Wilde Knien

Els had vandaag haar maandelijkse uitje met de dames van de International Circle. Het uitstapje stond dit keer in het teken van het Chinese Nieuwjaar. In China leven ze al in het jaar 4708. Ze vieren dit jaar het Jaar van het Konijn. Volgens de Chinese mythologie zijn konijnen gevoelige schepselen die groot belang aan vrede en kalmte hechten. Dat geldt zeker in Minnesota. Ze houden zich hier zelfs zo kalm dat wij ons niet kunnen herinneren dat we hier een knien hebben gezien. Volgens het Minnesota Department of Natural Resources (een soort Staatsbosbeheer) zouden ze er in het wild wel zijn maar wij zijn ze alleen in een kooi in de dierenwinkel tegengekomen. Eekhoorns zie je hier wel veel, daar barst het van (bij wijze van spreke). Ook groundhogs (bosmarmotten) zijn hier niet onbekend. Afgelopen woensdag was het zelfs "Groundhog Day". Groundhog Day wordt op 2 februari gevierd in zowel de VS als Canada. Volgens de overlevering geldt dat als een groundhog uit zijn winterslaap ontwaakt, uit zijn hol komt en zijn schaduw ziet (wat wil zeggen dat de zon schijnt), dan duurt de winter nog zes weken en kruipt hij snel weer terug. Als hij uit zijn hol kruipt en het is bewolkt dan betekent dat dat de winter snel ten einde is en blijft hij uit zijn hol. De grootste viering van Groundhog Day vindt plaats in het plaatsje Punxsutawney (in de staat Pennsylvania), waar duizenden mensen neerstrijken om bosmarmot Phil uit zijn winterslaap te zien ontwaken. Dit jaar was er geen schaduw te bekennen en volgens Phil is de lente dus nabij. Ik betwijfel of dat deze week ook zo ervaren werd door bewoners in het Midwesten en Noordoosten. Daar bleven tientallen miljoenen mensen noodgedwongen thuis ten gevolge van extreem winters weer. Hoewel bij ons op maandag ook weer een mooi pak sneeuw viel, met de nodige problemen in het verkeer, ging het extreme weer dit keer gelukkig aan ons voorbij.

In het kader van "Goed doen voor de Community" en het maken van vrijwilligersuren voor het school rapport van Marissa en Leonie, is Els al twee keer met de dames naar "Feed My Starving Children" (FSMC) geweest. Vorige week vrijdag gingen hun vrienden Lemia en Jorge ook mee. Bij FMSC worden verantwoorde voedselpakketjes voor ondervoedde kinderen samengesteld. Een pakketje bestaat uit een surrogaat kipmengsel, gedroogde groenten, sojabonen en rijst. Zo'n zakje aanmaken met kokend water levert zestien maaltijden op voorzien van alle benodigde voedingsstoffen. De pakketjes worden per 32 in dozen verpakt en wereldwijd verzonden, het afgelopen jaar o.a. naar Haiti. Het voedsel wordt betaald vanuit donaties, en het vullen van de zakjes wordt gedaan door vrijwilligers. In teams wordt er gewerkt aan het afmeten van de ingrediënten, het wegen, en het sealen van de zakjes. Kinderen en volwassenen van alle leeftijden doen mee, en vaak zijn er hele schoolklassen, groepen van bedrijven, vrouwenverenigingen en zelfs groepen die een kinderpartijtje vieren, aanwezig. Het is een gezellige bedoening en onder het genot van een swingend muziekje wordt er anderhalf uur hard gewerkt. Het competitie element ontbreekt natuurlijk niet, dus elk team wordt aangemoedigd om bij elke volle doos luidkeels te roepen dat nummer .... gevuld is. Aan het eind van de sessie wordt er gezamenlijk opgeruimd. Tot slot wordt er meegedeeld hoeveel dozen er die ochtend of middag zijn gevuld, en hoeveel kinderen daarmee gevoed kunnen worden. Al met al een leuke en zinnige bezigheid, die de jeugd "van de straat houdt" en ze doet beseffen dat ze het nog niet zo slecht hebben in Minnesota. Als beloning is Els aansluitend met de crew naar Elm Creek Park geweest waar ze een aantal uren hebben ge-snow-tubed.

Dit weekend is het Superbowl weekend. Het hele land staat in het teken van de finale tussen de Green Bay Packers en de Pittsburgh Steelers. Voor de fans van de Minnesota Vikings (zoals ik) is het wonden likken: de hooggespannen verwachtingen voor het seizoen konden bij lange na niet waargemaakt worden, en nu staat onze aartsrivaal de Green Bay Packers uit Wisconsin ook nog eens in de finale. Moeilijk te verteren - het enige sprankje hoop is nog dat de Packers van de mat worden gespeeld maar dat ziet er niet naar uit. We zullen zien. De wedstrijd wordt gespeeld in het schitterende nieuwe stadion van de Dallas Cowboys in Arlington (een buitenstad van Dallas) in Texas. Dit stadion, dat maar liefst 1.2 miljard dollar heeft gekost, heeft één probleem: in de kleedkamer van de thuisspelende ploeg wordt het douchewater nauwelijks warm. Het is onduidelijk of dat komt door een foutieve keus van de boiler of dat de eigenaar de gaskraan bewust lager heeft gezet als straf voor het slechte seizoen van de Cowboys. Gelukkig heeft het stadion wel een dak dat kan worden dichtgeschoven. Het is op dit moment namelijk bar en boos in Texas. Kou, sneeuw en ijs maken het een chaos: honderden vluchten zijn gecanceled en snelwegen zijn ondergesneeuwd. Er raakten zelfs zes mensen gewond door ijs dat van het stadiondak naar beneden kwam. Toch mag dat de pret niet drukken. Vanwege de enorme belangstelling was er deze week grote vraag naar strippers. Texaanse stripclubs kunnen naar schatting zeker 10.000 extra exotische dansers gebruiken om te voorzien in de grote behoefte. En ik maar denken dat het hier in het conservatieve Amerika een preutse bedoening is….

