Eten-op-een-stokkie

Hoera, hoera, hoera! Afgelopen woensdag was Leonie jarig, ze is 11 jaar geworden. Rondom verjaardagen hebben we een aantal vaste gewoontes met standaard taakverdeling: De avond ervoor versieren we het huis. Els heeft daarbij de leiding; zij hangt de slingers op en versiert de stoel, ik blaas de ballonnen op. 's Morgens om 7 uur staan we aan het bed te zingen; Els verzorgt de kado's, ik maak de foto's. Leonie had bovenaan haar verlanglijstje een tafeltennistafel staan. Dat kwam goed uit want die heb ik ook altijd al gewild :-) De tafel is besteld maar de levering laat op zich wachten. Els had verder een leuk boek getiteld 101 things you gotta do before you're 12! en een knuffel gekocht. Marissa had een complete woninginrichting voor de hamsters voor Leonie in petto. Daarnaast had Leonie voetbalschoenen gekregen. Alsof dat nog niet genoeg was werd ze verrast op een behandeling bij de manicure en pedicure inclusief het lakken van alle nagels (alle wil zeggen ook die van Marissa en Els, de feestvreugde kon niet op). 's Middags kreeg Leonie de nodige telefoontjes en hebben we geskyped. We hebben de dag afgesloten bij Benihana, een Japans eethuis waar je natuurlijk met stokkies moet eten. Het bedienend personeel verraste Leonie op een uit volle borst gezongen Happy Birthday en een gratis ijsje. Al met al een leuke dag.



Ieder jaar wordt op een groot terrein tussen Minneapolis en St. Paul de Minnesota State Fair georganiseerd. Dit is een markt die in totaal twaalf dagen duurt waarbij de laatste dag altijd samenvalt met Labour Day, de eerste maandag van September (dit is tevens de laatste dag van de zomervakantie van de scholen). De State Fair wordt al gehouden sinds 1859. Het is de grootste fair in Amerika gerekend naar het gemiddeld aantal bezoekers per dag, in 2008 bijna 150.000 per dag. Vroeger stond de fair vooral in het teken van het boerenbedrijf: tentoonstellingen van onder meer paarden, koeien, schapen en pluimvee, en landbouw materieel zoals tractoren, combines en toebehoren. Tegenwoordig gaat het veel meer om andere zaken: materieel zoals trucks, auto's, boten, caravans, motoren, een grote kermis en veel eten. Voor dat laatste hebben ze een vast thema: alles wordt geserveerd op een stokkie (food on a stick). Je kunt het zo gek niet bedenken of men heeft er wel een stokkie aan vastgemaakt. Zo hebben ze Pizza-on-a-stick, Hot-Dog-on-a-stick, Waffle-on-a-stick, French-Fries-on-a-stick, Alligator-on-a-stick, enzovoort.



Voor ons was het de eerste keer op de fair en het was zeker de moeite waard. Zo hebben we de diverse soorten eten-op-een-stokkie uitgeprobeerd. Niet dat het stokkie het nu direct lekkerder maakt, maar het eet gewoon anders. Natuurlijk hebben de kinderen de nodige rides in de verschillende kermisattracties gemaakt. Een bijzonderheid was The Haunted House. Dit is een spookhuis met echte acteurs die wel erg dichtbij kwamen en ons op sommige momenten de stuipen op het lijf joegen. Ook hebben we een kijkje genomen in de tentoongestelde RV's (Recreational Vehicles - joekels-van-caravans). Conclusie: net als bij auto's krijg je hier veel meer waar en ruimte voor je geld dan in Nederland. Populair waren ook de vissersbootjes. In Minnesota, de staat van de 10.000 meren, wordt veel gevist en daar heb je wel een fatsoenlijke motorboot voor nodig. Minimaal 25 foot lang en 200 hp, voor minder doen ze het niet. Dat moet ook wel want hoe moet je anders de walleye, pike and muskie fish binnenhalen.







Het is nog wel leuk om te melden dat we 's morgens vroeg Al Franken tegen het lijf liepen. Al Franken is tegenwoordig Democratisch senator voor de staat Minnesota in Washington. Franken is een bekende persoonlijkheid in de VS als voormalig radio- en televisiepresentator (met 3 Emmy awards) en ook als schrijver met verschillende bestsellers op zijn naam. In 2007 stelde hij zich verkiesbaar voor de senaat. Na de verkiezingen op 4 november 2008 is het een hele tijd onduidelijk geweest wie er in Minnesota had gewonnen: Democraat Al Franken of Republikein Norm Coleman. Het verschil in stemmen was minimaal en dus werd er getwijfeld aan de juistheid van de telling. Negen maanden, miljoenen dollars, ontelbare hertellingen en vele rechtzaken verder viel het gerechtelijke besluit dat Al Franken had gewonnen. Hij werd op 7 juli 2009 ingezworen als senator in Washington. Nu, deze Al Franken was maandag naar de fair gekomen. Terwijl men in de middag de grootste moeite moest doen om met hem op de foto te komen kostte het ons nog geen twee minuten. Terwijl Els ons op de foto zette vertelde ik Al dat we Dutch waren. Dat gaf meteen een klik want hij zei dat de vrouw van zijn broer ook Dutch is. De wereld is klein... Zie ook hier.

Wij hebben een lang weekend. Maandag is het hier Labour Day en dan heeft iedereen vrij. Je zou er toch niet aan moeten denken dat je op de Dag van de Arbeid zou moeten werken. Op dinsdag beginnen de scholen weer. EINDELIJK. Het wordt tijd dat de hersenen weer aan het werk worden gezet; van 13 weken vakantie word je niet veel wijzer.

