Wilde Knien

Els had vandaag haar maandelijkse uitje met de dames van de International Circle. Het uitstapje stond dit keer in het teken van het Chinese Nieuwjaar. In China leven ze al in het jaar 4708. Ze vieren dit jaar het Jaar van het Konijn. Volgens de Chinese mythologie zijn konijnen gevoelige schepselen die groot belang aan vrede en kalmte hechten. Dat geldt zeker in Minnesota. Ze houden zich hier zelfs zo kalm dat wij ons niet kunnen herinneren dat we hier een knien hebben gezien. Volgens het Minnesota Department of Natural Resources (een soort Staatsbosbeheer) zouden ze er in het wild wel zijn maar wij zijn ze alleen in een kooi in de dierenwinkel tegengekomen. Eekhoorns zie je hier wel veel, daar barst het van (bij wijze van spreke). Ook groundhogs (bosmarmotten) zijn hier niet onbekend. Afgelopen woensdag was het zelfs "Groundhog Day". Groundhog Day wordt op 2 februari gevierd in zowel de VS als Canada. Volgens de overlevering geldt dat als een groundhog uit zijn winterslaap ontwaakt, uit zijn hol komt en zijn schaduw ziet (wat wil zeggen dat de zon schijnt), dan duurt de winter nog zes weken en kruipt hij snel weer terug. Als hij uit zijn hol kruipt en het is bewolkt dan betekent dat dat de winter snel ten einde is en blijft hij uit zijn hol. De grootste viering van Groundhog Day vindt plaats in het plaatsje Punxsutawney (in de staat Pennsylvania), waar duizenden mensen neerstrijken om bosmarmot Phil uit zijn winterslaap te zien ontwaken. Dit jaar was er geen schaduw te bekennen en volgens Phil is de lente dus nabij. Ik betwijfel of dat deze week ook zo ervaren werd door bewoners in het Midwesten en Noordoosten. Daar bleven tientallen miljoenen mensen noodgedwongen thuis ten gevolge van extreem winters weer. Hoewel bij ons op maandag ook weer een mooi pak sneeuw viel, met de nodige problemen in het verkeer, ging het extreme weer dit keer gelukkig aan ons voorbij.

In het kader van "Goed doen voor de Community" en het maken van vrijwilligersuren voor het school rapport van Marissa en Leonie, is Els al twee keer met de dames naar "Feed My Starving Children" (FSMC) geweest. Vorige week vrijdag gingen hun vrienden Lemia en Jorge ook mee. Bij FMSC worden verantwoorde voedselpakketjes voor ondervoedde kinderen samengesteld. Een pakketje bestaat uit een surrogaat kipmengsel, gedroogde groenten, sojabonen en rijst. Zo'n zakje aanmaken met kokend water levert zestien maaltijden op voorzien van alle benodigde voedingsstoffen. De pakketjes worden per 32 in dozen verpakt en wereldwijd verzonden, het afgelopen jaar o.a. naar Haiti. Het voedsel wordt betaald vanuit donaties, en het vullen van de zakjes wordt gedaan door vrijwilligers. In teams wordt er gewerkt aan het afmeten van de ingrediënten, het wegen, en het sealen van de zakjes. Kinderen en volwassenen van alle leeftijden doen mee, en vaak zijn er hele schoolklassen, groepen van bedrijven, vrouwenverenigingen en zelfs groepen die een kinderpartijtje vieren, aanwezig. Het is een gezellige bedoening en onder het genot van een swingend muziekje wordt er anderhalf uur hard gewerkt. Het competitie element ontbreekt natuurlijk niet, dus elk team wordt aangemoedigd om bij elke volle doos luidkeels te roepen dat nummer .... gevuld is. Aan het eind van de sessie wordt er gezamenlijk opgeruimd. Tot slot wordt er meegedeeld hoeveel dozen er die ochtend of middag zijn gevuld, en hoeveel kinderen daarmee gevoed kunnen worden. Al met al een leuke en zinnige bezigheid, die de jeugd "van de straat houdt" en ze doet beseffen dat ze het nog niet zo slecht hebben in Minnesota. Als beloning is Els aansluitend met de crew naar Elm Creek Park geweest waar ze een aantal uren hebben ge-snow-tubed.