Bijna elke dag krijg ik een email van Mr. Voight, de Science leraar van Marissa. Mr. Voight houdt ons op die manier op de hoogte van de leerstof die hij de kinderen bijbrengt. Deze week werden de studenten ingewijd in de wereld van engineering en wat daar allemaal bij komt kijken. Daarvoor kregen ze de film "The Battle of the X-Planes" te zien. Deze film gaat over de strijd die Boeing en Lockheed-Martin aangingen om het lucratieve contract van de Joint Strike Fighter te winnen. Zeker voor de liefhebber een leuke film die laat zien wat het betekent om een uitzonderlijk ingewikkeld product als een fighter te ontwerpen, bouwen en testen. De allergrootste uitdaging bij dit soort projecten is altijd om de kosten in de hand te houden - zowel de ontwikkelingskosten als de productiekosten. Dat lukt dan ook bijna nooit. Zo werd er in de film melding gemaakt van de Death Spiral: "Each new generation of fighters cost more than the last, so fewer are purchased. Ever more expensive fighters in ever decreasing numbers. This is known as the Death Spiral. In 2054 the US defense budget will only buy one airplane. So the air force uses the fighter in the morning, the navy uses it in the evening and the marines unfortunately only get to use it every leap year on the extra day…". Het was de bedoeling dat het JSF project hier wat aan zou doen. Mooi praatjes natuurlijk. Toen Lockheed-Martin in 2001 de opdracht binnenhaalde zou één JSF fighter nog 50 miljoen dollar gaan kosten. Nu, na negen jaar, zitten we al weer op 74 miljoen dollar per toestel. Maar ja, een kniesoor die daar op let. Inmiddels zijn er wel weer duizenden engineers voor minimaal tien jaar leuk bezig geweest. Dat is ook heel wat waard...

Deze week las ik weer een mooi voorbeeld van de VS ten voeten uit. Of hoe een simpel iets als het verlies van je BlackBerry volledig uit de hand kan lopen. Wat wil het geval? Bernard Berrian, een wide receiver van de Minnesota Vikings, had bij een bezoek aan de geldautomaat in Las Vegas, zijn BlackBerry laten liggen. Toen hij na 20 minuten ging kijken was de smartphone verdwenen. Dat was niet zo handig want Berrian had gevoelige informatie op het apparaat opgeslagen zoals info over zijn bankrekeningen, zijn social security nummer en privé foto's. Een kleine twee maanden later kreeg Berrian emails en telefoontjes waarin hem werd gevraagd of hij zijn BlackBerry verloren was. Hij schakelde zijn manager in die op zijn beurt weer een investigator inhuurde om de vinders te traceren. Het bleek uiteindelijk om een stel uit Oakland, CA, te gaan. Zij eisten een vergoeding van $30.000 anders zou de smartphone aan de hoogste bieder worden aangeboden. Inmiddels zijn we vier maanden, vijf advocaten en heel veel gedoe verder. Berrian heeft zijn BlackBerry terug maar de rechtzaak loopt nog: alles zal tot op de bodem uitgezocht gaan worden. Zie ook hier. Zoals gezegd, de VS ten voeten uit.

Zondag zijn we naar de Ice Carving Competition op het Winter Carnival in St. Paul geweest. Een schitterende verzameling van uit ijs gecreëerde beeldhouwwerken die in een park in downtown St. Paul waren tentoongesteld. Met mooie namen als "Guardians Of Enchantment" en "A Wish Frozen In Time". Terwijl we daar rondliepen waren er nog verschillende kunstenaars druk in de weer met dremel, priem, hamer en motorzaag om de mooiste vormen te houwen. Erg bijzonder, helemaal als je nagaat dat dat bij temperaturen ver onder nul plaatsvindt. Brrrr.



Tot slot nog een inspirerend verhaal van Stephen Johnson over de belangrijke functie van koffiehuizen ter bevordering van innovatie: Where good ideas come from. Nu snap ik waarom ik zo vaak naar de Caribou ga (uch).

Een prettig weekend en tot volgende week.

Eskimo's en Vorstverlet

Er was weer van alles te beleven deze week. Niet alleen aan deze kant van de plas. Wat te zeggen van de mooie overwinning woensdagavond van FC Twente op PSV. Terwijl ik nog aan het werk was kreeg ik 's avonds om 6 uur een email binnen van ons Marcel. Zes uur, denk ik, dat is één uur 's nachts in Nederland, dan moet er iets bijzonders aan de hand zijn. En inderdaad, 7-6 tegen PSV, het dak van de Grolsch Veste. Natuurlijk meteen even gebeld met een schorre broer (was me niet helemaal duidelijk of dat was van het aanmoedigen of van een beetje alcohol) maar dat mag als je zoiets te vieren hebt. Wat een feest. FC Twente was sowieso wereldnieuws zoals blijkt uit dit bericht in de New York Times: "Striker Continues His Rise, Leaving Goals in His Wake". Mooie publiciteit voor een schitterende provincieclub die zich een ferme positie in de top van Nederland heeft verworven.

Dat was niet het enige uit Nederland dat hier in het nieuws was. Zo besteedde CNN op zaterdag ruim aandacht aan de documentaire van de EO over Brandon van Ingen, de 18-jarige verstandelijk gehandicapte jongen die al drie jaar zit vastgeketend in een instelling in Ermelo. "Case of Dutch mental patient tethered to wall sparks outcry" volgens de kop boven het artikel. "In response to the documentary, the country's political parties held emergency meetings Wednesday to discuss care for the mentally ill." Natuurlijk, het zou Nederland niet zijn. Al drie jaar aan de muur vastgeketend en in één keer weet iedereen het beter. Zelfs de staatssecretaris op stijl en sprong naar Ermelo. Ik zou zeggen laten we even de rust bewaren. Rust bewaren kunnen we in Twente overigens erg goed. Dat blijkt wel uit dit filmpje over het prachtige Twickel, dat mijn grote vriend JE me stuurde. Daarbij viel mijn oog ook op dit filmpje over een opa op de brommert. LOL.

