Dyke Service

Deze week ben ik drie dagen op cursus geweest: Creating and Managing Innovation. De cursus werd gehouden aan het Opus College of Business van de University of St Thomas hier in Minneapolis. We waren met een groep van 30 Medtronic directors uit de Marketing en Product Development organisaties. Het doel was om ons technieken te leren die kunnen helpen om innovatie in de organisatie te stimuleren. Het sleutelwoord was daarbij Blue Ocean Strategy. Deze term is gebaseerd op de metafoor dat de markt bestaat uit Red en Blue Oceans. De Red Ocean zijn alle bestaande industrieën. In zo'n omgeving probeer je als bedrijf met product evoluties marktaandeel van je concurrentie af te snoepen. Maar in een volwassen markt beginnen producten steeds meer op elkaar te lijken, komen prijzen onder druk, dalen de winsten en komt het mes op je keel te staan. Vandaar de term Red Ocean. Blue Ocean daarentegen beschrijft een markt die voorziet in een (latente) behoefte en die nog ontgonnen moet worden. Er is veel ruimte om te groeien in zowel omzet als winst.

Een mooi voorbeeld van een Blue Ocean was de mobile phone industry eind jaren '90. Een ander voorbeeld is Cirque du Soleil. Als je eind jaren '80 een analyse had gedaan van de circus industrie dan zou je tot de conclusie komen dat het een slechte markt was: de omzetten bleven gelijk; veel circussen hadden een vrijwel zelfde aanbod; bezoekersaantallen daalden langzaam; er waren vele alternatieve vormen van entertainment in opkomst zoals televisie, theaters, attractieparken; om nog maar niet te spreken van de groeiende weerstand tegen het uitbuiten van exotische dieren. Op basis van conventional wisdom geen markt om in te investeren. Tegen de verdrukking in echter kwam Cirque du Soleil met een nieuw concept dat heel erg aansloeg. Het boorde een nieuwe markt aan waar de mensen veel geld voor over hadden: werd voor een tradioneel circus $20-$25 betaald, voor een bezoek aan Cirque du Soleil werd grif $100-$150 betaald. Een prachtig succesverhaal dat maar weer eens aantoont dat innovatie en breken met traditionele benaderingen loont.

Een tijdje geleden werd in onze wekelijkse meeting van het management team een presentatie gegeven door Rob Stadler. Rob is een research scientist die onderzoek doet naar nieuwe algoritmes (in ons vakgebied noemen ze dat therapieën) waarmee onze toekomstige producten verder geoptimaliseerd kunnen worden. Rob begon zijn presentatie met bijgaande foto. Hij wilde met de foto aangeven waar onze producten staan in hun ontwikkeling: ze functioneren over het algemeen erg goed maar er zijn nog altijd situaties die lastig te behandelen zijn.

Het duurde maar even of iedereen keek naar mij. Ik herkende de foto van een bezoek aan Madurodam maar kon me het verhaal niet precies herinneren. Achteraf las ik dat het een foto van Hansje Brinker is, zoon van de sluiswachter in Spaarnwoude, die deze stad voor een ramp behoedde. Maar op dat moment zat ik even met de mond vol tanden. Dus heb ik mijn Amerikaanse vrienden het volgende op de mouw gespeld: "Een groot deel van Nederland ligt onder zeenivo. We hebben dan ook veel dijken om het water tegen te houden. Die dijken zijn al eeuwen oud en onderhevig aan slijtage. Om overstromingen tegen te gaan heeft de Nederlandse regering een dyke service ingesteld. In plaats van military service kun je op je 18e kiezen voor dyke service. Dat betekent dat je zes maanden lang elke dag een aantal uren lang met je vingers in de dijk zit om het water tegen te houden. Als het je lukt om meerdere vingers in de dijk te stoppen kun je de zes maanden navenant verkorten." Ik zag mijn vrienden denken: Moet ik dit geloven of niet? Maar ze vonden het wel een leuk verhaal.

De volgende bijdrage is van Marissa:

Maandag zijn we met zijn vieren naar de Minnesota Timberwolves geweest, het NBA basketball team. Ze speelden tegen de Dallas Mavericks. Het stadion zat niet vol want de Timberwolves doen het niet zo goed. Vlak voor het begin van de wedstrijd ging iedereen staan omdat zoals gewoonlijk eerst het volkslied gezongen moest worden. De wedstrijd ging over 4 periodes van 12 minuten. De eerste periode ging de strijd nog gelijk op maar daarna kwam Dallas met een punt of 10 voor en dat wisten ze de rest van de wedstrijd vast te houden. Eindstand: 112-125 winst voor Dallas. Het viel ons vooral op dat er net zoveel stropdassen (coaches) als spelers aan de kant zaten. Tijdens de time-outs gingen de stropdassen eerst een hele tijd met elkaar in gesprek voordat de nieuwe tactiek met de spelers werd besproken. Ondanks dat Timberwolves hebben verloren was het erg leuk. De commentator die in de pauzes de spelletjes aan elkaar praatte leek heel erg op Martijn Krabbé. Natuurlijk ontbraken de cheerleaders niet en er was een mascotte (iemand in wolfskleren) die door het stadion rende. Ook werden er t-shirts in het publiek gegooid. We hebben pretzels, popcorn, pizza en hot dogs gegeten. Voor ons zat een mevrouw die uit Dallas kwam die nogal interessante uitdrukkingen op haar gezicht had. Daarnaast was er een opgemaakte tante, die veel op Lady GaGa leek. En natuurlijk waren er ook nogal wat mensen die het op de scheidsrechters hadden gemund. Al met al een leuk uitje.

Twee jaar geleden waren we met een deel van het management team uit Arnhem voor ruim een week in Minneapolis. In het weekend besloten Hans en ik om een kerkdienst van de zwarte gemeenschap bij te wonen. We wilden wel eens live meemaken hoe dat zou zijn. Via een collega kwamen we terecht in de New Salem Missionary Baptist Church. Deze kerk bevind zich in Noord-Minneapolis in een achterstandswijk met een aanzuigende werking op drugsdealers en ander gepeupel. Toen we de kerk binnenkwamen bleek dat de kerk met ruim 500 aanwezigen goed gevuld was. Het aantal blanke kerkgangers was op één hand te tellen. Voor aanvang van de dienst was een groep wijze mannen (het leek me de kerkeraad) op het podium bezig om de stemming erin te brengen. Ook was er een koor dat uit volle borst gospelachtige liederen ten gehore bracht.

