Op zaterdag zaten we een beetje in de rats. Ik had een week geleden een envelop gekregen met de cheque voor mijn verhuiskostenvergoeding. Dat was natuurlijk een mooi bedrag. Zo'n cheque moet je bij de bank inleveren. Dat was er nog niet van gekomen, tot zaterdag. Els had twee enveloppen die op de post moesten en ik had de envelop met cheque die naar de bank moest. Echter, voordat we het door hadden lagen alle drie de enveloppen in de brievenbus, dus ook de envelop met de cheque. Wij natuurlijk met gezwinde spoed naar het postkantoor - maar dat was tien minuten daarvoor gesloten. Gelukkig konden we toch nog de aandacht trekken van iemand achter de balie. Om een lang verhaal kort te maken: op maandagmorgen bij het legen van de brievenbus hebben ze de envelop met cheque eruit gevist en kon Els het op het postkantoor ophalen. Eind goed al goed.
Dinsdag is Els naar het Plymouth driving test center gegaan om haar theorie-examen te doen. Ze had het boekje goed bestudeerd en slaagde dan ook eenvoudig. Terwijl ze dacht dat ze nog wat papieren moest overleggen bij een andere balie werd ze meteen doorgestuurd voor de praktijk-test. Dat ging wel erg snel. Ze moest met de auto naar lane 7 rijden en daar op een examinator wachten. Ze had van mij wel gehoord dat de test begint met een aantal vragen over functies in de auto: spiegels instellen, handrem bedienen, grote licht aan- en uitdoen, toeteren. Voordat de examinator tevoorschijn kwam had ze dan ook nog snel wat zaken nagekeken in de handleiding. Het mocht echter niet baten: op het test circuit reed ze op een eenrichtingsweg en kreeg de opdracht om linksaf te slaan. Dat deed ze dan ook wel maar bleef daarbij links van de weg rijden. Bad driving noemen ze dat hier, spookrijden bij ons, en dat kon de examinator niet waarderen. Ze mag volgende week een nieuwe poging wagen. Een groot voordeel: de eerste drie keer is het hier gratis (maar niet voor niks).
Donderdag kreeg ik telefoon van Ryan van het verhuisbedrijf: de container is nu echt vrijgegeven en kan bij ons afgeleverd worden. Dat zal aanstaande maandag gebeuren. Eerst komen ze van het verhuurbedrijf om de gehuurde spullen op te halen en daarna komen de verhuizers de container uitpakken. Er zijn ook wat 'handy'-mannen ingehuurd om de spullen weer in elkaar te zetten. Zoals jullie begrijpen was dit een mooi bericht - na 5 weken in een tamelijk leeg huis met alleen gehuurde meubels is het erg prettig om te weten dat we in de loop van volgende week onze eigen spullen krijgen. Het enige nadeel is dat ik dan echt aan het werk moet, maar daar komen we ook wel weer overheen.
Verder krijg ik dinsdag ook het nieuwe meubilair op mijn kantoor bij Medtronic. Sinds begin november 2008 was dit in bestelling en dat zou zo'n 4 weken gaan duren. In afwachting daarvan moest ik me redden met wat oude meuk. Maar zoals het een groot bedrijf betaamd gaat er nogal eens wat mis (het lijkt Thales wel): eerst kwam men er na 10 weken pas achter dat mijn nieuwe bestelling ergens in het putje was verdwenen. Vervolgens duurde het 2 weken om er achter te komen dat er in de kamer die precies een verdieping onder mij zit nieuw meubilair staat dat ik zo kan overnemen. Loat goan zal ik maar zeggen - er zijn belangrijker zaken om je druk over te maken.
Gisteren en vandaag hebben we een culturele training gehad. Deze training had tot doel ons meer inzicht te geven in het hoe en waarom van de verschillen tussen Nederlanders en Amerikanen in het algemeen, en Minnesotans (inwoners van Minnesota) in het bijzonder. Daartoe kwam Alisa Poehler naar ons huis.
Zaterdag kwam ze voor Els en mij, zondag ging ze met Marissa en Leonie aan de slag. Er werd heel veel informatie over ons uitgestrooid: etiquette en tipping, vrijwilligerswerk, social networking, religion, sport, school systems, relationship building, business cultures. Een belangrijk onderdeel was de ontstaansgeschiedenis van Minnesota. In de staat Minnesota wonen van oorsprong heel veel immigranten uit Europa - vooral uit Scandinavië en (Zuid-)Duitsland. Het is een echte boerenstaat - onafhankelijk en hard werkend onder ruwe omstandigheden. Vissen (in de meer dan 15000 meren) en deer-hunting (twee weken in november) zijn erg populair. Er wonen 5 miljoen mensen in Minnesota, waarvan 3 miljoen in de Minneapolis-St. Paul regio. Daarbuiten is het erg dunbevolkt met vele kleine dorpjes met een provinciaals karakter. Wat veel mensen niet weten is dat Minneapolis na New York de tweede stad van de US is als je het aantal culturele instellingen (theaters, musea, etc) telt. Er zijn hier ook veel hoofdkantoren van multinationals: 3M, Best Buy, Cargill, General Mills, Target, Medtronic, om er maar een aantal te noemen. Overall is het een prima place-to-live zoals ook blijkt uit het feit dat Plymouth (de wijk direct ten zuiden van Maple Grove waar wij wonen) recentelijk is uitgeroepen tot 2008 Best Place to Live in de US.Vandaag waren Marissa en Leonie aan de beurt. Alisa heeft hun natuurlijk veel verteld over de leuke uitstapjes die je kunt maken in de omgeving. Maar ook over de lekkere dingen die ze hier eten - en we hebben er zelfs een aantal gemaakt. Verder had ze een aantal leuke metaforen: verhuizen naar een ander land is als schrijven met je verkeerde hand - het voelt vreemd en onnatuurlijk. Communiceren is moeilijk omdat je eerst alles in je hoofd moet vertalen. Kennis van tradities en gewoontes ontbreekt, en je bent geen onderdeel van sociale netwerken en gemeenschappen. Het duurt dan ook een hele tijd voordat je enigszins het gevoel hebt dat je ingeburgerd bent. Dat zal met pieken en met dalen gaan - maar met een positieve en open instelling gaat dat goed komen. Ondertussen hebben we smores (en cracker met melkchocola en gesmolten marshmallows) gegeten en rootbeer met vanille-ijs gedronken. Doe mij toch maar een Hema rookworst...
No comments:
Post a Comment