Amerika stond ook op z'n kop maar dan om een heel andere reden. Hier maakte een emotionele Oprah Winfrey bekend dat ze een halfzuster heeft. "Dit, mijn vrienden, is het wonder der wonderen" vertelde Oprah voordat ze haar 48-jarige halfzus Patricia op liet komen. Patricia werd door haar moeder ter adoptie aangeboden toen Oprah 8 jaar was. Na een zoektocht van jaren naar haar natuurlijke moeder had Patricia de hoop zo goed als opgegeven. Totdat ze de moeder van Oprah op de TV zag en haar verhaal aanhoorde. Daarin bleken zoveel overeenkomsten te zitten met de informatie die Patricia door de jaren heen had verzameld dat ze zich verder verdiepte in de geschiedenis van Oprah's moeder. Om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk bleek dat Patricia en Oprah dezelfde moeder hebben. Het verhaal kwam best wel op een geschikt moment voor Oprah. Sinds het begin van dit jaar is ze haar eigen televisiekanaal OWN (voor Oprah Winfrey Network) begonnen. Naast haar eigen show worden ook Dr. Phil en Gayle King's Daily Morning Show op het kanaal getoond. Maar na een sterke start zijn de ratings voor dit netwerk snel aan het dalen. Een primeur zoals dat van haar halfzuster is dan natuurlijk nooit weg. De toekomst zal uitwijzen of er plaats is voor OWN. Oprah is nog altijd erg populair maar om daar een 24-uurs zender mee te vullen lijkt me iets te veel van het goede. Ik zit er eerlijk gezegd niet op te wachten.

Op dinsdag werd de jaarlijkse State of the Union door onze president Obama uitgesproken in het Congres op Capitol Hill. Een soort troonrede maar dan wat minder formeel. Tussen de toespraak door werd er veelvuldig geapplaudiseerd, veelal door de Democraten maar ook hier en daar door de Republikeinen. Aan het begin van zijn rede stond Obama stil bij de schietpartij in Tucson, waarbij drie weken geleden het Democratisch congreslid Gabrielle Giffords zwaargewond raakte. Haar stoel was leeg en dat werd natuurlijk uitvoerig in beeld gebracht. De toespraak concentreerde zich dit jaar voornamelijk op de binnenlandse politiek met als belangrijkste boodschap: gezamenlijke verantwoordelijkheid. Dat moest ook wel want tijdens de recente verkiezingen zijn de Democraten veel macht kwijt geraakt: In de Senaat hebben ze nog een kleine meerderheid maar het Huis van Afgevaardigden is in handen van de Republikeinen. Obama moet dan ook, wil hij nog iets gedaan krijgen, met de Republikeinen in het Congres samenwerken en zo presenteerde hij zich dan ook: "We will move together or not at all". Tijdens de rede bood hij al de nodige openingen aan de Republikeinen aan zoals bevriezing van de uitgaven voor vijf jaar en lagere belastingen voor bedrijven. Dat klinkt natuurlijk als muziek in de oren van een Republikein. We zullen zien wat het politieke jaar gaat opbrengen.

Maandag was het bedrijf Cargill prominent in het nieuws. Cargill is een multinational in de agro-industriële business. Het bedrijf, met hoofdkwartier in het op een steenworp afstand gelegen Minnetonka (MN), is met een omzet van $108 miljard het grootste bedrijf in de VS dat in privaat beheer is. Het bedrijf werd in 1865 opgericht door William Cargill als een graanopslagonderneming. Door de jaren heen werd het ook actief in onder meer meelfabrieken, sojaverwerking, en productie van plantaardige oliën. In de laatste decennia begaf men zich in nieuwe industriële activiteiten zoals ethanolproductie uit graan. In 2010 telde het concern 135.000 medewerkers. Nu, in 2006 stierf Margaret Cargill, een belangrijke erfgename, op 85-jarige leeftijd. Vlak voor haar dood had Margaret aangegeven wat er met haar aandeel in het bedrijf moest gebeuren: ze wilde het schenken aan een filantropische stichting. Dat was echter makkelijker gezegd dan gedaan. Omdat het bedrijf privaat is kon haar aandeel niet publiekelijk verhandeld worden. Het wachten was dus op de verkoop van een groot bedrijfsonderdeel zodat er voldoende geld vrijkwam om Margaret's aandeel aan een stichting te geven. Na ruim vier jaar wachten was het deze week zover: met de verkoop door Cargill van de locale kunstmest gigant Mosaic kwam er $8 miljard vrij ten behoeve van de Margaret A. Cargill Foundation. Daarmee behoort deze stichting qua bezittingen tot de 15 grootste in de VS, en de allergrootste in Minnesota. Er zijn heel veel nonprofit organisaties die met spanning hebben gewacht op de verkoop; iedereen hoopt natuurlijk een graantje mee te pikken van die $8 miljard. Geef ze eens ongelijk.

Woensdag kwam mijn secretaresse Janelle naar me toe met de mededeling dat ze de komende maand is opgeroepen voor Jury Duty. "What's that?" zul je denken. Jury Duty is de plicht om aan te treden als de rechter je tijdens een rechtzaak verzoekt zitting te nemen in de jury. Het is dus niet vrijwillig: als je niet op komt dagen word je gestraft. Ook werkgevers hebben geen keus: ze zijn verplicht om mee te werken en kunnen een medewerker niet ontslaan voor Jury Duty. Normaal word je opgeroepen voor een periode van twee weken. Gedurende die periode moet je elke dag om half vijf 's middags naar de rechtbank bellen om te kijken of je de volgende dag moet komen. Als dat het geval is, is dat nog geen garantie dat je als jurylid wordt beëdigd. Het kan namelijk gebeuren dat je wordt afgewezen (zonder specifieke reden) door de aanklager of de verdediging. Als je wel wordt geselecteerd, en de rechtzaak duurt langer dan twee weken, dan moet je dienen totdat de rechtzaak beëindigd is (wat onder meer gebeurde in de zaak O.J. Simpson, "The trial of the century"). Dat de oproep voor Jury Duty ook wel eens mis kan gaan bleek afgelopen week toen een kat in Boston werd opgeroepen. De eigenaren verklaarden dat de kat onterecht was opgeroepen maar de ambtenaar van dienst wilde niet van wijken weten. Achteraf bleek dat dit (waargebeurde) verhaal al een jaar oud was. Toen het deze week opnieuw op internet verscheen was het maar even of iedereen nam het over. Hieruit blijkt maar weer dat bronnen op internet vooral een "echo" van nieuws zijn.