Om 11 uur begon de dienst voorgezeten door Ds Jerry McAfee (rechts op de foto). McAfee was een echte entertainer. Met veel gevoel voor humor en drama bleef hij tot het eind van de dienst toe boeien. De kerkgangers deden uitbundig mee: bevlogen zingend en dansend met gebaren en opgeheven armen, luidruchtig en emotioneel. McAfee verzocht de mensen regelmatig om naar voren te komen zodat hij ze een persoonlijke boodschap kon meegeven. Hij hield ook wel van een grap, zoals deze:

"Een man wordt aangehouden door een agent omdat hij wordt verdacht van rijden onder invloed. De man ontkent natuurlijk. Op zoek naar bewijs verzoekt de agent de man om zijn kofferbak te openen. Daarin ligt een fles. "What's in that bottle?" vraagt de agent. "Water, sir", antwoordt de man. "Water?", kijkt de agent ongeloofwaardig en opent de fles: "This is no water, this is wodka, my friend". Waarop de man antwoordt: "Halleluja, the Lord has done it again" :-)

Na twee uur was de dienst voorbij - een unieke ervaring waar Hans en ik nog vaak over hebben gesproken.

Wat schertste mijn verbazing dat de kerk dit weekend op de voorpagina van de Star Tribune stond. In de kerk was een rouwdienst gehouden voor de 17-jarig Alisha Neeley die een paar dagen eerder op straat was doodgeschoten. Ds McAfee had de dienst voorgezeten en een pleidooi gehouden om te stoppen met dit soort zinloos geweld. Blijkbaar mocht het niet baten: Al bij het verlaten van de kerk sloeg de vlam weer in de pan en ontstond er een kort gevecht tussen schijnbare gang leden. Gelukkig werden er geen schoten afgevuurd - dat kwam mede doordat politie in burger (tussen het kerkvolk) al vóór aanvang van de dienst twee mannen met een wapen hadden opgepakt. Gefrustreerde buurtbewoners grepen het opstootje aan om een pleidooi voor vrede te houden: "Dit is de begrafenis van een kind, slechts zeventien jaar oud en ze kan niet rusten in vrede?" Als je dit leest kun je gerust stellen dat het leven in een achterstandsbuurt geen pretje is.

Zaterdagavond zijn we naar het Science Museum in St Paul geweest. Dit is een erg leuk museum met regelmatig speciale tentoonstellingen. Bijgaand een foto van Marissa en Leonie in een studio waar ze het locale nieuws voor konden lezen. Net echt. Ook heeft het museum een groot Omnitheater met een rijke variatie aan films. We hadden zaterdag gereserveerd voor twee films: Elephant Kingdom en Ski-to-the-Max. Vooral Leonie wilde de eerste film graag zien omdat de olifant haar lievelingsdier is. De tweede film liet de capriolen van kunstenaars op skies en snowboards zien. Het maakte vooral duidelijk dat wij nog heel veel kunnen leren op de skies....

Het was goed dooi deze week - de meeste sneeuw is inmiddels weggesmolten. Volgende week gaan we zelfs naar de low 50's, dat wil zeggen rond de 10 deg C. Toch verwachten mijn collega's nog een March blizzard (sneeuwstorm). Wat ons betreft prima zolang die maar komt als wij op Hawaii zitten. Verder zag ik vanavond nog dat FC Twente weer drie punten in de pocket heeft. Nu nog een gelijkspel tussen Ajax en PSV op zondag.

Tot volgende week.

Kortebroekenweer

Afgelopen zaterdag was Marissa jarig. Ze is 13 jaar geworden. Om 7 uur stonden we volgens traditie aan het bed het Lang-zal-ze-leven te zingen. Ze heeft een rechtuit tang gekregen (zoiets als een krultang maar dan om de krullen er uit te halen), een cadeaubon voor een bikini, een leesboek, body lotions, shower gels, en vele verjaardagskaarten. Op zaterdagavond zijn we uit eten geweest naar El Rodeo, een Mexicaans restaurant in Maple Grove, en aansluitend naar de bioscoop. Zondag zijn we voor de gein naar downtown Minneapolis gereden waar we Marissa's Bakery hebben opgezocht, een bakkerij gerund door een Mexicaanse familie. Daar hadden ze allerlei exotische broodjes maar ook het gewone assortiment zoals lekkere appelflappen. Ik heb een puddingbroodje gegeten, heerlijk.

Hockey (ofwel ijshockey) is een grote sport in Noord-Amerika, zowel in Canada als in de VS. Dat de hockeyfinales van mannen en vrouwen tussen de aartsrivalen Canada en de VS ging was voor deze landen dan ook een absoluut hoogtepunt van de Olympische Winterspelen. Vergelijkbaar met een finale op het WK voetbal tussen Nederland en Duitsland. De finale bij de mannen op zondag was met 27.6 miljoen kijkers zelfs de best bekeken hockeywedstrijd van de laatste dertig jaar. Het was voor de VS dan ook erg zuur dat Canada in beide finales met de eer ging strijken. Ik heb het laatste deel van de mannen finale gezien en ik moet zeggen dat het erg spannend was. Voor wie het niet gezien heeft: Canada leidde met 2-1 tot de VS 24 seconden voor het einde van de reguliere speeltijd gelijk maakte. In de overtime (verlenging) scoorde Canada de verlossende Golden Goal en verzekerde zich daarmee van het goud. Dat vond men hier niet fijn. "This is a big deal for us" zei Janelle, mijn secretaresse, tegen mij. A dream comes true voor de Canadezen. Het is ze van harte gegund.

