Strijken en Smeren

Op zaterdagmorgen was ik vroeg uit de veren. Ik had me voorgenomen om acht uur 's morgens bij Wasserette Karreman in Stratum (een wijk aan de zuid-oost kant van Eindhoven) te zijn om te voorkomen dat ik lang zou moeten wachten op een vrije wasmachine. Ik had de was netjes gescheiden in witte en bonte en in de wasmand gedaan, en de iPad meegenomen aannemende dat er wel Wifi zou zijn. Toen ik om tien over acht bij Karreman voor de deur stond bleek dat de zaak pas om negen uur open ging. Heb ik weer – kom ik daar nou zo vroeg voor uit bed. Terwijl internet me had verteld dat ze 's zaterdags vanaf acht uur open zouden zijn. Maar niet getreurd. Op mijn iPhone ontdekte ik een alternatief in het centrum van Eindhoven, Wassalon De Wasbeer. Daar aangekomen keek het erg donker naar binnen en mijn vermoeden werd snel bevestigd: Zaterdag gesloten. "What the heck..." was mijn eerste reactie, "...een wasserette die op zaterdag dicht is?" Mijn stemming werd er begrijpelijkerwijs niet beter op. Even heb ik overwogen om linea recta naar de MediaMarkt te rijden en een wasautomaat aan te schaffen, maar daarmee zou ik mijn was dit weekend niet meer schoon krijgen. Als tweede alternatief had ik Strijkservice Marleen nog achter de hand. Maar ook dat bood geen soelaas: Daar werkt men kennelijk alleen op afspraak en toen ik ze telefonisch probeerde te bereiken kreeg ik de voicemail. Inmiddels was het kwart over negen en ben ik maar weer naar Karreman gereden. Ik kon de was daar achterlaten en om kwart voor twaalf schoon en droog weer ophalen. Dat liep voorspoedig maar toen kwam het lastigste deel: Strijken. Dat is geen alledaagse bezigheid voor mij en het duurde dan ook even voordat ik de slag weer te pakken had. Eigenlijk is het net als schaatsen: Ik word er nooit een ster in. Toch, drie broeken, vijf overhemden, tien hempjes en vijf kwartier verder lag alles netjes in de kast. Wat een avontuur...

In St. Paul werd afgelopen week het Festival of Nations gehouden. Namens de NAAM, the Netherlands American Association of Minnesota, gingen de dames aan de slag om de Nederlandse stand te bemannen. Kosten noch moeite waren gespaard om de Nederlandse bijdrage tot een doorslaand succes te maken. Zelfs de media waren in grote getale op het festijn afgekomen. Daarbij waren het vooral The Dutch die de aandacht op zich vestigden, onder het motto "It ain't much when it isn't Dutch". Hier een filmpje dat op vrijdagochtend werd opgenomen. Met op de achtergrond ons eigen Els die versierd als Antje het opdringerige publiek op afstand mocht houden. Mede door deze publiciteit liep het storm bij de Nederlandse stand: In 4 dagen tijd werd een record aantal van 2800 moorkoppen en 3000 zakken friet aan de man gebracht. Daarmee is de kas van de NAAM weer goed gespekt ter ondersteuning van allerlei activiteiten in het komende jaar. Zo jammer dat we weg gaan...

Toen ik vorige week zaterdag even bij de buren langs wilde gaan om kennis te maken waren ze niet thuis. De auto stond wel op de oprit, maar er werd niet open gedaan. Bij een tweede poging op maandagavond was de auto weg. Wel stond er vreemd genoeg een kinderzitje op de oprit terwijl het leek alsof ze op vakantie waren. Zondagmorgen ging de bel. De buurman, buurvrouw en hun dochtertje stonden voor de deur. Ze waren de dag ervoor teruggekomen van vakantie en wilden zich even voorstellen. Maar ze vroegen zich ook af of ik iets had gezien of gehoord tijdens hun afwezighed. Er was namelijk ingebroken waarbij de plasma TV, laptop, en nog wat andere spulletjes waren gestolen. Voor het gemak hadden de dieven ook de auto geleend, om het gestolen spul in te vervoeren. Waarbij het kinderzitje ruimte had moeten maken voor de plasma TV. Ik was shocked natuurlijk. Achteraf blijkt dat, nadat de buren zaterdagmorgen met de taxi naar vliegveld Eindhoven waren gegaan, er op zaterdagnacht is ingebroken waarbij er een raamkozijn geforceerd is. Heel erg vervelend natuurlijk. Gezien de timing moet het bijna gedaan zijn door iemand die bekend was met de situatie. Vanavond kwam de buurman melden dat de auto in Eindhoven teruggevonden is. Gelukkig maar. En ik maar denken dat we in Nederland niet stelen...

