doen. Daarom spendeert hij veel van zijn vrije tijd als vrijwilliger voor de American Heart Association (zeg maar de Amerikaanse Hartstichting). Ook gaat hij met enige regelmaat naar Washington om te lobbyen voor de medical device industry. Hij kreeg natuurlijk een staande ovatie voor zijn verhaal. Als dank had Pat Mackin een t-shirt laten maken met daarop de namen van alle medewerkers (ruim 300 in totaal) die door de jaren heen hadden gewerkt aan de productie van de 15 devices (alles wordt getraced in productie dus via de serie nummers van de devices kunnen we nagaan wie er aan gewerkt heeft). Een leuke geste die door Augustine erg werd gewaardeerd. Het verhaal van Augustine is weer een bewijs dat ons werk nuttig is.