Snowly Cow!

Afgelopen vrijdag ben ik naar de Lockheed Martin geweest. Lockheed Martin is een groot defensie bedrijf (ze zijn onder andere hoofdaannemer voor de JSF) met vele vestigingen in de VS waaronder ook één in Eagan, MN. Dat is ongeveer 20 (mijl) bij ons vandaan. Een aantal maanden geleden heeft de directie aangekondigd deze vestiging met 1000 medewerkers te sluiten (waar kennen we dat van...). Daarbij worden 350 medewerkers ontslagen, en krijgen 650 medewerkers een baan aangeboden in andere Lockheed Martin vestigingen in Owego, NY, Manassas, VA, en San Diego, CA. Vele van deze 650 medewerkers geven er echter de voorkeur aan om in Minneapolis en omgeving te blijven. Om de medewerkers te helpen bij het vinden van een nieuwe baan had Lockheed Martin dan ook een Career Fair georganiseerd. Daar mocht ik dus naar toe om goede mensen voor Medtronic te interesseren. Ik stond voor vrijdagmiddag ingepland, had me een lekkere vanilla latte opgehaald bij de Starbucks en ging er van uit dat het een rustig middagje zou worden. Het tegendeel bleek waar. Het was beredruk. In de defensie industrie werken traditioneel veel Systems Engineers (mijn domein) waardoor ik een hele stroom kandidaten te verwerken kreeg. Bijna had ik de sheriff gebeld om ze in rijen van drie op te laten stellen. De koffie natuurlijk koud geworden. Ik mag zelfs weer nieuwe visitekaartjes laten drukken want ze vlogen weg. Mijn Medtronic collega's meldden me na afloop: "Harry, you were a very popular guy" (hun woorden). Hoe dan ook, ik heb best een aantal goede mensen gesproken die een aanwinst voor Medtronic kunnen zijn. Het zou mooi zijn als we er daar een aantal van zouden kunnen binnenhalen. Voor hun en voor ons. Kiek'n wat wot.

Dat was vrijdag. Vijf dagen later kwam Medtronic met de cijfers voor het derde kwartaal naar buiten. Die vielen niet mee. Ondanks dat omzet en winst met respectievelijk 3% en 8% toenamen, waren de cijfers voor een aantal key divisies zoals CRDM (waaronder ik val) beneden verwachting. Ook wij ontkomen niet aan de economische malaise. Daarnaast leiden kostenbesparingen in de gezondheidszorg en toenemende concurrentie tot een daling van de prijzen. Dat betekent dat de broekriem wordt aangehaald. Verder werd er een reorganisatie aangekondigd waarbij er wereldwijd 1500 tot 2000 banen zullen vervallen. Dat is 4-5% van het totaal. Details zijn nog niet duidelijk maar dat dat geen prettige situatie is mag duidelijk zijn. De kans dat we onder deze omstandigheden mensen van Lockheed Martin aannemen is er zeker niet door vergroot. There is always wot.

Maandag werd ik verrast door een postpakketje uit Nederland. Het was van Max Schepers. Max is directeur van Schepers Tours in Westerhaar, en supporter in hart en nieren van V.V. Voorwaarts. Ook als rechtsbuiten in het 6e elftal was hij een steun en toeverlaat met zijn vlijmscherpe voorzet. Max stuurde me een DVD box met 4 DVDs over het 50-jarig bestaan van V.V. Voorwaarts. Van dat 50-jarig bestaan in het jaar 2000 waren de nodige videobeelden gemaakt die door Joop Schoemaker op DVD zijn overgezet. Ik heb inmiddels wat beelden teruggezien en dat was heel erg leuk. Zowel Max (voorzitter) als ik waren in die tijd lid van de Jubileumcommissie die verscheidene uren heeft besteed aan het opstellen, voorbereiden en uitvoeren van het programma voor de Jubileum week. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me niet alles meer scherp voor de geest kon halen maar met de beelden kwamen er weer vele goede herinneringen naar boven. Ik weet nog wel goed dat het Jubileum plaatsvond in dezelfde week dat ik bij Vitatron in Dieren aan de slag ging. Toen ik dan ook op een avond te laat uit Dieren vertrok en in gezwinde spoed naar Westerhaar reed, werd ik in Almelo op de Aadorpseweg (bij Lenferink) staande gehouden door de politie wegens het overtreden van de maximum snelheid. Haastige spoed is zelden goed :-)

Vorige week vrijdag had ik al gemeld dat we nog niet van de winter af zouden zijn. Op zaterdagmorgen, nog geen 12 uur later, werd dat bevestigd: Er was een zware sneeuwstorm op komst. Niet zo maar één. Snowly cow! Zondagmiddag begon het te sneeuwen en dat hield aan tot laat in de middag op maandag. Totaal tot een halve meter sneeuw. Opnieuw hele grote bulten op de sidewalk and driveway met alle ellende van dien. Een kleine bloemlezing: Ruim 400 crashes en 700 auto's van de weg af geraakt; 6 hulpverlenende politiewagens aangereden waarbij 4 gewonden; talloze valpartijen op met sneeuw bedekt ijs met 150 gewonden; verschillende vingers in de snowblower; 15 auto's in brand door verhitting van spinnende wielen in de sneeuw; 700 vluchten op het vliegveld van Minneapolis - St. Paul gecancelled. Alsof dat nog niet genoeg was werd het concert van de Gipsy Kings, waar Els en ik zondagavond naar toe zouden gaan, afgelast omdat de artiesten niet in Minnesnowta konden landen. Blijkbaar verplaatsen zigeuners zich hier niet in oude Mercedessen met grote Tabberts :-) Gelukkig was er ook goed nieuws: voor de mensen die een pickup met sneeuwschuif hebben (de zogenaamde snow plowers) is de vele sneeuw big business en ze doen dan ook vrijwel geen oog dicht in deze hectische tijd. Ieder nadeel heb zijn voordeel. Welcome in Minnesnowta!

