Trump

Kennen jullie de uitdrukking As een spieker in een köttel? Hier moest ik steeds aan denken toen ik afgelopen week een aantal gordijn rails en wat boekenplankjes moest ophangen. Alle muren zijn hier van gipsplaat - iets dikker dan de standaard maat in Nederland, maar toch. Met mijn Makita accuboormachine fluiten de schroefpluggen en schroeven er dan ook in - as een spieker in een köttel. Het stelt helemaal niks voor. Je vraagt je zelfs af hoe het kan dat de boekenplankjes blijven hangen. Eén voordeel: ik heb mijn electrische boormachine nog niet hoeven te gebruiken. Dat is maar goed ook want ik weet eerlijk gezegd niet of hij het doet op 110V (en dat wil ik ook liever niet weten dus ga ik dat pas uitvinden als ik 'm écht nodig heb).

Vorige week donderdag hadden we op het werk de zogenaamde 360˚-day. Op 30 april loopt ons fiscale jaar af en dat betekent dat de jaarlijkse beoordelingen van medewerkers weer voor de deur staat. Hier heet dat Performance Evaluation. Om de beoordeling zo objectief mogelijk te doen maakt elke manager gebruik van verschillende bronnen: de medewerker wordt gevraagd om een Self Assessment te doen (m.a.w. hoe vind je zelf dat je het gedaan hebt in het afgelopen jaar), maar ook anderen die intensief met de medewerker hebben gewerkt wordt om een oordeel gevraagd. Dat laatste noemen ze 360˚ Feedback. Gemiddeld krijgt iedereen hier 4-8 verzoeken om anderen op deze manier te beoordelen. Dat is niet makkelijk - helemaal niet voor engineers.

Om de pijn wat te verzachten had ik een 360˚-day georganiseerd: één dag waarop iedereen zich kan concentreren op het invullen van alle 360˚ Feedback verzoeken. Zoiets moet een beetje aangekleed worden. Naast een gezamenlijke breakfast en lunch hadden we iedereen gevraagd om zich te kleden in de kleuren van zijn/haar favoriete club. De meesten hadden hieraan voldaan en het shirt van hun College of University team aangetrokken. Ik had voor de variatie weer mijn oranje jasje uit de motteballen gehaald in combinatie met een rood sjaaltje van FC Twente. Maar ik had me ook bedacht dat het een mooi moment was om mijn belofte in te lossen voor de hond in het testlab (zie een eerdere posting). Ik had het weekend daarvoor via Amazon Biscuit gekocht (met dank aan Ellen), een stel batterijen bij de Walmart gehaald, de hond 's morgens vroeg het gebouw binnengesmokkeld en op een strategische positie neergezet. Toen de eerste medewerkster 's morgens naar haar cube liep begon de hond te janken (er zitten 9 sensoren in) waardoor ze zich natuurlijk een hoedje schrok. De naam die ik 'm gegeven heb is Trump (naar Donald Trump) onder het mom He expects you to make the best out of it! Trump is een doorslaggevend succes.

Terwijl ik dit type zijn we op weg naar San Francisco (SF). We hadden moeite om weg te komen: we zouden met een tussenstop in Salt Lake City naar SF vliegen maar er waren de nodige problemen zodat we omgeboekt zijn naar een rechtstreekse vlucht maar dan wel 3 uur later. De belangrijkste reden voor de vertraging waren computer problemen als gevolg van de fusie tussen Nortwest Airlines (NWA) en Delta Air Lines (Delta). Delta heeft een jaar geleden NWA overgenomen nadat NWA in 2007 in financiele problemen was gekomen. Daarmee is Delta de grootste luchtvaartmaatschappij ter wereld geworden. Zo'n fusie-operatie is natuurlijk erg complex en helemaal als het gaat om het integreren van software applicaties. Ook het vliegveld van Minneapolis/St.Paul (ook wel MSP genoemd) heeft een metamorfose ondergaan: Vorige week zijn alle verwijzingen naar NWA vervangen door Delta. Voor de Twin Cities is dat wel een verlies: NWA was in 1926 onstaan in Minneapolis en was een belangrijk uithangbord voor de stad. Ook alle vliegtuigen worden in Delta kleuren gespoten. Nu de stewardessen nog omruilen :-)

Maandag heb ik een afspraak met Jan Koene bij de Starbucks downtown SF. Toen ik met mijn promotie bezig was aan de UT in Enschede was Jan aan het afstuderen. Na zijn studie is Jan bij Philips aan de slag gegaan en zo'n tien jaar geleden is hij voor NXP-Philips naar Silicon Valley verhuist. Daar woont hij nog steeds, inmiddels gelukkig getrouwd en vader van een zoon. Jan zal ik me altijd blijven herinneren omdat ik toendertijd samen met hem de voorkant van mijn proefschrift heb ontworpen. Dat moest onder hoge tijdsdruk en het moet gezegd: het resultaat was een drama. Ik heb me later regelmatig afgevraagd hoe ik dat cover ontwerp naar de drukker heb kunnen brengen. Het is zo'n moment in je leven dat je nooit zal vergeten en waar je op gezette momenten aan terugdenkt. Niemand me ooit gezegd heeft dat het een drama was - ook dat was een interessante observatie voor mij. Onder het genot van een Vanilla Latte met Blueberry Scone zullen Jan en ik er vast onze gedachten over laten gaan. Volgende keer meer over San Francisco.