Zaterdag was het een schitterende dag. Een helder blauwe lucht, een stralende zon en een licht briesje. Echt cabrio weer. In Eindhoven zag ik er een stuk of vijf, zes rijden, waaronder een paar Peugeots, een Mini en een Audi. Helaas kon ik er nog niet op uit "in the open". De beide auto’s zijn volgens plan op 2 mei in Norfolk op de boot gezet en zitten inmiddels midden op de Atlantische Oceaan. Als alles normaal verloopt komen ze op 17 mei aan in de haven van Rotterdam. Om er in de tussentijd toch "in the open" op uit te kunnen ben ik naar Westerhaar gereden om mijn fiets op te halen. Mijn oude vertrouwde Fahrrad heeft de buitenlucht in Amerika nooit mogen zien, maar heeft bijna 5 jaar in de kelder in Westerhaar onder het stof gestaan. De fiets was dan ook goed geconserveerd. Even met de lap erover en verse lucht in de banden, en ik kan me er weer op vertonen. Precies op tijd voor het dauwtrappen op Hemelvaartsdag. Alhoewel, toen ik donderdag (nadat de dauw was verdwenen, dat wel) op pad wilde kreeg ik het gevoel dat de fiets er na 5 jaar niet beter op is geworden. Maar dat denkt de fiets vast ook van mij.

De omgekeerde wereld. Dat was mijn gedachte nadat ik aan het begin van de week een aantal berichten op www.nu.nl las. Denk je dat Amerika het land van moord en doodslag is, wordt er in mijn tweede weekend in Eindhoven eerst iemand omgelegd en daarna iemand beschoten. Alsof dit soort praktijken me vanuit Amerika naar Nederland achtervolgt is. Andersom lijken de Amerikanen ook praktijken uit Nederland over te nemen als je dit tragische voetbalbericht leest. Toch ben ik blij dat ik niet meer in Minnesota woon, volgens dit bericht is je leven daar absoluut niet zeker. Heel apart.

Op dinsdag werd ik door mijn baas welkom geheten in zijn staff vergadering. Daarbij werd er meteen op gebak getrakteerd, en kreeg ik een mooie bos bloemen. Da's nog eens een mooie binnenkomer zal ik maar zeggen. Omdat er thuis niemand kan genieten van de bloemen heb ik ze maar op mijn kantoor op een vaas laten zetten. Waarvan akte. Ik heb meteen als bewijs mijn broodbak (bij deze grootte kun je niet meer spreken van een trommel) op de foto vastgelegd. Voor het eerst in heel lange tijd neem ik namelijk zelf weer brood mee naar mijn werk. Niks geen Starbucks van de drive-thru of sandwiches uit de kantine, gewoon zelf bolletjes smeren met sjem of honing, met een gratis bekertje Douwe Egberts koffie uit het apparaat (die laatste is eerlijk gezegd niet te pruimen maar je moet toch wat). Misschien komt het dan toch ooit nog goed...

Vanavond heb ik me een nieuwe gazonmaaier opgehaald. Een nette Sabo 43-Compact om precies te zijn. In Ruurlo heb ik het gras ook altijd kortgehouden met een Sabo en dat is me prima bevallen. Nadat ik morgen de was heb afgegeven bij Karrreman kan ik dus mooi aan de slag met het gazon. Da's wel nodig ook want het onkruid begint telig te wieren en familie konijn doet de rest. Voor wie wil weten hoe het me hier afgaat in Brabant en wat er zoal te doen is moet morgen om acht uur naar SBS kijken. Een prettig weekend en tot volgende keer.