Tot zover. Dit keer wat minder tekst en meer foto's. Voor wie het nog niet had ontdekt: als je een foto aanklikt wordt ie vergroot. Prettig weekend en tot volgende week.

Harms Farms

Eén van mijn favoriete restaurants is die van Famous Dave's (hier). Dit is een keten die beroemd is om zijn classic award-winning BBQ ribs, pikante kruiden en home-made sausjes. Ik hou er helemaal niet van om met mijn vingers te eten maar hier moet je wel en desondanks is dit One of My Favorites. Het is zelfs zo lekker, be sure the fingers you're licking are your own. Enige nadeel: too easy to eat like a pig. De sfeer is informeel en typisch Amerikaans: een saloon-achtige inrichting, houten tafels en stoelen, allerlei jachtattributen aan de wand en gezellige bluesmuziek op de achtergrond. Diner wordt in de open keuken bereid en (afhankelijk van je menukeuze) in een mandje of omgekeerde deksel opgediend.

Het lijkt misschien vreemd maar bij Famous Dave's moet ik altijd aan Harm oet Riessen denken. Voor wie Harm niet kent: Harm is een troubadour, zanger en presentator die al sinds begin jaren '70 optreedt in Oost Nederland. Zijn optredens worden gekenmerkt door zijn joekelille (banjo) en kèboj-liedjes (cowboyliedjes). Enkele bekende nummers zijn Loat mie méér joekelul'n, I am ben een Kentucky Tukker, Bie Tie Mie Ak Oe Aaje en Olé Vuur De Bolle. Harm presenteert al sinds 1984 op zaterdagmorgen van 10-12 uur bij RTV Oost het programma Harms Farms, waarvan ik jarenlang een vaste luisteraar ben geweest. De sfeer die Harm met zijn joekelille oproept is er één van saloons: openslaande klapdeuren, een houten decor, een lange bar met pullen bier, vier cowboys die poker spelen aan een tafel, veel whiskey en sigaretten, smoking guns, een pianospeler, en dansende cowgirls. Dus eigenlijk is het toch niet zo gek dat ik aan Harm denk bij Famous Dave's. Hier meer over Harm.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de Amerikanen er op sommige gebieden een dubbele moraal op na houden. Dat zit namelijk zo. Zondag zijn de winkels gewoon open en daar wordt gretig gebruik van gemaakt. Het is altijd razend druk. Dat is opvallend want veel mensen in Minnesota zijn lid van een kerk. Je vindt hier dan ook heel veel kerken - soms lijkt het dat er één op elke straathoek zit. Maar we krijgen niet de indruk dat ze de Dag des Heren als rustdag serieus nemen. Kerk is meer een sociaal gebeuren en ze volgen de leer zolang het uitkomt. Na de kerk stapt de familie vrolijk in de pick-up of SUV om naar de supermarkt te rijden waarna de winkelkar tot de nok toe wordt gevuld. Die dubbele moraal vind je ook terug bij abortus. Als je door het land rijdt zie je aan de kant van de weg vele billboards met Pro Life teksten (voor het leven); abortus is not done. Aan de andere kant kennen vele staten nog steeds de doodstraf als ultieme straf. Hoezo Pro Life? Het één lijkt niet helemaal te rijmen met het ander. Het is niet aan mij om hierover te oordelen maar het geeft op zijn minst een troebel beeld. Hiernaast een foto van de parkeerplaats bij supermarkt Target op zondagmiddag.

De afgelopen weken liep de United Way campagne binnen Medtronic. United Way is een non-profit organisatie die geld inzamelt voor het goede doel. Ze ondersteunen daarbij vooral locale initiatieven. In de Twin Cities (Minneapolis - St Paul) richt men zich dit jaar op armoede. Even wat feiten:

• Ongeveer 580.000 mensen in de Twin Cities regio leven op of onder de armoede grens, waarvan 32% kinderen.
• Bijna 435.000 huishoudens in deze regio maken gebruik van een voedselbank.

Er zijn verschillende manieren on United Way te ondersteunen in hun werk. Zo kun je een dag als vrijwilliger meehelpen bij het bereiden van voedsel bij de voedselbank. Je kunt natuurlijk geld doneren met allerlei voordeeltjes zoals een extra vrije dag. Je kunt ook meedoen met de electronische veiling. Items die aangeboden worden zijn onder andere dinerbonnen, sporttickets, theatervoorstellingen, kunstwerken, controlebeurten voor de auto, maar ook een lunch met iemand uit de directie van Medtronic en zelfs een middag golf met de CEO Bill Hawkins. Ik kan niet golfen anders had ik een bod gedaan :-)

Toen ik hier de eerste maanden zat kreeg ik van een collega van Medtronic die naar Europa terugging het aanbod om een aantal zaken over te nemen. Vooral electrische spullen hadden mijn belangstelling vanwege het 110V spanningsnivo dat ze hier hanteren. Naast wat audio-apparatuur, een doos met snoertjes en een wireless router nam ik ook een Dyson steelstofzuiger over (nooit geweten dat ze dit type stofzuiger zo noemen in het Nederlands). Ik had goede verhalen over Dyson gehoord, het was een vrij nieuw ding en het kostte me niet al te veel dus daar kon ik geen buil aan vallen. Echter, vanaf de eerste keer dat Els de Dyson gebruikt loopt ze er over te klagen: het ding zuigt als de beste maar in gebruik is zo'n steelmodel een onding. Het is zwaar tijdens het zuigen, je komt er niet mee onder de bank en meenemen naar een andere verdieping is een kriem. Els wil dan ook weer graag terug naar een conventionele Miele-er-is-geen-betere sledestofzuiger. Toen we zaterdag bij de Target liepen om ons te oriënteren op alternatieven bleek dat ze daar alleen maar van die steelmodellen hebben, in 20 varianten. Toen ik Els vroeg waarom Amerikaanse vrouwen er blijkbaar wel mee overweg kunnen was het kordate antwoord: Die zijn blijkbaar niet zo proper als wij in Nederland. Els is op 25 november jarig en ik heb haar dan ook aangeraden om de nieuwe stofzuiger bovenaan haar verlanglijstje te zetten (geintje).

