Wilde Bill uit Doodhout

We gingen deze week op vakantie naar de Black Hills in South Dakota (SD). Maar eerst moest Leonie nog haar kunsten vertonen bij de tryouts van Maplebrook Soccer. Tijdens de tryouts moeten de jongens en meisjes laten zien hoe goed ze kunnen voetballen. Ze worden daarbij beoordeeld door scouts die kijken naar zaken als balbehandeling, links en rechts schieten, dribbelen, scrimmage en snelheid. De uitkomst van de tryouts wordt gebruikt om de teamindeling voor het komend seizoen te maken. Leonie's leeftijdscategorie was zowel op vrijdag- als op zaterdagmiddag van 4 tot 6 uur aan de beurt. Leonie liet zich van haar beste kant zien. Over drie weken krijgen we de uitslag te horen.

Tijdens de tryout op zaterdagmiddag was het erg drukkend. Dat beloofde niet veel goeds en inderdaad, tegen de avond begon het dan ook zwaar te onweren met harde regenbuien. Een tijdje later begon de sirene te loeien: Tornado warning. Dit was voor ons de eerste keer sinds het begin van ons verblijf hier. Als dit gebeurt beveelt men aan om de televisie aan te zetten (geluid maximaal) en daarna zo laag mogelijk te gaan schuilen. In ons geval zijn we dus in de basement gaan zitten. Even later bleek dat het geen loos alarm was. In de aangrenzende wijk Plymouth was er een touch down geweest met ontwortelde bomen en een aantal zwaar beschadigde huizen. Enerzijds spannend maar anderzijds best wel beangstigend: ondanks dat het weerkanaal op de televisie een gedetailleerde coverage doet van de situatie blijf je toch in het ongewisse en kunnen tornado's zich erg snel ontwikkelen. Na 20 minuten was het gevaar geweken en konden we opgelucht ademhalen, een nieuwe ervaring rijker. Achteraf kwamen we tot de conclusie dat tornado's een hoogtepunt voor weermannen zijn: ze raken in totale extase. Wat zou Ton ten Hove hier in zijn element zijn...

Op zondag zijn we vertrokken richting de Black Hills, een trip van zo'n 10 uur en 600 mijl over een hele lange weg, de I-90. Van te voren waren we gewaarschuwd dat het een saaie weg was en daar was niets aan gelogen. Nadat we de Minneapolis - St. Paul metro achter ons hadden gelaten begonnen de maïsvelden: uitgestrekte vlaktes, urenlang, zover je kon kijken. We hadden besloten om de trip in tweeën te splitsen en te overnachten in Mitchell, SD. Hier staat sinds 1892 het Corn Palace. Dit is een hal waarvan de buitenkant is gedecoreerd met afbeeldingen uit maïskolven en andere granen. Voor die afbeeldingen kiest men ieder jaar een nieuw thema. De hal aankleden is arbeidsintensief werk: het kost jaarlijks een aantal maanden om de nieuwe afbeeldingen te creëren. Nadat we de buitenkant hadden bewonderd hebben we binnen van een grote box popcorn genoten. Met het Corn Palace is alles gezegd over Mitchell: voor het overige leek het plaatsje in verval.