Het is weer de tijd van het jaar waarop je de belastingaangifte mag invullen. Je hebt hier twee soorten belasting: Federal en State Tax. Mijn ervaring van vorig jaar was dat de VS aangifte een hel is vergeleken met de Nederlandse, ondanks dat ik geholpen werd door Deloitte. Dit jaar mocht ik het alleen proberen. Via het bedrijf dat ons pensioen beheert kreeg ik een link naar TurboTax, een web-based programma waarmee je je aangifte kunt afhandelen. Het is niet gratis - $50 voor de Federal en State aangifte - maar achteraf was het dat driedubbel waard. Als ik dat vorig jaar geweten had. Wat een fantastische tool, heel doordacht, erg gebruiksvriendelijk en van heel veel gemakken voorzien. Het programma leidt je door alle stappen van de aangifte, geeft heel veel tips, controleert je aangifte op volledigheid, biedt (tegen extra betaling) professionale hulp, en stuurt de handel electronisch op. Aan de naam TurboTax is niets gelogen - hier kunnen we in Nederland nog wat van leren. Nadat ik een aantal weken geleden de zaak al had voorbereid liet de volledige afhandeling even op zich wachten. We moesten namelijk eerst een Social Security Nummer (zeg maar het SOFI-nummer) aanvragen voor Marissa en Leonie om aanspraak te maken op de "kinderkorting". Daarmee kon ik de aangiftes deze week definitief afhandelen. Ondanks dat Minnesota bovenin de top van staten met de hoogste tax staat krijgen we gelukkig toch een mooie $-cent terug. Da's altijd meegenomen.

Op zondag zijn alle winkels hier open behalve de slijters. Dat is al zo sinds The Prohibition, de periode tussen 1920 en 1933 waarop alle productie, transport en verkoop van alcohol in de VS verboden was. Minnesota is één van de 14 staten waar de verkoop van sterke drank op zondag verboden is, en één van de 17 staten waar het verboden is om wijn te verkopen in supermarkten. Het leek dan ook een prima idee van senator Reinert om een wet in te dienen die de verkoop van sterke drank op zondag openstelt. Hij ontving vele positieve reacties van consumenten die moe zijn om naar Wisconsin te rijden als het bier op is tijdens een big game op zondag. Maar toen de "Minnesota Licensed Beverage Association" (MLBA) er lucht van kreeg veranderde de sfeer. Zij hebben een reputatie hoog te houden als het gaat om tegenhouden van dit soort wetgeving. Consumenten zouden niets anders willen dan kopen op zondag, maar de MLBA zegt: No Way! De MLBA vertegenwoordigt namelijk 1500 hoofdzakelijk family-owned slijterijen in Minnesota die er geen enkel belang bij hebben om op zondag open te gaan. Daarnaast zijn er in Minnesota 212 steden met een slijterij beheerd door de gemeente. Ook die zijn geen voorstander van winkelopening op zondag. Daarmee zie ik het niet snel gebeuren dat er iets verandert. Als geheelonthouder lig ik er niet wakker van...

Via http://www.geenstijl.nl/ kwam ik het volgende verhaal tegen over de wijk De Schelfhorst in ons eigen Almelo. Het eens zo hoog aangeschreven De Schelfhorst is in een neergaande spiraal terecht gekomen en ontkomt ook niet aan de verpaupering. In de begin jaren tachtig deed ik vakantiewerk bij de Ormet als melkboer. De Schelfhorst was mijn domein en toen was er nog niets aan de hand. De wijkagent had een rustig leventje. Natuurlijk liep er wel eens een feestje uit de hand en werd er wel eens kattekwaad uitgehaald. Maar over het algemeen was het er goed vertoeven. Dertig jaar later is dat wel anders volgens de berichtgeving. De jeugd is ontspoord en loopt de boel te verzieken. Binnen roken, overmatig alcoholgebruik, smijten met winkelkarretjes, stelen en dealen. En wat doet de wijkagent? Niets. Die heeft het allemaal niet meer in de hand. Amerikaanse toestanden op Almelose bodem. Het is overal hetzelfde...

Ik had beter loodgieter kunnen worden. Tot die conclusie kwam ik na het lezen van dit artikel. Volgens het artikel heeft "Steamfitters Pipefitters Local 455", een lokale vakbond van loodgieters, de Hillcrest Golf Club voor 4.3 miljoen dollar gekocht. Hillcrest Golf Club ligt ten noord-oosten van St. Paul, is 4.5 (ha) groot, en omvat een 18-holes baan, een clubhuis en een zwembad. Net als vele andere goldclubs draaide Hillcrest al een tijdje moeizaam als gevolg van overaanbod van golfbanen en dalende interesse, mede veroorzaakt door de economische malaise. De vakbond was niet de enige bieder maar ze kregen de voorkeur omdat ze aanboden om de golfbaan privé te houden. De 1426 leden van de bond, waarvan er velen zelf golf spelen, hebben er goede hoop op dat ze de club nieuw leven in kunnen blazen. Had ik maar een echt vak geleerd….

Tot slot nog een leuk bericht over baltovenaars. Zelfs in Nederland was het bericht te lezen. Sport op zijn Amerikaans met veel gevoel voor entertainment. Fantastisch!

Zondag hebben we groot feest want dan is Marissa jarig - Ze wordt alweer 14!
Een prettig weekend en tot volgende week.

Hondennieuws

Maandag was het Valentijnsdag. Oorsponkelijk bedoeld als een dag waarop een anonieme geliefde cadeautjes, bloemen, of kaarten stuurde, is de nadruk nu, vooral uit commerciëel oogpunt, verlegd van anonieme liefde naar ware liefde :-) Dat het daarbij in een groot land als de VS wel verschillend beleefd wordt blijkt uit het volgende verhaal over de 10 meest romantische cities in de VS. Zo staat Phoenix, Arizona, bovenaan kijkend naar gemiddelde besteding tijdens Valentijnsdag: $160.41. Dat geld gaat op aan een verscheidenheid aan zaken zoals chocola, bloemen, juwelen en lingerie. Phoenix wordt gevolgd door Houston, San Francisco, Philadelphia en New York City. Het artikel bestempelt New York City als "meest sexy" omdat daar relatief het meeste geld aan lingerie van Victoria Secret wordt uitgegeven. Houston daarentegen is het "meest sentimenteel" met een gemiddelde besteding van bijna $100 aan bloemen. Minneapolis vinden we in de top tien niet terug. Het hele MidWesten van de VS valt buiten de boot. De romantiek is hier blijkbaar in geen velden of wegen te bekennen.

