Can I Afford It?

Dinsdagmorgen net toen ik uit bed wilde gaan hoorde ik een grote gil – van blijdschap. Toen ik de slaapkamerdeur opende zag ik Els de trap af lopen. Ze had net de dames ingelicht dat er geen school was. Er was die nacht namelijk veel sneeuw gevallen en de schoolleiding had besloten tot een Snowday. Ofwel een vrije dag vanwege de sneeuw. De wegen in de neighborhoods van het heuvelachtige Maple Grove waren blijkbaar niet schoon genoeg om de schoolbussen op pad te laten gaan. Het klonk de dames als muziek in de oren. Het kwam ons ook goed uit want nu konden ze mooi helpen met sneeuwschuiven. Hadden Els en ik op maandag al een aantal keren een laag weggeschoven, na de nacht van maandag op dinsdag was daar niets meer van te zien. Er lag weer zo’n 20 (cm). Ook op de weg naar het werk en op het werk was het opvallend rustig. Veel mensen waren thuis gebleven, door de condities op de weg maar ook om op de kinderen te passen die vrijaf hadden gekregen. De laatste twee dagen ligt de temperatuur boven het vriespunt waardoor de sneeuw smelt als "sneeuw voor de zon".

Woensdag las ik deze bijdrage over het pad dat je moet bewandelen om burgemeester van Minneapolis te worden. Ze willen het inschrijfgeld om op de kandidatenlijst te komen verhogen van $20 naar $500. Het doel van de verhoging, de eerste in 50 jaar, is om vreemde snuiters te weren van de lijst. Zo waren er mensen die zich voor $20 kandidaat stelden om hun carrière te promoten. Dat is niet helemaal de bedoeling en daarom wil men de drempel om in te schrijven verhogen. Toch, zelfs voor $500 lijkt het me wel wat: Running for Mayor of Minneapolis. Just for the fun. Geen enkele kans maken maar toch als een potentiële kandiaat op de lijst komen. Het kan natuurlijk niet op tegen "Running for Sheriff" maar toch. Ik heb nog tot 13 augustus om me kandidaat te stellen. Doen of niet doen?

Met enige regelmaat kijken wij naar de Suze Orman Show, elke zaterdagavond op CNBC. Het is één van de weinige TV programma's waar ik voor blijf zitten. Suze is een financiëel adviseur die er een aantal simpele principes op na houdt, gebaseerd op gezond boerenverstand. Het is een leuk mens dat zegt waar het op staat. Haar motto is "People First, Then Money, Then Things". Het leukste onderdeel van het programma is het item "Can I Afford It?". Daarin kun je Suze vragen of je het je financiëel kunt veroorloven om je hartewens in vervulling te laten gaan. Je legt je wens voor aan Suze, vertelt wat het kost, en geeft haar informatie over je financiële situatie zoals inkomen, schulden, investeringen en pensioen. Suze gaat daarmee aan de slag en velt een oordeel: "Approved" of "Denied". Elke show komt er een veelvoud aan hartewensen langs. Een droomvakantie, tickets voor de Superbowl, aanschaf en onderhoud van een paard, een speedboot, renovatie van een huis, aankoop van design kleding, een kunstwerk, etcetera. Het leuke is natuurlijk om Suze's oordeel te voorspellen en daar ben ik aardig goed in geworden (al zeg ik het zelf). Nu heb ik me wel eens afgevraagd wat Suze zal zeggen als ik haar zou vragen of ik me een Mercedes SL kan veroorloven. Ze heeft het niet zo op auto's dus ik weet voor 95% zeker dat het antwoord "Denied" zal zijn. Misschien heeft ze wel gelijk als je denkt aan haar motto: "People First, Then Money, Then Things". Maar ja, dat is wel erg vanuit het verstand geredeneerd. Soms moet je je laten leiden door je gevoel en dat mag wat kosten. Dan maar wat minder pensioen. Immers: "Een dag niet getoerd, is een dag niet geleefd"...

De kreet "Harlem Shake" zal iedereen zo langzamerhand bekend in de oren klinken. Het zijn dance video's van 30-50 (s) op het nummer Harlem Shake van de Amerikaanse dj Baauer. Het verschijnsel (zeg maar gerust virus) is begin februari van dit jaar ontstaan en inmiddels is er een lawine aan video's op Youtube verschenen met miljoenen hits. Hier een aantal voorbeelden: de Originele (waar door anderen weer aan wordt getwijfeld), de Top Tien (hoewel die met de snelheid waarin nieuwe video’s verschijnen nu al achterhaald is), de versie van The Army en de uitvoering van President Obama. Nu zijn er de laatste weken ook een hele reeks van deze Harlem Shake dance video's in vliegtuigen opgenomen. Sommige zijn op de grond vastgelegd, maar ook een aantal in de lucht. Niet iets waar de luchtvaartautoriteiten zoals de Amerikaanse FAA blij mee zijn. Vliegtuigen zijn natuurlijk niet gebouwd voor dit soort gein. "Het is belachelijk" volgens Jim Tilmon, een gepensioneerd piloot. "Een commerciëel vliegtuig tijdens de vlucht ... is geen discotheek, is geen entertainment podium, niets van dat alles". Een beetje gelijk heeft Tilmon natuurlijk wel. Mocht er iets gebeuren met een “Harlem Shake” vlucht dan is het gedonder niet te overzien...

