Potatoe, potatoe, potatoe

Er zijn verschillende manieren om je vakantie of vrije tijd door te komen. Zo is er de wandelvakantie langs het Pieterpad, een pelgrimstocht naar Santiago de Compostella of een reis met de Trans-Siberië Express van Moskou naar Vladivostok, om er maar een paar te noemen. Je kunt er ook voor kiezen om de Route 66 te rijden, de bijna 4000 km lange historische autoweg van Chicago naar Los Angeles die ook wel bekend staat als The Main Street of America. Sommigen stellen zich tot doel om alle 50 staten van de VS te bezoeken. Er zijn er die dat in een maand willen doen, anderen trekken er vijf jaar voor uit, weer anderen maken het een lifetime goal. Toen we tijdens de vakantie in een souvenir winkel aan het rondneuzen waren zagen we een rack met magneetjes van elke staat, en een bijbehorend magneet bord. We besloten dan ook om die staten waar we al geweest zijn te kopen. In totaal hebben we nu 13 staten gescoord: Arizona, California, Florida, Hawaii, Massachusetts, Maryland, Michigan, Minnesota, Nevada, New Jersey, New York, South Dakota, Wisconsin. We hanteren de volgende regel: Een staat is in als er door minimaal één family member voet aan de grond is gezet. We hoeven er dus niet met z'n vieren geweest te zijn en een overstap op een vliegveld telt ook mee. Dat maakt het wat makkelijker anders komen we nooit aan 50. Dat gaat ons sowieso niet lukken - maar het is wel leuk om het bij te houden.

Het is ons deze zomer erg opgevallen hoe populair Harley-Davidson motoren in de VS zijn. Harley-Davidson is de enige nog overgebleven grote Amerikaanse fabrikant van motorfietsen. Het bedrijf komt van oorsprong uit Milwaukee, Wisconsin, de staat ten oosten van Minnesota. Harley's staan bekend om het unieke potatoe-potatoe-potatoe geluid. Vroeger werd het merk vooral geassociëerd met de Hell's Angels, tegenwoordig is dat bijzaak. Volgens niet-fans schieten Harley-Davidsons vermogen tekort, laten de prestaties te wensen over en is de wendbaarheid matig. Dat deert de liefhebber blijkbaar niet. Harley rijden lijkt met niets te vergelijken. Het is geen machine om mee te gaan scheuren en plat door de bocht te gaan - een Harley is om te genieten. Er is dan ook een echte lifestyle cult omheen gecreëerd, het Harley familiegevoel. Je ziet Harley rijders veelal in groepen - als ware het een sociale gebeurtenis. Motorrijden als zodanig spreekt me minder aan maar ik vind het machtig om te zien (en te horen).

De American footballers van de Minnesota Vikings zijn goed op dreef. Jullie kunnen je vast nog wel herinneren dat de Vikings quarterback Brett Favre hebben gecontracteerd voor twee jaar voor een salaris van 12 miljoen dollar per jaar. Tot nu toe heeft zich dat uitbetaald: Drie gespeeld, drie gewonnen. De eerste wedstrijd uit tegen de Cleveland Browns met 34-20, de tweede uit tegen de Detroit Lions met 27-13 en afgelopen zondag thuis tegen de San Francisco 49ers met 27-24. Maandagavond staat de kraker tegen de Green Bay Packers op het programma. Dit is een speciale wedstrijd omdat de Green Bay Packers uit buurstaat Wisconsin komen - en dus vormen ze de aartsrivaal. Maar het is vooral bijzonder omdat Brett Favre 16 jaar bij de Packers heeft gespeeld en nu aan de andere kant loopt te gooien. Spektakel van de bovenste plank dus met een uitverkocht stadion. Entreekaartjes doen meer dan $1000 op de zwarte markt. Ik heb delen van de eerste wedstrijden op TV gezien en vind het best een leuk schouwspel. Er gebeurt van alles op het moment dat er gespeeld wordt en het gaat er niet kinderachtig aan toe. Ook maandag ben ik natuurlijk weer van de partij. Zelfs in de pauzes zit ik op het puntje van mij stoel - wat wil je ook als de cheerleaders het veld betreden. Dàt alleen al is het aankijken meer dan waard. Daar kan het voetbal in Nederland nog veel van leren...