Onze trip naar Hawaii van 22 maart tot 3 april is inmiddels in detail gepland. We zullen drie van de acht eilanden bezoeken, in de volgorde Oahu (met hoofdstad Honolulu), The Big Island of Hawaii en Maui voor respectievelijk 5, 3 en 4 dagen. Op 29 maart gaan we 's morgens op de koffie bij Earl Bakken, de oprichter van Medtronic. Nadat Earl met pensioen is gegaan is hij op The Big Island of Hawaii gaan wonen waar hij een naar verluid mooi stekkie heeft dat uitkijkt over de Kiholo Bay. Earl is een bekende persoonlijkheid op Hawaii, is betrokken bij vele initiatieven en heeft een hoofdrol gespeeld in de totstandkoming van het North Hawaii Community Hospital op The Big Island. Dat schijnt niet zomaar een ziekenhuis te zijn: The vision was that of "not just another hospital" but to be the most healing hospital in the world. We gaan het zien want er is voor Els en mij ook een bezoek aan het ziekenhuis geregeld. Inmiddels is het aftellen begonnen. Het zal jullie dan ook niet verbazen dat we afgelopen zaterdag, na de zware aardbeving in Chili, de Tsunami waarschuwing voor Hawaii met meer dan gemiddelde belangstelling hebben gevolgd. Met de huidige moderne communicatiemiddelen konden we het hele gebeuren tot in detail volgen op CNN. Gelukkig bleef de schade tot een minimum beperkt. Voor de echte surfer was het zelfs een waar feest. Aloha!

Een tijdje geleden was er een nationale inzamelingsactie in Nederland voor Haïti waar ruim 80 miljoen EURO werd ingezameld. Een paar dagen later las ik op nu.nl dat een vergelijkbare actie in de VS 40 miljoen EURO had opgebracht. De suggestie die hier van uit zou kunnen gaan is dat de VS minder aandacht zou hebben voor dit soort catastrofes. Niets is echter minder waar. Ik heb de indruk dat in de VS minstens zo veel wordt gedaan aan community support and good citizenship dan in Nederland. Laat ik twee voorbeelden geven om dit te onderschrijven. Ten eerste, Medtronic alleen heeft 2.5 miljoen dollar gedoneerd aan de ramp in Haïti. Dat is gebeurd in de vorm van geld, voedsel, medische hulpmiddelen, medewerkers die op kosten van Medtronic ter plaatse vrijwilligerswerk verrichten, enzovoort. Ten tweede, deze week werden de resultaten bekend van de Medtronic Minnesota FoodShare Campaign. Deze campagne is bedoeld om mensen te steunen die op of onder de armoedegrens leven. In 2009 had bijna 14 procent van de huishoudens in Minnesota niet genoeg geld om voedsel te kopen. Alleen al binnen Medtronic is maar liefst $486.000 voor deze campagne ingezameld. Dit zijn slechts twee van de vele voorbeelden die bewijzen dat er hier veel aandacht is voor ondersteuning van de gemeenschap en dat men erg genereus is. Waarvan akte.

Afgelopen woensdag speelde het Nederlands Elftal vriendschappelijk tegen de Verenigde Staten. Ik heb het niet live gezien maar volgens de berichten op internet hebben we een aardige wedstrijd gespeeld en verdiend met 2-1 gewonnen. Het was opvallend dat er slechts één collega tegen me is begonnen over deze wedstrijd. Dat is niet omdat de anderen slecht tegen hun verlies kunnen; ze hebben er gewoon geen weet van. Voetbal speelt hier geen enkele rol van betekenis en in de media wordt er geen aandacht aan besteed. De komst van Blaise N'Kufo naar de Seattle Sounders zal daar helaas niets aan veranderen. Voor een voetbalfan als ik is dat niet zo mooi. Ik hoop dat het WK in Zuid-Afrika een betere coverage krijgt anders ga ik niet veel live meemaken van het toernooi.

Over sport gesproken, het is wel bekend dat sport hier big business is. Zo hebben de meeste NFL teams (teams uit de hoogste divisie van het American football) een private eigenaar wiens doel het is om zoveel mogelijk geld te verdienen via TV rechten, merchandise en entreegelden. De teams zijn dan ook niet gebonden aan de stad waar ze spelen. Het is zelfs meerdere keren voorgekomen dat een eigenaar, vaak op basis van financiële motieven, besloot om zijn team te verplaatsen naar een andere stad. Dat kun je je in Nederland toch niet voorstellen: Ajax die gaat spelen in Amersfoort, of SC Heerenveen die zich laat verlokken tot Apeldoorn. Zelfs het idee om FC Twente en Heracles in één stadion in de buurt van Borne te laten spelen werd een aantal jaren geleden meteen naar de prullenmand verwezen. Onbespreekbaar. Ook een voetbalploeg als Chelsea, in privébezit van de Rus Abramovich, zie ik niet zo maar uit London verdwijnen. Hier kan het gewoon - heel apart.

Bovenstaande vormt de achtergrond voor de missie van miljardair Ed Roski. Roski, inmiddels 71, is bestuursvoorzitter van Majestic Realty Co., een makelaardij in onroerend goed die 7 miljoen vierkante meter voornamelijk industriëel onroerend goed bezit. Al 13 jaar lang probeert Roski een NFL team naar Los Angeles te lokken. Los Angeles heeft namelijk geen NFL team meer nadat zowel de Raiders als de Rams de stad verlieten in 1995. Het belangrijkste lokmiddel om een team-eigenaar over te halen zijn team te verplaatsen is natuurlijk een aantrekkelijk stadion. Roski heeft dan ook jarenlang geprobeerd om toestemming te krijgen voor de bouw van een multifunctioneel stadion van $800 miljoen in LA. Dat is heel lang tegengehouden maar nu is de kogel toch door de kerk: Gouverneur Arnold Schwarzenegger himself heeft een wet getekend die alle bezwaren tegen de bouw van het stadion nietig verklaard. Ongehoord volgens de tegenstanders. Maar Schwarzenegger kon wel een meevaller gebruiken want de staat Californië staat er met een begrotingstekort van $20 miljard heel slecht voor. De meevaller zit 'm vooral in werkgelegenheid: het stadion brengt 6700 vaste en 12000 tijdelijke banen met zich mee. Het zal je niet verbazen dat Roski meer dan $100.000 heeft gedoneerd aan de campagnekas van Schwarzenegger. Voor wat hoort wat, nietwaar. Nu deze horde genomen is kan Roski zich richten op het lokken van een NFL team eigenaar. Het zal mij een zorg zijn wie hij overhaalt zolang het maar niet de Minnesota Vikings is.

