Daar stond ik dan op mijn vrije zaterdag 's morgens om zes uur in vol ornaat naast mijn bed. Marissa had haar eerste tennistoernooi via haar school en werd om kwart voor zeven op het verzamelpunt bij de Maple Grove Senior Highschool verwacht. De dames gingen met de schoolbus naar Blaine waar het toernooi werd gespeeld op het complex van de Blaine Highschool. Bij het verzamelpunt aangekomen was het een drukte van belang: auto's reden af en aan om speelsters te droppen. Uiteindelijk gingen ze met ruim dertig meiden op pad. 
Marissa moest twee dubbelpartijen spelen, om 8 en 11 uur. Omdat we benieuwd waren hoe het haar zou vergaan waren we in de loop van de morgen ook naar Blaine gereden om het toernooi luister bij te zetten. Er lagen in totaal 12 tennisbanen (ook hier bleek weer dat alles groter is in Amerika) waarop het toernooi werd afgewerkt. Aan de kant vele vaders en moeders die hun dochters steunden. De partijen gingen over 8 gewonnen games. Ondanks dat Marissa en haar partner beide partijen verloren was het een goede ervaring. Het smaakt zeker naar meer.Deze week las ik een bericht op CNN over de tien gevaarlijkste beroepen in de VS. De top vijf: Visser, houthakker, piloot, boer en dakdekker. Waarbij visser met kop en schouders boven de rest 
uitsteekt met een zogenaamde Fatality Rate van 200 per 100.000. Dat wordt vooral veroorzaakt door vissers die in de noordelijke wateren opereren waar het erg koud kan zijn. Daar kunnen vrieswater en ijsvorming op het dek leiden tot vervelende ongelukken. De houthakkers hebben het vooral lastig in bergachtige omgevingen. Als een boom op een steile helling verkeerd wordt neergelegd kan die hard aan de haal gaan en een spoor van vernieling achterlaten. Opvallend is dat géén van bovengenoemde beroepen goed betaald wordt, op piloot na. Met andere woorden, redelijke compensatie voor het hogere risico in de vorm van gevarengeld is er blijkbaar niet bij. Gelukkig blijkt uit de statistieken dat de kans op een dodelijke ongeval op het werk nog nooit zo laag was als in het afgelopen jaar. Als ik dit allemaal zo zie ben ik toch blij dat ik gewoon in een kantoor zit.
uitsteekt met een zogenaamde Fatality Rate van 200 per 100.000. Dat wordt vooral veroorzaakt door vissers die in de noordelijke wateren opereren waar het erg koud kan zijn. Daar kunnen vrieswater en ijsvorming op het dek leiden tot vervelende ongelukken. De houthakkers hebben het vooral lastig in bergachtige omgevingen. Als een boom op een steile helling verkeerd wordt neergelegd kan die hard aan de haal gaan en een spoor van vernieling achterlaten. Opvallend is dat géén van bovengenoemde beroepen goed betaald wordt, op piloot na. Met andere woorden, redelijke compensatie voor het hogere risico in de vorm van gevarengeld is er blijkbaar niet bij. Gelukkig blijkt uit de statistieken dat de kans op een dodelijke ongeval op het werk nog nooit zo laag was als in het afgelopen jaar. Als ik dit allemaal zo zie ben ik toch blij dat ik gewoon in een kantoor zit.Deze week was ik Totally Shocked. Op internet verschenen een aantal berichten (hier en hier) over een lynchpartij in Pakistan. Twee broers van 17 en 15 jaar werden verdacht van diefstal en werden als gevolg daarvan door een woedende menigte doodgeslagen met knuppels en stenen. Er waren ook live beelden van deze afslachting. Ik heb daar even naar gekeken maar dat was afschuwelijk. Onbegrijpelijk hoe een aantal mensen zo barbaars te werk kan gaan. In de moderne beschaving zou je dit niet meer verwachten. Velen stonden er bij en keken er naar zonder in te grijpen. Of nog erger, pakten de mobiel om het vast te leggen. Zelfs de politie trad niet op. Als ik me een voorstelling maak van de Filistijnen in de bijbel dan beeld ik me dit soort gedrag in. Maar in de tegenwoordige tijd....onbegrijpelijk. Daar zijn geen woorden voor. Voor de slachtoffers: R.I.P. Bij nader inzien zijn ze waarschijnlijk ook nog eens onschuldig. Wat een drama.