Donderdag brak er grote paniek uit in de tent. Dat zat zo. Leonie had op woensdag haar tweemaandelijkse bezoek aan de orthodontist. Ze was er voor controle van haar bovenbeugel maar kreeg tevens een onderbeugel. Dat is natuurlijk geen pretje. Vooral de eerste dagen doet dat pijn (op zijn Twents gezegd een zere bek; excusez-le-mot maar ik kon het niet laten). Leonie had in de nacht van woensdag op donderdag dan ook niet veel geslapen. Daarom besloot ze om donderdag thuis te blijven. Terwijl Leonie thuis was ging Els 's morgens naar de fitness. Ze stond nog geen vijf minuten op de loopband of haar mobiel ging af, Leonie aan de lijn: 'IK BEN EEN HAMSTER KWIJT, IK BEN EEN HAMSTER KWIJT' was het enige dat ze kon uitbrengen. Els kon haar niet tot bedaren brengen en moest als-de-brandweer naar huis. Thuisgekomen had Leonie inmiddels alle roosters van de luchtverwarming met kranten afgedekt omdat ze bang was dat de hamster er in zou verdwijnen. Maar gelukkig, voordat Els haar jas uit had gedaan was de hamster weer terecht: ze was onder het dressoir gekropen. Misschien moet ik de roosters toch wat verder openzetten :-)

Over hamsters gesproken. Els is weer aan het studeren geslagen. Een aantal maanden geleden heeft ze zich ingeschreven bij een Community College. Ze is begonnen om in eerste instantie haar Engels op te frissen. Els heeft net als ik 6 jaar Engels gehad op het VWO aan het toenmalige Christelijk Lyceum in Almelo maar er daarna niet veel meer mee gedaan. Een opfriscursus is niet weg dus. Daarna wil ze dat vervolgen met een nog nader te bepalen studie om niet in te dutten als huisvrouw (dat zijn haar eigen woorden). Voor de cursus Engels had ze een opdracht gekregen om een verhaal te schrijven over een hoogtepunt in haar leven. Daar hoefde ze niet lang over te denken: Bert en Ernie. Zo hadden we de hamsters genoemd die we in 1995 ter gelegenheid van ons huwelijk hadden gekregen. Naar Bert en Ernie van Sesamstraat, een ander favoriet duo van mij. Hamster Bert bleek achteraf echter geen Bert maar Bertha en toen hadden we het gedonder in de glazen. Els haar hele verhaal is te lezen door op de screen print links te klikken. Haar Engelse begeleidster vond het een prachtig verhaal - de moeite waard om te delen met anderen.

Boer Koekoek logica

Minnesota staat bekend als Land of 10.000 Lakes. Het is dan ook heel normaal om hier een eigen boot te hebben. Wij hebben ook nagedacht over de aanschaf van een boot. Terwijl ik me aan het oriënteren was op het internet werd ik op een ander idee gebracht: lid worden van de Excel Boat Club. Dat werkt als volgt: Je wordt lid voor een vaarseizoen dat loopt van begin mei tot eind september. Afhankelijk van je lidmaatschap mag je tot 10 of tot 25 keer een halve dag varen gedurende dat seizoen. Als je wilt varen maak je een reservering waarbij je zelf het type boot kiest en aangeeft welke water toys (rubberbanden, waterski's, …) je mee wilt. De club heeft in totaal 22 boten (11 verschillende types) in beheer waarmee je zelf vaart. Groot voordeel: je wordt volledig in de watten gelegd. De geresereerde boot ligt klaar als je komt en je levert 'm aan het eind van de vaart weer af. Geen gedoe met schoonhouden van de boot, aftanken, liggeld, verzekering, winterstalling, enzovoort. Verder kun je 11 verschillende types boten uitproberen. Nadeel is dat je beperkt bent tot de twee locaties waar de Excel Boat Club zijn boten heeft, Lake Minnetonka en The St. Croix River. Nadat we wat rond hadden gevraagd en zeer goede feedback hadden ontvangen over eigenaar Tom en zijn crew hebben we besloten om het een seizoen te proberen. Dus alvast een tip voor wie volgend jaar op bezoek komt: vergeet niet je zwemkleding mee te nemen want we gaan gegarandeerd een dagje varen.

Van boten naar auto's. Ingewijden weten dat de Mercedes SL mijn droomauto is en dat die al sinds mijn jeugd hoog op mijn verlanglijstje staat. In Nederland zijn die normaal gesproken niet te betalen tenzij je vrijgezel blijft of een andere creatieve oplossing verzint. Dat laatste heb ik in het verleden wel eens gepoogd. Zo heb ik geprobeerd Els uit te leggen dat we ons geld beter in een auto kunnen steken dan in een huis. Immers, in een auto kun je wonen terwijl je in een huis niet kunt rijden. Boer Koekoek logica waar Els helaas niet aan wilde. Wel vond ze het prima dat we in een (gehuurde) Mercedes SL zouden rijden op onze trouwdag maar veel meer zat er tot nu toe niet in. Met de prijzen van auto's in de VS komt mijn droom een stuk dichterbij. Ik heb dat wat verder uitgezocht en kwam opnieuw tot de conclusie dat autoliefhebbers in Nederland schandalig worden uitgezogen.

