Oranje is dè Kleur

De Minnesota Twins zijn het baseball seizoen goed begonnen. In een serie over 4 wedstrijden in LA tegen de Los Angeles Angels werd gewonnen met 3-1. Dat belooft dus nog wat want de Los Angeles Angels zijn de minste niet. Misschien herinneren jullie je nog dat de Twins het afgelopen seizoen strandden in de kwartfinales van de strijd om de World Series. Voor dit seizoen hebben ze zich versterkt met een aantal goede spelers. Ook hebben ze de locale held Joe Mauer voor langere tijd vastgelegd. Mauer, geboren en getogen in St. Paul, werd afgelopen jaar verkozen tot Meest Waardevolle Speler van de American League. Hij stond ook hoog op het verlanglijstje van teams als de New York Yankees en de Boston Red Sox, maar besloot de Twins trouw te blijven. Mauer tekende een contract voor 8 jaar voor een bedrag van 184 miljoen dollar. HONDERD-VIER-EN-TACHTIG MILJOEN DOLLAR. Gelukkig dat de dollar laag staat anders zou je haast denken dat ze teveel voor hem betaald hebben...

De zondag voordat we op voorjaarsvakantie gingen behaalde president Obama een historische overwinning: zijn plannen voor hervorming van de gezondheidszorg werden met een krappe meerderheid van 219-212 in The House of Representatives aangenomen. Tot vlak voor de stemming bleef het twijfelachtig of er een meerderheid voor de plannen zou bestaan. Een belangrijke groep van anti-abortus Democraten werd pas over de streep getrokken toen de president toezegde dat abortus onder de nieuwe wet niet zou worden vergoed vanuit het federale budget. Daarmee werd de weg vrijgemaakt voor een positieve uitkomst van de stemming. In het nieuwe plan zijn mensen verplicht om zich te verzekeren tegen ziektekosten. Doen ze dat niet dan kunnen ze een geldboete van maximaal $750 of 2% procent van hun inkomen (indien dat hoger is) tegemoet zien. Het plan bevat een vrijstelling voor armere Amerikanen. Bedrijven met meer dan 50 werknemers zijn verplicht om een goede verzekering aan te bieden of een boete van $750 per werknemer te betalen. Ondanks dat illegale immigranten zijn uitgesloten, zal het aantal verzekerden onder het plan toenemen met 32 miljoen Amerikanen. Het plan vormt dan ook een belangrijke stap in de richting van het doel van een universele dekking. Niet iedereen is blij dat het plan is aangenomen. Zo meldde de leider van de Republikeinen dat brede steun bij het publiek ontbreekt. Maar dat is politiek: je kunt niet altijd naar het volk luisteren...

Dinsdag las ik via nu.nl het volgende bericht: Eerste MRI-veilige pacemaker geïmplanteerd. Bij een 68-jarige vrouw is dinsdagmiddag in het Deventer Ziekenhuis de eerste MRI-veilige pacemaker in Nederland geïmplanteerd. Het gaat om de zogenoemde Advisa MRI SureScan van Medtronic. De pacemaker is ontworpen, getest en goedgekeurd voor gebruik bij onderzoeken met een MRI scanner. Hierdoor kunnen patiënten voortaan een MRI-onderzoek van het hele lichaam, dus ook het borstgebied, ondergaan. Volgens ziekenhuiswoordvoerder Rob van Putten is het apparaat door een ziekenhuis in Utrecht twee jaar geleden getest. Daarna zijn er nog aanpassingen gedaan waarna het nu op de markt is. Tot dusver was een MRI-onderzoek bij patiënten met een pacemaker niet mogelijk vanwege de kans op ernstige schade aan het hart en ontregeling van de pacemaker. Het nieuwe pacemakersysteem biedt een oplossing voor dit probleem. MRI wordt veel gebruikt voor het opsporen van veel voorkomende ziektes en aandoeningen. Wereldwijd zou naar schatting 50 tot 75% van de patiënten met een pacemaker of implanteerbare defibrillator (ICD) vroeg of laat een MRI-scan moeten ondergaan. Bij patiënten ouder dan 65 jaar is de kans hierop zelfs dubbel zo groot.

Dit is een mooi resultaat waar hier in Minneapolis jaren aan gewerkt is omdat het technisch een moeilijk op te lossen probleem is. Binnen een MRI scanner wordt een groot magnetisch veld opgewekt door supergeleidende spoelen. Als je daar in gaat met een pacemaker met een draad naar het hart kan dat de pacemaker ontregelen maar ook schade veroorzaken aan het hartweefsel. Zo wordt de draad als een lus gezien waar energie in wordt opgewekt. Dit kan leiden tot opwarming van het uiteinde van de draad dat in het weefsel van het hart ligt, en daarmee allerlei complicaties veroorzaken. Om dit soort problemen te voorkomen heeft Medtronic de nodige aanpassingen aan de pacemaker gedaan en een speciale draad ontwikkelt. Op basis van uitgebreide testen is nu aangetoond dat het ontwerp veilig is in de MRI scanner. Zoals de cijfers in het bericht laten zien voorziet een MRI-veilige pacemaker in een grote behoefte. Er is dan ook veel interesse voor dit product. Afgelopen week hebben we ook positief nieuws van de FDA (de Amerikaanse KEMA) ontvangen. Een prima resultaat van onze ontwerp teams - patiënten varen er wel bij.

Fantastisch nieuws deze week: Minneapolis is uitgeroepen tot de beste fietsstad in the VS. Het mei-nummer van het tijdschrift Bicycling Magazine noemde Minneapolis de meest fietsvriendelijke stad in Amerika. Als je een fietser bent is Minneapolis de beste plek om te wonen. De stad steeg naar de eerste plek nadat ze vorig jaar nog tweede waren. Portland OR, Boulder CO, Seattle WA, en Eugene OR zijn de steden die de top vijf completeren. De steden zijn gerangschikt op basis van het aantal fietspaden en routes, fiets pendelaars, fietsevenementen en gerenommeerde fietswinkels. Minneapolis heeft 127 mijl aan fietspaden, waarvan 83 mijl in recreatiegebied ligt. Het aantal fietsstallingen per hoofd van de bevolking is er groter dan in enige andere stad in het land. De stad heeft ook veel voorzieningen en een grote fietsgemeenschap. In juni zal in Minneapolis het grootste fiets-share-programma in de VS van start gaan. Nu nog een fatsoenlijk fietspad naar de Starbucks en de vlag kan helemaal uit. Misschien kom ik dan Pamela ook nog wel tegen...