Els is deze week naar de family doctor geweest. Hier komt haar relaas:
Nadat Leonie en Marissa al een keer een bezoek aan de family doctor hadden gebracht, was het deze week mijn beurt. Family doctors zitten meestal in een groepspraktijk bij een ziekenhuis of een medisch centrum. Onze family doctor zit in een clinic van een nieuw ziekenhuis dat in het najaar in zijn volle glorie geopend wordt. Het is ongeveer 2 mijl bij ons vandaan. Dat het nieuw is is goed te zien; bij binnenkomst is er een Starbucks en op de derde verdieping een lounge met zachte fauteuils en een luxe balie. Hier werd ik opgewacht door twee assistentes. Zoals gebruikelijk in de VS moest er eerst het nodige papierwerk worden ingevuld. Eén formulier waarop je mag aankruizen wat je klachten zijn, en een uitgebreider formulier met vragen over je ziektegeschiedenis en leefgewoontes. Vraag 1-3 lagen voor de hand: Rook je, drink je, of gebruik je andere genotmiddelen? Maar vraag 4: Draag je de autogordel? Zo ja, hoeveel procent van de tijd? kwam toch wel vreemd over.

Nadat de lijstjes waren ingevuld zette een nurse me op de weegschaal, nam mijn bloeddruk en temperatuur op, en vroeg nogmaals wat de klacht was; daarna kwam de dokter. Onze vrouwelijke family doctor heet Jody. Bij binnenkomst zag ik direct dat ze moeilijk liep, ze had een brace om haar linkerbeen. Ze vertelde dat ze zes weken geleden een fractuur had gehad en dat ze deze week voor het eerst weer haar been mag belasten. Als ik vorige week was gekomen had ze nog in de rolstoel gezeten. Ook dat is Amerika: zo snel mogelijk weer aan het werk want anders zijn er geen inkomsten. Ondertussen werd ik onderzocht, stelde ze allerlei vragen, en werd ik ongemerkt het vrouwen-screening-circuit binnengeloodst....De rekening volgt. Trouwens, heb je in Ruurlo weleens een huisarts in de optocht mee zien lopen om reclame te maken voor de groepspraktijk? Hier in Maple Grove rende Jody twee maanden geleden met het hele gezin mee in de parade, en deelde ze folders uit om nieuwe zieltjes te winnen voor de clinic.

Deze week is de Minnesota State Fair van start gegaan. Dit is een 10-daags festijn dat jaarlijks honderdduizenden bezoekers trekt. We gaan er komende maandag naar toe. Volgende week meer.

Brett Favre

Hebben jullie ooit van Brett Favre gehoord? Vast niet. Ik ook niet tot een maand geleden. Brett Favre is een legendarische quarterback bij het American football. Hij deed dat 16 jaar bij de Green Bay Packers. Dit is het football team uit Wisconsin (de staat ten oosten van Minnesota) en de aartsrivaal van de Minnesota Vikings die hier in Minneapolis spelen. Brett Favre heeft vele records van de NFL (de football league in de VS) in handen en is statistisch gezien dan ook één van de grootste quarterbacks aller tijden. Een soort Johan Cruijff van het American football. Aan het eind van vorig seizoen besloot Favre afscheid te nemen van het football. Sindsdien hebben de Vikings geprobeerd hem over te halen om nog een seizoen door te gaan. Nog geen maand geleden liet hij echter definitief weten daar niet voor in te zijn en zijn helm aan de wilgen te hangen.

Dinsdag kwam er een onwaarschijnlijke wending in dit verhaal: na een telefoontje van de manager van de Vikings besloot Brett Favre om er toch nog een aantal jaren aan vast te knopen. Hij tekende een contract van $25.000.000 (25 miljoen dollar!) voor twee jaar. De hele week stonden kranten er bol van, het was nationaal nieuws op radio en televisie, zelfs David Letterman sprak er over: Bratt Favre naar de Vikings, de aartsrivaal van de Packers. Voordat er één bal gegooid is lijkt het nu al een goede investering: er zijn inmiddels duizenden extra seizoenskaarten verkocht en de Brett Favre merchandise is niet aan te slepen. Vanavond is de start van het voorseizoen, de echte competitie gaat over een aantal weken van start. Als Brett Favre zijn reputatie waar gaat maken wordt het een mooi jaar in Minneapolis. Zie ook hier.