Dit weekend is het Superbowl weekend. Het hele land staat in het teken van de finale tussen de Green Bay Packers en de Pittsburgh Steelers. Voor de fans van de Minnesota Vikings (zoals ik) is het wonden likken: de hooggespannen verwachtingen voor het seizoen konden bij lange na niet waargemaakt worden, en nu staat onze aartsrivaal de Green Bay Packers uit Wisconsin ook nog eens in de finale. Moeilijk te verteren - het enige sprankje hoop is nog dat de Packers van de mat worden gespeeld maar dat ziet er niet naar uit. We zullen zien. De wedstrijd wordt gespeeld in het schitterende nieuwe stadion van de Dallas Cowboys in Arlington (een buitenstad van Dallas) in Texas. Dit stadion, dat maar liefst 1.2 miljard dollar heeft gekost, heeft één probleem: in de kleedkamer van de thuisspelende ploeg wordt het douchewater nauwelijks warm. Het is onduidelijk of dat komt door een foutieve keus van de boiler of dat de eigenaar de gaskraan bewust lager heeft gezet als straf voor het slechte seizoen van de Cowboys. Gelukkig heeft het stadion wel een dak dat kan worden dichtgeschoven. Het is op dit moment namelijk bar en boos in Texas. Kou, sneeuw en ijs maken het een chaos: honderden vluchten zijn gecanceled en snelwegen zijn ondergesneeuwd. Er raakten zelfs zes mensen gewond door ijs dat van het stadiondak naar beneden kwam. Toch mag dat de pret niet drukken. Vanwege de enorme belangstelling was er deze week grote vraag naar strippers. Texaanse stripclubs kunnen naar schatting zeker 10.000 extra exotische dansers gebruiken om te voorzien in de grote behoefte. En ik maar denken dat het hier in het conservatieve Amerika een preutse bedoening is….

Bijna elke dag krijg ik een email van Mr. Voight, de Science leraar van Marissa. Mr. Voight houdt ons op die manier op de hoogte van de leerstof die hij de kinderen bijbrengt. Deze week werden de studenten ingewijd in de wereld van engineering en wat daar allemaal bij komt kijken. Daarvoor kregen ze de film "The Battle of the X-Planes" te zien. Deze film gaat over de strijd die Boeing en Lockheed-Martin aangingen om het lucratieve contract van de Joint Strike Fighter te winnen. Zeker voor de liefhebber een leuke film die laat zien wat het betekent om een uitzonderlijk ingewikkeld product als een fighter te ontwerpen, bouwen en testen. De allergrootste uitdaging bij dit soort projecten is altijd om de kosten in de hand te houden - zowel de ontwikkelingskosten als de productiekosten. Dat lukt dan ook bijna nooit. Zo werd er in de film melding gemaakt van de Death Spiral: "Each new generation of fighters cost more than the last, so fewer are purchased. Ever more expensive fighters in ever decreasing numbers. This is known as the Death Spiral. In 2054 the US defense budget will only buy one airplane. So the air force uses the fighter in the morning, the navy uses it in the evening and the marines unfortunately only get to use it every leap year on the extra day…". Het was de bedoeling dat het JSF project hier wat aan zou doen. Mooi praatjes natuurlijk. Toen Lockheed-Martin in 2001 de opdracht binnenhaalde zou één JSF fighter nog 50 miljoen dollar gaan kosten. Nu, na negen jaar, zitten we al weer op 74 miljoen dollar per toestel. Maar ja, een kniesoor die daar op let. Inmiddels zijn er wel weer duizenden engineers voor minimaal tien jaar leuk bezig geweest. Dat is ook heel wat waard...

Deze week las ik weer een mooi voorbeeld van de VS ten voeten uit. Of hoe een simpel iets als het verlies van je BlackBerry volledig uit de hand kan lopen. Wat wil het geval? Bernard Berrian, een wide receiver van de Minnesota Vikings, had bij een bezoek aan de geldautomaat in Las Vegas, zijn BlackBerry laten liggen. Toen hij na 20 minuten ging kijken was de smartphone verdwenen. Dat was niet zo handig want Berrian had gevoelige informatie op het apparaat opgeslagen zoals info over zijn bankrekeningen, zijn social security nummer en privé foto's. Een kleine twee maanden later kreeg Berrian emails en telefoontjes waarin hem werd gevraagd of hij zijn BlackBerry verloren was. Hij schakelde zijn manager in die op zijn beurt weer een investigator inhuurde om de vinders te traceren. Het bleek uiteindelijk om een stel uit Oakland, CA, te gaan. Zij eisten een vergoeding van $30.000 anders zou de smartphone aan de hoogste bieder worden aangeboden. Inmiddels zijn we vier maanden, vijf advocaten en heel veel gedoe verder. Berrian heeft zijn BlackBerry terug maar de rechtzaak loopt nog: alles zal tot op de bodem uitgezocht gaan worden. Zie ook hier. Zoals gezegd, de VS ten voeten uit.

Zondag zijn we naar de Ice Carving Competition op het Winter Carnival in St. Paul geweest. Een schitterende verzameling van uit ijs gecreëerde beeldhouwwerken die in een park in downtown St. Paul waren tentoongesteld. Met mooie namen als "Guardians Of Enchantment" en "A Wish Frozen In Time". Terwijl we daar rondliepen waren er nog verschillende kunstenaars druk in de weer met dremel, priem, hamer en motorzaag om de mooiste vormen te houwen. Erg bijzonder, helemaal als je nagaat dat dat bij temperaturen ver onder nul plaatsvindt. Brrrr.



Tot slot nog een inspirerend verhaal van Stephen Johnson over de belangrijke functie van koffiehuizen ter bevordering van innovatie: Where good ideas come from. Nu snap ik waarom ik zo vaak naar de Caribou ga (uch).

Een prettig weekend en tot volgende week.