Ik wil nog even terugkomen op vorige week, en wel Leonie's favoriet SpongeBob SquarePants. Dat Leonie haar vriendje niet kon traceren op de bodem van de Pacific Ocean rondom Hawaii is niet zo vreemd want SpongeBob woont daar helemaal niet. Hij woont om precies te zijn in Bikini Bottom, een stadje op de bodem van de Pacific Ocean rondom de tropische eiland Bikini. Dit atol werd in de 50-jaren van de vorige eeuw bekend vanwege de experimenten die de VS er uitvoerden met atoomwapens. Er heerst daarom een hoge radioactieve straling rondom dit atol. Dat is vast de reden dat SpongeBob er zo uit ziet: de vorm van een schuurspons, felgeel van kleur en gaten over zijn gehele lichaam. Nu was dat nog niet zo erg als hij niet zo'n ontzettend irritant stemmetje zou hebben :-)

Afgelopen week las ik weer een prachtig voorbeeld van dat veel Amerikanen zich de wet niet laten voorschrijven. Dit keer: Gloeilampen. In 2007 heeft de toenmalige president Bush de zogenaamde "Energy Independence and Security Act" ondertekend waarin onder meer het gebruik van traditionele gloeilampen vanaf 2014 wordt verboden. Dit alles natuurlijk met de bedoeling om consumenten te dwingen over te stappen op energie-efficiënte alternatieven die ook nog eens langer meegaan. In 2008 is al eens een vergeefse poging gedaan om deze wet te dwarsbomen met de "Light Bulb Freedom of Choice Act". Dit keer gaat Republikein Dean Urdahl uit Minnesota de strijd aan. Hij denkt dat de federale (zeg maar landelijke) wet van Bush in strijd is met de fundamentele rechten van staten zoals vastgelegd in de 10th Amendment aan de grondwet. Volgens Urdahl's interpretatie van het Amendment zijn gloeilampen gemaakt in Minnesota voor inwoners van Minnesota uitgesloten van de federale wet omdat ze de binnen de grenzen van de staat blijven. Om de federale wet van Bush te omzeilen werkt Urdahl dan ook aan een state (zeg maar provinciale) wet, die bedrijven in Minnesota in staat stelt om de traditionele gloeilamp te produceren en te verkopen binnen de staat. Je zou natuurlijk kunnen zeggen: Waar gaat het over, laten ze zich met belangrijker zaken bezighouden. Maar het is natuurlijk een principe kwestie. Amerikanen willen in vrijheid leven en vinden dat ze zelf wel kunnen beslissen wat goed en slecht is. "Onze Founding Fathers zouden verbijsterd zijn als ze hoorden dat Washington zo ver in ons leven doordringt dat ze zelfs voorschrijven welke gloeilampen we mogen gebruiken." Daar zit wat in. Maar dan ga je er wel van uit dat iedereen voldoende verantwoordelijkheidsbesef heeft. Denkend aan de plastic-tasjes-cultuur heb ik daar zo mijn twijfels bij.

Dinsdag op het werk kreeg ik een mailtje van Greg, een medewerker uit mijn groep. Zijn zoon had een ponycar gekocht, een Plymouth Duster uit het jaar 1972. Een soort Starsky and Hutch racemonster (hoewel zij in een Ford Grand Torino uit 1974 reden). Greg was afgelopen week vrij geweest om zijn zoon te helpen bij het opknappen van zijn auto. Daarbij hadden ze de auto ook gespoten. Kleur: Oranje. Toen ik Greg vertelde dat zijn waardering voor de baas toch echt te ver ging (…) vertelde hij me het verhaal achter de kleur. Dit is blijkbaar Hemi Orange, een kleuraanduiding die begin jaren zeventig is ontstaan toen Dodge een aantal oranje Challenger sportwagens produceerde met een zogenaamde Hemi motor. Het is een echte cult kleur geworden. Ik heb Greg verteld dat de auto precies op tijd klaar is. We hebben afgesproken dat als het Nederlands Elftal tijdens het komende WK in Zuid-Afrika tot de halve finale reikt, dat ik de auto een tijdje mag lenen. Dat lijkt me een fantastisch vooruitzicht. Aan Arjen Robben en Wesley Sneijder zal het niet liggen. Nu nog hopen dat Edwin van der Sar meedoet, in vorm is en de ballen tegenhoudt...

Een prettig weekend en tot volgende week.

Aloha aan de Wiekie

Onze voorjaarsvakantie naar Hawaii zit erop. Het was in één woord SCHITTEREND. Kost wat maar dan heb je ook wat zal ik maar zeggen. Zoals eerder gemeld zijn we op drie eilanden geweest, Oahu, The Big Island en Maui. De totale eilandengroep bestaat uit 137 vulkanische eilanden waarvan alleen de 8 grootste bewoond zijn. De eilanden zijn alle erg verschillend van karakter. Wat ze wel delen is het vriendelijke klimaat - de gemiddelde dagtemperatuur ligt het gehele jaar tussen de 25 en 30 (deg C), terwijl de gemiddelde nachttemperatuur slechts 10 (deg C) lager ligt. Men leeft dan ook vrijwel "in the open". Waar je ook komt, vliegvelden, hotels, restaurants, shopping centers, alles is open met een lekker doorwaaiende oceaanbries.

De eerste vijf dagen zaten we op het eiland Oahu in de hoofdstad Honolulu. We verbleven in het Sheraton Waikiki hotel dat op Waikiki Beach ligt, het wereldberoemde strand van Honolulu. We hadden een kamer met Ocean View geboekt en hadden dan ook een prachtig uitzicht. Oahu is het meest toeristisch van de Hawaii eilandengroep en zeker rondom Waikiki Beach is van alles te doen en te beleven. In de branding wordt er veel gesurfd, op het strand bakken ze ze lekker bruin, en naast super-de-luxe hotels zijn er vele exclusieve winkels zoals Louis Vutton, Gucci, Prada, Chanel en Coach. Met hele bijzondere jurkjes, schoentjes, tasjes en hoedjes waar, helaas voor de dames, de prijs niet eens op staat. We gingen ook nog even bij Jam's World langs. Hier heeft Els tijdens onze huwelijksreis in 1995 een kleurig Hawaiiaans jurkje gekocht. Dat dit een tijdloos jurkje is blijkt wel uit het feit dat Jam's World nog steeds vergelijkbare jurkjes verkoopt. Onder het winkelend publiek overigens veel Japanners: het lijkt wel of twee op de drie toeristen uit Japan komt. Die komen vaak met de gehele familie, inclusief opa en oma, om vakantie te vieren, om te trouwen, of voor de honeymoon (maar dan zonder opa en oma neem ik aan). Wat me verder opviel: Op Oahu kost het huren van een auto ($30 per dag) bijna evenveel als het parkeren van de auto ($25 per dag bij het Sheraton Waikiki). Maar je kan er moeilijk dag en nacht in rond blijven rijden...