De Superbowl gaat volgende week zondag tussen de Green Bay Packers en de Pittsburgh Steelers. De Packers (de kaaskoppen uit Wisconsin) waren afgelopen zondag te sterk voor de Chicago Bears (Obama's cluppie) terwijl de Steelers afrekenden met de New York Jets. Premium seats voor de Superbowl in het stadium van de Dallas Cowboys worden inmiddels aangeboden voor $22,223. Bijkomend voordeel is dat er daar nog vier van over zijn, op een rij. Ofwel, voor een kleine $90,000 zit je met je vrienden op een prominente plaats in het stadion. Dat is dan wel exclusief parkeren, wat in de buurt van het stadion nog eens een slordige $900 kost. Een kniesoor die zich daar dan nog druk over maakt.

Tot slot wil ik het nog even hebben over vorstverlet. In Nederland gaan we bij een aantal graden onder nul al gauw met zijn allen in de keet. Dat is hier wel even anders. Terwijl we afgelopen zaterdag richting het winkelgebied van Maple Grove reden zagen we dat er weer twee nieuwe woningen waren opgetrokken. Terwijl het de gehele week overdag toch echt tussen de -10 en -20 graden Celsius was geweest. Hoezo vorstverlet? Pegels of geen pegels, er wordt hier gewoon doorgewerkt. Blijkbaar kan het ook: funderingen worden gemaakt met behulp van die geprefabriceerde betonplaten, en voor de rest is het hout wat de klok slaat. En tegen de kou kan men zich voldoende weren. Waarom ook niet, als Eskimo's zich hielden aan de vorstverlet dan zouden er geen iglo's zijn.

Een prettig weekend en tot volgende week.

Pegels, Heel Veel Pegels

Vandaag was het de koudste dag van dit winterseizoen. Toen ik vanmorgen om 7 uur in mijn auto stapte en de garage uitreed schoot de temperatuur van +34°F binnen de korste keren naar -19°F. Ofwel van +1°C naar -28°C. Gladgeschoren maar met pegels aan de snor op weg naar het werk. Brrr. Gelukkig zat ik in de auto want de wind maakte het nog een stuk kouder. Onderweg hoorde ik dat sommige schooldistricten hadden besloten om de kinderen vrijaf te geven omdat het te koud was om ze buiten op de bus te laten wachten. Als kind is het natuurlijk prachtig als je dat overkomt, dat zijn de dagen waar je naar uit kijkt. Zoiets als 's morgens de melding krijgen dat de school is afgebrand. Voor Marissa en Leonie zat dat er dit keer echter niet in - ze mochten gewoon aantreden. Onder deze winterse omstandigheden heb je hier zelfs van die harde bikkels die de fiets pakken om naar hun werk te gaan. Volgens dit bericht blijkt hun aantal ook nog te groeien. Een tastbaar bewijs daarvan is het Freewheel Midtown Bike Center, een centrum dat fietsers van alles biedt zoals douchen (zichzelf en hun fiets), parkeren, en ontbijten. Heel sportief maar mij niet gezien.

Ondanks de kou (zie de rechterkolom voor de actuele temperatuur) wordt dit weekend het 6e jaarlijkse Vijver-IJshockey toernooi gespeeld op Lake Nokomis. In totaal 1600 spelers en 300 teams vanuit de VS en Canada zullen van vandaag tot zondag strijden om de eer. De kou heeft ook Lily niet weerhouden om een tweeling te baren. Lily is een 4 jaar oude zwarte beer die een hol heeft in de buurt van het plaatsje Ely in het noorden van Minnesota. Sinds vorig jaar is er bij Lily een kleine camera in het hol geplaatst zodat haar verrichtingen live op internet te volgen zijn. Zie hier voor de liefhebber. Normaal gesproken baren zwarte beren om de twee jaar minimaal twee jongen maar omdat ze vorige jaar maar één jong, Hope, had gebaard was de bevalling dit jaar enigszins onverwacht. Onderzoekers zijn vooral benieuwd om te zien hoe Hope op haar twee broetjes en/of zusjes reageert. Ik hoop dat ze het hol warm kunnen houden.

Deze week las ik een bijdrage in de krant getiteld: "Chute! Someone stole my snow blower!". Ofwel, snow blowers zijn hot. Zo werd Keith Olson op een morgen na de grootste sneeuwstorm van het seizoen wakker om er al snel achter te komen dat hij iets miste dat op dat moment erg goed van pas zou komen: zijn snow blower. Gedurende de nacht had iemand zijn 150 (kg) zware Troy-Bilt uit de laadbak van zijn pickup weggenomen bij zijn huis in Andover. Olson kon dat niet erg waarderen. Maar hij was niet de enige. Ook bij een man in Eagan werd de snow blower gestolen om, nadat hij een nieuwe had gekocht, drie weken later opnieuw aan de beurt te zijn. En in Corcoran werden maar liefst twee snow blowers tegelijk weggenomen uit de pickup van een hovenier nadat de dieven de kettingen hadden doorgeknipt. In 2010 werden in Minneapolis in totaal 55 snow blowers gestolen, met een waarde tussen 450 en 2500 pegels. Daarmee weet ik het zeker: ik blaas de sneeuw zelf wel aan de kant.