Deze week werd Danny Hecker veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf en het terugbetalen van $31.36 miljoen aan al zijn schuldeisers. Hecker was een grote naam in de autobusiness in Minnesota. Hij bouwde in ruim dertig jaar een imperium op van meer dan 12 autodealerships en 236 bedrijfjes met een omzet in de miljarden en duizenden medewerkers. Dat imperium zakte als een kaartenhuis in elkaar nadat Hecker beschuldigd werd van verduistering, samenzwering en verschillende vormen van fraude. Hecker heeft een aantal zaken toegegeven (in de hoop om strafvermindering te krijgen) maar blijft van mening dat hij nooit bewust heeft gelogen tegen mensen. Lulkoek natuurlijk. Nadat hij ruim een jaar geleden werd opgepakt en op borgtocht weer werd vrijgelaten bleef hij zich als een playboy gedragen, was hij nog steeds heel erg kwistig met geld en bleef hij alles aan elkaar liegen. Voor alle schuldeisers is het een minimale genoegdoening dat hij nu definitief vastzit, daarmee hebben ze hun geld niet terug...

Ik zag op nu.nl een aantal foto's van een stuntshow in Peking. Het bijschrift luidde: "Hoe gekker hoe beter lijkt het devies tijdens een stuntshow in Peking". Datzelfde devies geldt volgens mij ook voor de Westminster Kennel Club Dog Show, volgens kenners "The Greatest Dog Show In The World". Deze show werd afgelopen week voor de 135e keer gehouden in het Madison Square Garden te New York City. Dit jaar ging de Schotse Deerhound Hickory van eigenaar Sally Sweatt uit Minneapolis met de eer strijken. In de finaleronde werd Hickory door jurylid Paolo Dondina uit Italië als beste verkozen uit een waar internationaal gezelschap bestaande uit een Pekinees, een Portugese Waterhond, een Chinese Shar-pei, een Fox Terrier, een bebaarde Collie en een zwarte Cocker Spaniel.
De lokale krant stond er vol van, en ook op de TV was er alle aandacht voor. Opvallend daarbij was dat Hickory eigenlijk helemaal niet uit Minneapolis komt - zij leeft op een boerderij in Warrenton, Virginia. Daar behoorde zij toe aan Cecilia en Scott Dove. De Dove's hadden echter moeite om alle kosten voor de hond op te hoesten waarna Sally Sweatt besloot om ze te helpen. Zo kan het natuurlijk ook. Bijbehorende foto's laten een aantal van de sterren zien die acte de prèsence gaven op de show. Over hoe gekker hoe beter gesproken… Naast dit hondennieuws besteedde de lokale media uitgebreid aandacht aan de hondenstreek van 39-jarige Stacey Champion uit Minneapolis. Champion wilde haar 11-jarige zoontje in Atlanta, Georgia, verrassen door hem een hondje Guess genaamd kado te geven. Ze had echter niet het geld om Guess naar Atlanta te brengen en besloot dan ook om het hondje in een doos als poststuk te verzenden. Toen ze op het postkantoor vroegen waarom de doos bewoog meldde ze dat er een speelgoedrobot in de doos zat. De postbeambte vertrouwde de zaak echter niet. Nadat de doos werd geopend kwam de aap uit de mouw. Gelukkig maar want Guess had de vlucht in het ruim van het vliegtuig niet overleefd. Mevrouw Champion heeft haar hondenstreek bekend en zal worden veroordeeld. Natuurlijk stonden gisteren tientallen mensen in de rij om zich over hondje Guess te ontfermen. Inmiddels is Guess overgedragen aan een nieuwe baasje. Tot zover het hondennieuws.

Ook hier is Egypte de laatste week volop in het nieuws. Is het niet vanwege de opstand en het aftreden van President Mubarak, dan is het wel vanwege de tentoonstelling "King Tutankhamun". Die is deze week van start gegaan in het Science Museum. De tentoonstelling brengt de eeuwenoude Egyptische geschiedenis tot leven. Van mummies en King Tut tot Cleopatra, de interesse voor de geschiedenis van het land van de farao’s is groot. Zo ook bij Leonie. Op de één of andere manier is ze gefascineerd door de pyramides en farao’s en verzamelt ze boeken en artikelen over het land. Ze heeft zelfs al een Powerpoint presentatie gemaakt. Een vakantie naar Egypte staat dan ook hoog op haar verlanglijstje. Maar tot nu toe kunnen we haar hier nog tevreden houden: Een paar weken geleden op de foto met een ijsmummie, binnenkort met een bezoekje aan de tentoonstelling.

Overigens, als ik aan Egypte denk, dan denk ik aan het rijmpje van Tante Tini: "De koning van Egypte, die had een ding dat wipte, tussen zijn benen en onder zijn gat, rara wat is dat?" Wie het weet mag het zeggen...

Op donderdag scoorde Ray Allen, basketballer bij de Boston Celtics, in de wedstrijd tegen de Los Angeles Lakers zijn 2561e driepunter. Daarmee loste hij Reggie Miller af bovenaan de ranglijst van meeste driepunters aller tijden. Allen, kind van een militair, woonde zijn jeugd in Californië, Engeland en uiteindelijk South Carolina, waar hij opbloeide als een basketball ster. Op Sports Illustrated kwam ik bijgaande schitterende foto tegen van Ray Allen volop in actie.

Het is de afgelopen week erg warm geweest. Geen record voor deze tijd van het jaar maar het scheelde niet veel. Door de hoge temperaturen werden de sneeuwhopen zienderogen kleiner waardoor het eerste gras weer aan de oppervlakte is gekomen. Het ijs op de 10.000 meren is ook snel gesmolten waardoor het niet meer betrouwbaar is. Er werd zelfs een waarschuwing uitgedaan na drie incidenten met sneeuwscooters op Lake Minnetonka. Inmiddels vriest het weer licht. We zijn dan ook nog niet van de winter af maar het gaat de goede kant op. Op dit moment is smeltwater het grootste probleem. Al die sneeuw leidt natuurlijk tot een gigantische hoeveelheid water die via de grote rivieren als de Mississippi moet worden afgevoerd naar het Zuiden. Maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Om de voeten droog te houden worden er verschillende maatregelen getroffen. Zo worden er weer duizenden zakken met zand gevuld om voor de voordeur neer te leggen. Maar wil je echt zeker zijn dat er geen water in de keuken komt te staan dan huur je Milbank House Movers Company uit Milbank, SD, in. Die zet je huis gewoon op sinaasappelkistjes zoals hier in Moorhead, MN. Het kan allemaal in de VS...