Deze week stond er in de lokale krant een leuk verhaal over het bejaarde echtpaar Marlow en Frances Cowan, respectievelijk 91 en 85 jaar. Het begon toen Marlow naar de Mayo Clinic moest voor een controle. Terwijl ze zaten te wachten zagen ze in het atrium een piano staan met een bordje erbij waarop bezoekers werden uitgenodigd om een deuntje te spelen. Omdat de Cowans regelmatig optreden in ziekenhuizen, bejaardencentra en scholen, voelden ze geen enkele schroom en namen plaats achter de piano. Terwijl ze bezig waren pakte een mevrouw haar camera en plaatste de video uiteindelijk op Youtube. Dat werd zo'n hit dat de Cowan's vele telefoontjes van onbekende mensen kregen die zeiden dat ze het stel op Youtube hadden gezien. De Cowan's hadden echter nog nooit van Youtube gehoord. Toen ze werd verteld dat er al 6 miljoen mensen naar hun optreden hadden gekeken antwoordde Marlow: "Wow! People must not have much to do". Inmiddels is het stel ook al in de TV show "Good Morning America" geweest. Marlow: "They flew us out to New York. Imagine: Traveling that far just to play the piano". Schitterend, het lijkt wel Twentse nuchterheid. Het Youtube filmpje is hier te zien. Let vooral op die ouwe snoeper - wat een lol.

We gaan weer de goeie kant op: we hebben de gehele week een strak blauwe lucht gehad en de gemiddelde temperatuur overdag was in de high 30's, dat wil zeggen een paar graden boven het vriespunt. De sneeuw smelt dan ook gestaag. De oranje paaltjes die de kant van de weg en het voetpad moeten aangeven komen weer boven de sneeuw uit, het gras komt langzaam tevoorschijn, en de vogels beginnen weer te fluiten. Dat is ook het moment waarop je de mensen weer buiten ziet. Zie ik ze 's morgens in de auto nog met de muts op, in het weekend bij een paar graden boven nul lopen de echte bikkels alweer in de korte broek. Mij nog niet gezien.

Prettig weekend en tot volgende week.

Never listen to your boss

Deze week van de Olympische Winterspelen werd gekarakteriseerd door hoge pieken en diepe dalen. Het begon allemaal zo mooi met Mark Tuitert en Ireen Wüst. We hebben het allemaal live mogen meemaken. Niet dat de Amerikanen het hele toernooi live uitzonden, maar er deden ook een aantal Amerikanen mee en rondom die ritten werd één en ander live vertoond. Fantastisch wat Tuitert en Wüst hebben laten zien. Als je het laat zien op de momenten dat het moet dan kun je spreken van uitzonderlijke klasse. Ik begreep dat Wüst nog maar 23 jaar is, dat belooft nog wat. Later nog even naar de
NOS beelden op het internet gekeken met Erwen Wennemars. Prachtig om te horen, ik kreeg even een Theo Koomen gevoel.

Dat was afgelopen weekend. Toen moest dinsdagavond nog komen. Wat een deceptie voor Sven Kramer. Op woensdag kon je geen krant openslaan of er was wel een prominente bijdrage over de misser van Kramer, zoals hier en hier. Het nieuws over het gevallen kabinet werd zelfs naar de 2e pagina verdreven. IOC-baas Jacques Rogge wist te melden dat hij op olympisch niveau nooit eerder een vergelijkbare fout had gezien. Wat erg dat een Belg ons daar op moet wijzen. Op weg naar mijn werk stond ik voor een groot dilemma: hoe leg ik dit uit aan mijn Amerikaanse vrienden. Ze weten waarschijnlijk niet eens dat je bij schaatsen elke ronde van baan veranderd. Maar bij Medtronic aangekomen was er geen enkele collega die er nìèt over begon. Ze leefden allemaal erg met ons mee. Steve kwam ook nog even langs: "I wanted to talk to you about the Dutch speed skater. You need to tell the guy that he needs to stay in the right lane…". Jaja, wrijf het er maar in. Zou ik overigens ook doen - geen mooier vermaak dan leedvermaak. De meesten hadden al wel begrepen dat de coach de fout had gemaakt. Dat deed me denken aan een Twentse spreuk: "Volg oen eig'n kop want ai een aander zien kop volgt wat doei dan met oen eig'n kop". Of in goed Engels: "My take on this: Never listen to your boss". Die Twentse humor konden Amerikanen wel waarderen. Al met al heeft Sven Kramer er meer aandacht door gekregen dan hij ooit gehad zou hebben mèt een gouden medaille. Maar of hij daar nu zo blij mee moet zijn.

Vandaag ging het nog even verder met pieken en dalen. Nicolien Sauerbreij behaalt het goud, de favoriete mannen schaatsploeg verliest in de halve finale en de vrouwenploeg komt zelfs niet door de eerste ronde. Het zullen vast de Spelen van de onverwachte meevallers en onverwachte tegenvallers worden. Zelfs voor Lindsey Vonn staat de teller 'slechts' op één keer goud en één keer brons (in plaats van vijf keer goud). Wij mogen met 4 gouden medailles best trots zijn.

Ik heb nooit geweten dat een bezoek aan de tandarts zo leuk kan zijn. Dat zit zo. Ik had al een tijdje last van een tand - nr 11 voor de ingewijden. Tijdens een consultatie werd vastgesteld dat nr 11 een wortelkanaalbehan- deling nodig had. Die werd maandag uitgevoerd. Toen ik in de stoel ging liggen zag ik dat er een plasmascherm aan het plafond hing. De assistente gaf me de afstandsbediening en zette me een koptelefoon op. Dit allemaal met de bedoeling om de behandeling zo aangenaam mogelijk te maken. Toen ik de zenders langsliep viel mijn oog op een uitzending van Polka Spotlight. Dit is een programma van de lokale omroep in Brooklyn Park. Het concept is eenvoudig: Nodig een Polka band uit, zet er een groep dansende senioren bij en zend het uit. Simpeler kan het niet. Volgens de Startribune is Polka Spotlight de hoogst gewaardeerde show op de lokale kabel met wekelijks minimaal 35.000 kijkers. Daar lag ik dan als fan van Tex-Mex sterren als Flaco Jiménez in de tandartsstoel te genieten van de polka. De tandarts maande me op een bepaald moment zelfs tot rust - bij zoveel excitement kon hij geen succesvol eindresultaat garanderen. Het uur was voorbij voordat ik er erg in had. Polka in de tandartsstoel - wat een feest!