Afgelopen zaterdag mocht Marissa met haar school band optreden in het voorprogramma van de basketbal- wedstrijd tussen de Minnesota Timberwolves en de Orlando Magic. Dat was natuurlijk een hele belevenis voor de 9th grade band. Om vier uur ’s middags vertrokken er twee schoolbussen richting het Targetcenter downtown Minneapolis. Daar gingen ze eerst gezamenlijk eten bij het Hard Rock Café, waarna om zes uur de uitvoering begon. Familieleden werden in de gelegenheid gesteld om kaartjes voor de wedstrijd te kopen en mochten met de band mee naar binnen. Een mooie kans voor ons om een keer via de ‘sluis’ aan de rand van het speelveld te komen. Terwijl de basketballers zich aan het opwarmen waren, werd er onder leiding van Mr. Harmer (die voor deze gelegenheid een huishoudtrapje had meegenomen) een vrolijke noot weggetoeterd. Veel publiek was er nog niet, de wedstrijd begon om zeven uur en de meesten komen pas vijf minuten voor aanvang binnen, maar de aanwezige familieleden lieten wel van zich horen. Na een half uurtje was het optreden voorbij. Aansluitend konden we samen met de bandleden naar onze plaats op de tribune helemaal boven in het stadion. De wedstrijd begon veelbelovend voor de Timberwolves, na het eerste quarter stonden ze 15 punten voor. Maar gaandeweg de wedstrijd werd de voorsprong uit handen gegeven en uiteindelijk ging de tegenpartij er met de winst vandoor. Maar wat doet dat er toe - we zijn weer een leuke ervaring rijker.

De American football competitie loopt op het eind. We zitten inmiddels in de play-offs. Zoals eerder gemeld hebben de Minnesota Vikings het er dit jaar zwaar bij laten zitten. Komende zondag wordt om twee divisietitels gespeeld: 's middags de Chicago Bears tegen de Green Bay Packers om de NFC titel, en 's avonds de New York Jets tegen de Pittsburgh Steelers om de AFC titel. De winnaars gaan door naar de Superbowl die op 6 februari in het nieuwe stadion van de Dallas Cowboys wordt gespeeld. De Superbowl is hier in de VS dè wedstrijd van het jaar en dat zal iedereen weten ook. De media en commercie springen er ieder jaar bovenop en ook de NFL (de club die de rechten beheert) melkt dat maximaal uit. Zo gaan ze dit jaar op het terrein voor het stadion een Party Plaza bouwen waarop je de wedstrijd op een groot HD videoscherm live kunt bekijken. Entrée: $200. Is er een groter feest dan nadat je 200 pegels hebt betaald, op een grasachtige heuvel plaats te nemen, $9 voor een biertje te betalen èn de wedstrijd op een groot videoscherm te bekijken, terwijl het thuis gratis te bewonderen is? Daar komt nog bij dat deze zitplaatsen meetellen bij het officiële toeschouwersaantal, zodat het maar zo kan gebeuren dat je onderdeel uitmaakt van de grootste Superbowl toeschouwersaantal ooit. Als het om pegels gaat wordt alles uit de kast gehaald. Kan het nog gekker?

Terwijl deze week werd aangekondigd dat Apple's Steve Jobs op ziekteverlof gaat, gaat Ruud Gullit eindelijk weer eens echt aan het werk als trainer van Terek Grozny in Tsjetsjenië. Na Chelsea, Newcastle United, Jong Oranje, Feyenoord en de Los Angeles Galaxy, is dit de zesde club waar Gullit als eindverantwoordelijke aan de slag gaat. Gullit: "Ik ben erg blij met mijn contract van 1,5 jaar bij Terek Grozny. Ik kijk ernaar uit om weer met een team bezig te zijn, dit is een heel mooie en grote kans voor mij." Het moet niet gekker worden. Ruud Gullit was als voetballer één van de beste aller tijden. Een speler die een tegenstander alleen al door zijn imposante verschijning de schrik op het lijf joeg. Ik heb altijd veel bewondering voor hem gehad. Maar om nu te zeggen dat Terek Grozny een heel mooie en grote kans is, dat gaat toch echt te ver. Wat een l*lkoek. Draai er niet om heen en zeg gewoon de waarheid: die Tsjetsenen waren bereid om een zak pegels neer te tellen waar mijn meissie Estelle niet goed van werd. Dat mag best gezegd worden.

Ander interessant nieuws deze week: Bestuurders werden gewaarschuwd dat ze zich moeten houden aan de wet dat ze één rijbaan moeten vrijhouden als ze een stilstaande nooddienst (politie, brandweer, ziekenauto) met knipperende lichten, passeren. De tien jaar oude wet is van toepassing als bestuurders op een vierbaansweg (twee rijbanen in dezelfde richting) rijden. Als bestuurders niet van rijbaan kunnen veranderen dan moeten ze hun snelheid aanpassen. De waarschuwing werd uitgegeven nadat er sinds 1 november in totaal 22 State Trooper auto's zijn geraakt door achterop komend verkeer. Dat is een aanzienlijke stijging ten opzichte van 10 in dezelfde periode van het afgelopen jaar. In een kleine 3 maanden 22 aanrijdingen lijkt me inderdaad buiten alle proporties.

Afgelopen zondag kregen we bezoek van Wim Stegink. Wim is een oud-collega van Vitatron/Medtronic uit Arnhem. Hij woont in Lochem, werkt vanuit huis voor een medical device company in Plymouth (hier vlakbij), en was weer eens in de VS. Het was als altijd beregezellig. Toen ik Wim als ervaren Amerika-ganger de vraag voorlegde wat er kleiner is in de VS kwam hij met een aardige ingeving: Geldbiljetten. Daar hadden wij nog niet aan gedacht. Sowieso is het verschil opvallend. In de VS zijn alle biljetten van $1, $2, $5, $10, $20, $50, $100, one size. Om precies te zijn 156 × 66.3 × 0.11 mm. Dat is niet altijd zo geweest maar sinds het jaar 1929 hebben alle biljetten de huidige grootte. In Nederland (en de rest van Europa) daarentegen begint het klein met € 5, maar wordt het allengs groter via € 10, € 20, € 50, € 100, € 200, € 500. Nu blijkt het inderdaad dat de hoogte van de flappen in de VS kleiner is dan in Nederland, hoewel de VS biljetten in breedte wel langer zijn. Raar maar waar.