Tot slot nog een paar nieuwtjes uit Nederland. Natuurlijk was daar weer FC Twente die in een steenkoud Moskou van zich liet spreken door met een mooie 0-2 te zegevieren over Roebin Kazan (Huh? Nog nooit van gehoord) in de Europa League. De Twentenaren traden onder protest aan - ze zouden eens wat vaker hier moeten overwinteren dan leren ze pas écht wat koud is. Dan las ik hier dat de vrouw het voor het zeggen heeft in de tuin. Daarmee heeft de vrouw haar domein definitief uitgebreid: naast de keuken behoort haar nu ook de tuin. Ik sta hier niet echt van te kijken. In Ruurlo namelijk waren er maar twee vrouwen die de scepter voerden in de tuin: Els bij ons en buurvrouw Sylvia bij de Dekkers family. Zowel buurman Ronald als ik hadden daar geen enkel probleem mee. Volgens hetzelfde bericht geven vrouwen ook meer geld uit. Alsof dat nieuws is, dat weet toch iedereen?

Prettig weekend en tot volgende week.

Kaaskoppen

De Green Bay Packers hebben de XLV (45e) editie van de Superbowl gewonnen. Na een spannende wedstrijd legden ze de Pittsburgh Steelers met 31-25 over de knie. Zelfs in Nederland was het volop in het nieuws, zie hier, hier, hier en hier. De Superbowl is de ultieme combinatie van sport, entertainment en commercie. Natuurlijk draait het allereerst om football en de spelers op het veld. Maar het is doorspekt van commercials. Dat is niet gek als je nagaat dat je in één keer bijna 100 miljoen mensen bereikt. Het kost wel wat: voor 2011 lag de prijs voor een reclamespotje van 30 (s) rond de 3 miljoen dollar. Een kniesoor die daar op let. Veel belangrijker is namelijk dat je commercial hoog scoort wat attractiewaarde betreft. Daar omheen is een heel circus gebouwd: veel adverteerders laten in de week voorafgaand aan de Superbowl al previews zien. Anderen geven het publiek de mogelijkheid om te kiezen uit een aantal spotjes. Hoezo commerciëel? Dan de entertainment. Voorafgaand aan de wedstrijd wordt natuurlijk "The National Anthem" gezongen. Vanwege het grote belang van de wedstrijd kiezen ze daar altijd een wereldster voor. Dit jaar was de eer aan Christina Aguilera. De spanning werd haar blijkbaar te veel want ze raakte de tekst kwijt en zong een regel dubbel, zie hier en hier. Het kwam uit een goed hart zullen we maar zeggen. Ook in de rust (half time) is er altijd een groots optreden. Dit jaar de Black Eyed Peas. Wat een spektakel. Op zijn Amerikaans, entertainment ten top.

Terug naar de Green Bay Packers. Komend uit Wisconsin, de staat met de hoogste kaasproductie, staan ze bekend als Cheeseheads (kaaskoppen). Ik ben zeker geen Packers fan (I hate their colors) maar ik heb ook wel weer een zwak voor de club. Ze zijn één van de oudste franchises in de NFL. Daar komt bij dat het de enige professionele non-profit club in de VS is. De club wordt beheerd door de supporters (de community). In tegenstelling tot vele andere clubs is er dus geen rijke baron of olieboer die de scepter zwaait. Dat heeft natuurlijk iets authentieks. Daarentegen hebben ze geen cheerleaders wat weer een tegenvaller is. Alhoewel, dat is misschien wel beter voor het hart. Dat heeft het namelijk zwaar te verduren tijdens een Superbowl. De geleerden zijn het er echter niet over eens of dat nu enkel en alleen komt van de emotionele stress of van andere factoren zoals overmatig veel bier en vet voedsel. Wie zal het zeggen.

Je kunt ook anders tegen de Superbowl aankijken. Op Geenstijl.nl kwam ik het volgende bericht tegen: "Het grootste jaarlijkse sportevenement barst vannacht los. De Pittsburgh Steelers nemen het op tegen de Green Bay Packers in Super Bowl XLV. Door middel van tegen elkaar aan botsen proberen mannen een ei-vormige bal in een anders gekleurd vakje op het veld te brengen. Topatleten die zich in een manshoge scheenbeschermer hijsen, een mislukte scooterhelm opzetten en meer stil staan dan rennen, maar dat toch erg spectaculair weten te brengen. Het is het grootste sportspektakel rond één wedstrijd ter wereld. Natuurlijk valt er veel op de sport aan te merken, maar dat maakt vanavond even niet uit. Landjepik in spelvorm, vanavond kijken er miljoenen mensen over heel de wereld naar. Popcorn op schoot, Budweiser binnen handbereik en schreeuwen tegen rennende, tackelende en duikelende miljonairs." Ook John Cleese heeft er zo zijn gedachten over: Soccer vs. Football. Samengevat: Soccer is voor de slimmerikken onder ons. LOL.

Over soccer gesproken, slecht nieuws voor de Ajax supporters onder ons. Gisteren las ik hier dat Johan Cruijff bij Ajax deel gaat uitmaken van een technische klankbordgroep. Hij gaat met de andere leden van de groep advies uitbrengen aan de clubleiding. Er komen ook klankbordgroepen op het gebied van financiën en verenigingszaken. Het is goed dat Cruijff eindelijk iets gaat doen nadat hij jarenlang alleen maar commentaar heeft gehad op anderen. Maar de oprichting van drie klankbordgroepen toont aan hoe erg het is gesteld met Ajax. Het is een echte tobclub geworden. Dat met die klankbordgroepen gaat natuurlijk niet langer dan twee jaar goed waarna ze weer met ruzie uit elkaar gaan. Jammer toch dat het zo moet lopen bij Neerlands trots van weleer.

Michelle Obama, de Amerikaanse First Lady, is een half jaar geleden een landelijk campagne gestart tegen overgewicht, vooral bij kinderen. Het doel is dat over twee jaar het aantal calorieën dat de Amerikanen eten met een biljoen is gedaald. Een aantal grote Amerikaanse voedselproducenten heeft beloofd om te helpen. Ze gaan de komende jaren op de gezonde toer door minder suiker en vet in hun eten stoppen, en de porties te verkleinen. In dit verband kondigde Wal-Mart (de grootste supermarktketen in de VS) recentelijk aan om de prijzen voor groente en fruit te verlagen, en om de leesbaarheid van voedselwaarde-labels op producten te versimpelen. Deze week stond hier in de krant dat adviseurs van Michelle Obama nu in gesprek zijn met restauranthouders. Ook hier is het doel om de porties te verkleinen en om kindermenu's uit te breiden met keuzes die gezonder zijn dan patat en cola. Er is dus nog hoop voor de huidige patatgeneratie.