Het weer was deze week erg onstuimig. Hele mooie periodes werden afgewisseld met zware regenbuiten. Het leek Nederland wel. Op dinsdag kregen we op het werk een email dat er op woensdagmorgen om 09:00 uur een Tornado Warning test gehouden zou worden. Dat was mijn eerste bij Medtronic. Iedereen moet in dat geval naar de trappenhuizen - dat zijn de aangewezen veilige plaatsen. De facility bestaat uit drie aan elkaar verbonden gebouwen van acht verdiepingen met elk twee trappenhuizen. Toen de waarschuwing op woensdagmorgen werd gegeven gingen we dan ook allemaal netjes naar een trappenhuis totdat alles gecleared was. Wat wil nu het toeval? Woensdagmiddag zaten we in het Auditorium in een belangrijke meeting met 300 medewerkers toen het alarm opnieuw afging. Eerst dacht iedereen aan een grap maar het was al snel duidelijk dat het serieus was en dat we opnieuw moesten schuilen. Na 20 minuten werd de zaak vrijgegeven en kon iedereen weer terug naar het Auditorium. Nog geen vijf minuten later kwam er weer een warning en moest de meeting opnieuw onderbroken worden. Toen we zelfs voor de derde keer werden onderbroken hebben we de meeting maar afgeblazen. Eindresultaat: meeting in het water gevallen maar gelukkig geen ongelukken. In Minneapolis zelf viel wel de nodige schade te betreuren zoals bijgaande foto illustreert.

Er zijn drie grote ketens van coffeeshops in de VS namelijk Starbucks, Caribou en Dunn Bros. Ondanks de titel van deze weblog hebben we inmiddels een lichte voorkeur voor de Caribou opgebouwd. Dat zit 'm in de details, maar toch. Het komt voor mij goed uit dat er zich een Caribou bij de ingang van ons Medtronic gebouw bevindt. Ik begin elke morgen dan ook met een overheerlijke medium Vanilla Latte. Dat is zo'n standaard ritueel geworden dat het Caribou personeel me al op afstand herkent uit de duizenden medewerkers die hier dagelijks naar binnen gaan. Als ze me zien aankomen beginnen ze al met de bereiding van de Vanilla Latte. Het enige wat ik hoef te doen is mijn credit card af te geven, de rest gaat vanzelf. In de loop van de dag neem ik altijd nog een tweede beker - op één been kun je immers niet lopen. Elke beker kost me $3.79 maar dat heb ik er graag voor over.

Vorige week had ik geen melding gemaakt van de unieke teddybeer verzameling die we in een winkeltje in Hill City tegenkwamen. De eigenaar is 7 jaar geleden begonnen met het verzamelen van de beren. Tot nu toe heeft dat geleid tot meer dan 6500 verschillende teddyberen. De beren komen uit meer dan tien verschillende landen in de wereld (de eerste uit Nederland moet nog komen). De meeste zijn een donatie: als je een teddybeer doneert krijg je een cerificaat als bewijs teruggestuurd. De verzameling heeft een vermelding in het Guiness Book of Records als 's werelds grootste verzameling teddyberen. Erg bijzonder om te zien en vooral Leonie raakte er niet uitgekeken.


De kinderen hebben er inmiddels 11 van de 13 weken vakantie op zitten, nog 2 te gaan. Die 13 weken zomervakantie is een overblijfsel uit een ver verleden. De meest gehoorde reden hiervoor is dat de kinderen vroeger in de zomer mee moesten werken op het land. Ik heb dat wat verder uitgezocht en dit blijkt niet de belangrijkste reden te zijn. De kinderen op het platteland moesten wel meewerken maar bleven daarvoor vooral in de lente (zaai-tijd) en in de herfst (oogst-tijd) thuis. De 13 weken in de zomer heeft vooral andere oorzaken: 1) Vroeger in het aircoloze tijdperk was het door de hitte op school niet uit te houden; 2) De warmte maakte dat ziektes werden overgedragen via de school waardoor ouders de kinderen thuis hielden; 3) Rijke stedelingen gingen in de zomer op vakantie en hielden de kinderen thuis, en de schoolleiding volgde dat voorbeeld. Al deze zaken spelen nu geen rol van betekenis meer maar nog steeds houden ze hier vast aan die 13 weken.

Zo'n lange vakantie is niet goed voor het nivo van de kinderen. Uit vergelijkende testen blijkt dat de VS (met gemiddeld 180 schooldagen per jaar) achterblijft bij landen waar kinderen meer dan 200 dagen per jaar naar school gaan. Daar komt bij dat welgestelde ouders in staat zijn om hun kinderen tijdens de zomervakantie naar verschillende summercamps te sturen zodat ze nieuwe leerervaringen kunnen opdoen. Voor de armere klasse is dat financiëel niet haalbaar. Is zo'n lange zomervakantie voor kinderen niet ideaal, voor ouders die beide werken is het ook een hele heisa. 's Morgens moeten ze de kinderen bij het camp afzetten waardoor ze laat op het werk arriveren, en aan het eind van de dag moeten ze weer op tijd weg om de kinderen op te halen. Soms lijkt het er wel op dat man en vrouw moèten werken om de summercamps te kunnen betalen. Ik ben het dan ook hartgrondig met Obama eens dat de 13 weekse zomervakantie niet meer van deze tijd is en aangepakt moet worden. Maar dat gaat veel geld kosten en dat heeft de VS op dit moment even niet.

Met zoveel vrije tijd komen de kinderen op allerlei gekke ideeën. Zo was er opnieuw het verzoek om een hond. Als vanouds heb ik mijn positie aangegeven: hond erin, ik eruit. Gelukkig mag ik tot nu toe nog blijven. Leonie stelde als alternatief een vis voor. Bij een vis gaan mijn gedachten uit naar een broodje haring maar dat was blijkbaar niet wat Leonie bedoelde. Uiteindelijk is de keus gevallen op de twee Engels sprekende dwerghamsters Knabbel en Bijoux. We hebben ze twee weken op proef. Bij de dierenwinkel waar we ze hebben gekocht hebben ze zelfs een pethotel. Dat is handig als we op vakantie gaan. Eerst maar even zien of ze zich de komende twee weken netjes gedragen...