Voorbeeld: Voor een nieuwe Mercedes SL600 V12 517pk betaal je in Nederland, Duitsland en de VS achtereenvolgens €215.000, €150.000 en €111.000 (omgerekend). In Nederland is de auto dus een factor twee duurder dan in de VS. Je leest vaak dat dat komt door de BTW en BPM van 19% en 45%, respectievelijk. Maar dat is geen sluitende verklaring: Volgens de NL prijstabel is de netto cataloguswaarde €125.000, inclusief BTW wordt dat €149.000 en met BPM €215.000. De netto cataloguswaarde in de VS is daarentegen €104.000 (omgerekend).

Dus gecorrigeerd voor BTW en BPM is de prijs van een in Duitsland geproduceerde auto in Nederland nog steeds 20% duurder dan in de VS. De vraag is hoe dat kan. Ik heb op internet gezocht naar een verklaring maar heb die tot nu toe niet kunnen vinden. Als iemand het weet hoor ik het graag. Ondertussen vind ik het wel mooi zo: Vraag niet hoe het kan maar profiteer er van. Een nieuwe Mercedes SL kost nog steeds erg veel geld, maar een SL550 uit 2008 gaat hier weg voor $75.000 (= €55.000). Kortom, nog even doorsparen, Els overtuigen en een droom wordt werkelijkheid!

Deze week stond er op de website van CNN een artikel getiteld Waar verdien je het dikste salaris? Daar werd een overzicht gegeven van het gemiddelde (mediaan) jaarsalaris per staat in de VS in het jaar 2008. Bovenaan stond de staat Maryland met een gemiddeld jaarsalaris van $70.545, onderaan de staat Mississippi met $37.790. Minnesota stond 12e van de 50 met een gemiddelde va $57.288. De hoogste salarissen vind je in het Noord-Oosten (rondom New York) terwijl het minst verdiend wordt in het Zuiden van de VS. Denk nu niet meteen dat je dus het beste in het Noord-Oosten kunt wonen. De inkomsten zijn er relatief hoog maar daarentegen de kosten van levensonderhoud ook. Het gaat uiteindelijk om koopkracht - wat heb je netto te besteden na aftrek van alle kosten. Als je daar naar kijkt ziet het plaatje er anders uit en behoort Minnesota bij de top 5. We zitten dus zo gek nog niet.

Wat me vooral opviel in het artikel is dat de staat Alaska op de 4e plaats stond, nog voor Hawaii. Ik weet niet hoe het jullie vergaat maar als ik aan Alaska denk zie ik Eskimo's voor me: dik ingepakt, pegels aan de snor, staand op de slee, voortgetrokken door keeshonden, jagend over de eeuwig-bevroren toendra; en na de jacht zittend in de iglo, rondom het vuur, de pan gevuld met vis of zeehondenvlees. Dat is wat ik van meester Van Gorkum op de toenmalige Prins Mauritsschool in Westerhaar heb geleerd. Tenminste, dat is wat ik me herinner. De realiteit is blijkbaar anders: Alaska is zeer rijk aan grondstoffen. Goud, steenkool en aardolie hebben de in oppervlakte grootste staat van de VS rijk gemaakt. Het is dus niet zo vreemd dat Alaska hoog op de lijst staat van gemiddelde jaarsalarissen. Maar wat mij betreft weegt dat niet op tegen de vrieskou. Ik hou niet zo van pegels aan de snor, dan maar wat minder pegels in de portemonnaie.

President Obama doet er alles aan om zijn message omtrent hervorming van de gezondheidszorg onder de aandacht te brengen. Afgelopen zondag was hij niet van de buis af te branden: hij was te zien op ABC, CBS, NBC, CNN en Latino Univision. Daarmee werd hij de eerste VS president in de geschiedenis die in één dag verscheen op vijf TV channels. Gelukkig hoefde hij daarvoor niet van studio naar studio te racen: alle talk show hosts en hun crew waren op vrijdagmiddag naar het Witte Huis gekomen voor de opnames. Alsof dat nog niet genoeg was was Obama op maandagavond de eerste zittende president die te gast was in de Late Show van David Letterman. Dat was erg vermakelijk. Meest opvallend bij dit alles was dat Fox News Channel, het meest bekeken news channel in de VS, volledig genegeerd werd. Fox is namelijk een uiterst conservatief rechts kanaal dat het niet zo op heeft met Obama. Tegenstanders van Obama hadden zo hun eigen gedachtes over dit media offensief: "He’s been on everything except the Food Channel", volgens Republikeins Senator Graham. De discussie over healthcare reform woekert voort.