Deze tijd van het jaar staat in het teken van registratie voor het volgende schooljaar. Dit doet men in februari zodat de school kan inschatten hoeveel studenten er het volgende schooljaar ingeschreven zullen staan, en om tijdig vast te stellen hoeveel docenten er voor ieder vak ingehuurd moeten worden. Leonie moest zich registreren voor 8th Grade, waarin ze 5 verplichte vakken moet volgen (English, Science, Social Studies, Health en Mathematics) en 1 vak mag kiezen. Net als haar zus kiest Leonie voor muziek en zal ze volgend jaar elke dag in de schoolband trompetteren. Ze geeft hier de voorkeur aan boven gymnastiek of handvaardigheid.

Marissa moest zich registreren voor de Senior High School (10th Grade) en is al helemaal gericht op het halen van voldoende credits voor het afstuderen in 2014. Zo tellen de vakken die ze dit jaar haalt (English, Science, Mathematics, Spanish, Social Studies en Band) ook al mee voor het afstuderen. Voor bijvoorbeeld het vak Science volgt ze nu het hele jaar elke dag Physics en dat levert 3 credits op. Volgend jaar doet ze het hele jaar elke dag Biology en in 11th Grade Chemistry. Iets anders georganiseerd dan in Nederland dus. Ook heeft ze dit jaar het hele jaar klarinet gespeeld in de schoolband en dat zou voldoende zijn om af te studeren op het vak Arts. Marissa wilde de klarinet dan ook aan de wilgen hangen en wat andere keuzevakken nemen. Maar nu is ze genomineerd om met de schoolband een tour te maken door Europa in de zomer van 2012. Dit is natuurlijk erg interessant. Dus gaat ze toch nog een jaar door met klarinet spelen. Dit vindt haar vader niet zo slim ("Wat heb je nu aan muziek?" - sorry Bertus) maar dat komt waarschijnlijk omdat hij het niet verder heeft gebracht dan een halve maandag blokfluit.

Deze week kregen we bij Medtronic de definitieve goedkeuring van de FDA (Food and Drug Administration) voor de verkoop van ons MRI-veilige pacemakersysteem in de VS. De goedkeuring in Europa (CE Approval) hadden we al in april 2010 verkregen, zie hier. Het heeft dus even geduurd maar ruim negen maanden later kunnen Amerikaanse patiënten ook een beroep doen op dit MRI-veilige systeem. Een mooie ontwikkeling voor patiënten, cardiologen, electrophysiologen en Medtronic - vooral omdat we voorop lopen met deze nieuwe ontwikkelingen. Dat leidde dan ook tot veel positieve aandacht in de media zoals hier.

Na een koude week ligt morgen voor het eerst dit jaar het kwik rondom het nulpunt. Wedden dat de eerste mensen alweer in de korte broek buiten zullen lopen? Hoe anders was dat nog vorige week. Een gepensioneerd stel was met de camper op weg naar huis in Winnipeg (Canada) na een fietsvakantie in Arizona. Ze waren oorspronkelijk van plan om te overnachten in Sioux Falls, South Dakota, maar omdat de nacht helder en mooi was besloten ze om door te reizen naar Fargo, North Dakota. Echter, op de Interstate 29 net na Summit, SD, kwamen ze plotseling in een dichte mist terecht gevolgd door een zware sneeuwstorm. Ze namen Exit 23 en parkeerden hun camper aan de kant van de weg. De uren die volgden waren angstaanjagend: de sneeuwstorm hield onophoudelijk aan met windstoten tot 80 (km/u), de brandstoftank raakte snel leeg en de ventilatiekanalen lieten meer sneeuw en kou binnen dan warmte. Ze staken een kaars en wachten nog een tijd. Echter, bevriezing dreigde en het stel begon het ergste te vrezen. Totdat om één uur 's nachts alsnog redding kwam: Een vrachtwagenchauffeur had in verband met het barre weer dezelfde afslag genomen. Terwijl hij zijn truck wilde parkeren zag hij het flikkerende vlammetje van de kaars. Hij bedacht zich geen moment, trok zijn jas aan en ging op onderzoek uit. Dat werd uiteindelijk de redding voor het stel. Eind goed, al goed. Ofwel, in één week van vriesdood tot korte broek. Het blijft een land van contrasten.

Afgelopen weekend werd de "Arrowhead 135 Ultra Marathon" gehouden. Deze ultra marathon loopt van International Falls naar Tower (beide in North Minnesota) en volgt de schilderachtige Arrowhead State Snowmobile Trail. Je moet echter wel van goede huize komen, zowel fysiek als mentaal, om deze marathon af te leggen. De marathon is namelijk 135 mijl lang en wordt afgelegd bij de koudste omstandigheden in ultra marathon land. Temperaturen tot -30 (deg C) zijn niet ongewoon. Waarbij je niet moet schrikken als je onderweg oog in oog met een grijze wolf komt te staan. Het is dan ook alleen voor de echte die-hards. Men kan de marathon lopend, fietsend of skiënd afleggen. Dit jaar deden er 54 hardlopers, 58 fietsers and 6 skiërs mee waarvan slechts een klein deel de finish haalde: 18 hardlopers, 37 fietsers en geen enkele skiër. De rest was voer voor de wolven...

Deze week mailde Els me bijgaande film over inwoners van Minneapolis. Ofwel, waarom het prima vertoeven is in The MidWest of the USA. Blijkbaar wil de Imming clan dat ook wel eens ervaren. Joyce, Arjo, Henk, Emmy en Chris komen namelijk van 12 tot 21 september sfeer proeven in Maple Grove en omstreken. Dat vinden we natuurlijk erg leuk - helemaal omdat ik op 14 september jarig ben. Dat wordt dus een hele grote feesttaart. Ik ben inmiddels al op zoek naar een geschikte automobiel waar we met z'n allen in kunnen. Dat mag hier natuurlijk geen probleem zijn.

Prettig weekend en tot volgende week.