Maandagmorgen gingen we verder naar onze eindbestemming Hill City, SD. Nadat we de Missouri rivier waren overgereden veranderde het landschap. Geen maïsvelden meer maar prairie: uitgestrekte grasvlaktes, urenlang, zover je kon kijken. Gelukkig stonden de reclameborden van Wall Drug langs de kant van de weg. Wall Drug is een winkel met een bijzonder verhaal. Deze winkel ligt in Wall, een dorpje in the middle of nowhere. Ted en Dorothy waren hier in 1931 een drogisterij (drug store) begonnen. De mensen in Wall hadden echter niet veel te besteden en na een aantal jaren stonden de zaken er niet best voor. Er waren genoeg potentiële klanten maar die reden over de autobaan en namen niet de moeite om in het nietszeggende Wall aan te leggen. Totdat Dorothy op een lumineus idee kwam: de hete prairie maakt reizigers dorstig dus besloten ze om gratis ijswater aan te bieden. Een aantal borden langs de autobaan deed wonderen: het ijswater was niet aan te slepen. Daarmee werd de Wall Drug een begrip in South Dakota en omgeving. Tegenwoordig beginnen de borden aan de autobaan met verwijzingen naar Wall Drug al op 300 mijl van Wall. Met om de paar mijl een nieuwe verwijzing; je kunt er dus niet omheen. Ze bieden nog steeds gratis ijswater aan. Maar de drogisterij is bijzaak geworden: souvenirs, allerlei artikelen voor cowboys en cowgirls zoals laarzen en hoeden, restaurants, zelfs een kapel. Een welkome onderbreking op de prairie.

Toen we maandag in de loop van de middag de Black Hills binnenreden leek het landschap erg op Karintië in Oostenrijk: een bergachtige omgeving, stroompjes die zich naar beneden slingeren, bergvennetjes met zuiver water, scenic routes met mooie vergezichten. Het grote verschil: hier op de radio geen Tiroler Blasmusik maar Country and Western. We hadden een cabin gehuurd op een ranch, de High Country Guest Ranch, in Hill City. De cabin stelde niet zoveel voor: één verblijf- annex slaapruimte met twee king size bedden en een wastafel, en een aparte ruimte met bad en toilet. Het heette een President's cabin, maar ik wil de eerste president nog zien die hier zijn vakantie in doorbrengt. Gelukkig was de cabin alleen maar om te overnachten. Verder bood de ranch het nodige vertier zoals hot tubs, buitenzwembad, speelveld, paardenmanege en restaurant. Een prima plek om een week te vertoeven.

Op dinsdag zijn we naar twee nationale monumenten geweest: Mount Rushmore en Crazy Horse. Iedereen kent Mount Rushmore wel van foto's: de portretten van de presidenten Washington, Jefferson, Lincoln en Roosevelt uitgehouwen in een berg. Een aantal feiten: het idee komt van beeldhouwer Borglum, de hoofden zijn 18 meter hoog, de realisatie heeft 15 jaar geduurd (1926-1941), er heeft 400 man aan gewerkt en het heeft bijna $ 1 miljoen gekost. We zijn er zowel 's morgens als 's avonds geweest. Tijdens de avondvoorstelling in het amfitheater werd een film vertoond over de geschiedenis van de Verenigde Staten en de rol die de vier presidenten hierbij gespeeld hebben. Natuurlijk werd ook het volkslied gezongen en werden oorlogsveteranen en militairen in actieve dienst geëerd. Patriotisme van de bovenste plank maar dit is wat de VS groot heeft gemaakt.


's Middags hadden we Crazy Horse bezocht. Dit gigantische monument van 172 (m) hoog en 195 (m) lang toont de Sioux indiaan Crazy Horse op zijn paard. Het is bedoeld als een eerbetoon aan de native Americans. Er wordt al sinds 1948 aan dit monument gewerkt en het is nog lang niet af. Dit komt omdat het een particulier initiatief is dat afhankelijk is van entreegelden en donaties; de initiatiefnemers weigeren bijdrages van de staat (belastinggeld). Dat is een nobele gedachte maar als het met dit tempo doorgaat zie ik het never-nooit-nie afkomen.



Woensdag zijn we op jacht gegaan naar buffalo (of bisons) in het Custer State Park, een groot nationaal park in de Black Hills. Buffels (tot 6 feet hoog, 2000 pound zwaar, 40 mph snel) zijn een symbool voor dit deel van de VS. Het had niet veel gescheeld of er waren hier helemaal geen buffels meer geweest. Ruim 150 jaar geleden werden de prairies bevolkt door miljoenen buffels. Maar rond 1900 was dat aantal tot slechts 1000 gedecimeerd als gevolg van de intensieve jacht. Gelukkig kwam men tijdig tot het inzicht dat het zo niet door kon gaan. Tegenwoordig houdt men in dit park een kudde van 1500 buffels aan. Maar ja, het park is erg groot. Het duurde dan ook even voordat we een verdwaalde buffel op ons pad vonden.