Tot slot wil ik jullie graag verwijzen naar een prachtige uitzending op TV Gelderland over onze voormalige buurman Tonnie Wissink en zijn raceverzameling. Ga naar hier, kies 10 augustus (rechtsonder) en selecteer Buurten in Gelderland. Erg leuk om te zien. By the way, Tonnie is naarstig op zoek naar extra ruimte om alle museumstukken te stallen; hij overweegt om het huis van de buren te kraken :-)

Wilde Bill uit Doodhout

We gingen deze week op vakantie naar de Black Hills in South Dakota (SD). Maar eerst moest Leonie nog haar kunsten vertonen bij de tryouts van Maplebrook Soccer. Tijdens de tryouts moeten de jongens en meisjes laten zien hoe goed ze kunnen voetballen. Ze worden daarbij beoordeeld door scouts die kijken naar zaken als balbehandeling, links en rechts schieten, dribbelen, scrimmage en snelheid. De uitkomst van de tryouts wordt gebruikt om de teamindeling voor het komend seizoen te maken. Leonie's leeftijdscategorie was zowel op vrijdag- als op zaterdagmiddag van 4 tot 6 uur aan de beurt. Leonie liet zich van haar beste kant zien. Over drie weken krijgen we de uitslag te horen.

Tijdens de tryout op zaterdagmiddag was het erg drukkend. Dat beloofde niet veel goeds en inderdaad, tegen de avond begon het dan ook zwaar te onweren met harde regenbuien. Een tijdje later begon de sirene te loeien: Tornado warning. Dit was voor ons de eerste keer sinds het begin van ons verblijf hier. Als dit gebeurt beveelt men aan om de televisie aan te zetten (geluid maximaal) en daarna zo laag mogelijk te gaan schuilen. In ons geval zijn we dus in de basement gaan zitten. Even later bleek dat het geen loos alarm was. In de aangrenzende wijk Plymouth was er een touch down geweest met ontwortelde bomen en een aantal zwaar beschadigde huizen. Enerzijds spannend maar anderzijds best wel beangstigend: ondanks dat het weerkanaal op de televisie een gedetailleerde coverage doet van de situatie blijf je toch in het ongewisse en kunnen tornado's zich erg snel ontwikkelen. Na 20 minuten was het gevaar geweken en konden we opgelucht ademhalen, een nieuwe ervaring rijker. Achteraf kwamen we tot de conclusie dat tornado's een hoogtepunt voor weermannen zijn: ze raken in totale extase. Wat zou Ton ten Hove hier in zijn element zijn...

Op zondag zijn we vertrokken richting de Black Hills, een trip van zo'n 10 uur en 600 mijl over een hele lange weg, de I-90. Van te voren waren we gewaarschuwd dat het een saaie weg was en daar was niets aan gelogen. Nadat we de Minneapolis - St. Paul metro achter ons hadden gelaten begonnen de maïsvelden: uitgestrekte vlaktes, urenlang, zover je kon kijken. We hadden besloten om de trip in tweeën te splitsen en te overnachten in Mitchell, SD. Hier staat sinds 1892 het Corn Palace. Dit is een hal waarvan de buitenkant is gedecoreerd met afbeeldingen uit maïskolven en andere granen. Voor die afbeeldingen kiest men ieder jaar een nieuw thema. De hal aankleden is arbeidsintensief werk: het kost jaarlijks een aantal maanden om de nieuwe afbeeldingen te creëren. Nadat we de buitenkant hadden bewonderd hebben we binnen van een grote box popcorn genoten. Met het Corn Palace is alles gezegd over Mitchell: voor het overige leek het plaatsje in verval.

Maandagmorgen gingen we verder naar onze eindbestemming Hill City, SD. Nadat we de Missouri rivier waren overgereden veranderde het landschap. Geen maïsvelden meer maar prairie: uitgestrekte grasvlaktes, urenlang, zover je kon kijken. Gelukkig stonden de reclameborden van Wall Drug langs de kant van de weg. Wall Drug is een winkel met een bijzonder verhaal. Deze winkel ligt in Wall, een dorpje in the middle of nowhere. Ted en Dorothy waren hier in 1931 een drogisterij (drug store) begonnen. De mensen in Wall hadden echter niet veel te besteden en na een aantal jaren stonden de zaken er niet best voor. Er waren genoeg potentiële klanten maar die reden over de autobaan en namen niet de moeite om in het nietszeggende Wall aan te leggen. Totdat Dorothy op een lumineus idee kwam: de hete prairie maakt reizigers dorstig dus besloten ze om gratis ijswater aan te bieden. Een aantal borden langs de autobaan deed wonderen: het ijswater was niet aan te slepen. Daarmee werd de Wall Drug een begrip in South Dakota en omgeving. Tegenwoordig beginnen de borden aan de autobaan met verwijzingen naar Wall Drug al op 300 mijl van Wall. Met om de paar mijl een nieuwe verwijzing; je kunt er dus niet omheen. Ze bieden nog steeds gratis ijswater aan. Maar de drogisterij is bijzaak geworden: souvenirs, allerlei artikelen voor cowboys en cowgirls zoals laarzen en hoeden, restaurants, zelfs een kapel. Een welkome onderbreking op de prairie.