Wilde Knien

Els had vandaag haar maandelijkse uitje met de dames van de International Circle. Het uitstapje stond dit keer in het teken van het Chinese Nieuwjaar. In China leven ze al in het jaar 4708. Ze vieren dit jaar het Jaar van het Konijn. Volgens de Chinese mythologie zijn konijnen gevoelige schepselen die groot belang aan vrede en kalmte hechten. Dat geldt zeker in Minnesota. Ze houden zich hier zelfs zo kalm dat wij ons niet kunnen herinneren dat we hier een knien hebben gezien. Volgens het Minnesota Department of Natural Resources (een soort Staatsbosbeheer) zouden ze er in het wild wel zijn maar wij zijn ze alleen in een kooi in de dierenwinkel tegengekomen. Eekhoorns zie je hier wel veel, daar barst het van (bij wijze van spreke). Ook groundhogs (bosmarmotten) zijn hier niet onbekend. Afgelopen woensdag was het zelfs "Groundhog Day". Groundhog Day wordt op 2 februari gevierd in zowel de VS als Canada. Volgens de overlevering geldt dat als een groundhog uit zijn winterslaap ontwaakt, uit zijn hol komt en zijn schaduw ziet (wat wil zeggen dat de zon schijnt), dan duurt de winter nog zes weken en kruipt hij snel weer terug. Als hij uit zijn hol kruipt en het is bewolkt dan betekent dat dat de winter snel ten einde is en blijft hij uit zijn hol. De grootste viering van Groundhog Day vindt plaats in het plaatsje Punxsutawney (in de staat Pennsylvania), waar duizenden mensen neerstrijken om bosmarmot Phil uit zijn winterslaap te zien ontwaken. Dit jaar was er geen schaduw te bekennen en volgens Phil is de lente dus nabij. Ik betwijfel of dat deze week ook zo ervaren werd door bewoners in het Midwesten en Noordoosten. Daar bleven tientallen miljoenen mensen noodgedwongen thuis ten gevolge van extreem winters weer. Hoewel bij ons op maandag ook weer een mooi pak sneeuw viel, met de nodige problemen in het verkeer, ging het extreme weer dit keer gelukkig aan ons voorbij.

In het kader van "Goed doen voor de Community" en het maken van vrijwilligersuren voor het school rapport van Marissa en Leonie, is Els al twee keer met de dames naar "Feed My Starving Children" (FSMC) geweest. Vorige week vrijdag gingen hun vrienden Lemia en Jorge ook mee. Bij FMSC worden verantwoorde voedselpakketjes voor ondervoedde kinderen samengesteld. Een pakketje bestaat uit een surrogaat kipmengsel, gedroogde groenten, sojabonen en rijst. Zo'n zakje aanmaken met kokend water levert zestien maaltijden op voorzien van alle benodigde voedingsstoffen. De pakketjes worden per 32 in dozen verpakt en wereldwijd verzonden, het afgelopen jaar o.a. naar Haiti. Het voedsel wordt betaald vanuit donaties, en het vullen van de zakjes wordt gedaan door vrijwilligers. In teams wordt er gewerkt aan het afmeten van de ingrediënten, het wegen, en het sealen van de zakjes. Kinderen en volwassenen van alle leeftijden doen mee, en vaak zijn er hele schoolklassen, groepen van bedrijven, vrouwenverenigingen en zelfs groepen die een kinderpartijtje vieren, aanwezig. Het is een gezellige bedoening en onder het genot van een swingend muziekje wordt er anderhalf uur hard gewerkt. Het competitie element ontbreekt natuurlijk niet, dus elk team wordt aangemoedigd om bij elke volle doos luidkeels te roepen dat nummer .... gevuld is. Aan het eind van de sessie wordt er gezamenlijk opgeruimd. Tot slot wordt er meegedeeld hoeveel dozen er die ochtend of middag zijn gevuld, en hoeveel kinderen daarmee gevoed kunnen worden. Al met al een leuke en zinnige bezigheid, die de jeugd "van de straat houdt" en ze doet beseffen dat ze het nog niet zo slecht hebben in Minnesota. Als beloning is Els aansluitend met de crew naar Elm Creek Park geweest waar ze een aantal uren hebben ge-snow-tubed.

Dit weekend is het Superbowl weekend. Het hele land staat in het teken van de finale tussen de Green Bay Packers en de Pittsburgh Steelers. Voor de fans van de Minnesota Vikings (zoals ik) is het wonden likken: de hooggespannen verwachtingen voor het seizoen konden bij lange na niet waargemaakt worden, en nu staat onze aartsrivaal de Green Bay Packers uit Wisconsin ook nog eens in de finale. Moeilijk te verteren - het enige sprankje hoop is nog dat de Packers van de mat worden gespeeld maar dat ziet er niet naar uit. We zullen zien. De wedstrijd wordt gespeeld in het schitterende nieuwe stadion van de Dallas Cowboys in Arlington (een buitenstad van Dallas) in Texas. Dit stadion, dat maar liefst 1.2 miljard dollar heeft gekost, heeft één probleem: in de kleedkamer van de thuisspelende ploeg wordt het douchewater nauwelijks warm. Het is onduidelijk of dat komt door een foutieve keus van de boiler of dat de eigenaar de gaskraan bewust lager heeft gezet als straf voor het slechte seizoen van de Cowboys. Gelukkig heeft het stadion wel een dak dat kan worden dichtgeschoven. Het is op dit moment namelijk bar en boos in Texas. Kou, sneeuw en ijs maken het een chaos: honderden vluchten zijn gecanceled en snelwegen zijn ondergesneeuwd. Er raakten zelfs zes mensen gewond door ijs dat van het stadiondak naar beneden kwam. Toch mag dat de pret niet drukken. Vanwege de enorme belangstelling was er deze week grote vraag naar strippers. Texaanse stripclubs kunnen naar schatting zeker 10.000 extra exotische dansers gebruiken om te voorzien in de grote behoefte. En ik maar denken dat het hier in het conservatieve Amerika een preutse bedoening is….

Bijna elke dag krijg ik een email van Mr. Voight, de Science leraar van Marissa. Mr. Voight houdt ons op die manier op de hoogte van de leerstof die hij de kinderen bijbrengt. Deze week werden de studenten ingewijd in de wereld van engineering en wat daar allemaal bij komt kijken. Daarvoor kregen ze de film "The Battle of the X-Planes" te zien. Deze film gaat over de strijd die Boeing en Lockheed-Martin aangingen om het lucratieve contract van de Joint Strike Fighter te winnen. Zeker voor de liefhebber een leuke film die laat zien wat het betekent om een uitzonderlijk ingewikkeld product als een fighter te ontwerpen, bouwen en testen. De allergrootste uitdaging bij dit soort projecten is altijd om de kosten in de hand te houden - zowel de ontwikkelingskosten als de productiekosten. Dat lukt dan ook bijna nooit. Zo werd er in de film melding gemaakt van de Death Spiral: "Each new generation of fighters cost more than the last, so fewer are purchased. Ever more expensive fighters in ever decreasing numbers. This is known as the Death Spiral. In 2054 the US defense budget will only buy one airplane. So the air force uses the fighter in the morning, the navy uses it in the evening and the marines unfortunately only get to use it every leap year on the extra day…". Het was de bedoeling dat het JSF project hier wat aan zou doen. Mooi praatjes natuurlijk. Toen Lockheed-Martin in 2001 de opdracht binnenhaalde zou één JSF fighter nog 50 miljoen dollar gaan kosten. Nu, na negen jaar, zitten we al weer op 74 miljoen dollar per toestel. Maar ja, een kniesoor die daar op let. Inmiddels zijn er wel weer duizenden engineers voor minimaal tien jaar leuk bezig geweest. Dat is ook heel wat waard...