Prettig weekend en tot volgende week.

Ford's Wederopstanding

Deze week natuurlijk veel aandacht in de media voor de aanslag afgelopen zaterdag op Gabrielle Giffords, een Amerikaans congreslid voor de Democraten. Bij de aanslag, gepleegd tijdens een politieke bijeenkomst in Tucson, Arizona, kwamen 6 mensen om en raakten 14 mensen gewond. Onder de doden een federale rechter en een 9-jarig meisje (geboren op 9/11). Congreslid Giffords werd in haar hoofd geschoten maar overleefde de aanslag en werd in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht. De dader, de 22-jarige Jared Lee Loughner, stond bekend als een labiele persoonlijkheid met een moeizaam verleden. De aanslag leidde tot een storm van reacties op het gepolariseerde politieke klimaat in de VS waar Republikeinen en Democraten elkaar het leven zuur maken. President Obama verzocht al zijn landgenoten om op maandagmorgen om 10 uur een korte stilte te houden ter ere van de onschuldige slachtoffers. "It will be a time for us to come together as a nation in reflection, keeping the victims and their families closely at heart." De aanslag deed mij terugdenken aan 6 mei 2002, de dag waarop Pim Fortuin werd doodgeschoten op het Media Park in Hilversum door Volkert van der Graaf. De parallellen tussen beide situaties zijn opvallend: hoe één gek een land in opperste verwarring kan brengen. Aanslagen die niet te voorkomen zijn en die in een beschaafd land geen enkel doel dienen. Maar breng dat een gek maar eens aan zijn verstand...

Ook prominent in het nieuws deze week de moord op de 65-jarige Carlos Castro, een bekend Portugese journalist, in een chique hotel in New York City. De man werd gevonden door hotelpersoneel in een voor mannen minder plezierige toestand. Normaal gesproken zou dit nieuws niet echt mijn aandacht trekken ware het niet dat de man in het InterContinental Hotel op Times Square was omgebracht. Laten wij nu net in de eerste helft van juni een vijfdaagse trip naar New York City hebben geboekt met verbijf in dit mooie maar prijzige hotel. Daar ben je mooi klaar mee. Ten eerste, omdat de prijs per nacht natuurlijk gaat dalen in verband met de invloed die deze moord heeft op de goede naam van dit hotel. Ten tweede, ik ben mijn leven er dus niet zeker. Wat het eerste betreft, dat is natuurlijk jammer maar het risico van vroeg boeken. Wat het tweede betreft, gelukkig is dit niet het enige hotel in New York City waar mensen vermoord worden dus wat dat betreft ben je je leven daar sowieso niet zeker. Dat is een hele geruststelling ☺.

Ik las deze week dat eten buiten de deur in Nederland nog meer terrein verliest. Volgens het bericht is Nederland één van de duurste landen om buiten de deur te eten en één van de goedkoopste om thuis te eten. Het grote verschil nodigt niet uit om uit eten te gaan. Het is opvallend hoe vaak wij hier uit eten gaan in vergelijking met onze levensstijl in Nederland. Gemiddeld per maand zo'n 4 keer diner, 5 keer lunch en 1 keer breakfast. Dat komt omdat uit eten gaan hier betrekkelijk goedkoop is. Voor een gewoon diner voor vier personen inclusief drank (met gratis refill) betaal je hier $60, ofwel € 45,=. Dat is inclusief tip en doggybag (af en toe nodig voor de dames). In Nederland ben je bij een pizzeria, Griek of Chinees al gauw € 70,= kwijt. Het verschil komt voor een deel doordat hier veel meer ketens zijn zoals Perkins, Old Chicago, California Pizza Kitchen, Chili's en Famous Daves, vergelijkbaar met AC Restaurants en Van der Valk. Dat helpt natuurlijk om de kosten te drukken. Ook lagere lonen, loonbelasting, energiekosten, huur, etc, maakt het hier een aantrekkelijker klimaat voor de klant. Ik heb dan ook niet het gevoel dat de malaise hier veel effect heeft gehad op het uit eten gaan.

Deze week zag ik een mooie documentaire op TV over Ford Motor Company. Jarenlang werd Ford gezien als meest zieke van de drie autoproducenten in Detroit (naast Ford zijn dat General Motors en Chrysler). In 2006 stond het bedrijf aan de rand van de afgrond. In dat jaar leed het een verlies van $12.7 miljard, het grootste verlies in de geschiedenis van het bedrijf. Het marktaandel was gedaald naar 14%, vergeleken met 25% in het begin van de 1990s. Kwalitatief liep Ford achter bij de Japanse autoproducenten, en Toyota en Honda hadden een sterke positie op de Amerikaanse markt verworven. Alsof dat nog niet genoeg was hadden acquisities van Volvo, Jaguar, Land Rover en Aston Martin niet het gewenste resultaat gebracht. Maar onder aanvoering van CEO Alan Mulally werd de indrukwekkende ommekeer bij Ford ingezet. Mulally pakte de zaken op een aantal fronten aan. Ten eerste leende hij $23.6 miljard om ervoor te zorgen dat het bedrijf zijn lange termijn strategie kon realiseren. Hij focuste op de ontwikkeling van een nieuwe serie kwalitatief sterke, zuiniger en veiliger auto's. Ook verkocht hij de acquisities om zich weer te kunnen focussen op het eigen merk. Maar bovenal deed Ford, in tegenstelling tot GM en Chrysler, geen beroep op het belastinggeld van de Amerikaanse regering om er weer bovenop te komen. Dat leidde tot heel veel goodwill bij de Amerikaanse bevolking. Nu vier jaar na Mulally's aantreden groeit het marktaandeel van Ford, maken ze weer een kleine winst, en is er weer optimisme bij de medewerkers. Er is nog een lange weg te gaan maar het is fantastisch om te zien wat een inspirerende leider met een visie teweeg kan brengen.