Ik las dat Louis van Gaal weer eens over de rooie was gegaan. Na het 1-1 gelijke spel van zijn ploeg Bayern München tegen 1.FC Nürnberg trakteerde de Nederlandse coach een verslaggever van Sky op een ouderwetse woede-uitbarsting. Zie hier het fragment. Het interview bewijst maar weer eens dat Van Gaal ongelofelijk slecht tegen zijn 'verlies' kan. In zulke situaties is hij niet voor rede vatbaar. Wat je op zo'n moment ook tegen hem zegt, hij zal je altijd tegenspreken en zeggen dat je het verkeerd ziet. Zelfs als dat betekent dat hij zijn ploeg moet bijvallen. Het valt wel op dat Van Gaal nog niet Onbewust Competent is in de Duitse taal. In emotionele toestand verliest hij het gevoel voor goed Duits en valt hij terug op het steenkolenduits van Jean-Marie Pfaff. Dat had ik van Herr Von Gaal niet verwacht maar hieruit blijkt maar weer dat hem niets menselijks vreemd is...

Over taalcompetentie gesproken. Deze week kreeg ik een email van Satoshi Satoh. Satoshi is een Japanner die bezig is met een promotie-onderzoek aan de Nagoya University in Nagoya, Japan. Zijn onderzoek getiteld "Control of Deterministic and Stochastic Hamiltonian Systems" gaat over het regelen van mechanische systemen zoals een lopende robot. Een deel van zijn werk borduurt voort op mijn promotiewerk (inmiddels al 15 jaar geleden) en in verband daarmee had hij me om informatie gevraagd. Als dank stuurde hij me zijn proefschrift en een artikel dat gepubliceerd zal worden in een Japans tijdschrift. Ik zie dat mijn naam daarin wordt genoemd maar heb geen idee wat er over mij wordt gezegd. Mocht je Japans beter zijn dan dat van mij dan hoor ik het graag :-)

Nu ik het over robots heb, ik las op internet dat wetenschapper Le Trung een humanoïde robot heeft ontwikkeld als evenbeeld van zijn vroegere Japanse vriendinnetje. Het is een mooie meid, die luistert naar de naam Aiko, wat is te vertalen als 'mijn liefde'. Ze kan meer dan 13000 zinnen spreken, leest de krant (als de letters tenminste groot genoeg zijn), kan eenvoudige wiskundige vergelijkingen oplossen en kan ook gezichten herkennen. Indien gewenst brengt Aiko een paraplu als het buiten regent, of warme kleding als het stormt. Haar schepper wil haar nu leren hoe je koffie zet en hij hoopt dat ze ooit in staat zal zijn om de badkamer na zijn ochtenddouche op te ruimen. Zie hier voor meer informatie. Ik heb de laatste jaren de ontwikkelingen op het gebied van robots niet echt bijgehouden. Maar als dit werk representatief is voor de stand der techniek op dit gebied dan valt me dat eerlijk gezegd niet mee. De verwachtingen waren begin jaren '90 erg hoog gespannen maar dit werk bewijst maar weer eens hoe uniek de mens is en hoe moeilijk het is om op-het-oog simpele menselijke functies na te bouwen.

Gisteren had ik de jaarlijkse offsite met mijn Systems Engineering groep. De afgelopen maanden had ik met mijn managers gewerkt aan een visie voor onze groep. Onze visie beschrijft hoe we als groep binnen de organisatie willen opereren in een aantal jaren van nu. Dat kan je natuurlijk op verschillende manieren doen maar ik had gekozen voor een kort-en-bondig verhaal van maximaal één A4-tje. Het doel van de offsite was om de visie te presenteren aan de groep en acties te definiëren die ervoor zorgen dat de visie realiteit wordt. Naast het serieuze werk moet je natuurlijk ook fun maken op zo'n offsite. Ik had mijn managers voorgesteld om te gaan schilderen: Paint the Vision. Nadat ze van de schrik waren bekomen kwam er steeds meer enthousiasme voor het idee. Zelf heb ik een jaar of acht geleden bij Vitatron ook een keer achter de ezel gestaan. Mijn eerste reactie toen was vergelijkbaar: "Je bent toch niet gek, ik ben een engineer en heb niets met schilderen". Maar na een half uurtje kreeg ik de smaak te pakken en achteraf concludeerde ik dat het erg geslaagd was. Zo ook nu. We hadden het voor de groep geheim gehouden. Wel had ik verteld dat we iets gingen doen dat "out-of-your-comfort-zone" zou zijn. Dat leidde tot speculaties dat we zouden gaan karaoken of wandklimmen. Het schilderen was dan ook een complete verrassing. Het uiteindelijke resultaat is 14 prachtwerken - een blijvende herinnering aan onze visie - die we gaan ophangen op onze verdieping. Al met al een prima dag (al zeg ik het zelf).

Tot slot nog een filmpje van onze ski-activiteiten. Ik moet zeggen dat de kwaliteit van de filmpjes niet best is. Dat ligt niet aan je computer of het bronmateriaal maar tijdens het uploaden naar de Blogger-site wordt het filmpje sterk gecomprimeerd. Ik ben er nog niet achter hoe dat beter kan. Elke suggestie hiervoor is welkom.
Een prettig weekeinde.