Op Oahu hebben we verschillende uitstapjes gemaakt. Zo zijn we naar het museum in Pearl Harbour geweest waar de Japanse aanval op Pearl Harbour op 7 december 1941 wordt herdacht. Op deze dag verklaarde Japan officiëel de oorlog aan de VS. De onverwachte aanval bracht een zwaar verlies toe aan de Pacific vloot van de Amerikanen. Een opvallend nieuwsfeit voor mij was dat er in de Tweede Wereldoorlog 290.000 Amerikaanse militairen om het leven zijn gekomen en 7.000 Amerikaanse burgers. Voor Nederland gelden die cijfers zo ongeveer andersom: 200.000 burgerslachtoffers en 8.000 militairen. Dit toont maar weer eens aan dat de Amerikanen zich in WO2 heldhaftig hebben ingezet voor de wereldvrede. Ook zijn we een dag naar het Polynesian Cultural Center geweest. Dit is een centrum waar de zes eilanden Samoa, Tahiti, Hawaii, Fiji, Aotearoa (Nieuw Zeeland) en Tonga, die onderdeel uitmaken van de Polynesische driehoek, worden gepresenteerd. Sommige van deze eilanden zijn op de kaart gezet door Nederlandse ontdekkingsreizigers als Abel Tasman en Jacob Roggeveen - best wel iets om trots op te zijn. Enig patriotisme is me niet vreemd. Het was boeiend om te zien hoe de culturen op deze eilanden zich onafhankelijk van elkaar hebben ontwikkeld maar toch heel veel gelijkenissen vertonen. Meest opmerkelijke: De mensen op Samao bleken erg happy te zijn. De reden hiervoor is dat op Samoa het eten wordt bereid door de mannen. Ik geloof niet dat ik daar nou zo happy van zou worden….

Na Oahu was The Big Island aan de beurt. Dit keer zaten we in The Fairmont Orchid, een resort aan de westkust. Dit resort overtrof alle verwachtingen. Een fenomenale ligging aan de Pacific Ocean, een hele mooie kamer, een zeer uitgebreid ontbijt en erg vriendelijk personeel. Helaas waren we hier maar drie dagen. The Big Island is een heel ander eiland dan Oahu. Sommigen zullen het kennen van de Ironman triathlon die hier altijd wordt gehouden. Het eiland is gevormd rondom een vijftal vulkanen. Over het eiland rijdend zie je dan ook hele vlaktes bedekt met zwart lavagesteente. Er bevinden zich zelfs black beaches waar het zand bestaat uit zwart lavazand. Heel apart om te zien. Een aantal vulkanen is nog steeds actief. Zo wilden we via een kustweg één van de black beaches bezoeken waar we in 1995 ook waren geweest. Maar de weg liep dood: een (inmiddels gestolde) lavastroom had zich een pad gebaand naar de oceaan dwars over de kustweg. Nog wel aardig om te melden dat bij aankomst op The Big Island de mevrouw van Alamo me adviseerde om, in verband met de road conditions, een jeep te nemen in plaats van een full size car. Daar had ik echter niet zo'n trek in. Maar de eerste dag op de (deels onverharde) weg omhoog naar de Mauna Kea vulkaan leerde ik waarom dat advies niet zo gek was. Teruggekomen bij het hotel bleek dat we twee (zo goed als) flat tyres hadden. Gelukkig werd dit alles snel verholpen. De Alamo mevrouw had dus toch gelijk. Maar ja, als je een ander z'n kop volgt wat doe je dan met je eigen…

We zijn op The Big Island ook naar het North Hawaii Community Hospital (NHCH) geweest. Dit ziekenhuis is in 1996 geopend met heel veel steun van Earl Bakken. Earl is de oprichter van Medtronic. Hij heeft zich in 1991 na zijn pensionering gevestigd op The Big Island en woont daar nu nog steeds. In eerste instantie zouden we een bezoek aan Earl zelf brengen maar dat werd op het laatst afgezegd. Wel ging het bezoek aan het NHCH door. In het NHCH wordt alles in het werk gesteld om de sfeer van een ziekenhuis te vermijden. Het moet een healing center zijn voor body en mind, waar mensen zich op hun gemak voelen. De total healing environment omvat ruime privé kamers allemaal met natuurlijk licht en openslaande deuren naar de tuin, dakramen en gewone ramen in de gemeenschappelijke ruimtes, mooi aangelegde tuinen met water stroompjes, en een interior design met warme kleuren en veel kunst om een huiselijke ambiance te creëren. We werden rondgeleid door Nancy, een gepensioneerde Medtronic medewerkster, die met haar vrijwilligerswerk in het ziekenhuis haar dankbaarheid wil tonen voor wat Medtronic voor haar betekent heeft. Al met al een bijzondere ervaring.

De laatste vier dagen verbleven we op Maui, in het Makena Beach and Golf Resort. Opnieuw een mooie kamer met Ocean View. Voor de verandering hadden we een cabrio gehuurd, een Chrysler Sebring. Het was met 30.000 mijl op de teller wel een afgetrapt ding maar dat mocht de pret niet drukken. De dames vonden het rijden met open dak prachtig - hoewel je haar er wel van in de war raakt. De wateren aan de zuid- en westkust van Maui staan bekend om de walvissen die er regelmatig opduiken. We hebben er meerdere waargenomen vanuit onze hotelkamer, en Leonie en Els zijn ook nog op Whale Watching geweest. Naast walvissen waren er ook heel veel dolfijnen te bewonderen. Het blijft overigens een typisch verschijnsel: waarom raakt iedereen altijd erg opgewonden als er een walvis boven het water uitkomt terwijl een goudvis toch ook een wonder der natuur is?

Naast Whale Watching hebben we op Maui een aantal andere uitstapjes gemaakt. Zo zijn we een morgen wezen snorkelen bij het eiland Molokini. Ik las op Wikipedia dat het koraalrif voor dit eiland tot de tien beste snorkel plaatsen ter wereld behoort. In kraakhelder water met een zicht van wel 50 (m) waanden we ons inderdaad in een onderwaterparadijs met veel tropische vissen en reuzeschildpadden. Vergelijkbaar met het Australische Great Barrier Reef waar Els en ik jaren geleden zijn wezen scuba diven. Ondanks het goede zicht heeft Leonie haar favoriet Spongebob en zijn vriendjes niet kunnen traceren op de oceaanbodem :-) 's Middags zijn we naar Hana gereden, een klein kustplaatsje dat in de foldertjes wordt aangeprezen als "Drive through 600 curves and 54 bridges to the peaceful town of Hana". Om daar te komen moet je een weg van zo'n 30 mijl vol met haarspeldbochten langs de kust rijden. Na anderhalf uur kwamen we in Hana terecht. Het was er inderdaad peaceful: er was geen drol te beleven. Het eindpunt was Hana Bay - geen plek om al te lang te vertoeven. Maar ja, toen kwam het ergste: er is maar één weg naar Hana dus je moet dezelfde weg weer terug. Na 400 curves en 38 bridges was ik er wel klaar mee. Gelukkig kregen we terug bij het beginpunt alsnog een toetje: er woei een harde wind en er waren hoge golven en dat betekent (wind)surfen. De omstandigheden waren blijkbaar bijzonder want er was veel excitement onder de surfers. Er werd zelfs een film gemaakt vanuit een helikopter die vlak boven de zee cirkelde. Prachtig om te zien. Zo was de trip naar Hana toch nog welbesteed.