Kennelijk schrok ie van ons want hij deed spontaan de staart in de lucht. Ze zeggen wel Ai knie'n hebt hej köttels maar eerlijk gezegd Ai buffels hebt dan hej pas echte köttels. Later op de middag kwamen we nog een hele kudde van ruim dertig exemplaren tegen. Mooi om te zien maar niet om te knuffelen :-)

Donderdag moesten we vroeg uit de veren. We hadden een reservering voor de stoomtrein tussen Hill City en Keystone. Dit lijnje over een lengte van 10 mijl bestaat al sinds 1880. Vroeger werd het gebruikt ten behoeve van de goudmijnen in Keystone, tegenwoordig is het een toeristische attractie. We hadden de trein van half acht (!) naar Keystone, en die van kwart over elf terug naar Hill City. Een leuke rit door de Black Hills.



Na terugkomst in Hill City hebben we de auto gepakt richting Lead, Spearfish en Deadwood. Deze plaatsen liggen in het noorden van de Black Hills. Het zijn historische plaatsen waarbij vooral Deadwood zijn verleden als goddeloos Wild West stadje probeert te koesteren. Aan de Main Street bevinden zich nog steeds de nodige saloons, casino's en goktenten. Ook lopen er nog cowboys rond waarvan er op gezette tijden één op straat wordt neergeknald. Hier is in 1877 ook Wild Bill Hickok door Buffalo Curly McCall omgelegd. Voor Amerikanen is de moord op Wild Bill in Deadwood wat voor ons de moord op Bonifatius bij Dokkum is - maar dan anders.

Vrijdagmorgen hadden we gereserveerd om te gaan paardrijden onder leiding van de eigenaar van de ranch. Ik kan me de laatste keer dat ik op een viervoeter heb gereden niet herinneren. Het moet geweest zijn in de tijd dat Attractiepark Slagharen nog Ponypark Slagharen heette - long time ago. We werden om half tien bij de manege verwacht. Echter, nadat het de gehele week schitterend weer was geweest begon het om vijf voor half tien te plensen. Na een uur leek het niet beter te worden en hebben we de zaak afgeblazen.

Als alternatief zijn we naar de Big Thunder Gold Mine in Keystone gegaan. In deze mijn heeft men vanaf eind 1800 35 jaar lang gezocht naar goud. Totale opbrengst: slechts 10 ounce goud met een waarde van $200. Het woord goudmijn niet waard dus, eerder een bodemloze put. Tegenwoordig vormen toeristen de echte goudmijn: die betalen $10 per persoon om een schacht binnen te gaan waar ruim 100 jaar geleden 10 ounce goud is gevonden. Wat een volksverlakkerij.

Om de week af te sluiten zijn we vrijdag voor ons diner naar Alpine Inn in Hill City geweest. Dit restaurant is een bijzonderheid op zich. Het gaat om vijf uur open en elke dag vanaf dat moment staan de gasten te dringen voor de deur. Dat is des te opvallender als je weet dat ze maar één hoofdmenu hebben, een Filet Mignon van 6 of 9 ounce met een gepofte aardappel en twee sneetjes geroosterd brood. Verder krijgt iedereen hetzelfde voorgerecht, een kwart krop ijsbergsla met ranch dressing. Deserts zijn dan ook dè reden dat mensen hier naar toe komen: ruim dertig verschillende soorten staan er op de kaart. Het gaat het restaurant zo goed dat je er niet kunt reserveren, first come first serve. Dus sluit je maar aan in de rij om een uur later aan tafel te kunnen gaan. Heel apart maar het werkt blijkbaar wel.

Zijn jullie er nog? Het was een lang verhaal. Ik beloof het de volgende keer wat beknopter te houden.