Els heeft deze maand weer een bijeenkomst gehad van International Circle, de eerste van dit seizoen. Hier komt haar bijdrage: De International Circle is een groep vrouwen die van oorsprong niet uit Amerika komen. Meestal is men met het gezin naar Minneapolis gekomen vanwege het werk van de echtgenoot. Ongeveer 30 jaar geleden hebben een aantal vrouwen de koppen bij elkaar gestoken en deze groep in het leven geroepen. Doel van de groep is andere buitenlandse vrouwen ontmoeten, ervaringen uitwisselen als immigrant en Minneapolis en omgeving leren kennen. De eerste keer dat men samenkomt in het seizoen is er een zogenaamde Potluck Luncheon. Daarbij neemt iedereen een favoriet gerecht mee (al of niet uit het land van herkomst), dat op het keukeneiland van de gastvrouw wordt uitgestald, en waar vervolgens iedereen van mag genieten. Ik had natuurlijk de traditionele Hollandse appeltaart gebakken en meegenomen. Deze viel erg in de smaak bij de dames, ze aten de vingers er bij op. De bijeenkomsten zijn altijd erg gezellig en je leert veel vrouwen uit andere landen kennen. Het is leuk om ieders ervaring te horen met de typische gewoonten van de Minnesotans, en het is een verademing om vrouwen te zien zonder sneakers en sweatshirt......, maar modieus gekleed. De komende maanden gaan we onder andere een boottocht maken, een museum bezoeken en een historisch gebouw bezichtigen, met aansluitend altijd een lunch in een nabijgelegen restaurant. Kortom een leuk uitstapje voor deze stay-at-home mom.

Tot slot, deze week werden we er op attent gemaakt dat we als Harry en Elf te boek staan. Wim Stegink (mijn oud-collega uit Lochem) was op zoek naar ons thuis telefoonnummer en zocht onder Berghuis Maple Grove op Google. Het resultaat was bijgaand plaatje. Nader onderzoek leert dat we bij Comcast, de kabelmaatschappij, als Harry en Elf in het systeem zitten. Els was daar al van op de hoogte en zegt dat ze me dat een tijdje geleden verteld heeft. Ik heb blijkbaar een selectief geheugen want ik kan het me niet herinneren.
Nu is Els soms best wel een Elfje maar er zijn grenzen :-)
Ik heb inmiddels een verzoek tot wijziging ingediend bij Comcast.

Oude tijden herleven

Zaterdag was President Obama in het Target Center in Minneapolis. Ik heb overwogen om er naar toe te gaan want zo vaak krijg je immers niet de kans om één van de machtigste mensen op aarde in levende lijve te zien. Toen ik echter zaterdagmorgen om 7 uur naar het nieuws keek bleek dat ik niet de enige was die op deze gedachte was gekomen: er had zich al een hele lange rij voor de ingang gevormd. De eersten waren er al op vrijdagavond gaan zitten. Het leek me dan ook niet zinvol om er naar toe te rijden. Later heb ik de toespraak op internet bekeken en ik moet zeggen: Barack Obama is een geweldige spreker en komt zeer authentiek over. Terwijl Obama aan het spreken was merkte hij een bekende op: Igor, een jongen van 7' 8" (230 cm), letterlijk de grootste Obama fan ter wereld. Igor, 26, woont in Rochester, MN, hier zo'n 100 mijl vandaan. Hij is op jonge leeftijd vanuit de Oekraïne naar de VS gekomen om behandeld te worden in de befaamde Mayo Clinic in Rochester, MN, voor een groeiprobleem en diabetes. Hij is nu de grootste fan van Obama en weet als geen ander hoe belangrijk het is om een goed healthcare systeem te hebben. Hier zie je twee foto's van Igor: afgelopen zaterdag met Barack Obama (links), en een eerdere foto waarbij hij met Michelle Obama en zijn moeder op de foto is gekomen. De Obama's zelf zijn redelijk lang maar dat is niets vergeleken met Igor.