Ik heb al eens eerder geschreven dat alcohol hier best wel een groot probleem is. Zo ook in de stad Mankato waar de Minnesota State University is gevestigd. De afgelopen jaren zijn er in deze studentenstad verschillende aan alcohol-gerelateerde incidenten geweest waarvan sommige met 
dodelijke afloop. Als antwoord daarop had het gemeentebestuur onder leiding van burgemeester John Brady de regels voor alcoholconsumptie aangescherpt en ook de controle er op verscherpt. Zo werden afgelopen weekend tijdens een extra controle ongeveer honderd mensen gearresteerd in verband met overmatig alcoholgebruik. Maar terwijl dat gebeurde zat burgemeester Brady zelf vast op verdenking van rijden onder invloed. De burgemeester was op weg naar het vliegveld voor een trip naar China (ook hier geen gebrek aan snoepreisjes onder het mom van culturele uitwisseling). Om alvast in de stemming te komen had hij blijkbaar een fles Smirnoff wodka "burgemeester" gemaakt. Daardoor zag Brady de zaken niet zo scherp meer en veroorzaakte hij een botsing. Alsof dat nog niet erg genoeg was reed hij na het ongeluk door. Nadat de politie hem had getraceerd negeerde hij ook nog eens een stopteken. Volgens het arrestatiebevel sprak hij bij zijn arrestatie met dubbele tong en bleek uit een test dat hij drie keer het toegestane percentage alcohol in zijn bloed had. Dan te weten dat zijn eerste termijn van vier jaar als burgemeester in oktober zou aflopen en dat hij in de race was voor herverkiezing. Zijn advocaat liet een statement uitgaan: "The mayor apologizes for the inconvenience that this may cause his professional responsibilities and he requests your patience". Dat had ik beter gekund: "The mayor leads his students by example". Inmiddels is John Brady op nonactief gezet. Toedeloedoki.
dodelijke afloop. Als antwoord daarop had het gemeentebestuur onder leiding van burgemeester John Brady de regels voor alcoholconsumptie aangescherpt en ook de controle er op verscherpt. Zo werden afgelopen weekend tijdens een extra controle ongeveer honderd mensen gearresteerd in verband met overmatig alcoholgebruik. Maar terwijl dat gebeurde zat burgemeester Brady zelf vast op verdenking van rijden onder invloed. De burgemeester was op weg naar het vliegveld voor een trip naar China (ook hier geen gebrek aan snoepreisjes onder het mom van culturele uitwisseling). Om alvast in de stemming te komen had hij blijkbaar een fles Smirnoff wodka "burgemeester" gemaakt. Daardoor zag Brady de zaken niet zo scherp meer en veroorzaakte hij een botsing. Alsof dat nog niet erg genoeg was reed hij na het ongeluk door. Nadat de politie hem had getraceerd negeerde hij ook nog eens een stopteken. Volgens het arrestatiebevel sprak hij bij zijn arrestatie met dubbele tong en bleek uit een test dat hij drie keer het toegestane percentage alcohol in zijn bloed had. Dan te weten dat zijn eerste termijn van vier jaar als burgemeester in oktober zou aflopen en dat hij in de race was voor herverkiezing. Zijn advocaat liet een statement uitgaan: "The mayor apologizes for the inconvenience that this may cause his professional responsibilities and he requests your patience". Dat had ik beter gekund: "The mayor leads his students by example". Inmiddels is John Brady op nonactief gezet. Toedeloedoki.