Toen we maandag in de loop van de middag de Black Hills binnenreden leek het landschap erg op Karintië in Oostenrijk: een bergachtige omgeving, stroompjes die zich naar beneden slingeren, bergvennetjes met zuiver water, scenic routes met mooie vergezichten. Het grote verschil: hier op de radio geen Tiroler Blasmusik maar Country and Western. We hadden een cabin gehuurd op een ranch, de High Country Guest Ranch, in Hill City. De cabin stelde niet zoveel voor: één verblijf- annex slaapruimte met twee king size bedden en een wastafel, en een aparte ruimte met bad en toilet. Het heette een President's cabin, maar ik wil de eerste president nog zien die hier zijn vakantie in doorbrengt. Gelukkig was de cabin alleen maar om te overnachten. Verder bood de ranch het nodige vertier zoals hot tubs, buitenzwembad, speelveld, paardenmanege en restaurant. Een prima plek om een week te vertoeven.

Op dinsdag zijn we naar twee nationale monumenten geweest: Mount Rushmore en Crazy Horse. Iedereen kent Mount Rushmore wel van foto's: de portretten van de presidenten Washington, Jefferson, Lincoln en Roosevelt uitgehouwen in een berg. Een aantal feiten: het idee komt van beeldhouwer Borglum, de hoofden zijn 18 meter hoog, de realisatie heeft 15 jaar geduurd (1926-1941), er heeft 400 man aan gewerkt en het heeft bijna $ 1 miljoen gekost. We zijn er zowel 's morgens als 's avonds geweest. Tijdens de avondvoorstelling in het amfitheater werd een film vertoond over de geschiedenis van de Verenigde Staten en de rol die de vier presidenten hierbij gespeeld hebben. Natuurlijk werd ook het volkslied gezongen en werden oorlogsveteranen en militairen in actieve dienst geëerd. Patriotisme van de bovenste plank maar dit is wat de VS groot heeft gemaakt.


's Middags hadden we Crazy Horse bezocht. Dit gigantische monument van 172 (m) hoog en 195 (m) lang toont de Sioux indiaan Crazy Horse op zijn paard. Het is bedoeld als een eerbetoon aan de native Americans. Er wordt al sinds 1948 aan dit monument gewerkt en het is nog lang niet af. Dit komt omdat het een particulier initiatief is dat afhankelijk is van entreegelden en donaties; de initiatiefnemers weigeren bijdrages van de staat (belastinggeld). Dat is een nobele gedachte maar als het met dit tempo doorgaat zie ik het never-nooit-nie afkomen.



Woensdag zijn we op jacht gegaan naar buffalo (of bisons) in het Custer State Park, een groot nationaal park in de Black Hills. Buffels (tot 6 feet hoog, 2000 pound zwaar, 40 mph snel) zijn een symbool voor dit deel van de VS. Het had niet veel gescheeld of er waren hier helemaal geen buffels meer geweest. Ruim 150 jaar geleden werden de prairies bevolkt door miljoenen buffels. Maar rond 1900 was dat aantal tot slechts 1000 gedecimeerd als gevolg van de intensieve jacht. Gelukkig kwam men tijdig tot het inzicht dat het zo niet door kon gaan. Tegenwoordig houdt men in dit park een kudde van 1500 buffels aan. Maar ja, het park is erg groot. Het duurde dan ook even voordat we een verdwaalde buffel op ons pad vonden.

Kennelijk schrok ie van ons want hij deed spontaan de staart in de lucht. Ze zeggen wel Ai knie'n hebt hej köttels maar eerlijk gezegd Ai buffels hebt dan hej pas echte köttels. Later op de middag kwamen we nog een hele kudde van ruim dertig exemplaren tegen. Mooi om te zien maar niet om te knuffelen :-)

Donderdag moesten we vroeg uit de veren. We hadden een reservering voor de stoomtrein tussen Hill City en Keystone. Dit lijnje over een lengte van 10 mijl bestaat al sinds 1880. Vroeger werd het gebruikt ten behoeve van de goudmijnen in Keystone, tegenwoordig is het een toeristische attractie. We hadden de trein van half acht (!) naar Keystone, en die van kwart over elf terug naar Hill City. Een leuke rit door de Black Hills.



Na terugkomst in Hill City hebben we de auto gepakt richting Lead, Spearfish en Deadwood. Deze plaatsen liggen in het noorden van de Black Hills. Het zijn historische plaatsen waarbij vooral Deadwood zijn verleden als goddeloos Wild West stadje probeert te koesteren. Aan de Main Street bevinden zich nog steeds de nodige saloons, casino's en goktenten. Ook lopen er nog cowboys rond waarvan er op gezette tijden één op straat wordt neergeknald. Hier is in 1877 ook Wild Bill Hickok door Buffalo Curly McCall omgelegd. Voor Amerikanen is de moord op Wild Bill in Deadwood wat voor ons de moord op Bonifatius bij Dokkum is - maar dan anders.

Vrijdagmorgen hadden we gereserveerd om te gaan paardrijden onder leiding van de eigenaar van de ranch. Ik kan me de laatste keer dat ik op een viervoeter heb gereden niet herinneren. Het moet geweest zijn in de tijd dat Attractiepark Slagharen nog Ponypark Slagharen heette - long time ago. We werden om half tien bij de manege verwacht. Echter, nadat het de gehele week schitterend weer was geweest begon het om vijf voor half tien te plensen. Na een uur leek het niet beter te worden en hebben we de zaak afgeblazen.