De najaarscompetitie van girls soccer is begonnen. Leonie is al weer een aantal weken aan het trainen en zaterdag was de eerste wedstrijd in Daytona, MN. Naast ons langs de lijn zaten ook een vader, moeder en 15-jarige dochter hun jongste dochter/zusje aan te moedigen. Onderwijl zat de vader het wiskunde huiswerk (met boek, schrift, rekenmachine op schoot) van de oudste dochter te controleren. Daarbij constateerde hij dat ze de nodige fouten had gemaakt. Hij vertelde haar dat hij niet tevreden was en dat ze het eens goed na moest kijken. Helaas heb ik geen foto van deze opvallende gebeurtenis. Maar wat beweegt een ouder om langs de lijn huiswerk te gaan controleren? Het voelde als een gevalletje Indruk-maken-op-zijn-omgeving en Ik-zal-jullie-even-laten-zien-wat-opvoeden-is. Wij vonden het allemaal erg overtrokken en meer in de categorie Gebruik-je-verstand. Als je al het huiswerk van je dochter wilt controleren doe het dan gezellig samen thuis aan de keukentafel. Het maakte Leonie allemaal niets uit: het team speelde een prima wedstrijd en won met 6-3.

Afgelopen maandag was ik jarig, ik ben 44 geworden. Even na half zeven stond de family aan de rand van het bed het Er-is-er-één-jarig te zingen. Ik werd verrast op een compleet Caribou doe-het-zelf pakket: een home-brewer koffie-apparaat, een melk-opschuimer, een fles vanille siroop, een blueberry muffin, een Caribou beker, een Caribou kadopas en een caribou knuffel. Daarmee kàn ik nu zelf thuis een lekkere Vanilla Latte brouwen. Met de nadruk op kàn want er zijn er hier in huis die dat nog veel beter kunnen :-) Op het werk bleef het ook niet onopgemerkt: een oranje Happy Birthday ballon en slingers waarvoor Bob speciaal op pad was geweest. Bob had zelfs voor donuts gezorgd. Wat dat betreft is er wel wat veranderd: toen ik hier vorig jaar begon kwam ik er achter dat men de verjaardag het liefst ongemerkt voorbij liet gaan. Daar heb ik snel verandering in gebracht. Tegenwoordig wordt bij een verjaardag de cube (werkplek) van de jarige versierd. Het is dan aan de jarige om wel of niet te trakteren. Om in Nederlandse traditie te blijven heb ik mijn groep getrakteerd op een beker echte koffie bij de Caribou. De groep kon dat blijkbaar wel waarderen en zong spontaan Happy Birthday.


Over Oranje gesproken, jullie kunnen je vast nog wel herinneren dat Idara, de van oorsprong Nigeriaanse jongen in mijn groep, eind juli bij een trainingpartijtje van het Medtronic soccer team zijn enkel had gebroken. Nadat de zwelling na een aantal weken was weggetrokken werd de enkel in het gips gezet. Ik had Idara mijn wens uitgesproken dat het gips, indien mogelijk, oranje van kleur zou moeten zijn. Zoals de foto laat zien had hij zich daar netjes aan gehouden. Dat noem ik nou commitment.

Afgelopen weekend zag ik een programma op de televisie waarin aan het eind de vraag werd gesteld aan kijkers om de voorbijgane week in drie woorden samen te vatten. Ik vond dat een leuke gedachte en heb die aan Els, Marissa, Leonie en mijzelf voorgelegd. Daar kwamen verschillende antwoorden uit.

Els: Eindelijk weer rust - Ze is erg blij dat de kinderen na 13 weken weer naar school gaan, daarmee heeft ze de handen overdag weer vrij.
Marissa: Leuke eerste schoolweek - Zowel Marissa en Leonie hadden weer zin om naar school te gaan en de eerste week is hun goed bevallen.
Leonie: Eindelijk dik gewonnen - Met de 6-3 heeft Leonie voor het eerst een ruime overwinning behaald.
Harry: Anthony neemt ontslag - Eén van mijn betere medewerkers vertelde me donderdag dat hij Medtronic gaat verlaten voor een startup bedrijfje. Dat was even slikken maar het leven gaat door.

Op woensdag is de tafeltennistafel gearriveerd. Eind vorige week werd ik gebeld met het verzoek om beschikbaar te zijn omdat de chauffeur hulp nodig had bij het uitladen van het pakket. De chauffeur zou me een een half uur van te voren bellen zodat ik tijd had om vanaf het werk naar huis te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Woensdagmiddag even na 3 uur kreeg ik een telefoontje. De chauffeur meldde me dat hij al dicht bij ons huis was. Ik dus als een speer naar huis. Maar toen ik thuiskwam lag het pakket al op de oprit en was de vogel gevlogen. Blijkbaar kon hij zich prima zelf redden. Hoe dan ook, we hebben de tafel direct in elkaar gezet en in gebruik genomen. Ik voelde me meteen weer ouderwets in vorm. In mijn jeugd was ik namelijk een kei in tafeltennis. Ik ben in 1983 zelfs Vice-Kampioen Tafeltennis geweest op de camping in Nunspeet. Els kon het zich allemaal nog goed herinneren - oude tijden herleven :-)

Een prettig weekend en tot volgende week.