Familie Bril

De Olympische Winterspelen in Vancouver zijn alweer een week bezig. In Nederland staat Sven Kramer volop in de belangstelling, hier is alpineskister Lindsey Vonn de hoop in bange dagen. Lindsey Vonn, the Hometown Girl, is geboren en getogen in Burnsville, een plaats op ruim een half uur bij ons vandaan. Vonn doet mee op vijf onderdelen (slalom, reuzeslalom, afdaling, Super-G, Combinatie) en men had de hoop dat ze vijf keer goud zou binnenhalen. Dit was gebaseerd op haar optreden in het voorseizoen waarin ze vrijwel onverslaanbaar was. In de aanloop naar de Spelen kreeg ze echter last van haar scheenbeen waardoor het leek alsof ze de Spelen aan zich voorbij moest laten gaan. Desondanks ging ze afgelopen woensdag van start op de afdaling en pakte ze haar eerste goud. Ze eindigde ruim voor haar landgenote Julia Mancuso die het zilver veroverde. Gisteren stond de Combinatie op het programma. Na de afdaling stond Vonn eerste maar door een val in de slalom verspeelde ze haar kans op een medaille. Vijf keer goud zit er dus niet meer in maar onder de gegeven omstandigheden is ze vast blij met vier gouden plakken. Binnen een week weten we meer.

De 5 (km) werd hier zaterdag live uitgezonden op NBC. Het commentaar werd verzorgd door de Amerikaanse Mart Smeets daarin bijgestaan door Dan Jansen, Olympisch kampioen op de 1000 (m) in 1994. Het was erg leuk om ze te horen praten over het schaatsen in Nederland. "Schaatsen is naast voetbal dé sport in Nederland. Het landje staat volledig op zijn kop als het gaat om grote schaatsevenementen zoals EKs, WKs en Olympische Winterspelen. Topschaatsers zijn superstars en worden op handen gedragen. Dat geldt zelfs voor niet-Nederlanders zoals Shany Davis. In de VS weten een aantal mensen in Chicago en omgeving wie hij is, maar als Shany Davis op Schiphol uit het vliegtuig stapt herkent iedereen hem. De hoop is echter gevestigd op Sven Kramer. Alles minder dan een gouden medaille voor hem wordt in Nederland als falen beschouwd." Het was dan ook fantastisch dat Kramer de verwachtingen volledig waarmaakte en het goud pakte. Na zijn race werd hij door een reporter van NBC opgewacht. Haar eerste vraag: "Wil je even je naam, je land en wat je net gewonnen hebt vertellen?" Zoals het een goed Nederlander betaamt was zijn reactie erg direct: "Are you stupid?". Tsjakka. Dat zal ze leren. Ik, Sven Kramer, de Olympisch kampioen, hoef toch niet te vertellen wie ik ben. Gelijk heeft ie. Leuk om de verschillende reacties op dit historische fragment te lezen, zie bijvoorbeeld hier.

Naar aanleiding van het schaatsen kreeg ik deze week regelmatig de vraag waarom de Nederlanders altijd in het oranje zijn. Nu weet ik wel dat dat te maken heeft met ons koningshuis, het Huis van Oranje, maar waar het nou precies vandaan komt was me niet helemaal duidelijk. Dus ik op internet op zoek naar de vraag "Waarom is Nederland Oranje?" Het antwoord: "Onze Koningin Beatrix behoort tot het Huis van Oranje-Nassau. Zij is een afstammeling van Willem van Nassau. Willem van Nassau leefde van 1533 tot 1584. In 1544 erft deze Willem van zijn neef het prinsdom ‘Orange’. Orange ligt bij Avignon in Zuid-Frankrijk. Hij mag zich nu Prins van Oranje noemen." De oorsprong van het oranje ligt dus in Frankrijk. Zo leer je nog eens iets.

Het Centraal Justitieel Incasso Bureau weet me zelfs in de VS te vinden. Ik ben afgelopen jaar 359 dagen in de VS geweest en heb geen enkele overtreding begaan - op één parkeerboete na. Daarentegen was ik rond de Kerst 6 dagen in Nederland en dat was voor de dienders blijkbaar voldoende om me te flitsen. Om precies te zijn een bekeuring voor het overtreden van de maximum snelheid met 6 (km/u) op de Deldenerstraat in Hengelo (O). Kosten: 33 EURO. Het rare daarbij is dat ik het gevoel heb dat er hier veel meer politie op straat te vinden is. Maar die houden zich blijkbaar met andere dingen bezig dan het controleren van de snelheid. Dat kan te maken hebben met de kou. Bij de controles die ik hier heb gezien maakten ze namelijk gebruik van een lasergun: ze gaan aan de kant van de weg tegen de politie-auto staan en proberen je op die manier in het vizier te krijgen. Maar natuurlijk geen agent die erover peinst om dit bij -15 (deg C) te doen. Dat komt goed uit want het bespaart mij op zijn minst een paar honderd EURI per jaar :-)

Bij kruisingen met verkeerslichten zit er bovenop het verkeerslicht een witte waarschuwingslamp. Die lamp is onderdeel van een systeem dat de normale operatie van de verkeerslichten onderbreekt om nooddiensten te assisteren. De lamp begint te branden als er een ambulance, politie of brandweer met sirene en zwaailicht nadert. Het zorgt er voor dat je tijdig wordt gewaarschuwd en dat je de kruising vrij kunt maken voor een snelle doorgang van de nooddiensten. Kruisingen zijn normaal gesproken erg vertragend voor nooddiensten omdat ze er nooit zeker van kunnen zijn dat ze door andere verkeersdeelnemers zijn gezien. Zo niet met dit "Traffic signal preemption" systeem. Het is een mooi systeem waar we in Nederland nog wat van kunnen leren.

We hadden afgelopen dinsdag een afspraak bij Pearl Vision. Marissa had al langere tijd aangegeven dat ze de zaken niet meer zo scherp zag - vooral op afstand. Els vond dat ik ook maar eens een ogentest moest ondergaan omdat ze de indruk kreeg dat ik ook moeite had met de kleine lettertjes. Nadat we een hele berg formulieren hadden ingevuld mochten we ons melden bij de oogarts. Hij onderwierp ons aan een hele reeks testen die natuurlijk uitwezen dat zowel Marissa als ik een bril nodig had. Vervolgens werden we voor een klimwand met monturen gezet met de opdracht om er één uit te zoeken. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan: onze vriend had me tijdens de testen iets in mijn ogen gedruppeld waardoor ik het allemaal niet meer zo scherp zag. Eén groot voordeel: ik hoef zelf niet tegen het montuur aan te kijken. Marissa kon de bril een dag later ophalen, ik moet een week wachten. Blijkbaar moet aan die glazen van mij veel geslepen worden. We kregen ook nog korting omdat we twee brillen tegelijk kochten. Ik weet echter niet of ik daar nu zo blij mee moet zijn...