Als alternatief zijn we naar de Big Thunder Gold Mine in Keystone gegaan. In deze mijn heeft men vanaf eind 1800 35 jaar lang gezocht naar goud. Totale opbrengst: slechts 10 ounce goud met een waarde van $200. Het woord goudmijn niet waard dus, eerder een bodemloze put. Tegenwoordig vormen toeristen de echte goudmijn: die betalen $10 per persoon om een schacht binnen te gaan waar ruim 100 jaar geleden 10 ounce goud is gevonden. Wat een volksverlakkerij.

Om de week af te sluiten zijn we vrijdag voor ons diner naar Alpine Inn in Hill City geweest. Dit restaurant is een bijzonderheid op zich. Het gaat om vijf uur open en elke dag vanaf dat moment staan de gasten te dringen voor de deur. Dat is des te opvallender als je weet dat ze maar één hoofdmenu hebben, een Filet Mignon van 6 of 9 ounce met een gepofte aardappel en twee sneetjes geroosterd brood. Verder krijgt iedereen hetzelfde voorgerecht, een kwart krop ijsbergsla met ranch dressing. Deserts zijn dan ook dè reden dat mensen hier naar toe komen: ruim dertig verschillende soorten staan er op de kaart. Het gaat het restaurant zo goed dat je er niet kunt reserveren, first come first serve. Dus sluit je maar aan in de rij om een uur later aan tafel te kunnen gaan. Heel apart maar het werkt blijkbaar wel.

Zijn jullie er nog? Het was een lang verhaal. Ik beloof het de volgende keer wat beknopter te houden.

Willmar

Dit verhaal begint met Willmar. Niet mijn jongste broer Wilmar, maar Willmar, een plaats hier ruim 80 mijl vandaan in westelijke richting. Maanden geleden hadden we het al eens op de kaart zien liggen en we hadden ons voorgenomen om er een keer naar toe te rijden. Afgelopen zaterdag was het zover. Rond het middaguur startten we de auto. Volgens de navigatie zouden we er zo'n twee uur over doen. We waren van plan om onderweg bij een Starbucks of Caribou aan te leggen voor de dagelijkse shot coffeïne. Echter, hoe verder we kwamen, hoe meer het countryside werd waarbij Starbucks en Caribou in geen velden of wegen meer te bekennen waren. Zelfs toen we na twee uur rijden in Willmar aankwamen, toch een redelijke plaats met 20.000 inwoners, was er geen bekende koffieketen te ontdekken. Wel een aantal tankstations en wat locale restaurantjes waar je het normale Amerikaanse slappe bakkie slootwater kunt krijgen. Maar de bekende koffieketens laten de countryside links liggen - blijkbaar moeten ze het meer hebben van het stadse volk.

Het plaatsje Willmar had niet zo veel te bieden. Het enige vermeldenswaardige is dat het een groot spoorwegemplacement heeft (het ligt op de 2736 km lange Great Northern Railway tussen St. Paul en Seattle), en dat het op 45e breedtegraad ligt, dat wil zeggen exact tussen de evenaar en de Noordpool. Daarmee is alles gezegd en na ruim een uur hadden we het wel gezien. Voor de terugweg namen we een andere route, County Road 12 East om precies te zijn. Toen we zo'n 20 mijl achter de rug hadden werden we verrast door het brullende geluid van motoren. Wat wil het geval? Direct rechts van de weg lag het circuit van de Grove Creek Raceway, een dragrace baan (www.grovecreek.com). We vielen met de neus in de boter want er was net op dat moment een race gaande. Dat moesten we natuurlijk zien.

Toen we het terrein opreden was het meteen duidelijk dat we hier te maken hadden met een wereldje op zich. Het terrein stond vol met stock cars, street cars, motorbikes, dragsters en junior dragsters. Verder vele golfkarretjes en quads, enerzijds om over het terrein te rijden maar ook om de dragsters naar de racebaan te trekken. Om dit alles te vervoeren stonden er enorme gesloten aanhangers, voortgetrokken door zware pickups, ruime campers of zelfs compleet ingerichte bussen. Het mag wat kosten zal ik maar zeggen. Hele families waren meegekomen om te helpen bij het optimaal prepareren van de racemonsters. Het deed me terugdenken aan mijn jeugd, de jaarlijkse motocross in Sibculo op 2e Paasdag. Ik ben daar niet zo vaak geweest (ben niet zo'n crossfanaat) maar de herinneringen die me daarvan zijn bijgebleven zijn vergelijkbaar. Met dit verschil dat ook hier geldt: alles is hier groot, groter, grootst.

Terwijl Els en de meiden op de tribune plaatsnamen begaf ik me in de buurt van de start. Daar liep iemand de zaak te regelen die me erg deed denken aan Tonnie, onze buurman in Ruurlo. Een echte look-alike: hetzelfde postuur, joviaal in de omgang met de rijders en ondertussen de zaak prima onder controle. Ik heb nog Tonnie geroepen maar de man reageerde niet dus blijkbaar was het toch iemand anders :-)



Bij de start kon je de spanning aflezen op de gezichten van de rijders - het adrenaline-nivo was op z'n maximum. Kort voor de start werden de achterbanden op temperatuur gebracht door de wielen te spinnen, de zgn Burn out. Dit ging natuurlijk gepaard met veel lawaai, rook en de geur van verbrand rubber. Vervolgens gingen beide rijders klaar staan voor de startprocedure: in de Christmas Tree flitsten 3 gele lampen van boven naar beneden aan, daarna volgde het groene startlicht en weg waren ze. De snelsten zaten binnen 6 (s) op 200 (km/u) waarmee ze heel snel uit het zicht waren. Wat een geweld. Al met al een fantastisch spektakel om mee te maken.