De Dunne en de Dikke

Het gaat niet goed met President Obama. Zijn plan voor een herziening van de gezondheidszorg krijgt van verschillende kanten veel kritiek. De economie wil nog maar niet vlotten ondanks de honderden miljarden dollars die de regering in de economie heeft gepompt als onderdeel van het Economic Stimulus Package. De werkloosheid blijft stijgen; elke maand wordt er weer een nieuw dieptepunt bereikt. Dit alles is koren op de molen van zijn politieke tegenstanders en leidt er toe dat het land politiek gezien hopeloos verdeeld is. Hoezo United States? President Obama bevindt zich dan ook in een niet te benijden positie. Afgelopen week had hij het, in mijn ogen prima idee opgevat om een videoboodschap te brengen aan de schoolkinderen. Een soort peptalk van de president bij de start van het nieuwe schooljaar waarin hij de kinderen zou wijzen op het belang van onderwijs en aan zou sporen om goed hun best te doen. Wie kan daar op tegen zijn, zou je zeggen. Toch was er de nodige weerstand tegen dit voornemen. Zijn tegenstanders suggereerden dat Obama uit was op politiek gewin. De Republikeinse Partij in Florida ging zelfs zo ver dat ze Obama beschuldigden "belastinggeld te gebruiken om de Amerikaanse kinderen te indoctrineren met zijn socialistische agenda". Dit getuigt van een absoluut gebrek aan respect voor de goede bedoelingen van President Obama. Maar ja, zolang het economisch tij niet keert (lees: zolang de mensen het niet in de portemonnaie voelen) zal de verdeeldheid alleen maar toenemen. Laten we niet hopen dat dat te lang duurt want United we stand, Divided we fall.

New York vierde de afgelopen week het feit dat de stad vierhonderd jaar geleden is gesticht door de Nederlanders. De hele week waren er festiviteiten om te herdenken dat VOC-kapitein Henry Hudson in september 1609 met zijn schip De Halve Maen voor anker ging bij Manhattan. Ook Kroonprins Willem-Alexander en Prinses Maxima waren op bezoek. We kunnen best trots zijn op het feit dat de Nederlanders de basis hebben gelegd voor New York, de grootste stad in de VS en één van de belangrijkste wereldsteden. In Manhattan vind je nog steeds bewijzen van onze aanwezigheid met onder andere de Nassau Street. Het is natuurlijk stom dat we de heerschappij over hebben gedaan aan de Britten in 1674, waarbij de oorspronkelijk naam Nieuw Amsterdam veranderde in het huidige New York. Wel deden de Britten tegelijkertijd definitief afstand van Suriname. Achteraf kun je je afvragen of dit wel zo'n goede deal is geweest :-)

Voor wie het nog niet weet: Ik ben een fan van Laurel and Hardy, ook wel Stan en Ollie en (in Nederland) de Dikke en de Dunne genoemd (by the way, in volgorde had dat eigenlijk de Dunne en de Dikke moeten zijn). De magere, verlegen en naïeve Stan Laurel en de dikke, bazige en van eigen kunnen overtuigde Oliver Hardy vormen één van de populairste komische duo's uit de filmgeschiedenis. Ze waren meesters in de slapstick, in eerste instantie met stomme films maar later ook met gesproken tekst. In mijn jeugd waren ze populair en regelmatig op TV te zien. Onder de tegenwoordige jeugd is het duo vrijwel niet bekend en cool zijn ze al helemaal niet. Ook in de VS zie je maar sporadisch een verwijzing naar dit unieke stel. Gelukkig zijn er velen die de gedachte aan dit legendarische duo in leven houden. Op internet is er een schat aan informatie te vinden en er worden regelmatig bijeenkomsten gehouden door en voor de harde kern. Waarom vind ik ze GREAT? Vanwege de eenvoud: de simpelste dingen gaan oneindig vaak mis, ze hebben vaak ruzie om niets, als kinderen in een volwassen wereld. En niet te vergeten de aanstekelijke lachbuien en kinderlijke huilbuien van Stan. Niet te evenaren. Er zijn natuurlijke vele onvergetelijke scenes maar één van de beste vind ik hun dansje in de film Way Out West, een echte klassieker (je kunt het filmpje afspelen via de Play knop).



Je vraagt je natuurlijk af waarom deze bijdrage over Stan en Laurel? Nou, toen ik van de week een berichtje las over het probleem met obesitas (overgewicht) in de VS moest ik aan onze olijke vrienden denken. Wat velen van jullie misschien niet weten is dat Stan Laurel, de Dunne, in Engeland geboren en opgegroeid is en Oliver Hardy, de Dikke, in de VS. Je zou dus kunnen stellen dat obesitas in de VS niet van de laatste jaren is, het speelde hier al begin 1900.