Deze week las ik weer een mooi voorbeeld van de VS ten voeten uit. Of hoe een simpel iets als het verlies van je BlackBerry volledig uit de hand kan lopen. Wat wil het geval? Bernard Berrian, een wide receiver van de Minnesota Vikings, had bij een bezoek aan de geldautomaat in Las Vegas, zijn BlackBerry laten liggen. Toen hij na 20 minuten ging kijken was de smartphone verdwenen. Dat was niet zo handig want Berrian had gevoelige informatie op het apparaat opgeslagen zoals info over zijn bankrekeningen, zijn social security nummer en privé foto's. Een kleine twee maanden later kreeg Berrian emails en telefoontjes waarin hem werd gevraagd of hij zijn BlackBerry verloren was. Hij schakelde zijn manager in die op zijn beurt weer een investigator inhuurde om de vinders te traceren. Het bleek uiteindelijk om een stel uit Oakland, CA, te gaan. Zij eisten een vergoeding van $30.000 anders zou de smartphone aan de hoogste bieder worden aangeboden. Inmiddels zijn we vier maanden, vijf advocaten en heel veel gedoe verder. Berrian heeft zijn BlackBerry terug maar de rechtzaak loopt nog: alles zal tot op de bodem uitgezocht gaan worden. Zie ook hier. Zoals gezegd, de VS ten voeten uit.

Zondag zijn we naar de Ice Carving Competition op het Winter Carnival in St. Paul geweest. Een schitterende verzameling van uit ijs gecreëerde beeldhouwwerken die in een park in downtown St. Paul waren tentoongesteld. Met mooie namen als "Guardians Of Enchantment" en "A Wish Frozen In Time". Terwijl we daar rondliepen waren er nog verschillende kunstenaars druk in de weer met dremel, priem, hamer en motorzaag om de mooiste vormen te houwen. Erg bijzonder, helemaal als je nagaat dat dat bij temperaturen ver onder nul plaatsvindt. Brrrr.



Tot slot nog een inspirerend verhaal van Stephen Johnson over de belangrijke functie van koffiehuizen ter bevordering van innovatie: Where good ideas come from. Nu snap ik waarom ik zo vaak naar de Caribou ga (uch).

Een prettig weekend en tot volgende week.

Eskimo's en Vorstverlet

Er was weer van alles te beleven deze week. Niet alleen aan deze kant van de plas. Wat te zeggen van de mooie overwinning woensdagavond van FC Twente op PSV. Terwijl ik nog aan het werk was kreeg ik 's avonds om 6 uur een email binnen van ons Marcel. Zes uur, denk ik, dat is één uur 's nachts in Nederland, dan moet er iets bijzonders aan de hand zijn. En inderdaad, 7-6 tegen PSV, het dak van de Grolsch Veste. Natuurlijk meteen even gebeld met een schorre broer (was me niet helemaal duidelijk of dat was van het aanmoedigen of van een beetje alcohol) maar dat mag als je zoiets te vieren hebt. Wat een feest. FC Twente was sowieso wereldnieuws zoals blijkt uit dit bericht in de New York Times: "Striker Continues His Rise, Leaving Goals in His Wake". Mooie publiciteit voor een schitterende provincieclub die zich een ferme positie in de top van Nederland heeft verworven.

Dat was niet het enige uit Nederland dat hier in het nieuws was. Zo besteedde CNN op zaterdag ruim aandacht aan de documentaire van de EO over Brandon van Ingen, de 18-jarige verstandelijk gehandicapte jongen die al drie jaar zit vastgeketend in een instelling in Ermelo. "Case of Dutch mental patient tethered to wall sparks outcry" volgens de kop boven het artikel. "In response to the documentary, the country's political parties held emergency meetings Wednesday to discuss care for the mentally ill." Natuurlijk, het zou Nederland niet zijn. Al drie jaar aan de muur vastgeketend en in één keer weet iedereen het beter. Zelfs de staatssecretaris op stijl en sprong naar Ermelo. Ik zou zeggen laten we even de rust bewaren. Rust bewaren kunnen we in Twente overigens erg goed. Dat blijkt wel uit dit filmpje over het prachtige Twickel, dat mijn grote vriend JE me stuurde. Daarbij viel mijn oog ook op dit filmpje over een opa op de brommert. LOL.

Amerika stond ook op z'n kop maar dan om een heel andere reden. Hier maakte een emotionele Oprah Winfrey bekend dat ze een halfzuster heeft. "Dit, mijn vrienden, is het wonder der wonderen" vertelde Oprah voordat ze haar 48-jarige halfzus Patricia op liet komen. Patricia werd door haar moeder ter adoptie aangeboden toen Oprah 8 jaar was. Na een zoektocht van jaren naar haar natuurlijke moeder had Patricia de hoop zo goed als opgegeven. Totdat ze de moeder van Oprah op de TV zag en haar verhaal aanhoorde. Daarin bleken zoveel overeenkomsten te zitten met de informatie die Patricia door de jaren heen had verzameld dat ze zich verder verdiepte in de geschiedenis van Oprah's moeder. Om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk bleek dat Patricia en Oprah dezelfde moeder hebben. Het verhaal kwam best wel op een geschikt moment voor Oprah. Sinds het begin van dit jaar is ze haar eigen televisiekanaal OWN (voor Oprah Winfrey Network) begonnen. Naast haar eigen show worden ook Dr. Phil en Gayle King's Daily Morning Show op het kanaal getoond. Maar na een sterke start zijn de ratings voor dit netwerk snel aan het dalen. Een primeur zoals dat van haar halfzuster is dan natuurlijk nooit weg. De toekomst zal uitwijzen of er plaats is voor OWN. Oprah is nog altijd erg populair maar om daar een 24-uurs zender mee te vullen lijkt me iets te veel van het goede. Ik zit er eerlijk gezegd niet op te wachten.