Deze week zat ik bij Medtronic's Caribou met collega Steve te praten over wat hij had gedaan in het weekend. Steve vertelde me dat hij zijn ouders naar hun overwinteringsadres had gereden. Zijn ouders hebben een Class A RV (een bus ingericht als camper, zoiets als dit) en zoeken ieder jaar de zon op als de winter in Minneapolis begint te vervelen. Omdat zijn vader een beetje in de lappenmand zit hadden Steve en zijn zwager aangeboden om dit jaar de RV naar de eindbestemming te rijden. Dat was niet zo maar even een ritje: het ging om 1920 mijl, te weten van Minneapolis naar Phoenix. Ze hadden er twee en een halve dag over gedaan. Minneapolis-Phoenix, ofwel Ruurlo-Istanbul. Daar draaien ze de hand niet voor om en ze vinden het heel normaal. Amerikanen, zijn ze gek of zijn ze gek?

De VS was afgelopen vrijdag wit gekleurd. In alle 50 staten in de VS lag er sneeuw ofwel "The United States of Snow". Het idee van 50 staten met sneeuw is zo bijzonder dat het Amerikaanse KNMI niet eens kon melden of dat eerder in de geschiedenis was voorgekomen. Bij het aanbreken van de dag was meer dan tweederde van het land bedekt met sneeuw. Zelfs de wolkenkrabbers in Dallas en de perzikbomen in Atlanta waren ondergesneeuwd. Dit alles werd veroorzaakt door een ongebruikelijke combinatie van weerpatronen. Tegelijkertijd veranderde dit vreemde weer de Olympische Winterspelen in Vancouver in de "bring-your-own-snow" spelen, en moest in Portland, Maine, het winterfestival geannuleerd worden wegens het gebrek aan sneeuw. Bijgaand een foto van sneeuw in Texas. Lees hier meer.

Vandaag ging Tiger Woods eindelijk met de billen bloot. Niet letterlijk natuurlijk, maar tijdens een live uitgezonden persconferentie bood hij publiekelijk zijn verontschuldigingen aan aan zijn vrouw Elin, zijn kinderen, zijn vrienden en zijn fans. Alle grote televisienetwerken waren er op afgekomen. Els stond in de sportschool op de loopband toen om 10am alle 12 plasmaschermen hetzelfde beeld uitzonden. Vooraf werd er gespeculeerd dat hij zijn rentree in het professionele golfcircuit zou aankondigen. Maar daar is hij blijkbaar nog niet klaar voor. Hij wilde vooral het verhaal rechtzetten dat zijn vrouw hem had geprobeerd aan te vallen in de nacht van Thanksgiving (toen het verhaal naar buiten kwam). Tiger benadrukte dat er ondanks zijn escapades in zijn huwelijk nooit geweld is gebruikt. En verder dat zijn vrouw geen enkele blaam treft. Waarvan akte.

Als laatste nog een filmpje. Zondag zijn we dan toch met de auto op het ijs geweest, op Medicine Lake om precies te zijn. Tot volgende week.



PS - Ik lees net vers van de pers dat het kabinet Balkenende 4 gevallen is over Uruzgan. Ik heb er geen woorden voor...

Een lange metworst

Ik ben afgelopen week een aantal dagen op Nederlandse bodem geweest, om precies te zijn van donderdag 4 februari tot zondag 7 februari. Vrijdagmiddag 5 februari stond de verdediging van Peter van Dam van zijn proefschrift "The Shortest Path to Cardiac Activation" aan de Radboud Universiteit in Nijmegen op het programma. De ceremonie verliep goed alhoewel zijn opponenten wel met een aantal kritische vragen kwamen. Dat was niet verwonderlijk: Het modelleren van het hart-activatie-proces is een complex onderwerp waarbij allerlei aannames gedaan worden die meer onderzoeksvragen opwekken dan er beantwoord kunnen worden. Dat is het mooie van dit soort wetenschappelijk onderzoek: Het houdt nooit op. Opvallend aan de plechtigheid was dat het begon en eindigde met gebed in het Latijns. Het was een kort gebed, zeg maar gerust een schietgebedje. Dat kwam goed uit want Twentenaren als ik houden van een kort gebed en een lange metworst.

Naast mij waren er zo'n 15 ex-collega's op de verdediging afgekomen. Met het risico dat ik er één vergeet waren Chris, Peter W, Kiwi, Mattias, Peter O, Harry, Marty, Bernard, Joanneke, Wilbert, Anneke, Patrick, Bert, Maarten, Cor, Christel, Duwie en Conny 's middags dan wel 's avonds tijdens het warm-en-koud buffet van de partij. Een heuse reünie dus. Met een tussenliggende periode van zo'n anderhalf jaar had ieder zijn eigen verhaal: sommigen hadden een nieuwe job die hun zo goed beviel dat ze niet weer terug zouden willen, anderen hadden wel ander werk maar dat kon niet op tegen hun oude job bij Medtronic, een aantal was nog zonder werk en een paar waren er voor zichzelf begonnen. Erg leuk om weer even te connecten. Nadat ik op zaterdag nog wat bezoekjes aan deze en gene had gebracht was het zondag alweer tijd om "op huus an te goan". Met een koffer gevuld met hagelslag, vlokken en muisjes waren de dames erg blij me weer te zien. Kunnen ze tenminste weer even vooruit...