Zoals je in Nederland gemeentelijke OZB betaalt voor een eigen huis betaal je hier zogenaamde Property Tax. Beide worden vastgesteld op basis van de marktwaarde van je huis. Er is wel een groot verschil: Terwijl de OZB zo'n 0.1% bedraagt is de Property Tax hier 1.2% op jaarbasis. Met andere woorden, wat je in Nederland per jaar betaalt betaal je hier per maand. Da's dus nie niks maar daar krijg je wel wat voor terug. De opbrengsten van de Property Tax wordt verdeeld tussen county, city en school district, en gebruikt om services te financieren zoals politie, brandweer, onderwijs, parkaanleg, groenonderhoud, recreatievoorzieningen, maar ook de rechtbank. Ondanks dat het best een aanslag is op de portemonnaie (we betalen maandelijks $700 Property Tax) heb ik het gevoel dat het wat oplevert, dit in tegenstelling tot de OZB. Men besteedt hier veel aandacht aan de aanleg en onderhoud van parken, woonwijken en winkelgebieden. Overal zie je van die mooi aangelegde groenstroken, bloemenperkjes, fonteinen, en hier en daar een kunstwerk. Het geeft het landschap een fraaie uitstraling. Ik mag dat wel, daarvoor wil ik wel een paar dollar extra overmaken.

Naast tornado's herbergt de natuur hier nog meer gevaren: Wolven. In het noorden van Minnesota, op zo'n drie uur rijden van ons, leven de wolven in het wild. Hun populatie wordt geschat op 3000 dieren maar dat aantal groeit gestaag. Mooi voor de wolf maar minder voor de mens. Ook hun aantal groeit namelijk: het is erg populair om Upnorth een cabin te hebben aan één van de vele meren of in de uitgestrekte bossen. Maar ja, waar wolf en mens dichter bij elkaar komen te leven kan het ook mis gaan. Niet dat de wolven mensen aanvallen - Oma en Roodkapje hoeven niet te vrezen. Maar het gebeurt steeds meer dat je je hondje laat apporteren en dat hij niet terugkomt. Mooi voor de wolf, minder voor de baas. Er zijn dit jaar al 131 klachten (een stijging van 20%) over vermiste huisdieren (inclusief levende have) als gevolg van een wolvenaanval. Daarvan zijn er slechts 60 bevestigd omdat het lang niet altijd lukt om bewijs te achterhalen; een wolf gaat netjes te werk en laat weinig rotzooi achter. De regio Grand Rapids-Hill City, MN, wordt zelfs Wolf City genoemd. Geen wonder dat één op de twee inwoners van de VS een wapen draagt, je moet toch wat doen om je hondje te beschermen...

Tot slot: Morgen komt President Obama voor een kort bezoek naar het Target Center in Minneapolis. Hij geeft opnieuw een speech over Healthcare. De staat Minnesota is één van de best scorende staten als het gaat om kwaliteit van de gezondheidszorg en participatiegraad (d.w.z. het aantal mensen dat niet verzekerd is is hier laag). Misschien dat we een poging wagen om hem in levende lijve te zien. De toegang is echter gratis en volgens het first-come-first-serve principe dus zou het wel eens heel erg druk kunnen worden. We will see. Alvast een prettig weekend.

Eten-op-een-stokkie

Hoera, hoera, hoera! Afgelopen woensdag was Leonie jarig, ze is 11 jaar geworden. Rondom verjaardagen hebben we een aantal vaste gewoontes met standaard taakverdeling: De avond ervoor versieren we het huis. Els heeft daarbij de leiding; zij hangt de slingers op en versiert de stoel, ik blaas de ballonnen op. 's Morgens om 7 uur staan we aan het bed te zingen; Els verzorgt de kado's, ik maak de foto's. Leonie had bovenaan haar verlanglijstje een tafeltennistafel staan. Dat kwam goed uit want die heb ik ook altijd al gewild :-) De tafel is besteld maar de levering laat op zich wachten. Els had verder een leuk boek getiteld 101 things you gotta do before you're 12! en een knuffel gekocht. Marissa had een complete woninginrichting voor de hamsters voor Leonie in petto. Daarnaast had Leonie voetbalschoenen gekregen. Alsof dat nog niet genoeg was werd ze verrast op een behandeling bij de manicure en pedicure inclusief het lakken van alle nagels (alle wil zeggen ook die van Marissa en Els, de feestvreugde kon niet op). 's Middags kreeg Leonie de nodige telefoontjes en hebben we geskyped. We hebben de dag afgesloten bij Benihana, een Japans eethuis waar je natuurlijk met stokkies moet eten. Het bedienend personeel verraste Leonie op een uit volle borst gezongen Happy Birthday en een gratis ijsje. Al met al een leuke dag.