Op vrijdagnacht liep de wekker om 02:30am af. We hadden ons voorgenomen om de sunrise te bewonderen vanaf de Haleakala vulkaan. Ook iets dat je gedaan moet hebben volgens de geleerden. Vanaf ons hotel naar de top was het zo'n twee uur rijden en de sunrise was om 6:11am dus we moesten wel vroeg uit de veren. Hoe gek kan je zijn. Maar ja, zo vaak kom je hier niet en als toerist wil je alles meemaken, nietwaar. We waren niet alleen. Op de top stond de parkeerplaats half vol. Van te voren werd gewaarschuwd voor de vrieskou en striemende wind op een hoogte van 3055 (m). We hadden ons dan ook goed ingepakt. Maar het was de ontbering meer dan waard - vanaf de top van de vulkaan hadden we een prachtig zicht op de rising sun. Op de terugweg hebben we ontbeten bij de Kula Lodge. Het breakfast is hier erg groot maar bovenal lekker - dat hadden we best verdiend.

Tijdens ons verblijf op Hawaii heb ik me afgevraagd waarom Honolulu zo beroemd is en Westerhaar niet. In Honolulu heb je Waikiki, de Lei (bloemenkrans), Hula danseressen en het Polynesian Cultural Center. Maar Westerhaar heeft zijn Wieke, de Lei-dijk, de Wiekse Boerendansers en het Veenmuseum. Daar komt bij dat de meeste resorts op Hawaii gewoon zijn aangelegd: egaliseer een ruim stuk land aan de kust, zet er een hotel op met een mooi zwembad, richt de tuin in met een groot aantal palmbomen en kort geschoren gazons, geef het een klinkende naam en Klaar is Kees. In het Polynesian Cultural Center zetten ze een groep Hula danseressen met krijgers op een platbodem en iedereen vindt het prachtig. Terwijl 80% van de medewerkers bij het centrum gewoon studenten van de aanpalende Brigham Young University zijn. Hoezo oorspronkelijk? Hula an me hoela. Zet de Wiekse Boerendansers op een schuit op het kanaal bij Katerjansie (op een steenworp van het Veenmuseum) en je bereikt hetzelfde. Het enige wat Westerhaar mist is het gunstige klimaat en blauw gekleurd oceaan water. Maar dat moet op te lossen zijn - gewoon even bellen met Henny van der Most. Ik stel voor dat de dorpsraad van Westerhaar een keer naar Honolulu gaat om de kunst af te kijken - daar is binnen de Gemeente Twenterand vast wel een subsidiepotje voor te vinden. Op naar Aloha aan de Wiekie.

Inmiddels zijn we dus thuis. Dat is toch ook best wel prettig. Terwijl wij op Hawaii zaten is Minnesota ontdooid. Op de meren is het water weer aan de oppervlakte verschenen. Het gras begint al mooi groen te kleuren. De zomer komt met rasse schreden dichterbij. Nu nog hopen dat FC Twente (na de Graafschap) kampioen wordt. Maar eerst morgen weer gewoon aan de slag - geen 2e Paasdag voor ons. Tot volgende week.

Pi..Pipi..Piloot

Zaterdagmiddag nadat we naar de supermarkt waren geweest kwamen we op het idee om even door te rijden naar de kapper. We waren er alle vier aan toe dus dat kwam goed uit. We gaan de laatste maanden naar Fantastic Sams. Dit is een franchise keten met bijna 1300 haarsalons waaronder een vestiging in Maple Grove. Vergeleken met een normale haarsalon in de VS zijn ze een stuk goedkoper en het resultaat is echt niet minder. Het enige nadeel (voorzover je daar van kunt spreken) is dat je er geen afspraak kunt maken. Desondanks waren we snel aan de beurt en binnen 45 minuten stonden we netjes geknipt en geschoren weer buiten. Het kostte ons in totaal slechts $52. Met 10-15% fooi erbij komt dat neer op 11 EURO per persoon voor wassen én knippen. Bij mijn oude kapper Swift Hair Fashion in Ruurlo betaalde ik 22 EURO voor alleen knippen. Als we de thuiskapper even buiten beschouwing laten kan je in Nederland ook wel goedkoper: Mijn schoonvader gaat altijd naar de kapper in Zenderen waar hij 10 EURO betaalt. Dat is wel exclusief wasbeurt. Daarentegen schenkt de kapper in Zenderen altijd een borrel tijdens Nieuwjaar. Maar als ik moet kiezen tussen een borrel bij de kapper in Zenderen of een wasbeurt door de kapsters van Fantastic Sams dan weet ik het wel. Helemaal als je dan ook nog in je favoriete Mercedes mag zitten.

In de supermarkt stopt de cassière de gekochte spullen altijd in van die dunne plastic tassies. Daar gaan ze zeker niet zuinig mee om: Zo wordt bijvoorbeeld voor twee flessen Pepsi één tassie gebruikt. Gevolg: elke keer na het winkelen komen we weer met een auto vol plastic tassies thuis. Nu zijn er wel winkels waar een reusable bag wordt gepromoot (door een katoenen tasje voor $0.99 aan te bieden) maar dat schijnt nog niet zo'n vlucht te nemen. Toen ik mijn kapster Abigail vroeg waarom de plastic tassies cultuur hier zo ingeburgerd is en of het niet wat milieu-vriendelijker kan, vertelde ze me dat zij de plastic tassies altijd als garbage bags hergebruikt. Ze wist ook wel van het milieu-vriendelijke alternatief maar ze was niet van plan om daar aan mee te doen zolang ze er zelf voor moest betalen. Blijkbaar is $0.99 teveel om te helpen het milieu te sparen.

Toen ik op internet wat verder zocht naar de plastic tassies cultuur kwam ik er achter dat er heel wat gaande is op dit gebied. In verschillende staten en steden heeft men de laatste jaren actie genomen om het gebruik van plastic tassies terug te dringen. Eén van de meest agressieve inspanningen werd ondernomen in Seattle, waar een verbruiksvergoeding van 20 cent werd gevraagd voor een plastic tassie. In andere plaatsen werd het aanbieden van plastic tassies in winkels zelfs verboden. Dit alles was natuurlijk tegen het zere been van de plastic tassies lobbygroep. Zij hebben een lange lijst aan argumenten om tegen dit soort wetgeving te zijn. Hun belangrijkste argument: als je plastic tassies verbiedt zal iedereen switchen naar papieren bags die nog milieu-onvriendelijker zijn. Een ander argument: een vergoeding opleggen onder de huidige economische omstandigheden is not done. Zo ken ik er nog wel een paar. Ik ben echt geen milieu-ridder maar ik vind het ongehoord dat Amerikanen zo onverschillig staan tegenover het gebruik van plastic tassies. En dat voor $0.99...