Zondag zijn we naar Shakopee geweest, om precies te zijn naar het Canterbury Park, zo'n 30 minuten bij ons vandaan. Canterbury Park is het Duindigt van de staat Minnesota. We kwamen daar in een voor ons nieuwe wereld terecht, de wereld van de draf- en rensport. Met veel liefhebbers van paarden maar bovenal veel liefhebbers van het gokken op de koersen. Dit jaar bestaat Canterbury Park 25 jaar en om dat jubileumjaar te vieren is de entrée het gehele jaar vrij. Dat was een onverwachte meevaller. Binnen ging het er weer op zijn Amerikaans aan toe: groots, entertaining, volop eten en drinken, en niet te vergeten vele mogelijkheden om een gokje te wagen. Op deze koersdag werd er elk half uur een race verlopen met volbloed paarden bereden door lichte mannetjes. De races werden van commentaar voorzien door de Amerikaanse 
versie van onze Hans Eysvogel. Ofwel, sneller pratend dan de paarden en hijgend over de finish. Tijdens de races natuurlijk vele gespannen gezichten op de tribunes hopend op een goed resultaat. Waarbij er geheid het nodige zwartgeld werd ingezet dat witgewassen moest worden. In één van de zalen kon je deze dag ook inschrijven op gesigneerde portretten van bekende sporters, waarbij de opbrengst ten goede kwam aan een charitatieve instelling. Er stond ook een mooi gesigneerd portret van Vikings quarterback Brett Favre bij. Daar had ik wel oren naar onder het mom: doe eens gek, het is voor een goed doel en je houdt er zelf ook nog wat moois aan over. Dat idee kreeg echter niet veel bijval van de dames dus heb ik er maar vanaf gezien (stom). Desalniettemin een leuk uitje.Dinsdag maakte Medtronic de resultaten van het eerste kwartaal bekend en dat was onder de maat. Op de beurs van New York, die het toch al zwaar te verduren had, daalden de Medtronic aandelen met 11%. De zware economische tijden en de onzekere toestand waarin de gezondheidszorg verkeert zijn de belangrijkste oorzaken van het tegenvallende resultaat. Als gevolg hiervan heeft Medtronic de voorspelling voor het fiscale jaar naar beneden bijgesteld. Desondanks waren de analisten redelijk gestemd en ook kreeg onze CEO Bill Hawkins een vriendelijke ontvangst van aandeelhouders. Dat werd mede veroorzaakt door het feit dat Medtronic op zich goed gepositioneerd is met een breed portfolio aan health care producten. Zo is het maar net.
Deze keer komt mijn bijdrage een dag eerder dan normaal. Morgen gaan we voor een lang weekend (van vrijdag tot dinsdag) naar Chicago. De belangrijkste reden is dat ik mijn paspoort moet vernieuwen. Tegenwoordig moeten daarvoor biometrische gegevens zoals vingerprints 
worden opgenomen en dat kan hier in de VS alleen maar bij een beperkt aantal consulaten. Voor ons is het consulaat in Chicago het dichtst bij, op slechts 425 mijl of ongeveer 7 uur rijden bij ons vandaan. Gelukkig is er in Chicago meer te beleven dan het bezoeken van een consulaat. De dames hebben een hele lijst gemaakt: Milleniumpark, Sears (of Willis) Tower, Lake Michigan en natuurlijk The Magnificent Mile, een mijl lang met bijna 500 shops en 200 restaurants. Ik heb het huis van president Obama en het graf van Al Capone op mijn lijstje staan. Op verzoek van Marissa zitten we in het Hilton hotel downtown, want ze wil graag een keer ervaren wat het is om in een hotel van de familie van Paris Hilton te zitten. We gaan het meemaken.
worden opgenomen en dat kan hier in de VS alleen maar bij een beperkt aantal consulaten. Voor ons is het consulaat in Chicago het dichtst bij, op slechts 425 mijl of ongeveer 7 uur rijden bij ons vandaan. Gelukkig is er in Chicago meer te beleven dan het bezoeken van een consulaat. De dames hebben een hele lijst gemaakt: Milleniumpark, Sears (of Willis) Tower, Lake Michigan en natuurlijk The Magnificent Mile, een mijl lang met bijna 500 shops en 200 restaurants. Ik heb het huis van president Obama en het graf van Al Capone op mijn lijstje staan. Op verzoek van Marissa zitten we in het Hilton hotel downtown, want ze wil graag een keer ervaren wat het is om in een hotel van de familie van Paris Hilton te zitten. We gaan het meemaken.Tot volgende week.
No comments:
Post a Comment