Ieder jaar wordt op een groot terrein tussen Minneapolis en St. Paul de Minnesota State Fair georganiseerd. Dit is een markt die in totaal twaalf dagen duurt waarbij de laatste dag altijd samenvalt met Labour Day, de eerste maandag van September (dit is tevens de laatste dag van de zomervakantie van de scholen). De State Fair wordt al gehouden sinds 1859. Het is de grootste fair in Amerika gerekend naar het gemiddeld aantal bezoekers per dag, in 2008 bijna 150.000 per dag. Vroeger stond de fair vooral in het teken van het boerenbedrijf: tentoonstellingen van onder meer paarden, koeien, schapen en pluimvee, en landbouw materieel zoals tractoren, combines en toebehoren. Tegenwoordig gaat het veel meer om andere zaken: materieel zoals trucks, auto's, boten, caravans, motoren, een grote kermis en veel eten. Voor dat laatste hebben ze een vast thema: alles wordt geserveerd op een stokkie (food on a stick). Je kunt het zo gek niet bedenken of men heeft er wel een stokkie aan vastgemaakt. Zo hebben ze Pizza-on-a-stick, Hot-Dog-on-a-stick, Waffle-on-a-stick, French-Fries-on-a-stick, Alligator-on-a-stick, enzovoort.



Voor ons was het de eerste keer op de fair en het was zeker de moeite waard. Zo hebben we de diverse soorten eten-op-een-stokkie uitgeprobeerd. Niet dat het stokkie het nu direct lekkerder maakt, maar het eet gewoon anders. Natuurlijk hebben de kinderen de nodige rides in de verschillende kermisattracties gemaakt. Een bijzonderheid was The Haunted House. Dit is een spookhuis met echte acteurs die wel erg dichtbij kwamen en ons op sommige momenten de stuipen op het lijf joegen. Ook hebben we een kijkje genomen in de tentoongestelde RV's (Recreational Vehicles - joekels-van-caravans). Conclusie: net als bij auto's krijg je hier veel meer waar en ruimte voor je geld dan in Nederland. Populair waren ook de vissersbootjes. In Minnesota, de staat van de 10.000 meren, wordt veel gevist en daar heb je wel een fatsoenlijke motorboot voor nodig. Minimaal 25 foot lang en 200 hp, voor minder doen ze het niet. Dat moet ook wel want hoe moet je anders de walleye, pike and muskie fish binnenhalen.







Het is nog wel leuk om te melden dat we 's morgens vroeg Al Franken tegen het lijf liepen. Al Franken is tegenwoordig Democratisch senator voor de staat Minnesota in Washington. Franken is een bekende persoonlijkheid in de VS als voormalig radio- en televisiepresentator (met 3 Emmy awards) en ook als schrijver met verschillende bestsellers op zijn naam. In 2007 stelde hij zich verkiesbaar voor de senaat. Na de verkiezingen op 4 november 2008 is het een hele tijd onduidelijk geweest wie er in Minnesota had gewonnen: Democraat Al Franken of Republikein Norm Coleman. Het verschil in stemmen was minimaal en dus werd er getwijfeld aan de juistheid van de telling. Negen maanden, miljoenen dollars, ontelbare hertellingen en vele rechtzaken verder viel het gerechtelijke besluit dat Al Franken had gewonnen. Hij werd op 7 juli 2009 ingezworen als senator in Washington. Nu, deze Al Franken was maandag naar de fair gekomen. Terwijl men in de middag de grootste moeite moest doen om met hem op de foto te komen kostte het ons nog geen twee minuten. Terwijl Els ons op de foto zette vertelde ik Al dat we Dutch waren. Dat gaf meteen een klik want hij zei dat de vrouw van zijn broer ook Dutch is. De wereld is klein... Zie ook hier.

Wij hebben een lang weekend. Maandag is het hier Labour Day en dan heeft iedereen vrij. Je zou er toch niet aan moeten denken dat je op de Dag van de Arbeid zou moeten werken. Op dinsdag beginnen de scholen weer. EINDELIJK. Het wordt tijd dat de hersenen weer aan het werk worden gezet; van 13 weken vakantie word je niet veel wijzer.

Tot zover. Dit keer wat minder tekst en meer foto's. Voor wie het nog niet had ontdekt: als je een foto aanklikt wordt ie vergroot. Prettig weekend en tot volgende week.