De 3D-film Avatar stond al een tijd op mijn lijstje. Voor wie de film niet kent, Avatar speelt zich af in het jaar 2154 op de fictieve maan Pandora. Het is een groots opgezette science-fiction film waarbij veel nieuwe technieken gebruikt zijn. De film bestaat voor 60% uit computergegenereerde objecten die bij elkaar ruim één petabyte (1.000.000.000.000.000 byte) aan schijfruimte in beslag nemen. Eigenlijk had de regisseur de film al in 1996 willen maken maar zag zich genoodzaakt om dat uit te stellen omdat de technologie nog niet ver genoeg gevorderd was. De film heeft inmiddels $2.6 miljard opgebracht (de meeste $'s ooit voor een bioscoopfilm), en twee Golden Globes en drie Oscars gewonnen. Nu ben ik normaal gesproken niet zo'n science-fiction type maar volgens collega's moest ik deze film zien. Helaas had de rest van de family niet veel appetite. Tot afgelopen zondag. De enige versie die nog draaide was 2D maar dat mocht de pret niet drukken. De entrée was slechts $5 voor een film van drie uur. Geen geld. Het enige probleem: bioscopen kennen hier geen pauze. Wordt op TV alles om de 10-15 minuten onderbroken voor commercials, een film in de bioscoop draait gewoon door. We hadden dan ook een héééle grote zak popcorn en een héééle grote beker cola ingeslagen. Gelukkig was de film boven verwachting spannend en waren de drie uren voorbij voordat we er erg in hadden. Op twee korte onderbrekingen na waarin ik mijn vriend een hand moest geven. Want zonder pipi hou ik het geen drie uur vol...

Zondag hebben we Pi-day gevierd. Nu zul je je afvragen: Pi-day, wat is dat? Dat zal ik uitleggen. Zondag was het March 14th, ofwel 3/14. Dat is de geboortedag van Albert Einstein maar het verwijst ook naar het getal π = 3.141592…. Zoiets moet je natuurlijk vieren. Het getal π speelt een hele belangrijke rol in de wiskunde. Het geeft de verhouding weer tussen de omtrek van een cirkel en zijn diameter. Maar π is ook nog altijd één van de mysteries in de wiskunde want het heeft een aantal bijzondere eigenschappen: zo is het een irrationaal en een transcedent getal. Ondanks inspanningen van Archimedes tot Isaac Newton tot tegenwoor- dige wiskundigen met supercomputers - er is geen eindige formule die je in staat stelt om π vast te stellen. Dat betekent, in theorie, dat de oneindige reeks decimalen willekeurig zijn zonder enige vorm van herhaling (wiskundig is dit overigens nooit bewezen). In December 2009 heeft de Fransman Bellard 2700 miljard decimalen van π berekend met zijn computer. Er zijn ook mensen die er een sport van maken om zoveel mogelijk decimalen van π uit hun hoofd te leren - als een soort breinbreker. Zoals Marc Umile wiens record op ruim 15000 decimalen staat. In dit filmpje gaat hij tot 1000 decimalen. Sommige mensen denken dat je gek bent als je zoiets doet, anderen hebben grote bewondering voor types als Marc. Ik denk dat je gek moet zijn maar bewonder ze tegelijkertijd omdat ze het geheugen van een olifant moeten hebben. En dat zonder slurf :-)

Op internet las ik het volgende bericht: Harry Berghuis vertrekt naar Haïti - De Nederlandse piloot Harry Berghuis is gevraagd het team in Haïti te versterken. Zijn jarenlange ervaring bij MAF en met name in noodsituaties zijn van veel waarde. Daarnaast is Berghuis gekwalificeerd om te vliegen in het extra MAF Kodiak vliegtuig dat naar Haïti is gevlogen om te voldoen aan de grote vraag naar hulp. Harry Berghuis is al veertien jaar actief binnen MAF en heeft veel ervaring. Nader onderzoek op internet leert me dat dit gaat over een naamgenoot die vanaf 1996 werkzaam was als zendingsvlieger bij Mission Aviation Fellowship (MAF) in Papoea, Indonesië. Hij hield zich bezig met zowel vliegen als het geven van instructie en het verzorgen van de vluchtplanning. Eind vorig jaar, na veertien jaar trouwe dienst, besloot hij samen met zijn gezin terug te keren naar Nederland. Ze wilden graag wat dichterbij hun oudste kinderen wonen die onderwijs in Nederland volgen. En nu dus een speciale missie naar Haïti om daar te dienen. Harry Berghuis - De Helpende Hollander. Alle lof!

Maandag werden we opgeschrikt door het volgende bericht: "Boston Scientific, één van de drie grote spelers in de ICD en CRT markt naast Medtronic en St Jude, is in de VS gestopt met het verzenden van nieuwe ICDs en CRTs, en roept alle voorraden in de ziekenhuizen terug. Deze ongewone actie houdt verband met het feit dat Boston Scientific twee wijzigingen in het productieproces heeft doorgevoerd waarvoor geen toestemming was gevraagd aan de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA). Het gaat om producten die zijn vervaardigd sinds maart 2009. Het bedrijf benadrukt dat de actie op vrijwillige basis is genomen en dat er geen enkel bewijs is dat de veiligheid van patiënten in het geding is." In eerste instantie zou je denken dat dit positief nieuws voor Medtronic is. Maar dat zien we toch anders: Dit soort negatieve berichtgeving leidt over het algemeen tot veel onrust bij patiënten en medical professionals en daar heeft niemand baat bij. Medtronic zal dan ook alles in het werk stellen, met inbegrip van het werken met Boston Scientific en anderen, om te waarborgen dat aan de behoefte van patiënten wordt voldaan in deze periode. Laten we hopen dat op deze manier de impact voor alle betrokkenen tot een minimum beperkt blijft.

Dinsdag werd binnen Medtronic het volgende bericht verstuurd: "Travel Warning: Mexico - As you may have noted from recent news reports concerning Mexico, the U.S. Department of State has issued a Travel Warning to inform U.S. citizens traveling to and living in Mexico of concerns about the security situation in certain areas of the country. Due to this situation, Medtronic is permitting only essential business critical travel to our facilities in Northern Mexico." Deze waarschuwing is een gevolg van de "War on drugs" die op dit moment woedt in het noorden van Mexico langs de grens met de VS. De afgelopen tijd hebben leden van Mexicaanse drugskartels het vooral gemund op Amerikaanse burgers. Afgelopen zondag leidde dit tot een dieptepunt met de moord op een Amerikaanse medewerkster van het VS consulaat in Juarez. Ook haar man en een collega kwamen bij de schietpartij om het leven. De stad Juarez ligt in de frontlinie van Mexico's oorlog tegen de drugskartels. In 2009 waren in deze stad in totaal 2900 drugsdoden te betreuren. En ik maar denken dat Mexicaantjes alleen maar vredelievende Mariachi muziek spelen...

De temperatuur blijft stijgen. De vorstverlet is blijkbaar voorbij want ik zag weer bouwvakkers op de bouwplaats lopen. De sneeuw is ook volledig weggesmolten. Het gaat zo hard dat men nu weer vreest voor wateroverlast door rivieren die buiten hun oevers treden. Het is ook nooit goed…

Volgende week geen update want dan hang ik tussen de palmbomen op Hawaii. Aloha!