Ook deze week was Ted Williams, de dakloze die binnen een aantal dagen een celebrity werd met zijn Golden Voice, in het nieuws. Maar op een andere manier dan gepland. Het begon met het bericht dat hij was gearresteerd in verband met een mishandeling. Williams zou met zijn dochter in een hotelkamer in een verhit debat zijn geraakt en zou haar daarbij hebben geslagen. Achteraf bleek dat er wel iets was voorgevallen maar werd het bericht dat Ted Williams was gearresteerd tegengesproken. Alsof dat nog niet voldoende was kwam hij prominent in het nieuws omdat hij toegaf dat hij, in tegenstelling tot eerdere uitspraken dat hij al twee jaar vrij van alcohol en drugs was, nog steeds verslaafd was aan alcohol. Die bekentenis deed hij tijdens een televisie uitzending van Dr. Phil. Het leek op een briljante publiciteitsstunt van Dr. Phil, de hoop in bange dagen. Inmiddels is Williams opgenomen in een afkick kliniek waar hij drie maanden moet blijven. Het is maar weer eens bevestigd: Roem brengt veel stress met zich mee en is erg vergankelijk. Hopelijk komt hij er snel weer bovenop.

De sneeuw blijft vallen. Op het officiële meetpunt bij het internationale vliegveld van Minneapolis - St. Paul staat de teller inmiddels op 124 (cm) voor dit winterseizoen. Volgens onze Erwin Krol is er op 33 van de laatste 40 dagen sneeuw gevallen - een record. Vanmiddag is het ook weer gaan sneeuwen dus morgenvroeg mag ik weer een aantal inches wegschuiven. Het komt dus goed uit dat we maandag vrij zijn in verband met Martin Luther King day zodat ik een extra dag heb om te herstellen.

Tot slot: Ik heb wel eens vaker geschreven dat in de VS alles groter is. Dat werpt natuurlijk automatisch de vraag op of er ook zaken zijn die kleiner zijn. Ik kon er zelf maar één bedenken: en dat zijn de vuilniswagens van Randy (die het bij ons komt ophalen). Raar maar waar. Zelfs op het internet werd ik niet veel wijzer. Toen ik de vraag aan de family voorlegde kwam Els na lang nadenken nog met een tweede: de grootte van stukken kaas in de supermarkt. Maar that's it. Meer dan deze twee zaken konden wij niet verzinnen. Wie biedt meer?

Prettig weekend en tot volgende week.

The American Dream

Na een voor Amerikaanse begrippen lange periode van tien vrije dagen mochten we maandag weer gewoon aan de slag. Hoewel de voorbereiding veelal al op zondagavond begint, kost het me op maandagmorgen altijd even om goed op gang te komen. Eén uur en een lekkere vanilla latte later kom je er eigenlijk achter dat het gewoon verder gaat waar je het had achtergelaten. Dat dat niet altijd zo is, daar kwamen Carolyn en Jim McCullar uit Washington deze week achter. Jim, een 68-jarige gepensioneerde makelaar uit Ephrata, had een half lot gekocht in de Washington State Lottery. Toen hij met zijn vrouw de uitslag van de Jackpot bekeek bleek dat ze het winnende lot in handen hadden. Goed voor de helft van $380 miljoen ofwel HONDERDNEGENTIG MILJOEN DOLLAR. Het zal je maar overkomen. Onvoorstelbaar veel geld. Dat zou mij zeker een feestje waard zijn. Met z'n allen naar de Bahama's of zoiets. Maar het zal voor mij wel altijd bij dromen blijven want de enige loten die ik koop zijn van mijn cluppie V.V. Voorwaarts. En dat levert op z'n best een rollade van de slager op...

Deze week was er ook een true "American Dream" story in het nieuws. Het verhaal begint met Doral Chenoweth uit Columbus, Ohio. Chenoweth rijdt vijf weken geleden samen met zijn vrouw naar de bouwmarkt en ziet onderweg op een kruising een dakloze staan. De dakloze, naar later blijkt de 53-jarige Ted Williams, houdt een bord omhoog met de tekst "I have a God-given gift of voice. ...". Chenoweth stopt en spreekt Williams kort aan maar heeft niet veel tijd en rijdt verder. Een week later gaat Chenoweth terug, draait zijn raampje open, pakt zijn videocamera en zegt tegen Williams: "Hier heb je een dollar, kun je wat tegen me zeggen". Al snel blijkt dat Williams een gouden bariton-stem heeft. Chenoweth zet het filmpje op Youtube en binnen enkele dagen wordt het meer dan vier miljoen keer bekeken. Het wordt overgenomen door verschillende media en Ted Williams wordt binnen de korste keren beroemd. Hij verschijnt in verschillende TV shows, krijgt vele aanbiedingen om als voice-over op te treden bij radio-stations en in TV-reclame, en wordt zelfs gevraagd als stadion speaker voor de Cleveland Cavaliers, het NBA basketbal team. Williams heeft inmiddels een huis aangeboden gekregen en hij is weer herenigd met zijn 90-jaar oude moeder. In een paar dagen van dakloze naar celebrity. Waar een gouden stem (gevormd door alcohol en drugs) al niet goed voor is.