Op dinsdag werd de jaarlijkse State of the Union door onze president Obama uitgesproken in het Congres op Capitol Hill. Een soort troonrede maar dan wat minder formeel. Tussen de toespraak door werd er veelvuldig geapplaudiseerd, veelal door de Democraten maar ook hier en daar door de Republikeinen. Aan het begin van zijn rede stond Obama stil bij de schietpartij in Tucson, waarbij drie weken geleden het Democratisch congreslid Gabrielle Giffords zwaargewond raakte. Haar stoel was leeg en dat werd natuurlijk uitvoerig in beeld gebracht. De toespraak concentreerde zich dit jaar voornamelijk op de binnenlandse politiek met als belangrijkste boodschap: gezamenlijke verantwoordelijkheid. Dat moest ook wel want tijdens de recente verkiezingen zijn de Democraten veel macht kwijt geraakt: In de Senaat hebben ze nog een kleine meerderheid maar het Huis van Afgevaardigden is in handen van de Republikeinen. Obama moet dan ook, wil hij nog iets gedaan krijgen, met de Republikeinen in het Congres samenwerken en zo presenteerde hij zich dan ook: "We will move together or not at all". Tijdens de rede bood hij al de nodige openingen aan de Republikeinen aan zoals bevriezing van de uitgaven voor vijf jaar en lagere belastingen voor bedrijven. Dat klinkt natuurlijk als muziek in de oren van een Republikein. We zullen zien wat het politieke jaar gaat opbrengen.

Maandag was het bedrijf Cargill prominent in het nieuws. Cargill is een multinational in de agro-industriële business. Het bedrijf, met hoofdkwartier in het op een steenworp afstand gelegen Minnetonka (MN), is met een omzet van $108 miljard het grootste bedrijf in de VS dat in privaat beheer is. Het bedrijf werd in 1865 opgericht door William Cargill als een graanopslagonderneming. Door de jaren heen werd het ook actief in onder meer meelfabrieken, sojaverwerking, en productie van plantaardige oliën. In de laatste decennia begaf men zich in nieuwe industriële activiteiten zoals ethanolproductie uit graan. In 2010 telde het concern 135.000 medewerkers. Nu, in 2006 stierf Margaret Cargill, een belangrijke erfgename, op 85-jarige leeftijd. Vlak voor haar dood had Margaret aangegeven wat er met haar aandeel in het bedrijf moest gebeuren: ze wilde het schenken aan een filantropische stichting. Dat was echter makkelijker gezegd dan gedaan. Omdat het bedrijf privaat is kon haar aandeel niet publiekelijk verhandeld worden. Het wachten was dus op de verkoop van een groot bedrijfsonderdeel zodat er voldoende geld vrijkwam om Margaret's aandeel aan een stichting te geven. Na ruim vier jaar wachten was het deze week zover: met de verkoop door Cargill van de locale kunstmest gigant Mosaic kwam er $8 miljard vrij ten behoeve van de Margaret A. Cargill Foundation. Daarmee behoort deze stichting qua bezittingen tot de 15 grootste in de VS, en de allergrootste in Minnesota. Er zijn heel veel nonprofit organisaties die met spanning hebben gewacht op de verkoop; iedereen hoopt natuurlijk een graantje mee te pikken van die $8 miljard. Geef ze eens ongelijk.

Woensdag kwam mijn secretaresse Janelle naar me toe met de mededeling dat ze de komende maand is opgeroepen voor Jury Duty. "What's that?" zul je denken. Jury Duty is de plicht om aan te treden als de rechter je tijdens een rechtzaak verzoekt zitting te nemen in de jury. Het is dus niet vrijwillig: als je niet op komt dagen word je gestraft. Ook werkgevers hebben geen keus: ze zijn verplicht om mee te werken en kunnen een medewerker niet ontslaan voor Jury Duty. Normaal word je opgeroepen voor een periode van twee weken. Gedurende die periode moet je elke dag om half vijf 's middags naar de rechtbank bellen om te kijken of je de volgende dag moet komen. Als dat het geval is, is dat nog geen garantie dat je als jurylid wordt beëdigd. Het kan namelijk gebeuren dat je wordt afgewezen (zonder specifieke reden) door de aanklager of de verdediging. Als je wel wordt geselecteerd, en de rechtzaak duurt langer dan twee weken, dan moet je dienen totdat de rechtzaak beëindigd is (wat onder meer gebeurde in de zaak O.J. Simpson, "The trial of the century"). Dat de oproep voor Jury Duty ook wel eens mis kan gaan bleek afgelopen week toen een kat in Boston werd opgeroepen. De eigenaren verklaarden dat de kat onterecht was opgeroepen maar de ambtenaar van dienst wilde niet van wijken weten. Achteraf bleek dat dit (waargebeurde) verhaal al een jaar oud was. Toen het deze week opnieuw op internet verscheen was het maar even of iedereen nam het over. Hieruit blijkt maar weer dat bronnen op internet vooral een "echo" van nieuws zijn.

De Superbowl gaat volgende week zondag tussen de Green Bay Packers en de Pittsburgh Steelers. De Packers (de kaaskoppen uit Wisconsin) waren afgelopen zondag te sterk voor de Chicago Bears (Obama's cluppie) terwijl de Steelers afrekenden met de New York Jets. Premium seats voor de Superbowl in het stadium van de Dallas Cowboys worden inmiddels aangeboden voor $22,223. Bijkomend voordeel is dat er daar nog vier van over zijn, op een rij. Ofwel, voor een kleine $90,000 zit je met je vrienden op een prominente plaats in het stadion. Dat is dan wel exclusief parkeren, wat in de buurt van het stadion nog eens een slordige $900 kost. Een kniesoor die zich daar dan nog druk over maakt.

Tot slot wil ik het nog even hebben over vorstverlet. In Nederland gaan we bij een aantal graden onder nul al gauw met zijn allen in de keet. Dat is hier wel even anders. Terwijl we afgelopen zaterdag richting het winkelgebied van Maple Grove reden zagen we dat er weer twee nieuwe woningen waren opgetrokken. Terwijl het de gehele week overdag toch echt tussen de -10 en -20 graden Celsius was geweest. Hoezo vorstverlet? Pegels of geen pegels, er wordt hier gewoon doorgewerkt. Blijkbaar kan het ook: funderingen worden gemaakt met behulp van die geprefabriceerde betonplaten, en voor de rest is het hout wat de klok slaat. En tegen de kou kan men zich voldoende weren. Waarom ook niet, als Eskimo's zich hielden aan de vorstverlet dan zouden er geen iglo's zijn.

Een prettig weekend en tot volgende week.