Dyke Service

Deze week ben ik drie dagen op cursus geweest: Creating and Managing Innovation. De cursus werd gehouden aan het Opus College of Business van de University of St Thomas hier in Minneapolis. We waren met een groep van 30 Medtronic directors uit de Marketing en Product Development organisaties. Het doel was om ons technieken te leren die kunnen helpen om innovatie in de organisatie te stimuleren. Het sleutelwoord was daarbij Blue Ocean Strategy. Deze term is gebaseerd op de metafoor dat de markt bestaat uit Red en Blue Oceans. De Red Ocean zijn alle bestaande industrieën. In zo'n omgeving probeer je als bedrijf met product evoluties marktaandeel van je concurrentie af te snoepen. Maar in een volwassen markt beginnen producten steeds meer op elkaar te lijken, komen prijzen onder druk, dalen de winsten en komt het mes op je keel te staan. Vandaar de term Red Ocean. Blue Ocean daarentegen beschrijft een markt die voorziet in een (latente) behoefte en die nog ontgonnen moet worden. Er is veel ruimte om te groeien in zowel omzet als winst.

Een mooi voorbeeld van een Blue Ocean was de mobile phone industry eind jaren '90. Een ander voorbeeld is Cirque du Soleil. Als je eind jaren '80 een analyse had gedaan van de circus industrie dan zou je tot de conclusie komen dat het een slechte markt was: de omzetten bleven gelijk; veel circussen hadden een vrijwel zelfde aanbod; bezoekersaantallen daalden langzaam; er waren vele alternatieve vormen van entertainment in opkomst zoals televisie, theaters, attractieparken; om nog maar niet te spreken van de groeiende weerstand tegen het uitbuiten van exotische dieren. Op basis van conventional wisdom geen markt om in te investeren. Tegen de verdrukking in echter kwam Cirque du Soleil met een nieuw concept dat heel erg aansloeg. Het boorde een nieuwe markt aan waar de mensen veel geld voor over hadden: werd voor een tradioneel circus $20-$25 betaald, voor een bezoek aan Cirque du Soleil werd grif $100-$150 betaald. Een prachtig succesverhaal dat maar weer eens aantoont dat innovatie en breken met traditionele benaderingen loont.

Een tijdje geleden werd in onze wekelijkse meeting van het management team een presentatie gegeven door Rob Stadler. Rob is een research scientist die onderzoek doet naar nieuwe algoritmes (in ons vakgebied noemen ze dat therapieën) waarmee onze toekomstige producten verder geoptimaliseerd kunnen worden. Rob begon zijn presentatie met bijgaande foto. Hij wilde met de foto aangeven waar onze producten staan in hun ontwikkeling: ze functioneren over het algemeen erg goed maar er zijn nog altijd situaties die lastig te behandelen zijn.

Het duurde maar even of iedereen keek naar mij. Ik herkende de foto van een bezoek aan Madurodam maar kon me het verhaal niet precies herinneren. Achteraf las ik dat het een foto van Hansje Brinker is, zoon van de sluiswachter in Spaarnwoude, die deze stad voor een ramp behoedde. Maar op dat moment zat ik even met de mond vol tanden. Dus heb ik mijn Amerikaanse vrienden het volgende op de mouw gespeld: "Een groot deel van Nederland ligt onder zeenivo. We hebben dan ook veel dijken om het water tegen te houden. Die dijken zijn al eeuwen oud en onderhevig aan slijtage. Om overstromingen tegen te gaan heeft de Nederlandse regering een dyke service ingesteld. In plaats van military service kun je op je 18e kiezen voor dyke service. Dat betekent dat je zes maanden lang elke dag een aantal uren lang met je vingers in de dijk zit om het water tegen te houden. Als het je lukt om meerdere vingers in de dijk te stoppen kun je de zes maanden navenant verkorten." Ik zag mijn vrienden denken: Moet ik dit geloven of niet? Maar ze vonden het wel een leuk verhaal.

De volgende bijdrage is van Marissa:

Maandag zijn we met zijn vieren naar de Minnesota Timberwolves geweest, het NBA basketball team. Ze speelden tegen de Dallas Mavericks. Het stadion zat niet vol want de Timberwolves doen het niet zo goed. Vlak voor het begin van de wedstrijd ging iedereen staan omdat zoals gewoonlijk eerst het volkslied gezongen moest worden. De wedstrijd ging over 4 periodes van 12 minuten. De eerste periode ging de strijd nog gelijk op maar daarna kwam Dallas met een punt of 10 voor en dat wisten ze de rest van de wedstrijd vast te houden. Eindstand: 112-125 winst voor Dallas. Het viel ons vooral op dat er net zoveel stropdassen (coaches) als spelers aan de kant zaten. Tijdens de time-outs gingen de stropdassen eerst een hele tijd met elkaar in gesprek voordat de nieuwe tactiek met de spelers werd besproken. Ondanks dat Timberwolves hebben verloren was het erg leuk. De commentator die in de pauzes de spelletjes aan elkaar praatte leek heel erg op Martijn Krabbé. Natuurlijk ontbraken de cheerleaders niet en er was een mascotte (iemand in wolfskleren) die door het stadion rende. Ook werden er t-shirts in het publiek gegooid. We hebben pretzels, popcorn, pizza en hot dogs gegeten. Voor ons zat een mevrouw die uit Dallas kwam die nogal interessante uitdrukkingen op haar gezicht had. Daarnaast was er een opgemaakte tante, die veel op Lady GaGa leek. En natuurlijk waren er ook nogal wat mensen die het op de scheidsrechters hadden gemund. Al met al een leuk uitje.

Twee jaar geleden waren we met een deel van het management team uit Arnhem voor ruim een week in Minneapolis. In het weekend besloten Hans en ik om een kerkdienst van de zwarte gemeenschap bij te wonen. We wilden wel eens live meemaken hoe dat zou zijn. Via een collega kwamen we terecht in de New Salem Missionary Baptist Church. Deze kerk bevind zich in Noord-Minneapolis in een achterstandswijk met een aanzuigende werking op drugsdealers en ander gepeupel. Toen we de kerk binnenkwamen bleek dat de kerk met ruim 500 aanwezigen goed gevuld was. Het aantal blanke kerkgangers was op één hand te tellen. Voor aanvang van de dienst was een groep wijze mannen (het leek me de kerkeraad) op het podium bezig om de stemming erin te brengen. Ook was er een koor dat uit volle borst gospelachtige liederen ten gehore bracht.