De voorjaarsvakantie is inmiddels geboekt: van 22 maart tot 3 april gaan we 12 dagen naar Hawaï. Hawaï stond al een tijdje hoog op het verlanglijstje van de kinderen. Els en ik zijn op onze huwelijksreis in 1995 naar Hawaï geweest. Dat is dit jaar 15 jaar geleden en dat leek een mooi moment om nog eens terug te gaan. Daarbij komt het goed uit dat ik dit jaar 10 jaar bij Medtronic in dienst ben en als gevolg daarvan 5 extra vakantiedagen krijg. Wat wil je nog meer. We hebben besloten om 3 van de 8 eilanden aan te doen, Oahu, Hawaï en Maui. Misschien nog wel aardig om te vermelden dat onze huwelijksreis in 1995 niet geheel vlekkeloos verliep. Op de terugweg moesten we op het vliegveld van Minneapolis - St. Paul overstappen op de KLM vlucht naar Amsterdam. Het KLM vliegtuig was echter in geen velden of wegen te bekennen. Bij navraag bleek het nog in Amsterdam aan de grond te staan: het KLM personeel was voor het eerst in 35 jaar in staking gegaan, net nu wij terug wilden naar huis. Die dag hebben we 8 uur op het vliegveld van Minneapolis rondgehangen. Wat een toestand aan het eind van een mooie vakantie. Gelukkig waren we net getrouwd dus dan maak je daar niet zo'n punt van… Wie had toen kunnen bevroeden dat we 15 jaar later in Minneapolis zouden wonen. Het kan raar lopen.

Sinds afgelopen week snap ik weer waarom ik niet met de lotto meespeel. Voordat je het weet win je een gigantische prijs. Alsof dat nog niet erg genoeg is, krijg je er gratis een heel stel vrienden bij. Daar hoef je niets voor te doen. Die vrienden willen je natuurlijk graag helpen om van het geld af te komen. Met een beetje geluk schuwen ze daarbij het zwaardere werk niet. Een stevige plaat beton doet immers wonderen: Zo leef je erboven met geld, zo lig je eronder zonder geld. Van je vrienden moet je het maar hebben. Volgens de politie ga je niet vrijwillig onder zo'n betonnen plaat liggen. Dat lijkt me zo klaar als een klontje. Gelukkig speel ik niet mee in de lotto, loop ik dàt risico tenminste niet.

Op nu.nl las ik het volgende bericht: "Reinout Oerlemans heeft zijn huis in de Amerikaanse stad Los Angeles weten te verkopen. De succesvolle producer zou 14.9 miljoen euro voor de villa ontvangen. De topman van productiebedrijf Eyeworks zou in 2008 7,5 miljoen dollar voor de woning hebben betaald. Dit meldt snafu.nl." Toen ik dit verhaal las kreeg ik het gevoel dat er iets niet klopte. Ook in de VS is de woningmarkt niet al te best dus een winst van zo'n 9 miljoen euro leek me bizar. Dus ik naar snafu.nl en inderdaad, er klopt geen hout van. Het echte verhaal is: "Goed nieuws voor Reinout Oerlemans! Z’n huis in LA wat te koop stond voor 14.9 miljoen dollar is verkocht! Reinout en Danielle kochten de grond waar ze het stulpje op gebouwd hebben een paar jaar geleden voor 7.5 miljoen dollar." Een mooi staaltje van hoe feiten volledig uit zijn verband gerukt kunnen worden. Een dikke onvoldoende voor nu.nl.

De sneeuw blijft ook hier maar vallen. Het is niet zo erg als in het noord-oosten van de VS, maar ook hier hebben we genoeg gehad in de afgelopen week, zo'n 30 (cm). Els en ik hebben dan ook weer drie dagen achter elkaar sneeuw lopen verplaatsen. Wat een lol. Het is zelfs zo dat er in Downtown Minneapolis aan de kant van de weg met de even huisnummers een parkeerverbod is ingesteld. Dit omdat de hoge sneeuwbulten de doorgang beletten, in het bijzonder van de nooddiensten. Het is 9 jaar geleden dat men zo'n parkeerverbod had uitgevaardigd. Dat de wegen aardig te lijden hebben van de temperatuurvariaties en het zout blijkt wel uit bijgaande foto van de 6th Street in Minneapolis. Een mooie illustratie van de stelling dat Minnesota maar twee seizoenen heeft, "Winter season" en "Road construction season".

Zondag stond de 44e Superbowl op het programma. De wedstrijd tussen de New Orleans Saints en de Indianapolis Colts werd gespeeld in het Sun Life Stadium in Miami Gardens in Florida. Bijna 110 miljoen televisiekijkers zagen hoe de Saints, in de halve finale met heel veel geluk verder gekomen ten koste van de Minnesota Vikings, nu verdiend wonnen van de Colts met 31-17. Daarop brak het feest los in New Orleans, de stad die vijf jaar geleden zwaar werd getroffen door de orkaan Katrina. Dat leidde toen tot een humanitaire ramp. Deze overwinning is dan ook een geweldige opsteker voor de inwoners van die stad. Het is ze van harte gegund.

Het zit Toyota niet mee. Jaren achtereen stonden ze boven aan de lijst van meest betrouwbare automerken. In vele boeken en artikelen wordt Toyota geroemd om hun focus op quality. The Toyota Way, gebaseerd op de twee principes Respect for People en Continuous Improvement, wordt regelmatig aangehaald als een voorbeeld voor anderen, ook binnen Medtronic. En nu dit. Een wereldwijde terugroep van 8 miljoen Toyota modellen in verband met problemen met het gaspedaal en de ABS. Ik las een verhaal van een man die in 2008 veroordeeld is tot 8 jaar gevangenisstraf omdat hij in 2006 met zijn Toyota Camry een fatale crash veroorzaakte. De man reed met hoge snelheid in op een andere auto met drie doden tot gevolg. De man heeft altijd gezegd dat hij verschillende keren geprobeerd heeft te remmen maar dat de auto niet adequaat reageerde. Het zal je maar overkomen. Een lastige situatie voor Toyota. Is het merk nu onbetrouwbaar? Natuurlijk niet, maar het is wel een smet op het ongeschonden blazoen. En zoals iedereen weet: Reputatie komt te voet en gaat te paard.

De kinderen hebben maandag vrij van school in verband met President's Day. Deze arme jongen moet echter wel aan het werk. Tot volgende week.