Het rijbewijs van Marissa heeft zijn waarde in de eerste week al bewezen. Vrijdagmiddag ging ze alleen naar de tennisles. Dat is een rit van 25 (km). Normaal bracht Els haar er om half vier naar toe, waarna ik haar om vijf uur vanuit mijn werk weer oppikte. Maar dit keer kon Marissa zich zelf redden. Zaterdag heeft ze allerlei kleine klusjes gedaan ("running errands" zoals ze dat hier zeggen). Vroeg in de morgen mocht ze naar de Starbucks drive thru om koffie te halen. Even later mocht ze met haar zus naar Plato's Closet, een tweedehands kleding winkel waar Leonie haar overtollige kleding verkoopt. Rond het middaguur naar de Jimmy John's om lekkere broodjes voor de family op te halen. Daarna naar de Walmart voor een aantal boodschappen en vervolgens naar de bibliotheek om geleende CDs in te leveren. Op zaterdagavond gingen we naar The Melting Pot, een fondue restaurant in downtown Minneapolis, om Marissa's verjaardag te vieren. Met Marissa achter het stuur konden zowel Els als ik aan de wijn. Wat een feest. Zondagmiddag werden Els en ik gedropt bij de bioscoop waarna de dames de auto meenamen om te gaan shoppen in de Ridgedale mall. Nadat ze ons aan het eind van de middag weer thuis had afgezet konden ze naar LeeAnn Chin, een soort afhaal-chinees, voor het avondeten. Zoals je ziet, Marissa is er maar wat druk mee. Kijken hoe lang ze dat volhoudt...

Altijd al gedroomd van het leven als een cowboy? Hier staan beschreven de zes beste plaatsen in de VS als het gaat om de ultieme cowboy experience. Op nummer één staat Bandera, TX. De plaats waar wij rond de Kerst vorig jaar verbleven. Volgens de beschrijving: The self-proclaimed Cowboy Capital of the World is stocked with guest ranches and real ranches, welcoming dudes as well as legitimate ranch hands. Zowel voor dudes als echte cowboys dus. Waarbij een dude omschreven wordt als een stadsbewoner die niet vertrouwd is met het leven op de boederij. In die categorie pas ik wel. James, een collega van mij, zegt het ook vaak als ik hem zie: "Hey dude, what's going on?". De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat James dat tegen iedereen zegt. Maar een beetje gelijk heeft hij wel.

De economie begint hier langzaam uit het dal te kruipen. De werkloosheid staat met 7.7% op het laagste punt van de afgelopen vier jaar. De huizenmarkt trekt al een aantal maanden sterk aan en nieuwe woningen schieten als paddestoelen uit de grond. De autoverkopen laten een gestage groei zien. Op Wallstreet liet de Down Jones deze week een aantal keren een "all time high" noteren. Allemaal tekenen van een groeiend vertrouwen en een bescheiden herstel. Hoe anders zijn de berichten uit Nederland: Een explosieve stijging van het aantal werklozen in de regio Twente. Een huizenmarkt die, mede door de aanpassing van de regels rondom hypotheekaftrek, volledig op zijn gat ligt. Het aantal "miljoenenwoningen" dat met 30% is gedaald. Magere tijden voor de autobranche met een zwaar jaar achter én voor ons. Nederlanders die steeds vaker kleine schades claimen. Je moet wel erg van Nederland houden om er te blijven wonen. Of je moet heel erg niet van Amerika houden om er niet te gaan wonen. Voor het geval je nog niet overtuigd bent, hier nog meer.

Moderne technology biedt natuurlijk heel veel mogelijkheden om nieuwe dingen uit te proberen. Een mooi voorbeeld hiervan is het zo goed mogelijk in beeld brengen van een sportwedstrijd. Zo maakt men hier nogal eens gebruik van de Skycam. Dat is een camera die aan vier kabels boven het speelveld zweeft en waarmee je een uniek zicht hebt op het spel. Er komt heel wat bij kijken om dat goed te laten functioneren en er hangt dan ook een prijskaartje aan van $40.000 tot $50.000 per wedstrijd. Voor de liefhebbers vind je hier een uitgebreide beschrijving van de werking. Dat het ook wel eens mis kan gaan zie je hier. Nu las ik van de week twee nieuwe mogelijkheden: een camera op het hoofd van de scheidsrechter en een camera in een bal gemonteerd. De beelden van beide posities konden me nog niet zo bekoren maar alle begin is moeilijk. We gaan het zien of deze nieuwtjes zullen doorbreken.

Hèt Nederlandse nieuws van deze week was natuurlijk de bekentenis van Michael Boogerd. Heel bijzonder dat hij zo lang geprobeerd heeft het valsspelen te verzwijgen. Ik kan me niet voorstellen dat er nog één iemand in Nederland was die hem op zijn woord geloofde. Alleen hijzelf. Totdat hij er woensdag mee voor de draad kwam. Via Uitzending Gemist heb ik het interview met Kees Jongkind van de NOS bekeken. Ik moet zeggen: Het gesprek was een aanfluiting. De nieuwswaarde was nul-komma-nul, nergens legde de interviewer hem het vuur na aan de schenen, en ik kreeg geen enkele moment het idee dat Boogerd berouw toonde. Was er veel kritiek op het interview van Oprah Winfrey en Lance Armstrong, dit was drie nivo's slechter. Ik ben blijkbaar niet de enige die er zo over denkt, zie hier. Michael Boogerd is een valsspelert die wat mij betreft hard aangepakt moet worden. Hij verdient niet beter.

Tot slot, hier zag ik een extreem zuinige concept car van VW. Verbruik 1:110. Er stond bij "zuinig en niet eens lelijk". Over dat laatste zijn de meningen verdeeld. Wat wel opviel is dat de achterwielen volledig weggewerkt zijn. Alsof ze er niet zitten. Als ik mocht kiezen vind ik een wereld vol wielloze auto's toch aantrekkelijker en het is vast net zo zuinig...

Een prettig weekend en tot volgende week.