Ik kon natuurlijk niet achterblijven. Direct nadat we weer op weg naar huis gingen heb ik de kinderen nog even laten ervaren waartoe de Audi Q7 in staat is. Ze dachten echt dat die meekon in dit geweld maar ik heb ze gauw uit de droom geholpen. Met 0-100 (km/u) in 7.2 (s) is de Q7 best wel snel, maar dat is niets vergeleken bij deze racemonsters. De terugweg bracht ons ook nog langs Hutchinson. Een tijd geleden kwam ik er op White Pages achter dat er een aantal Berghuis families in deze plaats wonen, waaronder Harry C Berghuis. Volgens White Pages is Harry 50-54 jaar oud, getrouwd met Kathy en hebben ze twee kinderen, Melanie en Ryan. Omdat we toch in de buurt waren zijn we maar even langs het huis gereden. Harry woont met zijn gezin op het platteland een paar mijl buiten Hutchinson. Het leek alsof er niemand thuis was dus hebben we wat foto's gemaakt.

Zoals je in Nederland de Sloopregeling hebt waarbij je tot maximaal € 1750 krijgt als je een oude auto inruilt voor een nieuwer exemplaar, zo heb je hier het Cash for Clunkers programma met maximaal $ 4500 als je je benzineslurper inruilt voor een zuiniger model. In Amerika was er $ 1 miljard uitgetrokken voor het programma. Dat was echter na één week al op omdat er bijna 250.000 (!) auto's waren ingeruild. De inruilers moeten daarbij meteen onklaar gemaakt worden om te voorkomen dat men de (soms best nog prima) auto's weer in het circuit brengt. Daarvoor gooit men een schadelijk troepje in het motorblok dat er toe moet leiden dat de motor binnen 1-2 minuten in de soep loopt. Dat het ook langer kan duren blijkt wel uit dit filmpje. Vooral autofabrikanten zoals Ford varen wel bij het programma. Vanwege het enorme succes is de Obama regering dan ook naarstig op zoek naar nog eens $ 2 miljard om het programma te verlengen. Op een geschat begrotingstekort van $ 1700 miljard doet $ 2 miljard meer er ook niet meer toe...

Leonie weet al jaren wat ze later wil worden: verkoopster in een kledingzaak en schrijfster. Voor dat laatste kwam het goed uit dat er afgelopen week een summercamp Create A Book werd georganiseerd. Leonie had zich daarvoor opgegeven. Het summercamp liep van maandag tot en met donderdag. Leonie schrijft:

De eerste dag kregen we een notebook. We moesten een onderwerp bedenken en dan het verhaal gaan schrijven. Mijn boek heet The Castle with a Secret. Nadat ik het verhaal in mijn notebook had geschreven ging ik het uittypen en uitprinten. Daarna plakte ik het in een boek. Toen ging ik een voorkant maken met waterverf. Op de laatste dag konden de ouders een kwartier eerder komen. We hadden alle boeken op een tafel gezet en de ouders konden een boek pakken en het lezen. Hier is een korte samenvatting van mijn boek: Kayla en haar familie zijn een weekend naar hun cabin. Ze reizen rond en komen uit bij een kasteel, Kasteel Roemph. Ze gaan met een groep door het kasteel en Kayla ziet een deur. Achter de deur ontmoet ze een oude vrouw die haar vertelt dat ze een raadsel moet oplossen. Jack, die ze heeft ontmoet in het kasteel, helpt haar en samen lossen ze het raadsel op.

Ik heb het gehele verhaal gelezen en het is erg spannend, een echt Huis Anubis boek.

Op zondag kregen we bezoek van de Westendorp family. Henk Westendorp is een collega die werkt bij de Marketing afdeling van Medtronic CRDM. Henk en Mariel en hun (inmiddels) drie kinderen Kai, Nine en Zoe zijn in mei 2005 hier naar toe gekomen op tijdelijke (expat) basis. Ze hadden een lang weekend gekampeerd in Bemidji, ook wel bekend als the first city on the Mississippi omdat daar de Mississippi begint, en kwamen op de terugweg bij ons langs. Ze hadden de kano meegenomen en natuurlijk de werphengels om te vissen. Dat laatste kwam erg goed uit: er was een tijd geleden een zak in de vijver gewaaid die mij een doorn in het oog was. Voor Henk was dat een eitje: drie keer werpen en de zak hing als een snoek aan de haak. Als tegenprestatie hadden we de grill aangestoken. Ondertussen vertelden Henk en Mariel dat het nog steeds erg goed bevalt maar dat ze wel hebben besloten om volgend jaar zomer, na vijf mooie jaren, terug te gaan naar Europa. Het was erg gezellig - de tijd vloog voorbij.

Komende week gaan wij er op uit. We hebben een cabin geboekt in South Dakota, in de buurt van Hill City in de Black Hills. Het is een rit van zo'n 10 uur en we zullen er 5 dagen verblijven. Daarover volgende keer meer.

Tot slot, voor wie het nog niet gehoord of gelezen had: Ferdi E, de ontvoerder van Gerrit Jan Heijn, is verongelukt in Vorden. Hij was, nadat hij zijn straf had uitgezeten, in Ruurlo neergestreken. Dat leidde in mei 2006 nog tot de nodige commotie omdat hij de woning van € 425.000 van zijn in de gevangenis opgebouwde WAO-uitkering zou hebben gekocht. Hoe dan ook, hij heeft er niet lang van kunnen genieten.