Om 11 uur begon de dienst voorgezeten door Ds Jerry McAfee (rechts op de foto). McAfee was een echte entertainer. Met veel gevoel voor humor en drama bleef hij tot het eind van de dienst toe boeien. De kerkgangers deden uitbundig mee: bevlogen zingend en dansend met gebaren en opgeheven armen, luidruchtig en emotioneel. McAfee verzocht de mensen regelmatig om naar voren te komen zodat hij ze een persoonlijke boodschap kon meegeven. Hij hield ook wel van een grap, zoals deze:

"Een man wordt aangehouden door een agent omdat hij wordt verdacht van rijden onder invloed. De man ontkent natuurlijk. Op zoek naar bewijs verzoekt de agent de man om zijn kofferbak te openen. Daarin ligt een fles. "What's in that bottle?" vraagt de agent. "Water, sir", antwoordt de man. "Water?", kijkt de agent ongeloofwaardig en opent de fles: "This is no water, this is wodka, my friend". Waarop de man antwoordt: "Halleluja, the Lord has done it again" :-)

Na twee uur was de dienst voorbij - een unieke ervaring waar Hans en ik nog vaak over hebben gesproken.

Wat schertste mijn verbazing dat de kerk dit weekend op de voorpagina van de Star Tribune stond. In de kerk was een rouwdienst gehouden voor de 17-jarig Alisha Neeley die een paar dagen eerder op straat was doodgeschoten. Ds McAfee had de dienst voorgezeten en een pleidooi gehouden om te stoppen met dit soort zinloos geweld. Blijkbaar mocht het niet baten: Al bij het verlaten van de kerk sloeg de vlam weer in de pan en ontstond er een kort gevecht tussen schijnbare gang leden. Gelukkig werden er geen schoten afgevuurd - dat kwam mede doordat politie in burger (tussen het kerkvolk) al vóór aanvang van de dienst twee mannen met een wapen hadden opgepakt. Gefrustreerde buurtbewoners grepen het opstootje aan om een pleidooi voor vrede te houden: "Dit is de begrafenis van een kind, slechts zeventien jaar oud en ze kan niet rusten in vrede?" Als je dit leest kun je gerust stellen dat het leven in een achterstandsbuurt geen pretje is.

Zaterdagavond zijn we naar het Science Museum in St Paul geweest. Dit is een erg leuk museum met regelmatig speciale tentoonstellingen. Bijgaand een foto van Marissa en Leonie in een studio waar ze het locale nieuws voor konden lezen. Net echt. Ook heeft het museum een groot Omnitheater met een rijke variatie aan films. We hadden zaterdag gereserveerd voor twee films: Elephant Kingdom en Ski-to-the-Max. Vooral Leonie wilde de eerste film graag zien omdat de olifant haar lievelingsdier is. De tweede film liet de capriolen van kunstenaars op skies en snowboards zien. Het maakte vooral duidelijk dat wij nog heel veel kunnen leren op de skies....

Het was goed dooi deze week - de meeste sneeuw is inmiddels weggesmolten. Volgende week gaan we zelfs naar de low 50's, dat wil zeggen rond de 10 deg C. Toch verwachten mijn collega's nog een March blizzard (sneeuwstorm). Wat ons betreft prima zolang die maar komt als wij op Hawaii zitten. Verder zag ik vanavond nog dat FC Twente weer drie punten in de pocket heeft. Nu nog een gelijkspel tussen Ajax en PSV op zondag.

Tot volgende week.

Kortebroekenweer

Afgelopen zaterdag was Marissa jarig. Ze is 13 jaar geworden. Om 7 uur stonden we volgens traditie aan het bed het Lang-zal-ze-leven te zingen. Ze heeft een rechtuit tang gekregen (zoiets als een krultang maar dan om de krullen er uit te halen), een cadeaubon voor een bikini, een leesboek, body lotions, shower gels, en vele verjaardagskaarten. Op zaterdagavond zijn we uit eten geweest naar El Rodeo, een Mexicaans restaurant in Maple Grove, en aansluitend naar de bioscoop. Zondag zijn we voor de gein naar downtown Minneapolis gereden waar we Marissa's Bakery hebben opgezocht, een bakkerij gerund door een Mexicaanse familie. Daar hadden ze allerlei exotische broodjes maar ook het gewone assortiment zoals lekkere appelflappen. Ik heb een puddingbroodje gegeten, heerlijk.

Hockey (ofwel ijshockey) is een grote sport in Noord-Amerika, zowel in Canada als in de VS. Dat de hockeyfinales van mannen en vrouwen tussen de aartsrivalen Canada en de VS ging was voor deze landen dan ook een absoluut hoogtepunt van de Olympische Winterspelen. Vergelijkbaar met een finale op het WK voetbal tussen Nederland en Duitsland. De finale bij de mannen op zondag was met 27.6 miljoen kijkers zelfs de best bekeken hockeywedstrijd van de laatste dertig jaar. Het was voor de VS dan ook erg zuur dat Canada in beide finales met de eer ging strijken. Ik heb het laatste deel van de mannen finale gezien en ik moet zeggen dat het erg spannend was. Voor wie het niet gezien heeft: Canada leidde met 2-1 tot de VS 24 seconden voor het einde van de reguliere speeltijd gelijk maakte. In de overtime (verlenging) scoorde Canada de verlossende Golden Goal en verzekerde zich daarmee van het goud. Dat vond men hier niet fijn. "This is a big deal for us" zei Janelle, mijn secretaresse, tegen mij. A dream comes true voor de Canadezen. Het is ze van harte gegund.

Onze trip naar Hawaii van 22 maart tot 3 april is inmiddels in detail gepland. We zullen drie van de acht eilanden bezoeken, in de volgorde Oahu (met hoofdstad Honolulu), The Big Island of Hawaii en Maui voor respectievelijk 5, 3 en 4 dagen. Op 29 maart gaan we 's morgens op de koffie bij Earl Bakken, de oprichter van Medtronic. Nadat Earl met pensioen is gegaan is hij op The Big Island of Hawaii gaan wonen waar hij een naar verluid mooi stekkie heeft dat uitkijkt over de Kiholo Bay. Earl is een bekende persoonlijkheid op Hawaii, is betrokken bij vele initiatieven en heeft een hoofdrol gespeeld in de totstandkoming van het North Hawaii Community Hospital op The Big Island. Dat schijnt niet zomaar een ziekenhuis te zijn: The vision was that of "not just another hospital" but to be the most healing hospital in the world. We gaan het zien want er is voor Els en mij ook een bezoek aan het ziekenhuis geregeld. Inmiddels is het aftellen begonnen. Het zal jullie dan ook niet verbazen dat we afgelopen zaterdag, na de zware aardbeving in Chili, de Tsunami waarschuwing voor Hawaii met meer dan gemiddelde belangstelling hebben gevolgd. Met de huidige moderne communicatiemiddelen konden we het hele gebeuren tot in detail volgen op CNN. Gelukkig bleef de schade tot een minimum beperkt. Voor de echte surfer was het zelfs een waar feest. Aloha!