Dat men hier in de VS niet kinderachtig is met gevangenisstraffen is bekend. Als het een beetje tegenzit kun je zelfs nog de doodstraf tegemoet zien. Maar wat ik deze week op de radio hoorde sloeg alles. Het ging over Andrew Larson. Larson had samen met zijn compaan Derek Lombard een overval op een bank in Maplewood gepleegd. Nadat ze iedereen op de grond hadden gesommeerd gingen ze er met de buit van $13.000 vandoor in een gestolen Dodge Charger. Het duurde niet lang of de vluchtauto werd door de politie gespot. Na een wilde achtervolging werden ze opgepakt en opgesloten. Achteraf bleek dat de heren een klapperpistool hadden gebruikt. De rechter had echter geen pardon en gaf Andrew Larson vijf jaar gevangenisstraf. VIJF JAAR voor een overval met een klapperpistool, een buit van $13.000 en een gestolen Dodge Charger. Da's wel heel erg veel.

Een mooi succes voor Nederland deze week: Bert Blyleven is opgenomen in de baseball Hall of Fame. Nu zul je denken: Who the f*ck is Bert Blyleven? Dat zal ik vertellen: Bert Blyleven is in 1951 in Zeist geboren (als Rick Aalbert Blijleven), en op tweejarige leeftjd verhuisd naar de VS waar hij carrière heeft gemaakt als pitcher (werper) in de Major League Baseball. Hij stond bekent om zijn fantastische curveball. Blijleven heeft van 1970 tot 1992 bij verschillende clubs gespeeld maar de meeste successen heeft hij behaald bij de Minnesota Twins. Sinds 1996 verslaat hij als verslaggever de wedstrijden van de Twins. Omdat de Twins minimaal 162 wedstrijden per jaar spelen is Blijleven gedurende het honkbalseizoen bijna avond aan avond te horen en te zien. Hij is erg populair bij het publiek vanwege het spelletje "Circle Me, Bert". Daarvoor nemen supporters een bord met "Circle Me, Bert" mee en hopen dat Bert ze spot en in beeld omcirkelt met zijn zogenaamde telestrator. Blyleven stond al vele jaren op de nominatie om gekozen te worden in de Hall of Fame. Dat is nu dus eindelijk gebeurd. De kroon op een mooi carrière. Overigens, Marissa en Leonie hebben een tijd geleden afgesproken dat als we de volgende keer naar een wedstrijd van de Minnesota Twins gaan dat ze ook een bord meenemen met een Nederlandse tekst erop. Kijken of Bert ons spot.

Drama deze week. Starbucks heeft in verband met het 40-jarige bestaan en "het volgende hoofdstuk in onze geschiedenis" zijn logo gewijzigd. Het komt er op neer dat ze de naam "Starbucks Coffee" uit het logo hebben verwijderd. Naar mijn mening heel erg dom. Hoe moet dat nou als we op onze fiets naar de Starbucks gaan en de naam nergens meer te herkennen is? Ik vind het een ongelofelijke fout van het branding team en sta daarin niet alleen. Heel veel reacties op de Facebook pagina van Starbucks waren negatief op deze onverwachte aanpassing. Er lijkt niet veel logica achter te zitten. De naam op de cup betekende gratis reclame voor het merk Starbucks en dat valt nu weg. Maar ja, branding is niet mijn vakgebied en ik zal het vast verkeerd zien. Zoals mijn vader altijd zei: "Ze moeten over je lullen, is het niet goedschiks dan maar kwaadschiks". Dat heeft Starbucks er zeker mee bereikt...

Over branding gesproken. De Mercedes SL, mijn jeugddroom, heeft sinds het jaar 2009 een aantal wijzigingen ondergaan waar ik maar niet aan kan wennen. Nader onderzoek leert me dat het is gedaan om de wagen een stoerder aanzien te geven, zie hier en hier. Uit reacties van rijders was gebleken dat men de vormgeving in de jaren 2003-2008 te vrouwelijk vond. Maar met name door de aanpassingen aan de neus is de auto in mijn ogen een stuk patseriger geworden en heeft daarmee een stuk van zijn elegantie verloren. Da's nou jammer. Er zit dus niets anders op dan een model van voor 2009 te kopen, door de zure appel heen te bijten en de patserigheid accepteren, of tot 2012 te wachten wanneer naar verwachting het nieuwe model wordt gepresenteerd. Zucht.

Het seizoen is voorbij voor de Minnesota Vikings. De laatste reguliere competitiewedstrijd tegen de Detroit Tigers werd troosteloos verloren. Troosteloos was ook het afscheid van Brett Favre. Door een hersenschudding moest hij bij zijn afscheidswedstrijd vanaf de kant toekijken. Brett Favre heeft een imposante carrière achter de rug van bijna twintig jaar als quarterback in de NFL. In die jaren heeft de 41-jarige Favre een groot aantal records achter zijn naam gezet. De meest opvallende is wel dat hij 297 achtereenvolgende wedstrijden als quarterback heeft gespeeld zonder één wedstrijd te missen. Dat lijkt niet bijzonder maar als je weet dat ze hier maar 16 wedstrijden per jaar spelen dan komt dat neer op bijna 19 jaar. Héél bijzonder dus. Zelfs in Nederland was het einde van de unieke carrière van de NFL-vedette Brett Favre wereldnieuws, zie hier en hier. Erg jammer dat hij in zijn laatste officiële wedstrijd niet nog éénmaal zijn kwaliteiten mocht vertonen. Hij had een beter lot verdiend.

De benzineprijs ligt weer boven de $3 per gallon (ofwel € 0.57 per liter). Vanavond moest ik de tank van de A6 weer vullen en betaalde ik $3.299 per gallon (voor Premium gas). Natuurlijk niet prettig maar geen Amerikaan die er een mijl minder door gaat rijden.Ook las ik vanavond hier dat Nederland uit de top tien van landen met het laagste schuldenrisico is weggevallen. Volgens het bericht staat de VS in 2010 op plaats vijf. Ik heb geen idee wat de definitie is van "Schuldenrisico" maar dat kan niet veel soeps zijn als het bijna failliete VS volgens die definitie veiliger is dan Nederland. Heel apart.

Een prettig weekend en tot volgende week.