Een tijdje geleden was er een nationale inzamelingsactie in Nederland voor Haïti waar ruim 80 miljoen EURO werd ingezameld. Een paar dagen later las ik op nu.nl dat een vergelijkbare actie in de VS 40 miljoen EURO had opgebracht. De suggestie die hier van uit zou kunnen gaan is dat de VS minder aandacht zou hebben voor dit soort catastrofes. Niets is echter minder waar. Ik heb de indruk dat in de VS minstens zo veel wordt gedaan aan community support and good citizenship dan in Nederland. Laat ik twee voorbeelden geven om dit te onderschrijven. Ten eerste, Medtronic alleen heeft 2.5 miljoen dollar gedoneerd aan de ramp in Haïti. Dat is gebeurd in de vorm van geld, voedsel, medische hulpmiddelen, medewerkers die op kosten van Medtronic ter plaatse vrijwilligerswerk verrichten, enzovoort. Ten tweede, deze week werden de resultaten bekend van de Medtronic Minnesota FoodShare Campaign. Deze campagne is bedoeld om mensen te steunen die op of onder de armoedegrens leven. In 2009 had bijna 14 procent van de huishoudens in Minnesota niet genoeg geld om voedsel te kopen. Alleen al binnen Medtronic is maar liefst $486.000 voor deze campagne ingezameld. Dit zijn slechts twee van de vele voorbeelden die bewijzen dat er hier veel aandacht is voor ondersteuning van de gemeenschap en dat men erg genereus is. Waarvan akte.

Afgelopen woensdag speelde het Nederlands Elftal vriendschappelijk tegen de Verenigde Staten. Ik heb het niet live gezien maar volgens de berichten op internet hebben we een aardige wedstrijd gespeeld en verdiend met 2-1 gewonnen. Het was opvallend dat er slechts één collega tegen me is begonnen over deze wedstrijd. Dat is niet omdat de anderen slecht tegen hun verlies kunnen; ze hebben er gewoon geen weet van. Voetbal speelt hier geen enkele rol van betekenis en in de media wordt er geen aandacht aan besteed. De komst van Blaise N'Kufo naar de Seattle Sounders zal daar helaas niets aan veranderen. Voor een voetbalfan als ik is dat niet zo mooi. Ik hoop dat het WK in Zuid-Afrika een betere coverage krijgt anders ga ik niet veel live meemaken van het toernooi.

Over sport gesproken, het is wel bekend dat sport hier big business is. Zo hebben de meeste NFL teams (teams uit de hoogste divisie van het American football) een private eigenaar wiens doel het is om zoveel mogelijk geld te verdienen via TV rechten, merchandise en entreegelden. De teams zijn dan ook niet gebonden aan de stad waar ze spelen. Het is zelfs meerdere keren voorgekomen dat een eigenaar, vaak op basis van financiële motieven, besloot om zijn team te verplaatsen naar een andere stad. Dat kun je je in Nederland toch niet voorstellen: Ajax die gaat spelen in Amersfoort, of SC Heerenveen die zich laat verlokken tot Apeldoorn. Zelfs het idee om FC Twente en Heracles in één stadion in de buurt van Borne te laten spelen werd een aantal jaren geleden meteen naar de prullenmand verwezen. Onbespreekbaar. Ook een voetbalploeg als Chelsea, in privébezit van de Rus Abramovich, zie ik niet zo maar uit London verdwijnen. Hier kan het gewoon - heel apart.

Bovenstaande vormt de achtergrond voor de missie van miljardair Ed Roski. Roski, inmiddels 71, is bestuursvoorzitter van Majestic Realty Co., een makelaardij in onroerend goed die 7 miljoen vierkante meter voornamelijk industriëel onroerend goed bezit. Al 13 jaar lang probeert Roski een NFL team naar Los Angeles te lokken. Los Angeles heeft namelijk geen NFL team meer nadat zowel de Raiders als de Rams de stad verlieten in 1995. Het belangrijkste lokmiddel om een team-eigenaar over te halen zijn team te verplaatsen is natuurlijk een aantrekkelijk stadion. Roski heeft dan ook jarenlang geprobeerd om toestemming te krijgen voor de bouw van een multifunctioneel stadion van $800 miljoen in LA. Dat is heel lang tegengehouden maar nu is de kogel toch door de kerk: Gouverneur Arnold Schwarzenegger himself heeft een wet getekend die alle bezwaren tegen de bouw van het stadion nietig verklaard. Ongehoord volgens de tegenstanders. Maar Schwarzenegger kon wel een meevaller gebruiken want de staat Californië staat er met een begrotingstekort van $20 miljard heel slecht voor. De meevaller zit 'm vooral in werkgelegenheid: het stadion brengt 6700 vaste en 12000 tijdelijke banen met zich mee. Het zal je niet verbazen dat Roski meer dan $100.000 heeft gedoneerd aan de campagnekas van Schwarzenegger. Voor wat hoort wat, nietwaar. Nu deze horde genomen is kan Roski zich richten op het lokken van een NFL team eigenaar. Het zal mij een zorg zijn wie hij overhaalt zolang het maar niet de Minnesota Vikings is.

Deze week stond er in de lokale krant een leuk verhaal over het bejaarde echtpaar Marlow en Frances Cowan, respectievelijk 91 en 85 jaar. Het begon toen Marlow naar de Mayo Clinic moest voor een controle. Terwijl ze zaten te wachten zagen ze in het atrium een piano staan met een bordje erbij waarop bezoekers werden uitgenodigd om een deuntje te spelen. Omdat de Cowans regelmatig optreden in ziekenhuizen, bejaardencentra en scholen, voelden ze geen enkele schroom en namen plaats achter de piano. Terwijl ze bezig waren pakte een mevrouw haar camera en plaatste de video uiteindelijk op Youtube. Dat werd zo'n hit dat de Cowan's vele telefoontjes van onbekende mensen kregen die zeiden dat ze het stel op Youtube hadden gezien. De Cowan's hadden echter nog nooit van Youtube gehoord. Toen ze werd verteld dat er al 6 miljoen mensen naar hun optreden hadden gekeken antwoordde Marlow: "Wow! People must not have much to do". Inmiddels is het stel ook al in de TV show "Good Morning America" geweest. Marlow: "They flew us out to New York. Imagine: Traveling that far just to play the piano". Schitterend, het lijkt wel Twentse nuchterheid. Het Youtube filmpje is hier te zien. Let vooral op die ouwe snoeper - wat een lol.

We gaan weer de goeie kant op: we hebben de gehele week een strak blauwe lucht gehad en de gemiddelde temperatuur overdag was in de high 30's, dat wil zeggen een paar graden boven het vriespunt. De sneeuw smelt dan ook gestaag. De oranje paaltjes die de kant van de weg en het voetpad moeten aangeven komen weer boven de sneeuw uit, het gras komt langzaam tevoorschijn, en de vogels beginnen weer te fluiten. Dat is ook het moment waarop je de mensen weer buiten ziet. Zie ik ze 's morgens in de auto nog met de muts op, in het weekend bij een paar graden boven nul lopen de echte bikkels alweer in de korte broek. Mij nog niet gezien.

Prettig weekend en tot volgende week.